أَنَّهُ اجْتَمَعَتْ قُرَیْشٌ إِلَی أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عِنْدَه ... فَقَالُوا قُلْ لَهُ یَکُفَّ عَنْ شَتْمِ آلِهَتِنَا فَلَا یَذْکُرْهَا بِسُوءٍ فَنَزَلَ أَ فَغَیْرَ اللهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ.
امام سجاد (علیه السلام)- عدّه‌ای از قریش [در اوائل نبوت پیامبر (صلی الله علیه و آله)] جمع شدند و درحالی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، پیش ابوطالب (بود، نزد ابوطالب (رفتند ... گفتند: «به او بگو از ناسزاگویی به خدایان ما دست بردارد و به ناپسندی از آن‌ها یاد نکند». پس این آیه نازل شد: قُلْ أَفَغَیْرَ اللهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ أَیُّهَا الجَاهِلُونَ.
Imam Sajjad (peace be upon him): A group of the Quraysh [in the early days of the Prophet's (peace be upon him and his family) prophethood] gathered, and while the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was with Abu Talib, they went to Abu Talib ... and said: 'Tell him to stop reviling our gods and not to speak ill of them.' Then this verse was revealed: قُلْ أَفَغَیْرَ اللهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ أَیُّهَا الجَاهِلُونَ [Say: What! Do you then bid me serve others than Allah, O ignorant men?].
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): કુરૈશના કેટલાક લોકો [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નબુવ્વતની શરૂઆતમાં] એકઠા થયા અને જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અબૂ તાલિબની પાસે હતા, ત્યારે તેઓ અબૂ તાલિબની પાસે ગયા ... અને કહ્યું: 'તેમને કહો કે અમારા ખુદાઓને ગાળ આપવાનું બંધ કરે અને તેમનો ખરાબ રીતે ઉલ્લેખ ન કરે.' ત્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ: قُلْ أَفَغَیْرَ اللهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ أَیُّهَا الجَاهِلُونَ [કહો: શું તમે મને હુકમ કરો છો કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ બીજાની ઇબાદત કરું, હે અજ્ઞાનીઓ?].