نَزَلَتْ فِی الَّذِینَ آمَنُوا بِرَسُولِ اللَّهُ (صلی الله علیه و آله) إِقْرَاراً لَا تَصْدِیقاً ثُمَّ کَفَرُوا لَمَّا کَتَبُوا الْکِتَابَ فِیمَا بَیْنَهُمْ أَنْ لَا یَرُدُّوا الْأَمْرَ فِی أَهْلِ بَیْتِهِ أَبَداً، فَلَمَّا نَزَلَتِ الْوَلَایَهًُْ وَ أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْمِیثَاقَ عَلَیْهِمْ لِأَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) آمَنُوا إِقْرَاراً لَا تَصْدِیقاً، فَلَمَّا مَضَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَفَرُوا فَازْدَادُوا کُفْراً لَمْ یَکُنِ اللهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِیَهْدِیَهُمْ طَرِیقاً إِلَّا طَرِیقَ جَهَنَّمَ.
علیّبنابراهیم (رحمة الله علیه)- این آیه در مورد افرادی نازل شد که با زبان به محمّد (صلی الله علیه و آله) ایمان آورده و اقرار کردند امّا [در دلشان] آن را تأیید نکردند بعد آن زمانیکه در بین خود پیمانی نوشتند که نگذارند هیچگاه امر ولایت به اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) برسد، کافر شدند امّا وقتی امر ولایت نازل شد و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پیمان پذیرش ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را از آنان گرفت، به زبان ایمان آوردند و به آن اقرار کردند امّا [در دل] آن را تأیید نکردند. وقتی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از دنیا رفت کافر شدند و [کفرشان را آشکار کردند و] بر کفرشان افزودند؛ لَمْ یَکُنِ اللهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِیَهْدِیَهُمْ طَرِیقاً إِلَّا طَرِیقَ جَهَنَّمَ.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): This verse was revealed concerning people who verbally believed in Muhammad (peace be upon him and his family) and confessed to it, but [in their hearts] did not affirm it. Then, when they wrote a pact among themselves that they would never let the matter of wilayah reach the Ahl al-Bayt of the Prophet (peace be upon him and his family), they disbelieved. But when the matter of wilayah was revealed and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took from them the covenant of accepting the wilayah of Amir al-Mu'minin (peace be upon him), they believed with their tongues and confessed to it, but [in their hearts] did not affirm it. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed away, they disbelieved and [made their disbelief manifest and] increased in their disbelief; لَمْ یَکُنِ اللهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِیَهْدِیَهُمْ طَرِیقاً إِلَّا طَرِیقَ جَهَنَّمَ [Allah will not forgive them nor guide them to any path except the path of Hell].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ આયત એ લોકોના વિષયમાં નાઝિલ થઈ જેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર જીભથી ઈમાન લાવ્યા અને ઇકરાર કર્યો પરંતુ [પોતાના દિલમાં] તેની પુષ્ટિ ન કરી. પછી જ્યારે તેઓએ પોતાની વચ્ચે એક કરાર લખ્યો કે વિલાયતનો અમ્ર ક્યારેય પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અહલેબૈત સુધી પહોંચવા ન દે, તો તેઓ કાફિર થઈ ગયા. પરંતુ જ્યારે વિલાયતનો અમ્ર નાઝિલ થયો અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેઓ પાસેથી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત સ્વીકારવાનો કરાર લીધો, ત્યારે તેઓ જીભથી ઈમાન લાવ્યા અને તેનો ઇકરાર કર્યો પરંતુ [દિલથી] તેની પુષ્ટિ ન કરી. જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) દુનિયાથી ગયા ત્યારે તેઓ કાફિર થઈ ગયા અને [પોતાનો કુફ્ર જાહેર કર્યો અને] પોતાના કુફ્રમાં વધારો કર્યો; لَمْ یَکُنِ اللهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِیَهْدِیَهُمْ طَرِیقاً إِلَّا طَرِیقَ جَهَنَّمَ [અલ્લાહ તેઓને માફ નહીં કરે અને જહન્નમના રસ્તા સિવાય કોઈ રસ્તાની હિદાયત નહીં આપે].