سورة النساء

Verse 153 of 176

4:153

يَسْئَلُكَ أَهْلُ الْكِتابِ أَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتاباً مِنَ السَّماءِ فَقَدْ سَأَلُوا مُوسى أَكْبَرَ مِنْ ذلِكَ فَقالُوا أَرِنَا اللهَ‌ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ فَعَفَوْنا عَنْ ذلِكَ وَ آتَيْنا مُوسى سُلْطاناً مُبيناً

اهل كتاب از تو مى‌‌خواهند كتابى از آسمان [يك‌جا] بر آن‌ها نازل كنى؛ [در‌حالى‌كه اين يك بهانه است]؛ آن‌ها از موسى، بزرگتر از اين را خواستند، و گفتند: «خدا را آشكارا به ما نشان ده»! و به خاطر ظلم و ستمشان، صاعقه آن‌ها را فرا گرفت. سپس گوساله [سامرى] را، پس از آن همه دلايل روشن كه براى آن‌ها آمد، [به خدايى] انتخاب كردند. ولى ما از آن در گذشتيم [و عفو كرديم] و به موسى، برهان آشكارى داديم.

The followers of the Book ask you to bring down to them a book from heaven; so indeed they demanded of Musa a greater thing than that, for they said: Show us Allah manifestly; so the lightning overtook them on account of their injustice. Then they took the calf (for a god), after clear signs had come to them, but We pardoned this; and We gave to Musa clear authority.

કિતાબવાળાઓ તારાથી સવાલ કરે છે કે તું આસમાન પરથી તેમના ઉપર કિતાબ નાઝિલ કરાવ જો કે મૂસાને (પણ) તેઓ આ કરતાંય મોટો સવાલ કરી ચૂક્યા હતા, તેમણે કહ્યું હતું કે અમને અલ્લાહ જાહેરમાં દેખાડી દે; તેમના ઝુલ્મના કારણે તેમને વીજળીએ પકડી પાડ્યા. વળી તેમની પાસે રોશન દલીલ આવી ગયા પછી પણ તેઓએ વાછરડાને (માઅબૂદ તરીકે) પસંદ કર્યુ, તેમ છતાં અમોએ તેઓને માફ કરી દીધા; અને મૂસાને રોશન દલીલ અતા કરી.

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَانَ قَاعِداً ذَاتَ یَوْمٍ بِمَکَّهًَْ بِفِنَاءِ الْکَعْبَهًِْ إِذَا اجْتَمَعَ جَمَاعَهًٌْ مِنْ رُؤَسَاءِ قُرَیْشٍ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْض تَعَالَوْا نَبْدَأْ بِتَقْرِیعِهِ وَ تَبْکِیتِهِ وَ تَوْبِیخِهِ وَ الِاحْتِجَاجِ عَلَیْهِ ... فَقَالَ أَبُوجَهْلٍ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) هَاهُنَا وَاحِدَهًٌْ أَلَسْتَ زَعَمْتَ أَنَّ قَوْمَ مُوسَی (علیه السلام) احْتَرَقُوا بِالصَّاعِقَهًِْ لَمَّا سَأَلُوهُ أَنْ یُرِیَهُمُ اللَّهُ جَهْرَهًًْ قَالَ بَلَی قَالَ فَلَوْ کُنْتَ نَبِیّاً (صلی الله علیه و آله) لَاحْتَرَقْنَا نَحْنُ أَیْضاً فَقَدْ سَأَلْنَا أَشَدَّ مِمَّا سَأَلَ قَوْمُ مُوسَی (علیه السلام) لِأَنَّهُمْ زَعَمْتَ أَنَّهُمْ قَالُوا أَرِنَا اللهَ جَهْرَةً وَ نَحْنُ نَقُولُ لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَأْتِیَ بِاللهِ وَ الْمَلائِکَةِ قَبِیلًا نُعَایِنُهُمْ ... فَقَال رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یَا أَبَا جَهْلٍ إِنَّمَا دَفَعَ عَنْکَ الْعَذَابَ لِعِلْمِهِ بِأَنَّهُ سَیُخْرِجُ مِنْ صُلْبِکَ ذُرِّیَّهًًْ طَیِّبَهًًْ عِکْرِمَهًَْ ابْنَکَ وَ سَیَلِی مِنْ أُمُورِ الْمُسْلِمِینَ مَا إِنْ أَطَاعَ اللَّهَ فِیهِ کَانَ عِنْدَ اللَّهِ جَلِیلًا وَ إِلَّا فَالْعَذَابُ نَازِلٌ عَلَیْکَ وَ کَذَلِکَ سَائِرُ قُرَیْشٍ السَّائِلِینَ لَمَّا سَأَلُوا مِنْ هَذَا إِنَّمَا أُمْهِلُوا لِأَنَّ اللَّهَ عَلِمَ أَنَّ بَعْضَهُمْ سَیُؤْمِنُ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ یَنَالُ بِهِ السَّعَادَهًَْ فَهُوَ لَا یَقْتَطِعُهُ عَنْ تِلْکَ السَّعَادَهًِْ وَ لَا یَبْخَلُ بِهَا عَلَیْهِ أَوْ مَنْ یُولَدُ مِنْهُ مُؤْمِنٌ فَهُوَ یُنْظِرُ أَبَاهُ لِإِیصَالِ ابْنِهِ إِلَی السَّعَادَهًِْ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَنَزَلَ الْعَذَابُ بِکَافَّتِکُمْ.

امام عسکری (علیه السلام)- روزی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزدیک کعبه نشسته بود که جمعی از بزرگان قریش جمع شدند و به یکدیگر گفتند بیایید کار او را سخت کنیم و منکوب و توبیخش کنیم و با او بحث بکنیم. ابوجهل گفت: «ای محمّد! یک مسأله اینجا است و آن اینکه آیا تو گمان می‌کنی وقتی قوم موسی (علیه السلام) از او خواستند که خدا را به‌طور آشکارا ببینند، با صاعقه سوختند»؟ فرمود: «آری». گفت: «پس اگر تو نیز پیامبر خدایی ما را نیز بسوزان چون ما درخواستی سخت‌تر از قوم موسی (علیه السلام) داریم چون به گمان تو، آن‌ها گفتند أَرِنَا اللهَ جَهْرَةً امّا ما می‌گوییم به تو ایمان نمی‌آوریم مگر آنکه خدا و تمام فرشته‌هایش را یکجا بیاوری تا ما آن‌ها را ببینیم»... رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای اباجهل! خداوند عذاب را از تو دور کرد چون می‌دانست که در نسل تو فرزندی صالح، پسرت عکرمه به دنیا خواهد آمد. اموری بر مسلمانان خواهد گذشت که اگر خدا را در آنان اطاعت کنند، نزد خداوند دارای جلالت خواهند شد وگرنه عذاب خدا بر تو و بر سایر قریش که چنین درخواستی کردند نازل خواهد شد. خداوند به شما مهلت داده چون می‌داند که عدّه‌ای از شما به محمّد (صلی الله علیه و آله) ایمان خواهید آورد و به‌این‌واسطه به سعادت خواهید رسید لذا آن‌ها را از این سعادت محروم نمی‌کند و بر این کار بخل ندارد. حتّی اگر کسی در آینده فرزندش مؤمن به دنیا خواهد آمد، به پدرش مهلت داده شده تا فرزندش به سعادت برسد. اگر این چنین نبود عذاب همه‌ی شما را فرا می‌گرفت».

Imam al-Askari (peace be upon him): One day the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was sitting near the Ka'bah when a group of the chiefs of Quraysh gathered and said to one another, "Come, let us make things hard for him, humiliate and reproach him, and debate with him." Abu Jahl said: "O Muhammad! There is one matter here, and it is this: do you claim that when the people of Musa (peace be upon him) asked him to show them Allah openly, they were burned by a thunderbolt?" He said: "Yes." He said: "Then if you too are a prophet of Allah, burn us as well, for we have a demand harsher than that of the people of Musa (peace be upon him). According to your claim, they said أَرِنَا اللهَ جَهْرَةً [Show us Allah openly], but we say we will not believe you unless you bring Allah and all His angels together so that we may see them"... The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O Abu Jahl! Allah kept the punishment away from you because He knew that a righteous child, your son Ikrimah, will be born from your lineage. Matters will come upon the Muslims such that if they obey Allah in them, they will attain honour with Allah; otherwise the punishment of Allah will descend upon you and upon the rest of Quraysh who made such a request. Allah has given you respite because He knows that a group of you will believe in Muhammad (peace be upon him and his family) and thereby attain felicity, so He does not deprive them of this felicity, nor is He miserly with it. Even if someone's child will be born a believer in the future, his father is given respite so that his child may reach felicity. Were it not for that, the punishment would have overtaken all of you."

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): એક દિવસ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કાબાની નજીક બેઠા હતા કે કુરૈશના મોટા લોકોનું એક જૂથ ભેગું થયું અને એકબીજાને કહ્યું: "ચાલો, તેમનું કામ મુશ્કેલ કરીએ અને તેમને હાર આપીએ, ઠપકો આપીએ અને તેમની સાથે ચર્ચા કરીએ." અબૂજહલે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ! અહીં એક પ્રશ્ન છે, અને તે એ કે શું તમે એવું માનો છો કે જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમે તેમનાથી ખુલ્લેઆમ અલ્લાહને જોવાની માંગ કરી, તો તેઓ વીજળીથી ભસ્મ થઇ ગયા?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હા." તેણે કહ્યું: "તો જો તમે પણ અલ્લાહના પયગંબર છો, તો અમને પણ બાળી નાખો, કારણ કે અમારી માંગ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ કરતાં વધુ સખત છે. તમારા મત મુજબ તેઓએ કહ્યું أَرِنَا اللهَ جَهْرَةً [અમને અલ્લાહને ખુલ્લેઆમ બતાવો], પરંતુ અમે કહીએ છીએ કે અમે તમારા પર ઈમાન નહીં લાવીએ સિવાય કે તમે અલ્લાહ અને તેના તમામ ફરિશ્તાઓને એકસાથે લઇ આવો જેથી અમે તેઓને જોઈ શકીએ"... અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "ઓ અબૂજહલ! અલ્લાહે તારાથી અઝાબને દૂર કર્યો છે કારણ કે તે જાણતો હતો કે તારી નસ્લમાં એક નેક ફરઝંદ, તારો પુત્ર ઇકરિમા દુનિયામાં આવશે. મુસલમાનો પર એવા મામલા આવશે કે જો તેઓ તેમાં અલ્લાહની ઇતાઅત કરશે, તો અલ્લાહની પાસે જલાલતવાળા થશે, નહીંતર અલ્લાહનો અઝાબ તારા પર અને કુરૈશના બાકીના લોકો પર જેઓએ આવી માંગ કરી હતી નાઝિલ થશે. અલ્લાહે તમને મોહલત આપી છે કારણ કે તે જાણે છે કે તમારામાંથી કેટલાક લોકો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઈમાન લાવશે અને તેના દ્વારા સઆદત પ્રાપ્ત કરશે, તેથી તે તેઓને આ સઆદતથી વંચિત નથી કરતો અને આ કામમાં કંજૂસી નથી કરતો. તદ્દઉપરાંત જો ભવિષ્યમાં કોઈનો ફરઝંદ મોમિન થઇને દુનિયામાં આવવાનો હોય, તો તેના પિતાને મોહલત આપવામાં આવે છે જેથી તેનો ફરઝંદ સઆદત સુધી પહોંચે. જો આવું ન હોત તો અઝાબ તમારા બધાને ઘેરી લેત."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مِنْ سُؤَالِ الزِّنْدِیقِ الَّذِی سَأَلَ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ مَسَائِلَ کَثِیرَهًٍْ أَنْ قَال فَلَوْ أَنَّ اللَّهَ رَدَّ إِلَیْنَا مِنَ الْأَمْوَاتِ فِی کُلِّ مِائَهًِْ عَامٍ لِنَسْأَلَهُ عَمَّنْ مَضَی مِنَّا إِلَی مَا صَارُوا وَ کَیْفَ حَالُهُمْ وَ مَا ذَا لَقُوا بَعْدَ الْمَوْتِ وَ أَیُّ شَیْءٍ صُنِعَ بِهِمْ لِیَعْمَلَ النَّاسُ عَلَی الْیَقِینِ اضْمَحَلَّ الشَّکُّ وَ ذَهَبَ الْغِلُّ عَنِ الْقُلُوبِ قَالَ إِنَّ هَذِهِ مَقَالَهًُْ مَنْ أَنْکَرَ الرُّسُلَ (وَ کَذَّبَهُمْ وَ لَمْ یُصَدِّقْ بِمَا بِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِذَا أَخْبَرُوا وَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ أَخْبَرَ فِی کِتَابِهِ عَزَّوَجَلَّ عَلَی لِسَانِ الْأَنْبِیَاءِ (حَالَ مَنْ مَاتَ مِنَّا أَ‌فَیَکُونُ أَحَدٌ أَصْدَقَ مِنَ اللَّهِ قَوْلًا وَ مِنْ رُسُلِهِ (وَ قَدْ رَجَعَ إِلَی الدُّنْیَا مِمَّنْ مَاتَ خَلْقٌ کَثِیرٌ مِنْهُمْ أَصْحَابُ الْکَهْفِ أَمَاتَهُمُ اللَّهُ ثَلَاثَمِائَهًِْ عَامٍ وَ تِسْعَهًًْ ثُمَّ بَعَثَهُمْ ... وَ إِنَّ اللَّهَ أَمَاتَ قَوْماً خَرَجُوا مَعَ مُوسَی (علیه السلام) حِینَ تَوَجَّهَ إِلَی اللَّهِ فَقَالُوا أَرِنَا اللهَ جَهْرَةً فَأَمَاتَهُمُ اللَّهُ ثُمَّ أَحْیَاهُم.

امام صادق (علیه السلام)- در سؤالاتی که یک شخص بی‌دین از امام صادق (علیه السلام) در مورد مسائل زیادی پرسید آمده که پرسید: اگر خداوند در هر صد سال یکی از مردگان را نزد ما مردود می‌کرد، از او احوال گذشتگان و آیندگان را پرسیده و جویای حالشان می‌شدیم، و اینکه پس از مرگ چه دیدند، و با آنان چه رفتاری شد، تا مردم بر اساس یقین عمل کرده و هر گونه شکّی از میان برود و هر حقد و کینه‌ای از دل‌ها زدوده شود». فرمود: «این عقیده کسانی است که منکر انبیاء شده و تکذیبشان کرده و کتابشان را نپذیرفته‌اند، زیرا خداوند در کتاب خود، حال مردگان ما را بر زبان انبیای خود جاری ساخته و گفته، با این حال چه کلامی از قول خدا و انبیاء راست‌تر است؟ و جماعت زیادی از مردم پس از مرگ به دنیا بازگشته‌اند، مانند «اصحاب کهف»، همان‌ها که خداوند سیصد و نه سال ایشان را میراند، سپس آنان را در زمان جماعتی برانگیخت که منکر بعث و نشور بودند، تا حجّت را بر ایشان تمام کرده و قدرت خود را به ایشان نمایاند، و اینکه بدانند بعث و نشور حقّ است ... به درستی که خداوند آن گروهی که با موسی خارج شده و گفتند: أَرِنَا اللهَ جَهْرَة؛ همه را میراند و سپس زنده گرداند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Among the questions that an irreligious person asked Imam Sadiq (peace be upon him) about many matters, he asked: "If Allah were to return to us one of the dead every hundred years, we would ask him about the state of those who have passed and those to come, and inquire about their condition — what they saw after death, and how they were treated — so that people might act on the basis of certainty and every doubt would be removed and every rancour and hatred wiped from hearts." He said: "This is the belief of those who deny the prophets and reject them and do not accept their book, for Allah, in His book, has related the state of our dead upon the tongues of His prophets and spoken of it. Given this, what speech is truer than that of Allah and the prophets? And a great many people have returned to this world after death, such as the 'Companions of the Cave' (Ashab al-Kahf), whom Allah caused to die for three hundred and nine years, then raised them up in the time of a people who denied resurrection and the raising, so that the proof might be complete upon them and He might show them His power, and that they might know that resurrection and the raising are true... Indeed Allah caused to die that group who went out with Musa and said: أَرِنَا اللهَ جَهْرَةً [Show us Allah openly]; He caused them all to die and then brought them back to life."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક બેદીન વ્યક્તિએ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ઘણા મામલાઓ વિષે જે સવાલો પૂછ્યા હતા તેમાં આવ્યું છે કે તેણે પૂછ્યું: "જો અલ્લાહ દર સો વર્ષે મરેલાઓમાંથી કોઈ એકને અમારી પાસે પાછો મોકલે, તો અમે તેને ગુઝરી ગયેલા અને આવનારાઓની હાલત વિષે પૂછીએ અને તેઓની હાલતની જાણકારી લઈએ, અને એ કે મૃત્યુ પછી તેઓએ શું જોયું, અને તેઓ સાથે કેવો વ્યવહાર થયો, જેથી લોકો યકીનના આધારે અમલ કરે અને દરેક પ્રકારનો શક દૂર થઇ જાય અને દરેક કીના તથા દ્વેષ દિલોમાંથી નીકળી જાય." તેમણે ફરમાવ્યું: "આ તે લોકોની માન્યતા છે જેઓ અંબિયાઓનો ઇનકાર કરે છે અને તેઓને જૂઠલાવે છે અને તેમની કિતાબને સ્વીકારતા નથી, કારણ કે અલ્લાહે તેની કિતાબમાં આપણા મરેલાઓની હાલત તેના અંબિયાઓની ઝબાન પર જારી કરી છે અને કહ્યું છે, તો પછી અલ્લાહ અને અંબિયાઓના કૌલ કરતાં કયો કલામ સાચો છે? અને ઘણા લોકોનું જૂથ મૃત્યુ પછી દુનિયામાં પાછું ફર્યું છે, જેમ કે 'અસ્હાબે કહફ', તે જ લોકો કે જેમને અલ્લાહે ત્રણ સો નવ વર્ષ સુધી મૃત રાખ્યા, પછી તેઓને એવા જૂથના સમયમાં ઉઠાડ્યા જેઓ બઅસ અને નશૂરના ઇનકારી હતા, જેથી તેઓ પર હુજ્જત તમામ થાય અને પોતાની કુદરત તેઓને બતાવે, અને એ કે તેઓ જાણી લે કે બઅસ અને નશૂર હક છે... ખરેખર અલ્લાહે તે જૂથને જે મૂસા સાથે નીકળ્યું હતું અને કહ્યું હતું: أَرِنَا اللهَ جَهْرَة [અમને અલ્લાહને ખુલ્લેઆમ બતાવો]; બધાને મારી નાખ્યા અને પછી જીવતા કર્યા."

المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) Imam Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance) ઇમામ મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)

عَنْ سَعْدِ‌بْنِ‌عَبْدِ اللَّهِ الْقُمِّیِّ قَال: ... قَالَ أَبُومُحَمَّدٍ (علیه السلام) مَا جَاءَ بِکَ یَا سَعْدُ فَقُلْتُ شَوَّقَنِی أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَلَی لِقَاءِ مَوْلَانَا قَالَ وَ الْمَسَائِلُ الَّتِی أَرَدْتَ أَنْ تَسْأَلَهُ عَنْهَا قُلْتُ عَلَی حَالِهَا یَا مَوْلَایَ قَال فَسَلْ قُرَّهًَْ عَیْنِی وَ أَوْمَأَ إِلَی الْغُلَامِ فَقَالَ لِیَ الْغُلَامُ سَلْ عَمَّا بَدَا لَکَ مِنْهَا ... فَقُلْتُ لَهُ فَأَخْبِرْنِی یَا مَوْلَایَ عَنِ الْعِلَّهًِْ الَّتِی تَمْنَعُ الْقَوْمَ مِنِ اخْتِیَارِ إِمَامٍ لِأَنْفُسِهِمْ قَالَ مُصْلِحٍ أَوْ مُفْسِدٍ قُلْتُ مُصْلِحٍ قَالَ فَهَلْ یَجُوزُ أَنْ تَقَعَ خِیَرَتُهُمْ عَلَی الْمُفْسِدِ بَعْدَ أَنْ لَا یَعْلَمَ أَحَدٌ بِمَا یَخْطُرُ بِبَالِ غَیْرِهِ مِنْ صَلَاحٍ أَوْ فَسَادٍ قُلْتُ بَلَی قَالَ فَهِیَ الْعِلَّهًُْ أُورِدُهَا لَکَ بِبُرْهَانٍ یَثِقُ بِهِ عَقْلُکَ أَخْبِرْنِی عَنِ الرُّسُلِ الَّذِینَ اصْطَفَاهُمُ اللَّهُ وَ أَنْزَلَ الْکُتُبَ عَلَیْهِمْ وَ أَیَّدَهُمْ بِالْوَحْیِ وَ الْعِصْمَهًِْ إِذْ هُمْ أَعْلَامُ الْأُمَمِ وَ أَهْدَی إِلَی الِاخْتِیَارِ مِنْهُمْ مِثْلُ مُوسَی وَ عِیسَی (علیها السلام) هَلْ یَجُوزُ مَعَ وُفُورِ عَقْلِهِمَا وَ کَمَالِ عِلْمِهِمَا إِذَا هَمَّا بِالِاخْتِیَارِ أَنْ تَقَعَ خِیَرَتُهُمَا عَلَی الْمُنَافِقِ وَ هُمَا یَظُنَّانِ أَنَّهُ مُؤْمِنٌ قُلْتُ لَا فَقَالَ هَذَا مُوسَی (علیه السلام) کَلِیمُ اللَّهِ مَعَ وُفُورِ عَقْلِهِ وَ کَمَالِ عِلْمِهِ وَ نُزُولِ الْوَحْیِ عَلَیْهِ اخْتَارَ مِنْ أَعْیَانِ قَوْمِهِ وَ وُجُوهِ عَسْکَرِهِ لِمِیقَاتِ رَبِّهِ سَبْعِینَ رَجُلًا مِمَّنْ لَا یَشُکُّ فِی إِیمَانِهِمْ وَ إِخْلَاصِهِمْ فَوَقَعَتْ خِیَرَتُهُ عَلَی الْمُنَافِقِینَ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ اخْتارَ مُوسی قَوْمَهُ سَبْعِینَ رَجُلًا لِمِیقاتِنا إِلَی قَوْلِهِ لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی نَرَی اللهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ فَلَمَّا وَجَدْنَا اخْتِیَارَ مَنْ قَدِ اصْطَفَاهُ اللَّهُ لِلنُّبُوَّهًِْ وَاقِعاً عَلَی الْأَفْسَدِ دُونَ الْأَصْلَحِ وَ هُوَ یَظُنُّ أَنَّهُ الْأَصْلَحُ دُونَ الْأَفْسَدِ عَلِمْنَا أَنْ لَا اخْتِیَارَ إِلَّا لِمَنْ یَعْلَمُ مَا تُخْفِی الصُّدُورُ وَ تُکِنُّ الضَّمَائِرُ وَ یَتَصَرَّفُ عَلَیْهِ السَّرَائِر.

امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)- سعدبن‌عبدالله قمّی گوید: ... امام عسکری (علیه السلام) فرمود: «ای سعد! برای چه آمده‌ای»؟ گفتم: «احمدبن‌اسحاق مرا به دیدار مولایمان تشویق کرد». فرمود: «و مسائلی که می‌خواستی بپرسی چه»! گفتم: «ای مولای من آن مسائل نیز بر حال خود است». فرمود: «از نور چشمم بپرس»! و به آن پسر بچه اشاره فرمود و آن پسر بچه گفت: «از هر چه می‌خواهی بپرس». پرسیدم: «به چه دلیل مردم نمی‌توانند برای خود امام انتخاب کنند»؟ فرمود: «امام خوب یا بد»؟ گفتم: «امام خوب و شایسته». فرمود: «امکان دارد انتخابی که می‌کنند به جای خوب بد از کار در آید با اینکه هیچ‌کس اطّلاع از دل دیگری ندارد که چه چیز به خاطرش می‌گذرد؟ فکر خوب یا فکر بد». گفتم: «آری ممکن است». فرمود: «همین موجب نداشتن چنین اختیاریست که با دلیلی برای تو توجیه کردم که عقلت بپذیرد». تصدیق کردم. فرمود: «بگو ببینم پیامبرانی که خداوند آن‌ها را برگزیده و کتاب آسمانی بر آن‌ها نازل کرده و ایشان را به وحی ممتاز نموده و عصمت بخشیده چون برجسته‌ترین افراد مردمند و از همه بهتر می‌توانند انتخاب نمایند اگر به ایشان اختیار بدهند که از جمله این پیامبران موسی و عیسی (علیها السلام) نیز هستند، با کمال عقل و دانشی که این دو داشتند آیا ممکن است انتخاب آن‌ها در مورد کسی که خیال می‌کردند مؤمن است منافق از کار در آید». گفتم: «نه». فرمود: «همین موسی (علیه السلام) با کمال عقل و دانشی که داشت و به او وحی می‌شد از میان قوم خود برای میقات خدا هفتاد نفر را انتخاب کرد با اینکه یقین داشت مؤمن و مخلص هستند این انتخاب برخلاف تصوّر او بر منافقین قرار گرفت. خداوند در این آیه به همین مطلب اشاره می‌کند: موسی برای وعده‌گاه ما از میان قومش هفتاد مرد را برگزید. ( اعراف/۱۵۵ ). وقتی انتخاب پیامبری که خدا او را برگزیده بر شخص فاسدی قرار گیرد با اینکه او خیال می‌کرد صالح است می‌فهمیم اجازه انتخاب به کسی که از راز دل‌ها و افکار پنهان و آینده‌ی اشخاص خبر ندارد داده نشده».

Imam al-Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance) — Sa'd ibn Abd Allah al-Qummi said: ... Imam al-Askari (peace be upon him) said: "O Sa'd! For what have you come?" I said: "Ahmad ibn Ishaq encouraged me to meet our master." He said: "And what of the questions you wanted to ask?" I said: "O my master, those questions still stand." He said: "Ask the light of my eye," and he pointed to that young boy. The boy said: "Ask whatever you wish." I asked: "For what reason are the people unable to choose an Imam for themselves?" He said: "A good Imam or a bad one?" I said: "A good and worthy Imam." He said: "Is it possible that the choice they make may turn out to be bad instead of good, given that no one has knowledge of what passes through another's heart — whether a good thought or a bad one?" I said: "Yes, that is possible." He said: "This is the very reason why they do not have such a right of choice, which I have explained to you with a proof your intellect can accept." I acknowledged it. He said: "Tell me, the prophets whom Allah chose and upon whom He sent down heavenly books and whom He distinguished with revelation and granted infallibility — since they are the most outstanding of people and are best able to choose if the choice were left to them — among whom are Musa and Isa (peace be upon them), with the perfect intellect and knowledge these two possessed, is it possible that their choice concerning someone they supposed to be a believer would turn out to be a hypocrite?" I said: "No." He said: "This same Musa (peace be upon him), with the perfect intellect and knowledge he had and with revelation descending upon him, chose from his people seventy men for the appointed meeting with Allah, while being certain that they were believers and sincere. Yet this choice, contrary to what he supposed, turned out to be upon hypocrites. Allah refers to this very matter in this verse: 'And Musa chose from his people seventy men for Our appointed time.' (al-A'raf 7:155). When the choice of a prophet whom Allah has chosen falls upon a corrupt person while he thought him to be righteous, we understand that the right of choice has not been granted to anyone who has no knowledge of the secrets of hearts, hidden thoughts, and the future of people."

ઇમામે ઝમાના (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) — સઅદ બિન અબ્દુલ્લાહ કુમ્મી કહે છે: ... ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઓ સઅદ! તું શા માટે આવ્યો છે?" મેં કહ્યું: "અહમદ બિન ઇસ્હાકે મને અમારા મૌલાના દીદાર માટે પ્રેરિત કર્યો." તેમણે ફરમાવ્યું: "અને જે પ્રશ્નો તું પૂછવા માંગતો હતો તેનું શું?" મેં કહ્યું: "ઓ મારા મૌલા, તે પ્રશ્નો પણ પોતાના સ્થાને છે." તેમણે ફરમાવ્યું: "મારી આંખના નૂરથી પૂછ," અને તે નાના બાળક તરફ ઇશારો કર્યો, અને તે બાળકે કહ્યું: "જે ઈચ્છે તે પૂછ." મેં પૂછ્યું: "કયા કારણે લોકો પોતાના માટે ઇમામ પસંદ કરી શકતા નથી?" તેમણે ફરમાવ્યું: "સારો ઇમામ કે ખરાબ?" મેં કહ્યું: "સારો અને લાયક ઇમામ." તેમણે ફરમાવ્યું: "શું શક્ય છે કે તેઓ જે પસંદગી કરે તે સારાની જગ્યાએ ખરાબ નીકળે, જ્યારે કે કોઈને પણ બીજાના દિલની ખબર નથી કે તેના મનમાં શું ચાલી રહ્યું છે — સારો વિચાર કે ખરાબ વિચાર?" મેં કહ્યું: "હા, શક્ય છે." તેમણે ફરમાવ્યું: "આ જ કારણ છે કે તેમને એવો અધિકાર નથી, જેને મેં તારા માટે એવી દલીલ સાથે સમજાવ્યું જે તારી અકલ સ્વીકારે." મેં તસ્દીક કરી. તેમણે ફરમાવ્યું: "કહે જોઉં, જે પયગંબરોને અલ્લાહે પસંદ કર્યા અને તેમના પર આસમાની કિતાબ નાઝિલ કરી અને તેમને વહી દ્વારા મુમતાઝ કર્યા અને ઇસ્મત પ્રદાન કરી — કારણ કે તેઓ લોકોમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે અને બધા કરતાં વધુ સારી રીતે પસંદગી કરી શકે છે — જો તેમને પસંદગીનો અધિકાર આપવામાં આવે, જેમાં મુસા અને ઈસા (અલયહિમસ્સલામ) પણ છે, આ બંનેને જે અકલ અને ઇલ્મની પરિપૂર્ણતા હતી તેની સાથે, શું શક્ય છે કે તેમની પસંદગી એવી વ્યક્તિમાં થાય જેને તેઓ મોમિન સમજતા હોય પણ તે મુનાફિક નીકળે?" મેં કહ્યું: "ના." તેમણે ફરમાવ્યું: "આ જ મુસા (અલયહિસ્સલામ), જેમની અકલ અને ઇલ્મ પરિપૂર્ણ હતું અને તેમના પર વહી નાઝિલ થતી હતી, તેમણે પોતાની કૌમમાંથી અલ્લાહની મીકાત માટે સિત્તેર માણસો પસંદ કર્યા, જ્યારે કે તેમને ખાત્રી હતી કે તેઓ મોમિન અને મુખ્લિસ છે. પરંતુ આ પસંદગી તેમની ધારણાની વિરુદ્ધ મુનાફિકો પર થઈ. અલ્લાહ આ આયતમાં આ જ વાતનો ઇશારો કરે છે: 'મુસાએ અમારા વાયદાગાહ માટે પોતાની કૌમમાંથી સિત્તેર માણસો પસંદ કર્યા.' (સૂરએ અઅરાફ/155). જ્યારે એવા પયગંબરની પસંદગી જેને અલ્લાહે પસંદ કર્યા છે એક ફાસિદ વ્યક્તિ પર થાય, જ્યારે કે તેઓ તેને સાલિહ સમજતા હતા, તો સમજાય છે કે પસંદગીની ઇજાઝત તે વ્યક્તિને આપવામાં નથી આવી જેને દિલોના રહસ્યો, છુપા વિચારો અને લોકોના ભવિષ્યની ખબર નથી."

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ مُوسَی‌بْنَ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) وَ أَصْحَابَهُ السَّبْعِینَ الَّذِینَ اخْتَارَهُمْ صَارُوا مَعَهُ إِلَی الْجَبَلِ فَقَالُوا لَهُ إِنَّکَ قَدْ رَأَیْتَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَأَرِنَاهُ کَمَا رَأَیْتَهُ فَقَالَ لَهُمْ إِنِّی لَمْ أَرَهُ فَقَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی نَرَی اللهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ فَاحْتَرَقُوا عَنْ آخِرِهِمْ وَ بَقِیَ مُوسَی (علیه السلام) وَحِیداً فَقَالَ یَا رَبِّ اخْتَرْتُ سَبْعِینَ رَجُلًا مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ فَجِئْتُ بِهِمْ وَ أَرْجِعُ وَحْدِی فَکَیْفَ یُصَدِّقُنِی قَوْمِی بِمَا أُخْبِرُهُمْ بِهِ فَ لَوْ‌شِئْتَ أَهْلَکْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِیَّایَ أَ‌تُهْلِکُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا فَأَحْیَاهُمُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مِنْ بَعْدِ مَوْتِهِمْ.

امام رضا (علیه السلام)- حضرت موسی (علیه السلام) و هفتاد نفر همراهش که از بین بنی‌اسرائیل انتخاب کرده بود وقتی به کوه رفتند و گفتند: «تو خدا را دیده‌ای، او را به ما نیز نشان بده». او گفت: «من او را ندیده‌ام، ولی ایشان اصرار کرده گفتند: «ما تا خدا را به آشکارا نبینیم به تو ایمان نمی‌آوریم. و هم‌چنان که می‌نگریستید. ( بقره/۵۵ )». در نتیجه صاعقه‌ای آنان را سوزاند و نابود ساخت. و موسی (علیه السلام) تنها ماند و به خداوند عرض کرد: «خداوندا! من هفتادتن از بنی‌اسرائیل را برگزیدم و همراه خود آوردم، و اکنون تنها برمی‌گردم، چطور امکان دارد قوم من سخنانم را در این واقعه بپذیرند؟ اگر می‌خواستی؛ هم من و هم ایشان را قبلاً از بین می‌بردی، آیا ما را به خاطر کار بی‌خردان هلاک می‌سازی؟ خدا نیز ایشان را پس از مرگشان زنده نمود».

Imam al-Rida (peace be upon him): When Musa (peace be upon him) and the seventy men accompanying him whom he had chosen from among the Children of Israel went up the mountain, they said: "You have seen Allah; show Him to us as well." He said: "I have not seen Him," but they insisted, saying: "We will not believe you until we see Allah manifestly, while you are looking on." (al-Baqara 2:55). As a result, a thunderbolt burned them and destroyed them, and Musa (peace be upon him) was left alone. He said to Allah: "O Lord! I chose seventy men from the Children of Israel and brought them with me, and now I return alone. How is it possible for my people to accept my words about this event? Had You wished, You could have destroyed them and me before this. أَ‌تُهْلِکُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا [Will You destroy us for what the foolish among us have done?]" So Allah, the Mighty and Majestic, brought them back to life after their death.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): હઝરત મુસા (અલયહિસ્સલામ) અને તેમની સાથેના સિત્તેર માણસો જેમને તેમણે બની ઇસરાઈલમાંથી પસંદ કર્યા હતા, જ્યારે પહાડ પર ગયા અને કહ્યું: "તમે અલ્લાહને જોયો છે, અમને પણ તેને બતાવો." તેમણે કહ્યું: "મેં તેને જોયો નથી," પરંતુ તેઓએ આગ્રહ કરીને કહ્યું: "અમે જ્યાં સુધી અલ્લાહને પ્રત્યક્ષ ન જોઈએ ત્યાં સુધી તમારા પર ઈમાન લાવીશું નહીં. અને તમે જોઈ રહ્યા હતા. (સૂરએ બકરહ/55)." પરિણામે એક વીજળીએ તેમને બાળી નાખ્યા અને નષ્ટ કરી દીધા. અને મુસા (અલયહિસ્સલામ) એકલા રહી ગયા અને અલ્લાહને અરજ કરી: "અય અલ્લાહ! મેં બની ઇસરાઈલમાંથી સિત્તેર માણસો પસંદ કર્યા અને પોતાની સાથે લાવ્યો, અને હવે એકલો પાછો જાઉં છું, મારી કૌમ આ ઘટના વિશે મારી વાતો કેવી રીતે સ્વીકારશે? જો તું ઈચ્છતો, તો હું અને તેઓ બંનેને પહેલાં જ નષ્ટ કરી દેત. أَ‌تُهْلِکُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا [શું અમારામાંના બેવકૂફોના કૃત્યને કારણે તું અમને હલાક કરે છે?]" અલ્લાહે તેમને તેમના મૃત્યુ પછી જીવિત કર્યા.

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ مُوسَی (علیه السلام) لَمَّا أَرَادَ أَنْ یَأْخُذَ عَلَیْهِمْ عَهْدَ الْفُرْقَانِ فَرَّقَ مَا بَیْنَ الْمُحِقِّینَ وَ الْمُبْطِلِینَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بِنُبُوَّتِهِ وَ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمَامَتِهِ وَ لِلْأَئِمَّهًِْ الطَّاهِرِینَ (بِإِمَامَتِهِمْ قَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ أَنَّ هَذَا أَمْرُ رَبِّکَ حَتَّی نَرَی اللهَ جَهْرَةً عِیَاناً یُخْبِرُنَا بِذَلِکَ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ مُعَایَنَهًًْ وَ هُمْ یَنْظُرُونَ إِلَی الصَّاعِقَهًِْ تَنْزِلُ عَلَیْهِمْ وَ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ یَا مُوسَی (علیه السلام) إِنِّی أَنَا الْمُکْرِمُ أَوْلِیَائِی وَ الْمُصَدِّقِینَ بِأَصْفِیَائِی وَ لَا أُبَالِی أَنَا الْمُعَذِّبُ لِأَعْدَائِی الدَّافِعِینَ حُقُوقَ أَصْفِیَائِی وَ لَا أُبَالِی فَقَالَ مُوسَی (علیه السلام) لِلْبَاقِینَ الَّذِینَ لَمْ یَصْعَقُوا مَا ذَا تَقُولُونَ أَ‌تَقْبَلُونَ وَ تَعْتَرِفُونَ وَ إِلَّا فَأَنْتُمْ بِهَؤُلَاءِ لَاحِقُونَ قَالُوا یَا مُوسَی (علیه السلام) لَا نَدْرِی مَا حَلَّ بِهِمْ لِمَا ذَا أَصَابَهُمْ کَانَتِ الصَّاعِقَهًُْ مَا أَصَابَتْهُمْ لِأَجْلِکَ إِلَّا أَنَّهَا کَانَتْ نَکْبَهًًْ مِنْ نَکَبَاتِ الدَّهْرِ تُصِیبُ الْبَرَّ وَ الْفَاجِرَ فَإِنْ کَانَتْ إِنَّمَا أَصَابَتْهُمْ لِرَدِّهِمْ عَلَیْکَ فِی أَمْرِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ آلِهِمَا فسأل {فَاسْأَلِ} اللَّهَ رَبَّکَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ (هَؤُلَاءِ الَّذِینَ تَدْعُونَا إِلَیْهِمْ أَنْ یُحْیِیَ هَؤُلَاءِ الْمَصْعُوقِینَ لِنَسْأَلَهُمْ لِمَا ذَا أَصَابَهُمْ مَا أَصَابَهُمْ فَدَعَا اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) فَأَحْیَاهُمُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) سَلُوهُمْ لِمَا ذَا أَصَابَهُمْ فَسَأَلُوهُمْ فَقَالُوا یَا بَنِی‌إِسْرَائِیلَ أَصَابَنَا مَا أَصَابَنَا لِإِبَائِنَا اعْتِقَادَ نُبُوَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مَعَ اعْتِقَادِ إِمَامَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَقَدْ رَأَیْنَا بَعْدَ مَوْتِنَا هَذَا مَمَالِکَ رَبِّنَا مِنْ سَمَاوَاتِهِ وَ حُجُبِهِ وَ کُرْسِیِّهِ وَ عَرْشِهِ وَ جِنَانِهِ وَ نِیرَانِهِ فَمَا رَأَیْنَا أَنْفَذَ أَمْراً فِی جَمِیعِ تِلْکَ الْمَمَالِکِ وَ أَعْظَمَ سُلْطَاناً مِنْ مُحَمَّدٍ وَ عَلِیٍّ وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (وَ إِنَّا لَمَّا مِتْنَا بِهَذِهِ الصَّاعِقَهًِْ ذُهِبَ بِنَا إِلَی النِّیرَانِ فَنَادَاهُمْ مُحَمَّدٌ وَ عَلِیٌّ (علیها السلام)کُفُّوا عَنْ هَؤُلَاءِ عَذَابَکُمْ فَهَؤُلَاءِ یُحْیَوْنَ بِمَسْأَلَهًِْ سَائِلِ رَبِّنَا عَزَّوَجَلَّ بِنَا وَ بِآلِنَا الطَّیِّبِینَ وَ ذَلِکَ حِینَ لَمْ یُقْذَفُوا فِی الْهَاوِیَهًِْ فَأَخَّرُونَا إِلَی أَنْ بُعِثْنَا بِدُعَائِکَ یَا مُوسَی‌بْنَ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لِأَهْلِ عَصْرِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَإِذَا کَانَ بِالدُّعَاءِ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (نَشَرَ ظُلْمَهًُْ أَسْلَافِکُمُ الْمَصْعُوقِینَ بِظُلْمِهِمْ أَ فَمَا یَجِبُ عَلَیْکُمْ أَنْ لَا تَتَعَرَّضُوا لِمِثْلِ مَا هَلَکُوا بِهِ إِلَی أَنْ أَحْیَاهُمُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ.

امام عسکری (علیه السلام)- وقتی موسی (علیه السلام) تصمیم گرفت از بنی‌اسرائیل پیمان فرقان را بگیرد بین اشخاص حقیقت‌گو و یاوه‌سرایان جدایی قرار داد. پیمانی که عبارت بود از نبوّت برای محمّد (صلی الله علیه و آله) و امامت برای علی و ائمّه طاهرین (گفتند: «ما ایمان به این سخن تو نداریم. ( اسراء/۹۰ ). که دستور پروردگار باشد مگر اینکه خدا را آشکارا ببینیم و خودش به ما بگوید». و ایشان صاعقه را می‌دیدند که فرود می‌آید. خداوند به موسی (علیه السلام) فرمود: «موسی (علیه السلام)! من هم دوستانم را گرامی می‌دارم و هم کسانی که تصدیق اولیای مرا بنمایند و هیچ باکی ندارم که دشمنانم را عذاب کنم. همان کسانی که منکر حقوق برگزیدگان من هستند». موسی (علیه السلام) به باقیماندگان از صاعقه که نمرده بودند. گفت: «اینک شما چه می‌گویید قبول می‌کنید و اعتراف می‌نمایید؟! وگرنه به این‌ها ملحق خواهید شد». گفتند: «موسی (علیه السلام) ما نمی‌دانیم آن‌ها چه شدند و به چه جهت گرفتار گردیدند این صاعقه آن‌ها را به‌واسطه‌ی تو فرا نگرفت این یک بدبختی از بدبختی‌های روزگار است که خوب و بد را فرا می‌گیرد اگر این گرفتاری به‌واسطه‌ی آن باشد که این‌ها امر محمّد و علی و خانواده‌ی آن‌ها (را نپذیرفتند از خدا به‌حقّ محمّد و آلش (بخواه که این‌ها زنده کند تا بپرسیم به چه جهت به این گرفتاری مبتلا شدند. موسی (علیه السلام) از خداوند درخواست کرد و خدا آن‌ها را زنده نمود. موسی (علیه السلام) گفت: «بپرسید چرا گرفتار شدند». از آن‌ها سؤال کردند جواب دادند: «ای بنی‌اسرائیل این گرفتاری ما به‌واسطه‌ی امتناع از اعتقاد به نبوّت محمّد و امامت علی (علیها السلام) بود پس از مرگ ممالک پروردگار خود را از آسمان‌ها و حجب و کرسی و عرش و بهشت و جهنّم دیدیم در تمام این ممالک کسی با نفوذتر از محمّد و علی و فاطمه و حسن و حسین (نبودند. وقتی ما با این صاعقه مردیم ما را به‌طرف جهنّم بردند محمّد و علی (علیها السلام) صدا زدند عذاب را از این‌ها بردارید این‌ها به‌واسطه‌ی درخواست کسی که از خداوند خواهد خواست، زنده خواهند شد و خدا را به خودشان خاندان پاکشان قسم می‌داد که ما در هاویه (عذابی کوبنده) نیفتادیم. عذاب ما را به تاخیر انداختند تا خداوند به‌واسطه‌ی دعای تو ای موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) که از خدا به‌حقّ محمّد و آل پاکش (خواستی ما را زنده کرد. خداوند برای مردم زمان محمّد (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید وقتی به‌واسطه‌ی دعا به نام محمّد و آل پاکش (پدران ستمگری که به‌واسطه‌ی ستم خود دچار صاعقه شدند زنده شوند آیا لازم نیست که شما نیز پرهیز کنید از کاری که آن‌ها کردند که موجب هلاکشان شد و سپس زنده‌شان کرد»؟.

Imam Askari (peace be upon him): When Musa (peace be upon him) decided to take from the Children of Israel the covenant of the Furqan — which separated the truthful from the babblers of falsehood — a covenant that consisted of prophethood for Muhammad (peace be upon him and his family) and imamate for Ali and the pure Imams (peace be upon them), they said: "We do not believe this word of yours (al-Isra/90) to be the command of the Lord unless we see Allah openly and He Himself tells us." And they were watching the lightning-bolt descending upon them. Allah said to Musa (peace be upon him): "O Musa (peace be upon him)! I honour My friends and those who affirm My chosen ones, and I do not hesitate to punish My enemies — those very ones who deny the rights of My chosen ones." Musa (peace be upon him) said to those who had survived the lightning-bolt and had not died: "Now what do you say — do you accept and confess? Otherwise you will join these." They said: "O Musa (peace be upon him), we do not know what has happened to them or on what account they were seized. This lightning-bolt did not seize them because of you; this is a misfortune among the misfortunes of the age which strikes the good and the evil alike. If this affliction was because they did not accept the matter of Muhammad and Ali and their family (peace be upon them), then ask Allah, by the right of Muhammad and his family (peace be upon them), that He revive them so we may ask why they were afflicted with this calamity." Musa (peace be upon him) asked Allah, and Allah brought them back to life. Musa (peace be upon him) said: "Ask why they were afflicted." They asked them and they replied: "O Children of Israel, this affliction of ours was because of our refusal to believe in the prophethood of Muhammad and the imamate of Ali (peace be upon them). After death we saw the dominions of our Lord — His heavens, veils, kursi, throne, paradise and hell — and in all these dominions there was none more influential than Muhammad, Ali, Fatimah, al-Hasan and al-Husayn (peace be upon them). When we died by this lightning-bolt we were taken toward hell. Muhammad and Ali (peace be upon them) called out: 'Lift the punishment from these; they will be brought back to life through the request of one who will ask Allah,' and they were swearing to Allah by themselves and by their pure household that we did not fall into al-Hawiyah (the crushing punishment). Our punishment was postponed until Allah, through your supplication, O Musa ibn Imran (peace be upon him) — for you asked from Allah by the right of Muhammad and his pure family (peace be upon them) — brought us back to life." Allah says to the people of the time of Muhammad (peace be upon him and his family): "When, through supplication in the name of Muhammad and his pure family (peace be upon them), the tyrannical forefathers who were struck by the lightning-bolt on account of their injustice are brought back to life, is it not incumbent upon you also to refrain from the deed those people did which caused their destruction — and then He revived them?"

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ નિર્ણય લીધો કે બની-ઇસ્રાઇલ પાસેથી ફુરકાનનો કરાર લે — જે સત્યવાદીઓ અને જૂઠું બોલનારાઓ વચ્ચે જુદાઈ કરે — એવો કરાર જેમાં મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની નબુવ્વત અને અલી તથા પવિત્ર ઇમામો (અલયહેમુસ્સલામ) ની ઇમામતનો સમાવેશ હતો, ત્યારે તેઓએ કહ્યું: "અમે તમારી આ વાત પર ઈમાન નથી લાવતા (અલ-ઇસરા/૯૦) કે આ પરવરદિગારનો હુકમ છે, જ્યાં સુધી અમે અલ્લાહને પ્રત્યક્ષ ન જોઈએ અને તે પોતે અમને ન કહે." અને તેઓ જોઈ રહ્યા હતા કે વીજળી ઉતરી રહી છે. અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! હું મારા દોસ્તોને પણ સન્માન આપું છું અને એ લોકોને પણ જેઓ મારા ઔલિયાની તસ્દીક કરે છે, અને મને કોઈ પરવા નથી કે હું મારા દુશ્મનોને અઝાબ કરું — એ જ લોકો જેઓ મારા બરગુઝીદાઓના હકનો ઇનકાર કરે છે." મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ વીજળીથી બચેલા લોકોને, જેઓ મર્યા ન હતા, કહ્યું: "હવે તમે શું કહો છો? શું કબૂલ કરો છો અને એકરાર કરો છો? નહીં તો તમે પણ આ લોકોમાં જોડાઈ જશો." તેઓએ કહ્યું: "મૂસા (અલયહિસ્સલામ), અમને ખબર નથી કે તેમનું શું થયું અને કઈ કારણે તેઓ ગિરફ્તાર થયા; આ વીજળી તમારા કારણે તેમને ન પકડી, આ તો જમાનાની બદનસીબીઓમાંથી એક બદનસીબી છે જે સારા અને ખરાબ બંનેને પકડે છે. જો આ ગિરફ્તારી એ કારણે હોય કે તેઓએ મુહમ્મદ અને અલી અને તેમના ખાનદાન (અલયહેમુસ્સલામ) ના અમરને કબૂલ ન કર્યો, તો અલ્લાહથી મુહમ્મદ અને તેમની આલ (અલયહેમુસ્સલામ) ના હકના વસીલે માંગો કે તેમને જીવતા કરે જેથી અમે પૂછીએ કે કઈ કારણે તેઓ આ ગિરફ્તારીમાં પડ્યા." મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ અલ્લાહથી અરજ કરી અને અલ્લાહે તેમને જીવતા કર્યા. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "પૂછો, શા માટે ગિરફ્તાર થયા?" તેમને પૂછ્યું, જવાબ આપ્યો: "હે બની-ઇસ્રાઇલ! અમારી આ ગિરફ્તારી મુહમ્મદની નબુવ્વત અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની ઇમામતના અકીદાનો ઇનકાર કરવાના કારણે હતી. મરણ પછી અમે પોતાના પરવરદિગારની મમાલિક — તેના આસમાનો, હિજાબો, કુરસી, અર્શ, જન્નત અને જહન્નમ — જોઈ; આ તમામ મમાલિકમાં મુહમ્મદ, અલી, ફાતિમા, હસન અને હુસૈન (અલયહેમુસ્સલામ) થી વધુ પ્રભાવશાળી કોઈ ન હતું. જ્યારે અમે આ વીજળીથી મર્યા ત્યારે અમને જહન્નમ તરફ લઈ ગયા; મુહમ્મદ અને અલી (અલયહેમુસ્સલામ) એ અવાજ કર્યો: 'આ લોકોથી અઝાબ ઉઠાવી લો; આ લોકો એ વ્યક્તિની અરજના કારણે જીવતા થશે જે અલ્લાહથી માંગશે,' અને તેઓ અલ્લાહને પોતાની અને પોતાના પવિત્ર ખાનદાનની કસમ આપી રહ્યા હતા કે અમે હાવિયહ (કચડી નાખતો અઝાબ) માં ન પડીએ. અમારા અઝાબને મોડો કર્યો, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તમારી દુઆના વસીલે, હે મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ) — કે તમે અલ્લાહથી મુહમ્મદ અને તેમની પવિત્ર આલ (અલયહેમુસ્સલામ) ના હકના વસીલે માંગ્યું — અમને જીવતા કર્યા." અલ્લાહ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના જમાનાના લોકોને ફરમાવે છે: "જ્યારે મુહમ્મદ અને તેમની પવિત્ર આલ (અલયહેમુસ્સલામ) ના નામની દુઆના વસીલે એ ઝુલ્મી પૂર્વજો, જેઓ પોતાના ઝુલ્મના કારણે વીજળીથી હલાક થયા હતા, જીવતા થઈ જાય, તો શું તમારા માટે એ જરૂરી નથી કે તમે પણ એ કામથી પરહેજ કરો જે તેઓએ કર્યું અને જેના કારણે તેઓ હલાક થયા અને પછી અલ્લાહે તેમને જીવતા કર્યા?"

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ مُوسَی (علیه السلام)کَانَ وَعَدَ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ أَنَّهُ یَأْتِیهِمْ بِکِتَابٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ یَشْتَمِلُ عَلَی أَوَامِرِهِ وَ نَوَاهِیهِ وَ حُدُودِهِ وَ فَرَائِضِهِ بَعْدَ أَنْ یُنَجِّیهِمُ اللَّهُ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ وَ صَارُوا بِقُرْبِ الشَّامِ جَاءَهُمْ بِالْکِتَابِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ کَمَا وَعَدَهُمْ وَ کَانَ فِیهِ إِنِّی لَا أَتَقَبَّلُ عَمَلًا مِمَّنْ لَا یُعَظِّمُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً وَ آلَهُمَا الطَّیِّبِینَ (وَ لَمْ یُکْرِمْ أَصْحَابَهُمَا وَ مُحِبِّیهِمَا حَقَّ تَکْرِیمِهِمْ یَا عُبَیْدَ‌اللَّهِ أَلَا فَاشْهَدُوا أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) خَیْرُ خَلِیقَتِی وَ أَفْضَلُ بَرِیَّتِی وَ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) أَخُوهُ وَ وَصِیُّهُ وَ وَارِثُ عِلْمِهِ وَ خَلِیفَتُهُ فِی أُمَّتِهِ وَ خَیْرُ مَنْ یُخْلِفُهُ بَعْدَهُ وَ أَنَّ آلَ مُحَمَّدٍ (أَفْضَلُ آلِ النَّبِیِّینَ وَ أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَفْضَلُ صَحَابَهًِْ الْمُرْسَلِینَ وَ أُمَّهًَْ مُحَمَّدٍ (خَیْرُ الْأُمَمِ أَجْمَعِینَ فَقَالَ بَنُوإِسْرَائِیلَ لَا نَقْبَلُ هَذَا یَا مُوسَی (علیه السلام) هَذَا عَظِیمٌ یَثْقُلُ عَلَیْنَا بَلْ نَقْبَلُ مِنْ هَذِهِ الشَّرَائِعِ مَا یَخِفُّ عَلَیْنَا وَ إِذَا قَبِلْنَاهَا قُلْنَا إِنَّ نَبِیَّنَا (صلی الله علیه و آله) أَفْضَلُ نَبِیٍّ وَ آلَهُ أَفْضَلُ آلٍ وَ صَحَابَتَهُ أَفْضَلُ صَحَابَهًٍْ وَ نَحْنُ أُمَّتُهُ أَفْضَلُ مِنْ أُمَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ لَسْنَا نَعْتَرِفُ بِالْفَضْلِ لِقَوْمٍ لَا نَرَاهُمْ وَ لَا نَعْرِفُهُمْ فَأَمَرَ اللَّهُ جَبْرَئِیلَ فَقَطَعَ بِجَنَاحٍ مِنْ أَجْنِحَتِهِ مِنْ جَبَلٍ مِنْ جِبَالِ فِلَسْطِینَ عَلَی قَدْرِ مُعَسْکَرِ مُوسَی (علیه السلام) وَ کَانَ طُولُهُ فِی عَرْضِهِ فَرْسَخاً فِی فَرْسَخٍ ثُمَّ جَاءَ بِهِ فَوَقَّفَهُ عَلَی رُءُوسِهِمْ وَ قَالَ إِمَّا أَنْ تَقْبَلُوا مَا أَتَاکُمْ بِهِ مُوسَی (علیه السلام) وَ إِمَّا وَضَعْتُ عَلَیْکُمُ الْجَبْلَ فَطَحْطَحْتُکُمْ تَحْتَهُ فَلَحِقَهُمْ مِنَ الْجَزَعِ وَ الْهَلَعِ مَا یَلْحَقُ أَمْثَالَهُمْ مِمَّنْ قُوبِلَ بِهَذِهِ الْمُقَابَلَهًِْ فَقَالُوا یَا مُوسَی (علیه السلام) کَیْفَ نَصْنَعُ قَالَ مُوسَی (علیه السلام) اسْجُدُوا لِلَّهِ عَلَی جِبَاهِکُمْ ثُمَّ عَفِّرُوا خُدُودَکُمُ الْیُمْنَی ثُمَّ الْیُسْرَی فِی التُّرَابِ وَ قُولُوا یَا رَبَّنَا سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا وَ قَبِلْنَا وَ اعْتَرَفْنَا وَ سَلَّمْنَا وَ رَضِینَا قَالَ فَفَعَلُوا هَذَا الَّذِی قَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) قَوْلًا وَ فِعْلًا غَیْرَ أَنَّ کَثِیراً مِنْهُمْ خَالَفَ قَلْبُهُ ظَاهِرَ أَفْعَالِهِ وَ قَالَ بِقَلْبِهِ سَمِعْنَا وَ عَصَیْنَا مُخَالِفاً لِمَا قَالَ بِلِسَانِهِ وَ عَفَّرُوا خُدُودَهُمُ الْیُمْنَی وَ لَیْسَ قَصْدُهُمُ التَّذَلُّلَ لِلَّهِ تَعَالَی وَ النَّدَمَ عَلَی مَا کَانَ مِنْهُمْ مِنَ الْخِلَافِ وَ لَکِنَّهُمْ فَعَلُوا ذَلِکَ یَنْظُرُونَ هَلْ یَقَعُ عَلَیْهِمُ الْجَبَلُ أَمْ لَا ثُمَّ عَفَّرُوا خُدُودَهُمُ الْیُسْرَی یَنْظُرُونَ کَذَلِکَ وَ لَمْ یَفْعَلُوا ذَلِکَ کَمَا أُمِرُوا فَقَالَ جَبْرَئِیلُ لِمُوسَی (علیه السلام) أَمَا إِنَّ أَکْثَرَهُمْ لِلَّهِ تَعَالَی عَاصُونَ وَ لَکِنَّ اللَّهَ تَعَالَی أَمَرَنِی أَنْ أُزِیلَ عَنْهُمْ هَذَا الْجَبَلَ عِنْدَ ظَاهِرِ اعْتِرَافِهِمْ فِی الدُّنْیَا فَإِنَّ اللَّهَ إِنَّمَا یُطَالِبُهُمْ فِی الدُّنْیَا بِظَوَاهِرِهِمْ لِحَقْنِ دِمَائِهِمْ وَ إِبْقَاءِ الذِّمَّهًِْ لَهُمْ وَ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَی اللَّهِ فِی الْآخِرَهًِْ یُعَذِّبُهُمْ عَلَی عُقُودِهِمْ وَ ضَمَائِرِهِمْ فَنَظَرَ الْقَوْمُ إِلَی الْجَبَلِ وَ قَدْ صَارَ قِطْعَتَیْنِ قِطْعَهًٌْ مِنْهُ صَارَتْ لُؤْلُؤَهًًْ بَیْضَاءَ فَجَعَلَتْ تَصْعَدُ وَ تَرْقَی حَتَّی خَرَقَتِ السَّمَاوَاتِ وَ هُمْ یَنْظُرُونَ إِلَیْهَا إِلَی أَنْ صَارَتْ إِلَی حَیْثُ لَا یَلْحَقُهَا أَبْصَارُهُمْ وَ قِطْعَهًٌْ صَارَتْ نَاراً وَ وَقَعَتْ عَلَی الْأَرْضِ بِحَضْرَتِهِمْ فَخَرَقَتْهَا وَ دَخَلَتْهَا وَ غَابَتْ عَنْ عُیُونِهِمْ فَقَالُوا مَا هَذَانِ الْمُفْتَرِقَانِ مِنَ الْجَبَلِ فِرْقٌ صَعِدَ لُؤْلُؤاً وَ فِرْقٌ انْحَطَّ نَاراً قَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) أَمَّا الْقِطْعَهًُْ الَّتِی صَعِدَتْ فِی الْهَوَاءِ فَإِنَّهَا وَصَلَتْ إِلَی السَّمَاءِ فَخَرَقَتْهَا إِلَی أَنْ لَحِقَتْ بِالْجَنَّهًِْ فَأُضْعِفَتْ أَضْعَافاً کَثِیرَهًًْ لَا یَعْلَمُ عَدَدَهَا إِلَّا اللَّهُ وَ أَمَرَ اللَّهُ أَنْ یُبْنَی مِنْهَا لِلْمُؤْمِنِینَ بِمَا فِی هَذَا الْکِتَابِ قُصُورٌ وَ دُورٌ وَ مَنَازِلُ وَ مَسَاکِنُ مُشْتَمِلَهًٌْ عَلَی أَنْوَاعِ النِّعْمَهًِْ الَّتِی وَعَدَهَا الْمُتَّقِینَ مِنْ عِبَادِهِ مِنَ الْأَشْجَارِ وَ الْبَسَاتِینِ وَ الثِّمَارِ وَ الْحُورِ الْحِسَانِ وَ الْمُخَلَّدِینَ مِنَ الْوِلْدَانِ کَاللَّئَالِی الْمَنْثُورَهًِْ وَ سَائِرِ نَعِیمِ الْجَنَّهًِْ وَ خَیْرَاتِهَا وَ أَمَّا الْقِطْعَهًُْ الَّتِی انْحَطَّتْ إِلَی الْأَرْضِ فَخَرَقَتْهَا ثُمَّ الَّتِی تَلِیهَا إِلَی أَنْ لَحِقَتْ بِجَهَنَّمَ فَأُضْعِفَتْ أَضْعَافاً کَثِیرَهًًْ وَ أَمَرَ اللَّهُ تَعَالَی أَنْ یُبْنَی مِنْهَا لِلْکَافِرِینَ بِمَا فِی هَذَا الْکِتَابِ قُصُورٌ وَ دُورٌ وَ مَسَاکِنُ وَ مَنَازِلُ مُشْتَمِلَهًٌْ عَلَی أَنْوَاعِ الْعَذَابِ الَّتِی وَعَدَهَا الْکَافِرِینَ مِنْ عِبَادِهِ مِنْ بِحَارِ نِیرَانِهَا وَ حِیَاضِ غِسْلِینِهَا وَ غَسَّاقِهَا وَ أَوْدِیَهًِْ قَیْحِهَا وَ دِمَائِهَا وَ صَدِیدِهَا وَ زَبَانِیَتِهَا بِمِرْزَبَاتِهَا وَ أَشْجَارِ زَقُّومِهَا وَ ضَرِیعِهَا وَ حَیَّاتِهَا وَ عَقَارِبِهَا وَ أَفَاعِیهَا وَ قُیُودِهَا وَ أَغْلَالِهَا وَ سَلَاسِلِهَا وَ أَنْکَالِهَا وَ سَائِرِ أَنْوَاعِ الْبَلَایَا وَ الْعَذَابِ الْمُعَدِّ فِیهَا ثُمَّ قَالَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِبَنِی‌إِسْرَائِیلَ أَ‌فَلَا تَخَافُونَ عِقَابَ رَبِّکُمْ فِی جَحْدِکُمْ لِهَذِهِ الْفَضَائِلِ الَّتِی اخْتَصَّ بِهَا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ آلَهُمَا الطَّیِّبِینَ (.

امام علی (علیه السلام)- موسی (علیه السلام) به بنی‌اسرائیل وعده داد که پس از آنکه خدا آن‌ها را از فرعون و قومش نجات داد، کتابی از جانب خدا برای آن‌ها خواهد آورد که شامل امرو نهی‌ها و حدود و واجبات الهی خواهد بود. وقتی نجات پیدا کردند، نزدیک شهر شام بودند که کتابی از خداوند همانطورکه به آن‌ها وعده داده بود آورد. در آن نوشته بود: «من عمل کسی که محمّد (صلی الله علیه و آله)، علی (علیه السلام) و خاندان آن‌ها را بزرگ نشمارد و یارانش و دوستدارانش را آنطور که شایسته‌ی کرامتند، کرامت نکند قبول نمی‌کنم. ای بندگان خدا! آیا شهادت نمی‌دهید که محمّد (صلی الله علیه و آله) بهترین خلق من و برترین موجود است و علی (علیه السلام) برادر و وصی و وارث علم او جانشین او در امّتش و بهترین جانشین بعد از اوست و اینکه خاندان او بهترین خاندان پیامبران هستند و یاران محمّد (صلی الله علیه و آله) برترین یاران پیامبران‌اند و امّت محمّد (صلی الله علیه و آله) از همه‌ی امّت‌ها بهترند»؟ بنی‌اسرائیل گفتند: «ای موسی (علیه السلام) ما این مطلب را قبول نمی‌کنیم که این مطلب برای ما سنگین است و پذیرفتنی نیست. ما از این مجموعه دستورات فقط آن‌هایی را می‌پذیریم که برای ما آسان باشد و وقتی پذیرفتیم می‌گوییم که پیامبر ما بهترین پیامبر و خاندان او بهترین خاندان و یاران او بهترین یاران و ما امّت او از امّت محمّد (صلی الله علیه و آله) بهتریم. ما نمی‌توانیم به برتری قومی شهادت دهیم که نه آن‌ها را دیدیم و نه می‌شناسیم». خداوند به جبرئیل امر کرد تا با یکی از بال‌های خود کوهی از کوه‌های فلسطین را که به‌اندازه‌ی لشکر موسی (علیه السلام) باشد، بکند که اندازه‌ی آن یک فرسخ در یک فرسخ بود سپس آن را روی سر آن‌ها بیاورد و بگوید: «یا آنچه موسی (علیه السلام) آورده را بپذیرید یا این کوه را روی شما قرار می‌دهم و شما را زیر آن له خواهم کرد». کسانی که این صحنه و مکالمه را دیدند شروع به جزع‌وفزع کردند. و گفتند: «ای موسی (علیه السلام) چه کنیم»؟ فرمود: «سجده کنید و پیشانی برخاک بمالید و گونه‌ی راستتان را بر زمین بمالید سپس گونه‌ی چپتان را به خاک بمالید و بگویید: «خدایا شنیدیم و اطاعت کردیم و پذیرفتیم و اعتراف کردیم و تسلیم شدیم و راضی شدیم». آن‌ها همان کاری که موسی (علیه السلام) به آن‌ها گفته بود کردند و همان حرف‌ها را زدند گرچه عدّه‌ی زیادی از آن‌ها دلشان مخالف آنچه می‌کردند می‌گفت و در قلبشان خلاف آنچه زبانشان می‌گفت: «می‌گفتند شنیدیم امّا با آن مخالفت می‌کنیم، گونه‌ی چپشان را بر زمین می‌مالیدند امّا قصدشان تذلّل و خاکساری به درگاه خدا نبود. چنین می‌کردند امّا آنطور که امر شده بودند انجام ندادند. جبرائیل (علیه السلام) به موسی (علیه السلام) گفت: «اکثر آنان در برابر خدا عصیان می‌کنند ولی خداوند به من دستور داد تا این کوه را به خاطر ظاهر اعترافشان، در دنیا از آنان دور کنم چون خداوند در دنیا به خاطر حفظ جانشان و باقی‌ماندن حقّ خدا برگردنشان، براساس ظاهر اعمالشان با آن‌ها برخورد می‌کند. امّا سروکار آن‌ها در آخرت با خداست، آنجا آن‌ها را براساس آنچه در ضمیر و دل خود دارند عذاب خواهد کرد. قوم به کوه نگاه کردند که از وسط دو تکّه شد، یک تکّه از آن مثل لولویی درخشان شد و در آسمان بالا رفت تا جایی که آسمان را پاره کرد و آن‌ها نیز آن را می‌دیدند تا آنجا که آنقدر بالا رفت که چشم‌ها به او نمی‌رسید. آن تکّه‌ی دیگر تبدیل به آتش شد و در مقابلشان به زمین خورد و زمین را پاره کرد و داخل آن شد و از چشمان آن‌ها پنهان شد». گفتند: «این دو تکه چه بود که یکی به‌صورت لؤلؤ بالا رفت و دیگری چون آتش پایین رفت»؟! موسی (علیه السلام) فرمود: «آن تکّه که در آسمان بالا رفت و آسمان را پاره کرد و آنقدر بالا رفت تا به بهشت رسید و چندین برابر شد که جز خدا کسی مقدار آن را نمی‌داند. و خداوند امر کرد که مطابق آنچه در این کتاب آمده از آن سنگ، قصرها و خانه‌ها و منزل‌ها و مسکن‌هایی شامل انواع نعمت‌ها ساخته شود. نعمت‌هایی که خداوند به بندگان با تقوایش وعده داده، نعمت‌هایی مثل درختان و بستان‌ها و میوه‌ها و حوری‌های زیبا و فرزندان ماندگاری که مانند لولوء درخشانند و دیگر نعمت‌ها و خوبی‌های بهشت. امّا آن تکّه‌ای که به زمین فرو رفت و آن را پاره کرد، آنقدر پایین رفت تا به جهنّم رسید و چندین برابر شد و خداوند امر کرد که برطبق این کتاب از آن برای کافران، قصرها و خانه‌ها و مسکن‌ها و منزل‌هایی شامل انواع عذاب‌ها ساخته شود، عذاب‌هایی که به کافران وعده داده، عذاب‌هایی مثل دریاهای آتش و حوض‌های پر از چرک و خون و زهر و کاسه‌هایی از چرک زخم‌ها و خون و چرک آغشته به خون و شعله‌های سرکش و درختان زقّوم و شاخه‌ها و مارها و عقرب‌ها و افعی‌ها و غل و زنجیرها و وزر و وبال‌ها و انواع بلاها و عذاب‌هایی که در آنجا آماده شده». سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) به بنی‌اسرائیل [و یهودیان حاضر در جلسه] فرمود: «آیا از عذاب پروردگارتان به خاطر انکار فضل محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) و خاندانشان، نمی‌ترسید»؟!

Imam Ali (peace be upon him): Musa (peace be upon him) promised the Children of Israel that after Allah delivered them from Pharaoh and his people, he would bring them a Book from Allah containing the divine commands, prohibitions, limits, and obligations. When they were saved and were near the land of Sham, he brought them a Book from Allah as He had promised them. In it was written: "I do not accept the deed of one who does not magnify Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him), and their household, and does not honor his companions and those who love him as befits their honor. O servants of Allah! Do you not bear witness that Muhammad (peace be upon him and his family) is the best of My creation and the most excellent being, and that Ali (peace be upon him) is his brother, his successor, the inheritor of his knowledge, his caliph over his community, and the best successor after him; and that his household is the best household of the prophets, and the companions of Muhammad (peace be upon him and his family) are the best companions of the prophets, and the community of Muhammad (peace be upon him and his family) is the best of all communities?" The Children of Israel said: "O Musa (peace be upon him), we do not accept this matter, for it is heavy upon us and unacceptable. From this collection of commands we will accept only those that are easy for us, and once we have accepted them we will say that our prophet is the best prophet, his household is the best household, his companions are the best companions, and we his community are better than the community of Muhammad (peace be upon him and his family). We cannot bear witness to the excellence of a people whom we have neither seen nor know." Allah commanded Jibra'il to tear off with one of his wings a mountain from the mountains of Palestine the size of Musa's (peace be upon him) camp — its dimensions being one farsakh by one farsakh — then bring it and hold it over their heads and say: "Either accept what Musa (peace be upon him) has brought, or I will place this mountain upon you and crush you beneath it." Those who witnessed this scene and dialogue began to wail and lament. They said: "O Musa (peace be upon him), what shall we do?" He said: "Prostrate and press your foreheads to the dust, and rub your right cheek on the ground and then your left cheek on the dust, and say: 'O Allah, we have heard and obeyed, and accepted, and confessed, and submitted, and are content.'" They did what Musa (peace be upon him) told them and said the same words, although many of them — their hearts opposed what they were doing, and in their hearts they said the opposite of what their tongues said: they said, "We heard, but we oppose it," and they rubbed their left cheek on the ground, but their intention was not humility and lowliness before Allah. They did so, but not as they had been ordered. Jibra'il (peace be upon him) said to Musa (peace be upon him): "Most of them are disobedient before Allah, but Allah has ordered me to remove this mountain from them in this world on account of their outward confession, because in this world Allah deals with them according to the outward appearance of their deeds, to preserve their lives and to keep the covenant of protection upon their necks. But their affair in the Hereafter is with Allah — there He will punish them according to what they hold in their consciences and hearts." The people looked at the mountain and it had split into two pieces from the middle: one piece became like a shining pearl and rose into the sky until it pierced the heavens, and they watched it until it rose so high that their eyes could not reach it. The other piece became fire and fell to the earth before them and split the earth and entered into it and disappeared from their eyes. They said: "What were these two pieces, one of which rose as a pearl and the other descended as fire?" Musa (peace be upon him) said: "As for the piece that rose into the sky, it pierced the sky and rose until it reached Paradise, and was multiplied many times over — none knows its measure but Allah. And Allah commanded that, in accordance with what is in this Book, palaces, houses, dwellings, and abodes be built from that stone, containing all kinds of blessings — blessings which Allah has promised to His Allah-fearing servants, such as trees, gardens, fruits, beautiful houris, and eternally youthful children who are like shining pearls, and other blessings and good things of Paradise. As for the piece that sank into the earth and split it, it descended until it reached Hell and was multiplied many times over, and Allah commanded that, in accordance with this Book, palaces, houses, dwellings, and abodes be built from it for the disbelievers, containing all kinds of torments — torments which He has promised the disbelievers, such as seas of fire, pools filled with pus and blood and poison, bowls of the pus of wounds and blood and gore mixed with blood, raging flames, trees of Zaqqum and their branches, snakes, scorpions, vipers, shackles and chains, burdens and calamities, and all kinds of afflictions and torments prepared there." Then the Prophet (peace be upon him and his family) said to the Children of Israel [and the Jews present in the gathering]: "Do you not fear the punishment of your Lord for denying the excellence of Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him), and their household?"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ બની ઇસરાઈલને વચન આપ્યું કે અલ્લાહ તેમને ફિરઔન અને તેની કૌમથી બચાવ્યા પછી, તે તેમના માટે અલ્લાહ તરફથી એક કિતાબ લાવશે જેમાં ઇલાહી આદેશો, નિષેધો, હદો અને ફરજો હશે. જ્યારે તેઓ બચી ગયા અને શામ શહેરની નજીક હતા, ત્યારે તેમણે અલ્લાહ તરફથી કિતાબ લાવી જેમ કે વચન આપ્યું હતું. તેમાં લખેલું હતું: "હું એ વ્યક્તિનું અમલ કબૂલ કરતો નથી જે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના ખાનદાનને મહાન ન ગણે અને તેમના સાથીઓ અને ચાહનારાઓને જે રીતે તેઓ સન્માનને લાયક છે તે રીતે સન્માન ન આપે. ઓ અલ્લાહના બંદાઓ! શું તમે સાક્ષી નથી આપતા કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારી શ્રેષ્ઠ સૃષ્ટિ અને ઉત્તમ મખલૂક છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના ભાઈ, વસી, તેમના ઇલ્મના વારસ, તેમની ઉમ્મતમાં તેમના ખલીફા અને તેમના પછી શ્રેષ્ઠ ખલીફા છે, અને તેમનું ખાનદાન પયગંબરોના ખાનદાનોમાં શ્રેષ્ઠ છે, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સાથીઓ પયગંબરોના સાથીઓમાં શ્રેષ્ઠ છે, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત બધી ઉમ્મતોમાં શ્રેષ્ઠ છે?" બની ઇસરાઈલે કહ્યું: "ઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! અમે આ વાત કબૂલ કરતા નથી, કારણ કે આ વાત અમારા માટે ભારે છે અને સ્વીકારવા યોગ્ય નથી. અમે આ આદેશોના સમૂહમાંથી ફક્ત તે જ સ્વીકારીશું જે અમારા માટે સરળ હોય, અને જ્યારે અમે સ્વીકારીશું ત્યારે અમે કહીશું કે અમારા પયગંબર શ્રેષ્ઠ પયગંબર છે, તેમનું ખાનદાન શ્રેષ્ઠ ખાનદાન છે, તેમના સાથીઓ શ્રેષ્ઠ સાથીઓ છે, અને અમે તેમની ઉમ્મત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત કરતાં શ્રેષ્ઠ છીએ. અમે એવી કૌમની શ્રેષ્ઠતાની સાક્ષી આપી શકતા નથી જેને ન અમે જોયા છે અને ન ઓળખતા છીએ." અલ્લાહે જિબ્રઈલને આદેશ આપ્યો કે પોતાના એક પર વડે ફિલિસ્તીનના પહાડોમાંથી એક પહાડ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના લશ્કરના કદનો — જેની લંબાઈ પહોળાઈ એક ફરસખ x એક ફરસખ હતી — ઉખેડી લે, પછી તેને તેમના માથા પર લાવીને કહે: "કાં તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) જે લાવ્યા છે તે સ્વીકારો, નહીં તો હું આ પહાડ તમારા પર મૂકી દઈશ અને તમને તેની નીચે કચડી નાખીશ." જેમણે આ દ્રશ્ય અને વાતચીત જોઈ તેઓ રડવા લાગ્યા અને કહ્યું: "ઓ મૂસા (અલયહિસ્સલામ), અમે શું કરીએ?" તેમણે ફરમાવ્યું: "સજદો કરો અને પોતાનું કપાળ માટીમાં ઘસો, અને પોતાનો જમણો ગાલ જમીન પર ઘસો પછી ડાબો ગાલ માટીમાં ઘસો, અને કહો: 'હે અલ્લાહ! અમે સાંભળ્યું અને આજ્ઞા પાળી, અને સ્વીકાર્યું, અને કબૂલ કર્યું, અને શરણાગત થયા, અને રાજી થયા.'" તેમણે તે જ કર્યું જે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું હતું અને એ જ શબ્દો કહ્યા, જોકે તેમાંના ઘણાના દિલ તેઓ જે કરી રહ્યા હતા તેની વિરુદ્ધ કહી રહ્યા હતા અને પોતાના દિલમાં તેમની જીભ જે કહી રહી હતી તેની વિરુદ્ધ કહી રહ્યા હતા: તેઓ કહેતા હતા "અમે સાંભળ્યું પણ અમે તેનો વિરોધ કરીએ છીએ," તેઓ પોતાનો ડાબો ગાલ જમીન પર ઘસતા હતા પણ તેમનો ઇરાદો અલ્લાહની બારગાહમાં તઝલ્લુલ અને નમ્રતા બતાવવાનો ન હતો. તેઓ આમ કરતા હતા પણ જે રીતે તેમને આદેશ આપવામાં આવ્યો હતો તે રીતે નહીં. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "તેમાંના મોટા ભાગના અલ્લાહની સામે નાફરમાની કરે છે, પરંતુ અલ્લાહે મને હુકમ આપ્યો છે કે તેમના ઝાહિરી એતરાફના કારણે દુનિયામાં આ પહાડ તેમનાથી દૂર કરી દઉં, કારણ કે અલ્લાહ દુનિયામાં તેમની જાનની હિફાઝત અને તેમની ગરદન પર અલ્લાહનો હક બાકી રહે તે માટે તેમની સાથે તેમના અમલોના ઝાહિર પ્રમાણે વર્તાવ કરે છે. પરંતુ આખિરતમાં તેમનો મામલો અલ્લાહ સાથે છે, ત્યાં તેઓ પોતાના દિલ અને ઝમીરમાં જે રાખે છે તેના પ્રમાણે તેમને અઝાબ આપશે." કૌમે પહાડ તરફ જોયું તો તે વચ્ચેથી બે ટુકડા થઈ ગયો હતો, એક ટુકડો ચમકતા મોતી જેવો બન્યો અને આકાશમાં ઉપર ગયો ત્યાં સુધી કે તેણે આકાશ ફાડી નાખ્યું અને તેઓ પણ તેને જોતા રહ્યા ત્યાં સુધી કે તે એટલો ઉપર ગયો કે આંખો તેને પહોંચી શકતી ન હતી. બીજો ટુકડો આગમાં ફેરવાયો અને તેમની સામે જમીન પર પડ્યો અને જમીન ફાડીને તેમાં પ્રવેશી ગયો અને તેમની આંખોથી ગાયબ થઈ ગયો. તેમણે કહ્યું: "આ બે ટુકડા શું હતા કે એક લુલૂ સ્વરૂપે ઉપર ગયો અને બીજો આગ સ્વરૂપે નીચે ગયો?" મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જે ટુકડો આકાશમાં ઉપર ગયો અને આકાશ ફાડી નાખ્યું અને એટલો ઉપર ગયો કે જન્નત સુધી પહોંચી ગયો અને કેટલાય ગણો વધ્યો કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ તેની માત્રા જાણતું નથી. અને અલ્લાહે આદેશ આપ્યો કે આ કિતાબમાં જે આવ્યું છે તે પ્રમાણે એ પથ્થરમાંથી મોમિનો માટે મહેલો, ઘરો, મંઝિલો અને મકાનો બનાવવામાં આવે જેમાં અનેક પ્રકારની નેઅમતો હોય. એવી નેઅમતો જેની અલ્લાહે પોતાના તકવાવાળા બંદાઓને વચન આપ્યું છે — ઝાડ, બગીચા, ફળો, સુંદર હૂરો, અને હંમેશા રહેનારા બાળકો જે ચમકતા મોતી જેવા છે, અને જન્નતની બીજી નેઅમતો અને ભલાઈઓ. અને જે ટુકડો જમીનમાં ઊતરી ગયો અને તેને ફાડી નાખી, તે એટલો નીચે ગયો કે જહન્નમ સુધી પહોંચી ગયો અને કેટલાય ગણો વધ્યો, અને અલ્લાહે આદેશ આપ્યો કે આ કિતાબ પ્રમાણે તેમાંથી કાફિરો માટે મહેલો, ઘરો, મકાનો અને મંઝિલો બનાવવામાં આવે જેમાં અનેક પ્રકારના અઝાબ હોય, એવા અઝાબ જેનું કાફિરોને વચન આપવામાં આવ્યું છે — જેમ કે આગના દરિયા, પરૂ અને લોહી અને ઝેરથી ભરેલા હોજ, ઘાવના પરૂ અને લોહી અને લોહી સાથે મિશ્રિત પરૂના પ્યાલા, બેકાબૂ જ્વાળાઓ, ઝક્કૂમના ઝાડ અને તેની ડાળીઓ, સાપ, વીંછી, અફઈ, બેડીઓ અને સાંકળો, બોજ અને વબાલ, અને દરેક પ્રકારની બલાઓ અને અઝાબ જે ત્યાં તૈયાર કરવામાં આવ્યા છે." પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બની ઇસરાઈલ [અને મજલિસમાં હાજર યહૂદીઓ]ને ફરમાવ્યું: "શું તમે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના ખાનદાનની ફઝીલતનો ઇનકાર કરવાના કારણે તમારા પરવરદિગારના અઝાબથી ડરતા નથી?"