يا اينكه نسبت به مردم (پيامبر و خاندانش)، بر آنچه خدا از فضلش به آنان بخشيده، حسد مىورزند؟! ما به خاندان ابراهيم، [كه يهود از آن‌ها هستند نيز]، كتاب و حكمت داديم؛ و حكومت عظيمى در اختيار آن‌ها (پيامبران بنىاسرائيل) قرار داديم.
Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace? But indeed We have given to Ibrahim's children the Book and the wisdom, and We have given them a grand kingdom.
અથવા અલ્લાહે પોતાના ફઝલથી જે કાંઈ આપ્યું છે. તેની લોકો ઇર્ષા કરે છે બેશક અમોએ ઈબ્રાહીમની ઓલાદને કિતાબ અને હિકમત આપી તથા તેમને ધણી મોટી સલ્તનત* આપી.
نَحْنُ النَّاسُ الَّذِینَ قَالَ اللَّهُ وَ نَحْنُ الْمَحْسُودُونَ.
امام صادق (علیه السلام)- منظور از ناس در این آیه، ما هستیم که به ما رشک می‌برند.
Imam Sadiq (peace be upon him): The intended meaning of "the people" (al-nas) in this verse is us — we are the ones they envy.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ આયતમાં "નાસ" (લોકો) થી મુરાદ અમે છીએ, જેમના ઉપર તેઓ હસદ કરે છે.
نَحْنُ النَّاسُ الْمَحْسُودُونَ عَلَی مَا آتَانَا اللَّهُ مِنَ الْإِمَامَهًِْ دُونَ خَلْقِ اللَّهِ أَجْمَعِینَ.
امام باقر (علیه السلام)- ما مردمی هستیم که به خاطر امامتی که خداوند به ما داده و به دیگر مردم نداده، مورد حسد واقع شده‌اند.
Imam Baqir (peace be upon him): We are the people who are envied on account of the Imamate that Allah has given us and has not given to the rest of the people.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમે એ લોકો છીએ કે જે ઇમામતના કારણે અલ્લાહે અમને આપી છે અને બીજા લોકોને નથી આપી, અમારા ઉપર હસદ કરવામાં આવે છે.
نَحْنُ الْمَحْسُودُونَ الَّذِینَ قَالَ اللَّهُ أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ.
امام باقر (علیه السلام)- به ما حسادت می‌ورزند که خداوند در این آیه می‌فرماید: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ.
Imam Baqir (peace be upon him): It is us they envy — those about whom Allah says in this verse: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમારા ઉપર હસદ કરવામાં આવે છે, જેમના વિશે અલ્લાહ આ આયતમાં ફરમાવે છે: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [શું તેઓ લોકો ઉપર એ બાબતે હસદ કરે છે જે અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી આપ્યું છે].
أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ یَعْنِی بِالنَّاسِ هُنَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهًَْ (.
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- در آیه: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ منظور از النَّاسَ امیرالمؤمنین و ائمّه (هستند.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): In the verse أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ [Or do they envy the people], what is meant by "al-nas" (the people) is Amir al-Muminin and the Imams (peace be upon them).
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આયત: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ [શું તેઓ લોકો ઉપર હસદ કરે છે] માં "અન્નાસ" થી મુરાદ અમીરુલ મોઅમેનીન અને ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ) છે.
أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ نَزَلَتْ فِی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام).
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- یَحْسُدُونَ النَّاسَ علَی مَا آتَاهُمُ اللهُ مِن فَضْلِهِ؛ این آیه در حقّ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) نازل شده است».
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَی مَا آتَاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [They envy the people for what Allah has given them of His grace]; this verse was revealed concerning the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him).
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَی مَا آتَاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [તેઓ લોકો ઉપર એ બાબતે હસદ કરે છે જે અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી આપ્યું છે]; આ આયત અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હકમાં નાઝિલ થઈ છે.
فِی قَوْلِهِ أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ قَالَ نَحْنُ النَّاسُ وَ فَضْلُهُ النُّبُوَّهًُْ.
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ؛ ما مردم هستیم و منظور از فضل، نبوّت است».
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace?]; we are the people, and what is meant by grace is prophethood.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [શું તેઓ લોકોની અદેખાઈ કરે છે, તે વસ્તુ પર જે અલ્લાહે તેમને પોતાના ફઝલથી આપી છે?]; અમે તે લોકો છીએ, અને ફઝલથી મુરાદ નબુવ્વત છે.
فَنَحْنُ النَّاسُ وَ نَحْنُ الْمَحْسُودُونَ.
امام علی (علیه السلام)- مردم ما هستیم، ما هستیم که حسد برده شدیم.
Imam Ali (peace be upon him): The people are us, and it is we who have been envied.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): લોકો અમે છીએ, અમે જ છીએ જેમની અદેખાઈ કરવામાં આવી છે.
نَحْنُ وَ اللَّهِ النَّاسُ الَّذِینَ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی وَ نَحْنُ وَ اللَّهِ الْمَحْسُودُونَ.
امام صادق (علیه السلام)- ما همان مردمی هستیم که خداوند در آیه، ذکر کرده است و به خدا سوگند، ما مورد حسد هستیم.
Imam Sadiq (peace be upon him): By Allah, we are the very people whom Allah has mentioned in the verse, and by Allah, we are the ones who are envied.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહની કસમ, અમે તે જ લોકો છીએ જેમનો અલ્લાહે આયતમાં ઝિક્ર કર્યો છે, અને અલ્લાહની કસમ, અમે જ અદેખાઈનું નિશાન છીએ.
نَحْنُ وَ اللَّهِ النَّاسُ الْمَحْسُودُونَ.
امام صادق (علیه السلام)- به خدا ما هستیم آن مردم که مورد حسد واقع شده‌اند.
Imam Sadiq (peace be upon him): By Allah, we are those people who have been envied.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહની કસમ, અમે જ તે લોકો છીએ જેમની અદેખાઈ કરવામાં આવી છે.
عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَر (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ تَعَالَی أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ قَالَ نَحْنُ النَّاسُ وَ اللَّهِ.
امام باقر (علیه السلام)- أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ؛ به خدا قسم در این آیه منظور از النَّاسَ ما هستیم.
Imam Baqir (peace be upon him): أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace?]; by Allah, in this verse what is meant by al-nas (the people) is us.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [શું તેઓ લોકોની અદેખાઈ કરે છે, તે વસ્તુ પર જે અલ્લાહે તેમને પોતાના ફઝલથી આપી છે?]; અલ્લાહની કસમ, આ આયતમાં અન્નાસ (લોકો)થી મુરાદ અમે છીએ.
أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ قَالَ نَحْنُ النَّاسُ دُونَ النَّاسِ.
امام باقر (علیه السلام)- در مورد آیه‌ی أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فرمود: «منظور از النَّاسَ ما هستیم نه مردم عادی».
Imam Baqir (peace be upon him): Regarding the verse أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace?], he said: "By النَّاسَ [the people] we are meant, not ordinary people."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આયત أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [શું તેઓ લોકોની તે વસ્તુ પર ઈર્ષા કરે છે જે અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી આપી છે?] વિશે ફરમાવ્યું: "النَّاسَ [લોકો]થી મુરાદ અમે છીએ, સામાન્ય લોકો નહીં."
عَنْ مُحَمَّدِبْنِالْفُضَیْلِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ قَالَ نَحْنُ الْمَحْسُودُونَ.
امام باقر (علیه السلام)- محمّدبن‌فضیل نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیه‌ی أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فرمود: «بر ما رشک می‌برند».
Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Fudayl narrates: Imam Baqir (peace be upon him), regarding the verse أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace?], said: "It is us they envy."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન ફુઝૈલ રિવાયત કરે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ આયત أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [શું તેઓ લોકોની તે વસ્તુ પર ઈર્ષા કરે છે જે અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી આપી છે?] વિશે ફરમાવ્યું: "અમારા પર ઈર્ષા કરવામાં આવે છે."
کَانَ نَبِیُّنَا (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا کَفَرُوا بِهِ حَسَداً مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ أَنْ یُنَزِّلَ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلی مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ حَسَداً مِنَ الْقَوْمِ عَلَی تَفْضِیلِ بَعْضِنَا عَلَی بَعْضٍ أَلَا وَ نَحْنُ أَهْلُ الْبَیْتِ آلُ إِبْرَاهِیمَ الْمَحْسُودُونَ حُسِدْنَا کَمَا حُسِدَ آبَاؤُنَا مِنْ قَبْلِنَا سُنَّهًًْ وَ مَثَلًا.
امام علی (علیه السلام)- وقتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) ما به‌سوی مردم ارسال شد، به خاطر حسدی که در درونشان حس می‌کرد به او کافر شدند [که چرا او نبی شد و از طائفه آنان نبود]؟ خداوند فضل خود را شامل هریک از بندگانش که بخواهد می‌کند، و این نبود مگر به خاطر حسدشان که قومی را برتر از قوم دیگر می‌پنداشتند. بدانید که ما اهل بیت، از آل و خاندان ابراهیم (علیه السلام) هستیم که همواره مورد حسد واقع می‌شدند و گویا حسد ورزیدن نسبت به ما مانند حسد ورزیدن به پدارانمان سنّت شده است».
Imam Ali (peace be upon him): When our Prophet (peace be upon him and his family) was sent to the people, they disbelieved in him because of the envy they felt within themselves [that why did he become a prophet and not from their tribe]? Allah bestows His grace upon whichever of His servants He wills, and this was nothing but because of their envy, since they considered one people superior to another. Know that we, the Ahl al-Bayt, are of the family and household of Ibrahim (peace be upon him), who were always envied, and it is as though envying us has become a custom just as envying our forefathers was."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અમારા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) લોકો તરફ મોકલવામાં આવ્યા, ત્યારે તેઓએ પોતાની અંદર જે ઈર્ષા અનુભવી તેના કારણે તેમનો ઇન્કાર કર્યો [કે શા માટે તેઓ નબી બન્યા અને તેમની કોમમાંથી ન હતા]? અલ્લાહ પોતાની કૃપા પોતાના જે બંદા પર ઈચ્છે તે પર ઉતારે છે, અને આ તેમની ઈર્ષાના કારણે જ હતું કે તેઓ એક કોમને બીજી કોમ પર શ્રેષ્ઠ સમજતા હતા. જાણી લો કે અમે અહલેબૈત, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના આલ અને ખાનદાનમાંથી છીએ જેઓ હંમેશા ઈર્ષાનો ભોગ બનતા રહ્યા છે, અને જાણે અમારા પર ઈર્ષા કરવી એ અમારા પૂર્વજો પર ઈર્ષા કરવાની જેમ એક રીત બની ગઈ છે."
عَنْ إِبْرَاهِیمَ‌بْنِ‌أَبِی‌الْبِلَادِ عَنْ أَبِیهِ رَفَعَهُ قَالَ قَالَ (علیه السلام): رَأَی مُوسَی‌بْنُ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) رَجُلًا تَحْتَ ظِلِّ الْعَرْشِ فَقَالَ یَا رَبِّ مَنْ هَذَا الَّذِی أَدْنَیْتَهُ حَتَّی جَعَلْتَهُ تَحْتَ ظِلِّ الْعَرْشِ فَقَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یَا مُوسَی (علیه السلام) هَذَا لَمْ یَکُنْ یَعُقُّ وَالِدَیْهِ وَ لَا یَحْسُدُ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ.
امام صادق (علیه السلام)- از ابوبلاد روایت شده که امام صادق (علیه السلام) فرمود: «موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) مردی را زیر سایه‌ی عرش دید و گفت: «پروردگارا او چه کسی است که به خود نزدیک کردی تا جایی که او را در سایه‌ی عرش جا دادی»؟ خداوند تبارک‌وتعالی فرمود: «ای موسی (علیه السلام) او کسی است که ناسپاس پدر و مادر نبوده و بر مردم به خاطر نعمتی که خدا از فضل خویش به آنان ارزانی داشته؛ حسد نمی‌برد».
Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Abu Bilad that Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Musa ibn Imran (peace be upon him) saw a man beneath the shade of the Throne and said: 'O my Lord, who is this whom You have drawn so near that You have placed him beneath the shade of the Throne?' Allah the Blessed and Exalted said: 'O Musa (peace be upon him), this is one who was not disobedient to his parents, and did not envy the people for what Allah had given them of His grace.'"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બિલાદથી રિવાયત છે કે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ)એ એક માણસને અર્શના પડછાયા નીચે જોયો અને કહ્યું: 'હે પરવરદિગાર, આ કોણ છે જેને તેં પોતાની આટલી નિકટ કર્યો કે તેને અર્શના પડછાયામાં જગ્યા આપી?' અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરમાવ્યું: 'હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ), આ તે છે જે પોતાના માતા-પિતાનો નાફરમાન ન હતો, અને લોકો પર તે નેઅમત માટે ઈર્ષા કરતો ન હતો જે અલ્લાહે પોતાની કૃપાથી તેમને આપી હતી.'"
إِنَّ لِنِعَمِ اللَّهِ أَعْدَاءً قِیلَ وَ مَا أَعْدَاءُ نِعَمِ اللَّهِ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ الَّذِینَ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- نعمت‌های خداوند دشمنانی دارند. گفته شد: «دشمنان نعمت خداوند چه کسانی هستند»؟ فرمود: الَّذِینَ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ.
The Prophet (peace be upon him and his family): The blessings of Allah have enemies. It was said: "Who are the enemies of Allah's blessings?" He said: الَّذِینَ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [Those who envy the people for what Allah has given them of His grace].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહની નેઅમતોના દુશ્મનો હોય છે. પૂછવામાં આવ્યું: "અલ્લાહની નેઅમતોના દુશ્મનો કોણ છે?" તમે ફરમાવ્યું: الَّذِینَ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ [જેઓ લોકો પર તે વસ્તુ માટે ઈર્ષા કરે છે જે અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી આપી છે].
احْتِجَاجُهُ (علیه السلام) عَلَی النَّاکِثِینَ فِی خُطْبَهًٍْ خَطَبَهَا حِینَ نَکَثُوهَا فَقَالَ: وَ قَدْ أَمَرَکُمُ اللَّهُ أَنْ تَرُدُّوا الْأَمْرَ إِلَی اللَّهِ وَ إِلَی رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) وَ إِلَی أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمُ الْمُسْتَنْبِطِینَ لِلْعِلْمِ فَأَقْرَرْتُمْ ثُمَّ جَحَدْتُمْ وَ قَدْ قَالَ اللَّهُ لَکُمْ أَوْفُوا بِعَهْدِی أُوفِ بِعَهْدِکُمْ وَ إِیَّایَ فَارْهَبُونِ إِنَّ أَهْلَ الْکِتَابِ وَ الْحِکْمَهًِْ وَ الْإِیمَانِ وَ آلَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) بَیَّنَهُ اللَّهُ لَهُمْ فَحَسَدُوهُ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ جَلَّ ذِکْرُهُ أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ کَفی بِجَهَنَّمَ سَعِیراً فَنَحْنُ آلُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَقَدْ حُسِدْنَا کَمَا حُسِدَ آبَاؤُنَا وَ أَوَّلُ مَنْ حُسِدَ آدَمُ (علیه السلام) الَّذِی خَلَقَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِیَدِهِ وَ نَفَخَ فِیهِ مِنْ رُوحِهِ وَ أَسْجَدَ لَهُ مَلَائِکَتَهُ وَ عَلَّمَهُ الْأَسْمَاءَ وَ اصْطَفَاهُ عَلَی الْعَالَمِینَ فَحَسَدَهُ الشَّیْطَانُ فَکَانَ مِنَ الْغَاوِینَ ثُمَّ حَسَدَ قَابِیلُ هَابِیلَ فَقَتَلَهُ فَکَانَ مِنَ الْخَاسِرِینَ وَ نُوحٌ (علیه السلام) حَسَدَهُ قَوْمُهُ ثُمَّ حَسَدُوا نَبِیَّنَا (صلی الله علیه و آله) أَلَا وَ نَحْنُ أَهْلُ الْبَیْتِ الَّذِینَ أَذْهَبَ اللَّهُ عَنَّا الرِّجْسَ وَ نَحْنُ الْمَحْسُودُونَ کَمَا حُسِدَ آبَاؤُنَا.
امام علی (علیه السلام)- با اینکه خداوند فرموده بود که کار را به خدا و رسول و صاحبان امر بازگردانده و واگذار نمایید همان‌ها که حقیقت را می‌فهمند، بااین‌حال شما ابتدا اعتراف نمودید و پس از آن انکار کردید، با اینکه خداوند برایتان فرموده بود: و به عهد من وفا کنید تا به عهدتان وفا کنم. ( بقره/۴۰ ) خداوند صاحبان کتاب و حکمت و ایمان و آل إبراهیم (علیه السلام) را برایشان واضح و آشکار ساخت، ولی به آن‌ها حسد ورزیده و این آیه نازل شد: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً، فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ کَفی بِجَهَنَّمَ سَعِیراً؛ آل إبراهیم (علیه السلام) ما هستیم که مورد حسد واقع شدیم همان‌طور که پدران ما مورد حسد واقع شدند. نخستین فردی که مورد حسادت واقع شد، حضرت آدم (علیه السلام) بود که خداوند وی را با دست قدرت خود آفریده و از روح خود در کالبد او دمید، و ملائکه را به سجده او واداشت و تمام اسماء و نام‌ها را به او آموخت و او را بر جهانیان برگزید، پس شیطان بدو رشک برده و از غاویان و خاسران گردید. ( اعراف/۱۷۵ ). سپس قابیل بر هابیل حسادت نمود و دست خود به قتل او آلوده ساخته و از جمله زیانکاران شد، و حضرت نوح (علیه السلام) مورد حسد قوم خود قرار گرفت که گفتند: این مرد انسانی است همانند شما از آنچه می‌خورید می‌خورد و از آنچه می‌آشامید می‌آشامد. و اگر از انسانی همانند خود اطاعت کنید، زیان کرده‌اید. ( مؤمنون/۳۴۳۳ ) و انتخاب فرد برگزیده با خدا است، هرکه را بخواهد برمی‌گزیند و مخصوص رحمت خود نموده و حکمت و علم را به هرکه بخواهد می‌دهد. سپس بر پیامبر ما محمّد (صلی الله علیه و آله) حسد ورزیدند، بدانید که ما آن اهل بیتی هستیم که خداوند رجس و پلیدی را از ما دور ساخته، و ماییم آن جماعتی که همچون پدرانمان مورد حسد و رشک واقع شدیم.
Imam Ali (peace be upon him): Although Allah had commanded that you refer the matter back to Allah and the Messenger and those in authority — the very ones who grasp the truth — you first acknowledged this and then denied it, even though Allah had said to you: "And fulfil My covenant, I shall fulfil your covenant" (Baqarah/40). Allah made clear to them the people of the Book, of wisdom, of faith, and the family of Ibrahim (peace be upon him), yet they envied them, and this verse was revealed: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً، فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ کَفی بِجَهَنَّمَ سَعِیراً [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace? But indeed We have given to Ibrahim's children the Book and the wisdom, and We have given them a grand kingdom. So of them was he who believed in him and of them was he who turned away from him; and Hell is sufficient as a blaze]. We are the family of Ibrahim (peace be upon him) who have been envied just as our forefathers were envied. The first one to be envied was Adam (peace be upon him), whom Allah created with His own hand of power, breathed into his frame of His spirit, made the angels prostrate to him, taught him all the names, and chose him over all the worlds. So Satan envied him and became one of the misguided and the losers (A'raf/175). Then Qabil envied Habil and stained his hand with his murder and became one of the losers. And Nuh (peace be upon him) was envied by his people, who said: "This man is a human being like yourselves; he eats of what you eat and drinks of what you drink. And if you obey a human being like yourselves, you will surely be losers" (Mu'minun/33-34). The choosing of the chosen one is with Allah — He chooses whom He wills and singles him out for His mercy, and He gives wisdom and knowledge to whom He wills. Then they envied our Prophet Muhammad (peace be upon him and his family). Know that we are that Ahl al-Bayt from whom Allah has removed all impurity, and we are that company who were envied just as our forefathers were envied.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જો કે અલ્લાહે ફરમાવ્યું હતું કે મામલો અલ્લાહ અને રસૂલ અને ઉલિલ અમ્ર તરફ પાછો ફેરવો અને સોંપી દો — તે જ લોકો જે હકીકતને સમજે છે — તેમ છતાં તમે પહેલા સ્વીકાર કર્યો અને પછી ઇનકાર કર્યો, જ્યારે કે અલ્લાહે તમારા માટે ફરમાવ્યું હતું: "અને મારા વચનને પૂરું કરો, હું તમારા વચનને પૂરું કરીશ" (બકરહ/૪૦). અલ્લાહે કિતાબ, હિકમત, ઈમાન અને આલે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ના માલિકોને તેમના માટે સ્પષ્ટ અને ઝાહેર કર્યા, પરંતુ તેઓએ તેમના પર હસદ (ઈર્ષા) કરી અને આ આયત નાઝિલ થઈ: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً، فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ کَفی بِجَهَنَّمَ سَعِیراً [અથવા શું તેઓ લોકોની ઈર્ષા કરે છે તે માટે જે અલ્લાહે તેમને પોતાના ફઝ્લમાંથી આપ્યું છે? ખરેખર અમે ઇબ્રાહીમના સંતાનોને કિતાબ અને હિકમત આપી અને અમે તેમને એક મહાન સલ્તનત આપી. તેમાંથી કેટલાક તેના પર ઈમાન લાવ્યા અને કેટલાક તેનાથી મોં ફેરવ્યું; અને જહન્નમની આગ પૂરતી છે]. આલે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) અમે છીએ કે જેમના પર હસદ કરવામાં આવ્યો છે જેમ કે અમારા વડવાઓ પર હસદ કરવામાં આવ્યો હતો. સૌ પ્રથમ જેમના પર હસદ કરવામાં આવ્યો હતો તે હઝરત આદમ (અલયહિસ્સલામ) હતા, જેમને અલ્લાહે પોતાના કુદરતના હાથથી પેદા કર્યા અને પોતાની રૂહમાંથી તેમના શરીરમાં ફૂંક મારી, અને ફરિશ્તાઓને તેમને સજદો કરવા આદેશ આપ્યો અને તેમને તમામ નામો શીખવ્યાં અને તેમને જહાનવાળાઓ પર પસંદ કર્યા. પછી શેતાને તેમના પર હસદ કરી અને ગુમરાહો અને નુકસાન ઉઠાવનારાઓમાંથી થઈ ગયો (અઅરાફ/૧૭૫). પછી કાબીલે હાબીલ પર હસદ કરી અને પોતાના હાથ તેમના કત્લથી રંગી નાખ્યા અને નુકસાન ઉઠાવનારાઓમાંથી થઈ ગયો. અને હઝરત નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની કૌમના હસદનો ભોગ બન્યા, જેમણે કહ્યું: "આ માણસ તમારા જેવો જ એક ઇન્સાન છે, જે તમે ખાઓ છો તેમાંથી ખાય છે અને જે તમે પીઓ છો તેમાંથી પીવે છે. અને જો તમે તમારા જેવા ઇન્સાનની ઇતાઅત કરશો તો ખરેખર તમે નુકસાન ઉઠાવનારા થશો" (મોઅમેનૂન/૩૩-૩૪). અને પસંદ કરાયેલા ફર્દની પસંદગી અલ્લાહના હાથમાં છે, જેને ચાહે તેને પસંદ કરે છે અને પોતાની રહમત માટે ખાસ કરે છે અને હિકમત અને ઇલ્મ જેને ચાહે તેને આપે છે. પછી અમારા પયગંબર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર હસદ કરી, જાણી લો કે અમે તે અહલે બૈત છીએ કે જેમનાથી અલ્લાહે રિજ્સ અને પલીદીને દૂર કરી છે, અને અમે તે જમાઅત છીએ કે જેઓ અમારા વડવાઓની જેમ હસદ અને ઈર્ષાનો ભોગ બન્યા છીએ.
عَنِ الرَّیَّانِبْنِالصَّلْتِ قَال: حَضَرَ الرِّضَا (علیه السلام) مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ‌اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ أَهْلِ الْعِرَاقِ وَ خُرَاسَان ... فَقَالَ الْمَأْمُونُ هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاس فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ قَالَ عَزَّوَجَلَّ فِی مَوْضِعٍ آخَرَ أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً ثُمَّ رَدَّ الْمُخَاطَبَهًَْ فِی أَثَرِ هَذَا إِلَی سَائِرِ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ یَعْنِی الَّذِینَ قَرَنَهُمْ بِالْکِتَابِ وَ الْحِکْمَهًِْ وَ حُسِدُوا عَلَیْهِمَا فَقَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً یَعْنِی الطَّاعَهًَْ لِلْمُصْطَفَیْنَ الطَّاهِرِینَ فَالْمُلْکُ هَاهُنَا هُوَ الطَّاعَهًُْ لَهُم.
امام رضا (علیه السلام)- ریّان‌بن‌صلت گوید: امام رضا (علیه السلام) در مجلسی که در مرو و با حضور مامون و عدّه‌ای از علماء اهل عراق و خراسان برگزار شده بود شرکت داشت... مأمون گفت: «آیا خداوند، عترت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بر باقی مردم برتری داده است»؟ امام رضا (علیه السلام) فرمود: «خداوند برتری عترت را بر دیگر مردم، در این کلام خود به وضوح بیان کرده که می‌فرماید: خدا آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برتری داد، فرزندانی بودند، برخی از نسل برخی دیگر پدید آمده. ( آل عمران/۳۴۳۳ ). و در جای دیگر می‌فرماید: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً و در ادامه همین آیات رو به دیگر مؤمنان کرده و می‌فرماید: «أَطِیعواْ اللهَ وَأَطِیعواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ؛ یعنی همان کسانی که آن‌ها را همنشین و همطراز کتاب و حکمت قرارشان داده و به‌همین خاطر به آنان حسد می‌شود لذا فرموده است: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً که مراد از مُلْکاً عَظِیماً اطاعت از برگزیدگان پاکیزه است و مُلْکاً به‌معنای اطاعت از آنان است.
Imam Rida (peace be upon him): Rayyan ibn Salt said: Imam Rida (peace be upon him) attended a gathering held in Marw in the presence of al-Ma'mun and a group of the scholars of Iraq and Khurasan... Al-Ma'mun said: "Has Allah given the Prophet's (peace be upon him and his family) family (Itrah) precedence over the rest of the people?" Imam Rida (peace be upon him) said: "Allah has clearly stated the superiority of the Itrah over the rest of the people in these words of His, where He says: 'Allah gave precedence to Adam, Nuh, the family of Ibrahim and the family of Imran over all the worlds — they were descendants, some of them from others.' (Al Imran/33–34). And in another place He says: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace? But indeed We have given to Ibrahim's children the Book and the wisdom, and We have given them a grand kingdom]. And in the continuation of these very verses He turns to the other believers and says: 'أَطِیعواْ اللهَ وَأَطِیعواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ [Obey Allah, obey the Messenger, and those in authority among you]'; that is, those very ones whom He has placed as companions and equals of the Book and wisdom, and for that very reason they are envied. Thus He said: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً, where what is meant by مُلْکاً عَظِیماً [a grand kingdom] is obedience to the pure chosen ones, and مُلْکاً [kingdom] means obedience to them."
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): રય્યાન બિન સલ્ત કહે છે: ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) એક એવી સભામાં હાજર હતા જે મર્વમાં મામૂન અને ઇરાક તથા ખુરાસાનના કેટલાક ઉલમાની હાજરીમાં યોજાઈ હતી... મામૂને કહ્યું: "શું અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઇતરત (ખાનદાન)ને બાકીના લોકો પર ફઝીલત આપી છે?" ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ઇતરતની બીજા લોકો પર ફઝીલત, પોતાના આ કલામમાં સ્પષ્ટ રીતે બયાન કરી છે જ્યાં ફરમાવે છે: 'અલ્લાહે આદમ, નૂહ, આલે ઇબ્રાહીમ અને આલે ઇમરાનને જહાનવાળાઓ પર ફઝીલત આપી, તેઓ એવા સંતાનો હતા જેમાંના કેટલાક બીજા કેટલાકના વંશમાંથી પેદા થયા હતા.' (આલે ઇમરાન/૩૩-૩૪). અને બીજી જગ્યાએ ફરમાવે છે: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [શું તેઓ લોકો પર એ બાબતે હસદ કરે છે જે અલ્લાહે તેમને પોતાના ફઝલથી આપ્યું છે? તો ખરેખર અમે આલે ઇબ્રાહીમને કિતાબ અને હિકમત આપી અને તેમને એક મહાન રાજ્ય આપ્યું]. અને આ જ આયતોની આગળ મોમિનો તરફ મુખાતિબ થઈને ફરમાવે છે: 'أَطِیعواْ اللهَ وَأَطِیعواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ [અલ્લાહની ઇતાઅત કરો અને રસૂલની ઇતાઅત કરો અને તમારામાંથી ઉલિલ અમ્રની (ઇતાઅત કરો)]'; યાની એ જ લોકો જેમને તેણે કિતાબ અને હિકમતના સાથી અને સમકક્ષ કરાર દીધા છે અને એ જ કારણે તેમના પર હસદ કરવામાં આવે છે, તેથી ફરમાવ્યું છે: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً, જેમાં مُلْکاً عَظِیماً [એક મહાન રાજ્ય]નો મુરાદ પવિત્ર બરગુઝીદા હસ્તીઓની ઇતાઅત છે અને مُلْکاً [રાજ્ય]નો અર્થ તેમની ઇતાઅત છે."
عَنْ عَبْدِ الْعَزِیزِ‌بْنِ‌مُسْلِمٍ قَالَ: کُنَّا مَعَ الرِّضَا (علیه السلام) بِمَرْوَ فَاجْتَمَعْنَا فِی الْجَامِعِ یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ فِی بَدْءِ مَقْدَمِنَا فَأَدَارُوا أَمْرَ الْإِمَامَهًِْ وَ ذَکَرُوا کَثْرَهًَْ اخْتِلَافِ النَّاسِ فِیهَا فَدَخَلْتُ عَلَی سَیِّدِی (علیه السلام) فَأَعْلَمْتُهُ خَوْضَ النَّاسِ فِیهِ فَتَبَسَّمَ (علیه السلام) ثُمَّ قَالَ یَا عَبْدَ الْعَزِیزِ جَهِلَ الْقَوْمُ وَ خُدِعُوا عَنْ آرَائِهِمْ ... کَیْفَ لَهُمْ بِاخْتِیَارِ الْإِمَام وَ الْإِمَامُ عَالِمٌ لَا یَجْهَلُ وَ رَاعٍ لَا یَنْکُلُ مَعْدِنُ الْقُدْسِ وَ الطَّهَارَهًِْ وَ النُّسُکِ وَ الزَّهَادَهًِْ وَ الْعِلْمِ وَ الْعِبَادَهًِْ مَخْصُوصٌ بِدَعْوَهًِْ الرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) وَ نَسْلِ الْمُطَهَّرَهًِْ الْبَتُولِ ... قَالَ عَزَّوَجَلَّ لِنَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) وَکانَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ عَظِیماً وَ قَالَ عَزَّوَجَلَّ فِی الْأَئِمَّهًِْ (مِنْ أَهْلِ بَیْتِهِ وَ عِتْرَتِهِ وَ ذُرِّیَّتِهِ أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً.
امام رضا (علیه السلام)- عبد العزیزبن‌مسلم گوید: با امام رضا (علیه السلام) در مرو بودیم، روز جمعه‌ای در اوایل ورود، با عدّه‌ای در مسجد جامع اجتماع کردیم و سخن در پیرامون مسأله امامت در گرفت، و از اختلاف‌های بسیاری که درباره آن شده بحث به میان آمد. سپس من نزد آقای خود امام رضا (علیه السلام) آمدم و او را از اینکه مردمان در این باره سخن می‌گفتند آگاه کردم. او لبخند زد و فرمود: «مردم ناآگاه‌اند و فریب آرای خود را خورده‌اند... چگونه می‌توانند امام را انتخاب کنند؟ و حال آنکه امام دانشمندی است که نادانی به او راه ندارد و شبانی است که ضعف و سستی به او دست ندهد، معدن قداست و طهارت و عبادات و زهد ورزیدن و دانش و پرستش است. پیغمبر (صلی الله علیه و آله) را دعوتی خاص درباره‌ی او بود و از نسل پاکیزه بتول‌اند... خداوند عزّوجلّ به پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: وَ کانَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ عَظِیماً. و همچنین در حقّ اهل بیت رسول (صلی الله علیه و آله) و عترت و ذرّیّت آن حضرت فرمود: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیما».
Imam Rida (peace be upon him): Abd al-Aziz ibn Muslim said: We were with Imam Rida (peace be upon him) in Marw. On a Friday soon after our arrival, we gathered with a group in the congregational mosque, and the discussion of the matter of Imamate arose, and mention was made of the many differences that had occurred about it. Then I came to my master Imam Rida (peace be upon him) and informed him that the people were talking about this. He smiled and said: "The people are ignorant, and they have been deceived by their own opinions... How can they choose the Imam, when the Imam is a scholar in whom no ignorance has any way, and a shepherd in whom no weakness or slackness appears; he is the mine of holiness, purity, acts of worship, asceticism, knowledge and worship. The Prophet (peace be upon him and his family) had a special supplication concerning him, and they are from the pure lineage of Batul... Allah the Mighty and Majestic said to the Prophet (peace be upon him and his family): وَ کانَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ عَظِیماً [And Allah's grace upon you is great]. And likewise concerning the Ahl al-Bayt of the Messenger (peace be upon him and his family), and his Itrah and progeny, He said: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace? But indeed We have given to Ibrahim's children the Book and the wisdom, and We have given them a grand kingdom]."
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ અઝીઝ બિન મુસ્લિમ કહે છે: અમે ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) સાથે મર્વમાં હતા. આગમનના શરૂઆતના દિવસોમાં એક જુમ્આના દિવસે અમે કેટલાક લોકો સાથે જામિઅ મસ્જિદમાં એકત્ર થયા અને ઇમામતના મસઅલા વિશે વાત થઈ, અને તેના વિશે થયેલ ઘણા મતભેદોની ચર્ચા થઈ. પછી હું મારા આકા ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને તેમને જણાવ્યું કે લોકો આ બાબતે ચર્ચા કરી રહ્યા છે. તેમણે સ્મિત કર્યું અને ફરમાવ્યું: "લોકો અજાણ છે અને પોતાના રાયોથી ફસાવી દેવાયા છે... તેઓ ઇમામને કેવી રીતે પસંદ કરી શકે? જ્યારે કે ઇમામ એવા આલિમ છે જેમાં જહાલતનો કોઈ માર્ગ નથી અને એવા ચરવાહા છે જેમાં કમઝોરી અને સુસ્તી નથી આવતી, તેઓ કુદ્સિય્યત અને તહારત અને ઇબાદતો અને ઝુહ્દ અને ઇલ્મ અને ઉપાસનાની ખાણ છે. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની તેમના વિશે ખાસ દુઆ હતી અને તેઓ બતૂલની પવિત્ર નસ્લમાંથી છે... અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ફરમાવ્યું: وَ کانَ فَضْلُ اللهِ عَلَیْکَ عَظِیماً [અને તમારા પર અલ્લાહનો ફઝલ ઘણો મોટો છે]. અને એ જ પ્રમાણે રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અહલેબય્ત અને તેમની ઇતરત તથા ઝુર્રિય્યતના હકમાં ફરમાવ્યું: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [શું તેઓ લોકો પર એ બાબતે હસદ કરે છે જે અલ્લાહે તેમને પોતાના ફઝલથી આપ્યું છે? તો ખરેખર અમે આલે ઇબ્રાહીમને કિતાબ અને હિકમત આપી અને તેમને એક મહાન રાજ્ય આપ્યું]."
یَا ابْنَعَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) أَنَا أَوْلَی النَّاسِ بِالنَّاسِ بَعْدَهُ وَ لَکِنْ أُمُورٌ اجْتَمَعَتْ عَلَی رَغْبَهًِْ النَّاسِ فِی الدُّنْیَا وَ أَمْرِهَا وَ نَهْیِهَا وَ صَرْفِ قُلُوبِ أَهْلِهَا عَنِّی، وَ أَصْلُ ذَلِکَ مَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فِی کِتَابِهِ أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً.
امام علی (علیه السلام)- ای پسر عبّاس (رحمة الله علیه)! من بعد از وی، از خود مردم نسبت به خودشان سزاوارترم، ولی اموری دست در دست همدیگر دادند و منجر به تمایل مردم به دنیا و امر و نهی آن شد و آن‌ها را از من منصرف کرد، و اصل آن همان چیزی است که خداوند متعال در قرآن می فرماید: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً.
Imam Ali (peace be upon him): O son of Abbas (may Allah have mercy on him)! After him, I am more deserving of the people than they are of themselves, but matters joined hand in hand and led to the people's inclination toward the world and its commands and prohibitions, and turned them away from me. The root of this is what Allah the Exalted says in the Quran: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace? But indeed We have given to Ibrahim's children the Book and the wisdom, and We have given them a grand kingdom].
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઓ ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! તેમના પછી, હું લોકો કરતાં તેમના પોતાના પર વધુ હકદાર છું, પરંતુ કેટલીક બાબતો એકબીજા સાથે જોડાઈ ગઈ અને લોકોના દુનિયા તરફ અને તેના આદેશો અને પ્રતિબંધો તરફના ઝુકાવ તરફ દોરી ગઈ, અને તેમને મારાથી ફેરવી દીધા. અને તેનું મૂળ એ જ છે જે અલ્લાહ તઆલા કુરઆનમાં ફરમાવે છે: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [શું તેઓ લોકોની ઈર્ષા કરે છે એ બાબતે જે અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી આપ્યું છે? તો ખરેખર અમે ઇબ્રાહીમના સંતાનોને કિતાબ અને હિકમત આપી, અને અમે તેમને મહાન સામ્રાજ્ય આપ્યું].
الْمُرَادُ بِالْفَضْلِ فِیهِ النُّبُوَّهًُْ وَ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) الْإِمَامَهًْ.
امام باقر (علیه السلام)- مراد از فضل در حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله)، مقام پیامبری و در علی (علیه السلام) مقام امامت است.
Imam Baqir (peace be upon him): The intent of "grace" concerning the Prophet Muhammad (peace be upon him and his family) is the station of prophethood, and concerning Ali (peace be upon him) it is the station of Imamate.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સંબંધે "ફઝ્લ" (કૃપા)થી મુરાદ નબુવ્વતનું સ્થાન છે અને અલી (અલયહિસ્સલામ) સંબંધે ઇમામતનું સ્થાન છે.
عَنْ حُمْرَانَ‌بْنِ‌أَعْیَنَ قَالَ قُلْتُ لِأَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَل فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ فَقَالَ النُّبُوَّهًَْ قُلْتُ الْحِکْمَةَ قَالَ الْفَهْمَ وَ الْقَضَاءَ.
امام صادق (علیه السلام)- حمران‌بن‌اعین گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: منظور از سخن خداوند: فَقَدْ آتَیْنَآ آلَ ابراهیم الْکِتَابَ چیست؟ حضرت فرمود: «منظور از الْکِتَابَ، پیغمبری است». گفتم: «و الْحِکْمَةَ چیست»؟ فرمود: «فهم و قضاوت است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Humran ibn A'yan said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): What is the meaning of the words of Allah: فَقَدْ آتَیْنَآ آلَ ابراهیم الْکِتَابَ [But indeed We have given to Ibrahim's children the Book]? He said: "The meaning of al-Kitab is prophethood." I said: "And what is al-Hikmah?" He said: "It is understanding and judgment."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હુમરાન બિન અઅયન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: અલ્લાહના કથન: فَقَدْ آتَیْنَآ آلَ ابراهیم الْکِتَابَ [તો ખરેખર અમે ઇબ્રાહીમના સંતાનોને કિતાબ આપી]નો અર્થ શું છે? આપે ફરમાવ્યું: "અલ્-કિતાબથી મુરાદ નબુવ્વત છે." મેં કહ્યું: "અને અલ્-હિકમહ શું છે?" ફરમાવ્યું: "સમજ અને ન્યાય (કઝા) છે."
فَأَمَّا الْکِتَابُ فَهُوَ النُّبُوَّهًُْ وَ أَمَّا الْحِکْمَهًُْ فَهُمُ الْحُکَمَاءُ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ (مِنَ الصَّفْوَهًِْ.
امام باقر (علیه السلام)- الْکِتَابُ همان منصب پیامبری است و الْحِکْمَهْ منظور حکیمان برگزیده‌ای از پیامبران (است.
Imam Baqir (peace be upon him): Al-Kitab is the very station of prophethood, and by al-Hikmah is meant the chosen wise ones from among the prophets.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્-કિતાબ એ જ નબુવ્વતનું પદ છે અને અલ્-હિકમહથી મુરાદ પયગંબરોમાંથી પસંદ કરાયેલા હકીમો છે.
فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً یَقُولُ جَعَلْنَا مِنْهُمُ الرُّسُلَ وَ الْأَنْبِیَاءَ وَ الْأَئِمَّهًَْ (فَکَیْفَ یُقِرُّونَ بِهِ فِی آلِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ یُنْکِرُونَهُ فِی آلِ مُحَمَّدٍ (.
امام صادق (علیه السلام)- فَقَدْ آتَیْنَآ آلَ ابراهیم الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَآتَیْنَاهُم مُّلْکًا عظِیمًا. فرمود: «و از آن‌ها رسولان و انبیاء و امامان (را قرار دادیم، چگونه است که این را برای آل ابراهیم (علیه السلام) اقرار می‌کنند، ولی برای آل محمّد (منکر می‌شوند»؟!
Imam Sadiq (peace be upon him): فَقَدْ آتَیْنَآ آلَ ابراهیم الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَآتَیْنَاهُم مُّلْکًا عظِیمًا [But indeed We have given to Ibrahim's children the Book and the wisdom, and We have given them a grand kingdom]. He said: "And We appointed from among them the messengers, the prophets and the Imams. How is it that they acknowledge this for the family of Ibrahim (peace be upon him), but deny it for the family of Muhammad (peace be upon him and his family)?!"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): فَقَدْ آتَیْنَآ آلَ ابراهیم الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَآتَیْنَاهُم مُّلْکًا عظِیمًا [તો ખરેખર અમે ઇબ્રાહીમના સંતાનોને કિતાબ અને હિકમત આપી અને અમે તેમને મહાન સામ્રાજ્ય આપ્યું]. આપે ફરમાવ્યું: "અને અમે તેમનામાંથી રસૂલો, અંબિયા અને ઇમામોને નિયુક્ત કર્યા. કેવું છે કે તેઓ આલે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) માટે આનો સ્વીકાર કરે છે, પરંતુ આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે તેનો ઇનકાર કરે છે?!"
عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ، عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام)، فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَل وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً قَالَ الطَّاعَهًُْ الْمَفْرُوضَهًُْ.
امام باقر (علیه السلام)- ابوبصیر نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) در مورد کلام خدای متعال: وَ آتَیْنَاهُم مُّلْکًا عظِیمًا فرمود: «یعنی اطاعت واجب».
Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir narrates: Imam Baqir (peace be upon him) said regarding the words of Allah the Exalted: وَ آتَیْنَاهُم مُّلْکًا عظِیمًا [And We have given them a grand kingdom]: "That is, obligatory obedience."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર રિવાયત કરે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ તઆલાના કલામ: وَ آتَیْنَاهُم مُّلْکًا عظِیمًا [અને અમે તેમને મહાન સામ્રાજ્ય આપ્યું] વિશે ફરમાવ્યું: "એટલે વાજિબ ઇતાઅત (આજ્ઞાપાલન)."
الْمُلْکُ الْعَظِیمُ افْتِرَاضُ الطَّاعَهًْ.
امام صادق (علیه السلام)- المُلْکُ الْعَظِیمُ وجوب اطاعت است.
Imam Sadiq (peace be upon him): al-Mulk al-Azim (the grand kingdom) is the obligation of obedience.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ-મુલ્કુલ અઝીમ (મહાન સામ્રાજ્ય) એ ઇતાઅતનું વાજિબ હોવું છે.
عَنْ هِشَامِ‌بْنِ‌الْحَکَمِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیما مَا ذَلِکَ الْمُلْکُ الْعَظِیمُ قَالَ فَرْضُ الطَّاعَهًِْ وَ مِنْ ذَلِکَ طَاعَهًُْ جَهَنَّمَ لَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ یَا هِشَامُ.
امام صادق (علیه السلام)- هشام‌بن‌حکم گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: در آیه: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیما منظور از المُلْکُ الْعَظِیمُ چیست؟ فرمود: «وجوب اطاعت از ائمّه (و ای هشام! اطاعت‌کردن جهنّم از ائمّه (در روز قیامت ، از مصادیق همین المُلْکُ الْعَظِیمُ است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Hisham ibn al-Hakam said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): In the verse أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیما [Or do they envy the people for what Allah has given them of His grace? But indeed We have given to Ibrahim's children the Book and the wisdom, and We have given them a grand kingdom], what is meant by al-Mulk al-Azim (the grand kingdom)? He said: "The obligation of obedience to the Imams (peace be upon them); and O Hisham, Hell's obedience to the Imams (peace be upon them) on the Day of Resurrection is among the instances of this very al-Mulk al-Azim."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હિશામ બિન હકમ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: આયત: أَمْ یَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلی ما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیما [શું તેઓ લોકોની ઈર્ષા કરે છે તે વસ્તુ પર જે અલ્લાહે તેમને પોતાના ફઝલ થકી આપી છે? તો ખરેખર અમે ઇબ્રાહીમની આલને કિતાબ અને હિકમત આપી છે અને તેમને મહાન સામ્રાજ્ય આપ્યું છે]માં [મુરાદ] અલ-મુલ્કુલ અઝીમ શું છે? ફરમાવ્યું: "ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ)ની ઇતાઅતનું વાજિબ હોવું, અને હે હિશામ! કયામતના દિવસે જહન્નમનું ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ)થી ઇતાઅત કરવું આ જ અલ-મુલ્કુલ અઝીમના મિસદાકોમાંથી છે."
طَاعَهًُْ اللَّهِ مَعْرِفَهًُْ الرُّسُلِ (وَ وَلَایَتُهُمْ هِیَ الْحَلَالُ فَالْمُحَلَّلُ مَا حَلَّلُوا.
امام صادق (علیه السلام)- فرمانبرداری خدا، همان شناخت و تبعیّت از فرستادگان خداست که فقط این مطلب جایز است و فقط آنچه که آنان جایز بدانند، جایز است.
Imam Sadiq (peace be upon him): Obedience to Allah is the recognition of the Messengers and following them — only this is lawful, and only what they consider lawful is lawful.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહની ઇતાઅત એ જ અલ્લાહના રસૂલોને ઓળખવા અને તેમનું અનુસરણ કરવું છે, ફક્ત આ જ બાબત જાઇઝ છે અને ફક્ત તે જ જાઇઝ છે જેને તેઓ જાઇઝ ગણે.
الْمُلْکُ الْعَظِیمُ أَنْ جَعَلَ فِیهِمْ أَئِمَّهًًْ مَنْ أَطَاعَهُمْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ عَصَاهُمْ عَصَی اللَّهَ فَهُوَ الْمُلْکُ الْعَظِیمُ.
امام باقر (علیه السلام)- همین که ائمّه (را در میان آن‌ها قرار داده هرکه مطیع آن‌ها باشد مطیع خدا است و هرکه معصیت کند مخالفت با خدا کرده؛ همین المُلْکُ الْعَظِیمُ است.
Imam Baqir (peace be upon him): That He placed the Imams (peace be upon them) among them — whoever obeys them has obeyed Allah, and whoever disobeys them has disobeyed Allah; this is al-Mulk al-Azim (the grand kingdom).
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): એ કે તેમની વચ્ચે ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ)ને મૂક્યા; જે તેમની ઇતાઅત કરે તે અલ્લાહની ઇતાઅત કરે છે અને જે તેમની નાફરમાની કરે તે અલ્લાહની મુખાલફત કરે છે; આ જ અલ-મુલ્કુલ અઝીમ (મહાન સામ્રાજ્ય) છે.
عَنْ حُمْرَانَ‌بْنِ‌أَعْیَنَ قَالَ قُلْتُ لِأَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَل ... وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً فَقَالَ الطَّاعَهًَْ.
امام صادق (علیه السلام)- حمران‌بن‌اعین نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً یعنی طاعت و فرمانبرداری مردم.
Imam Sadiq (peace be upon him): Humran ibn A'yan narrates: Imam Sadiq (peace be upon him) said: وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [And We have given them a grand kingdom] means the obedience and submission of the people.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હુમરાન બિન અઅયન રિવાયત કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [અને અમે તેઓને મહાન સામ્રાજ્ય આપ્યું] નો અર્થ છે લોકોની ઇતાઅત અને આજ્ઞાપાલન.
وَ هِیَ الْخِلَافَهًُْ بَعْدَ النُّبُوَّهًِْ وَ هُمُ الْأَئِمَّهًُْ (.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً منظور خلافت بعد از نبوّت است و آن‌ها ائمّه (هستند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [We have given them a grand kingdom] means the caliphate after prophethood, and they are the Imams (peace be upon them).
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً [અમે તેઓને મહાન સામ્રાજ્ય આપ્યું] થી મુરાદ નબુવ્વત પછીની ખિલાફત છે અને તેઓ ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ) છે.
وَ أَمَّا الْمُلْکُ الْعَظِیمُ فَهُمُ الْأَئِمَّهًُْ (الْهُدَاهًُْ مِنَ الصَّفْوَهًِْ.
امام باقر (علیه السلام)- المُلْکُ الْعَظِیمُ همان امامان برگزیده‌ی (هدایتگر هستند.
Imam Baqir (peace be upon him): الْمُلْکُ الْعَظِیمُ [the grand kingdom] refers to the chosen guiding Imams (peace be upon them).
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): الْمُلْکُ الْعَظِیمُ [મહાન સામ્રાજ્ય] એ જ પસંદ કરાયેલા હિદાયત આપનારા ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ) છે.
فَالْمُلْکُ الْعَظِیمُ أَنْ جَعَلَ مِنْهُمْ أَئِمَّهًًْ (مَنْ أَطَاعَهُمْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ عَصَاهُمْ عَصَی اللَّهَ وَ الْکِتَابُ وَ الْحِکْمَهًُْ وَ النُّبُوَّهًُْ.
امام علی (علیه السلام)- الْملْکُ الْعَظِیمُ یعنی که خداوند در میانشان امامانی را قرار دهد که اگر هرکس اطاعتشان کند خدای را اطاعت کرده و هرکس نافرمانیشان کند، از خدا و کتاب و حکمت و نبوّت نافرمانی کرده است.
Imam Ali (peace be upon him): الْمُلْکُ الْعَظِیمُ [the grand kingdom] means that Allah places among them Imams such that whoever obeys them has obeyed Allah, and whoever disobeys them has disobeyed Allah and the Book and the wisdom and the prophethood.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): الْمُلْکُ الْعَظِیمُ [મહાન સામ્રાજ્ય] નો અર્થ છે કે અલ્લાહ તેઓની વચ્ચે એવા ઇમામોને મુકરર્ર કરે કે જે કોઈ તેઓની ઇતાઅત કરે તેણે અલ્લાહની ઇતાઅત કરી અને જે કોઈ તેઓની નાફરમાની કરે તેણે અલ્લાહ અને કિતાબ અને હિકમત અને નબુવ્વતની નાફરમાની કરી.
وَ أَمَّا الْمُلْکُ الْعَظِیمُ فَهُمُ الْأَئِمَّهًُْ ({الْهُدَاهًُْ} مِنَ الصَّفْوَهًِْ وَ کُلُّ هَؤُلَاءِ مِنَ الذُّرِّیَّهًِْ الَّتِی بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ وَ الْعُلَمَاءُ الَّذِینَ جَعَلَ اللَّهُ فِیهِمُ الْبَقِیَّهًَْ وَ فِیهِمُ الْعَاقِبَهًَْ وَ حِفْظَ الْمِیثَاقِ حَتَّی تَنْقَضِیَ الدُّنْیَا وَ الْعُلَمَاءَ وَ لِوُلَاهًِْ الْأَمْرِ اسْتِنْبَاطُ الْعِلْمِ وَ لِلْهُدَاهًِْ فَهَذَا شَأْنُ الْفُضَّلِ مِنَ الصَّفْوَهًِْ وَ الرُّسُلِ وَ الْأَنْبِیَاءِ (وَ الْحُکَمَاءِ وَ أَئِمَّهًِْ الْهُدَی (وَ الْخُلَفَاءِ الَّذِینَ هُمْ وُلَاهًُْ أَمْرِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ اسْتِنْبَاطِ عِلْمِ اللَّهِ وَ أَهْلُ آثَارِ عِلْمِ اللَّهِ مِنَ الذُّرِّیَّهًِْ الَّتِی بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ مِنَ الصَّفْوَهًِْ بَعْدَ الْأَنْبِیَاءِ (مِنَ الْآبَاءِ وَ الْإِخْوَانِ وَ الذُّرِّیَّهًِْ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ (فَمَنِ اعْتَصَمَ بِالْفُضَّلِ انْتَهَی بِعِلْمِهِمْ وَ نَجَا بِنُصْرَتِهِمْ وَ مَنْ وَضَعَ وُلَاهًَْ أَمْرِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ أَهْلَ اسْتِنْبَاطِ عِلْمِهِ فِی غَیْرِ الصَّفْوَهًِْ مِنْ بُیُوتَاتِ الْأَنْبِیَاءِ (فَقَدْ خَالَفَ أَمْرَ اللَّهِ عَزَّ وَجَل.
امام باقر (علیه السلام)- المُلْکُ الْعَظِیمُ همان امامان هدایتند از میان برگزیدگان و همه‌ی ایشان از نسل یکدیگرند و همان دانشمندانی هستند که خداوند بقیّه‌ی خود را در آن‌ها مقرّر کرده است و عاقبت و حفظ میثاق در آنهاست، تا دنیا به سر رسد و کار آن علما پایان گیرد. استنباط علم از آن والیان و هدایتگران است، و این است منزلت فاضلان از برگزیدگان و پیامبران و حکما و پیشوایان هدایت و جانشینانی که والیان امر الهی و عهده‌داران استنباط علم خدا و اهل نشانه‌های دانش الهی هستند، از نسلی که از یکدیگرند و از برگزیدگان خدا پس از پیامبران (اعم از پدران و برادران و نسل انبیاء (هستند. پس هرکه به دامن فاضلان چنگ اندازد به علم ایشان دست یازد، با یاریشان به نجات رسد، و هرکه والیان امر الهی و اهل استنباط دانش او را در میان کسانی جز برگزیدگان خاندان‌های پیامبران (نهد هلاک می‌شود.
Imam Baqir (peace be upon him): الْمُلْکُ الْعَظِیمُ [the grand kingdom] refers to the Imams of guidance from among the chosen ones, and all of them are of one another's lineage, and they are the scholars in whom Allah has placed His remnant, and in them lies the final outcome and the safeguarding of the covenant, until the world comes to an end and the work of those scholars is completed. The derivation of knowledge belongs to those custodians and guides, and this is the rank of the eminent ones from among the chosen, the messengers, the prophets, the sages, the Imams of guidance, and the successors who are the custodians of the command of Allah, the Mighty and Majestic, and those entrusted with deriving Allah's knowledge, and the people of the traces of Allah's knowledge — from a lineage that descends from one another and from Allah's chosen ones after the prophets (peace be upon them), including the fathers, brothers and descendants of the prophets (peace be upon them). So whoever holds fast to the eminent ones attains their knowledge and is saved through their support, and whoever places the custodians of the command of Allah, the Mighty and Majestic, and those entrusted with deriving His knowledge among any other than the chosen ones of the households of the prophets (peace be upon them) is destroyed.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): الْمُلْکُ الْعَظِیمُ [મહાન સામ્રાજ્ય] એ જ પસંદ કરાયેલાઓમાંથી હિદાયતના ઇમામો છે અને તે બધા એકબીજાની નસ્લમાંથી છે અને તે જ એવા આલિમો છે કે જેઓમાં અલ્લાહે પોતાની બકિય્યત (બાકી રહેલ) ને મુકરર્ર કરી છે અને અંજામ અને મીસાકનું રક્ષણ તેઓમાં જ છે, ત્યાં સુધી કે દુનિયા પૂરી થઈ જાય અને તે આલિમોનું કાર્ય પૂરું થાય. ઇલ્મનું ઇસ્તિન્બાત (તારણ) એ વાલીઓ અને હિદાયત આપનારાઓનું છે, અને આ છે પસંદ કરાયેલાઓમાંથી ફાઝિલોનું અને પયગંબરો અને હકીમો અને હિદાયતના પેશવાઓ અને જાનશીનોનું મર્તબા, જેઓ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના અમ્રના વાલી અને અલ્લાહના ઇલ્મના ઇસ્તિન્બાતના જવાબદાર અને અલ્લાહી ઇલ્મની નિશાનીઓના અહલ છે, એવી નસ્લમાંથી કે જે એકબીજામાંથી છે અને પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ) પછી અલ્લાહના પસંદ કરાયેલાઓમાંથી (પિતાઓ, ભાઈઓ અને અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) ની નસ્લ સહિત) છે. તો જે કોઈ ફાઝિલોના દામનને પકડે તે તેઓના ઇલ્મ સુધી પહોંચે, તેઓની મદદથી નજાત પામે, અને જે કોઈ અલ્લાહના અમ્રના વાલીઓ અને તેના ઇલ્મના ઇસ્તિન્બાતના અહલને પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ) ના ખાનદાનોના પસંદ કરાયેલાઓ સિવાય કોઈમાં મુકે તે હલાક થઈ જાય છે.
نَحْنُ أَهْلُ الْمُلْکِ وَ نَحْنُ وَرِثْنَا النَّبِیِّینَ (وَ عِنْدَنَا عَصَا مُوسَی (علیه السلام).
امام صادق (علیه السلام)- ما صاحب ملک و وارث پیامبرانیم. در نزد ما عصای موسی (علیه السلام) است.
Imam Sadiq (peace be upon him): We are the possessors of the kingdom and the heirs of the prophets. With us is the staff of Musa (peace be upon him).
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અમે મુલ્કના માલિક છીએ અને પયગંબરોના વારસ છીએ. અમારી પાસે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની લાકડી છે.
نَحْنُ أَهْلُ هَذَا الْمُلْکِ الَّذِی یَعُودُ إِلَیْنَا.
امام صادق (علیه السلام)- و ما اهل این ملکی هستیم که به ما باز می‌گردد.
Imam Sadiq (peace be upon him): And we are the people of this kingdom which returns to us.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અને અમે આ મુલ્કના માલિક છીએ જે અમારી તરફ પાછું ફરે છે.