قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) فِی قَوْلِهِ تَعَالَی إِنْ فِی صُدُورِهِمْ إِلاَّ کِبْرٌ مَا هُمْ بِبالِغِیهِ فَقَالَ: عَظَمَهًٌْ لَا یَبْلُغُوهَا، ثُمَّ هَذِهِ الْعِزَّهًُْ تَقْتَضِی أَعْمَالًا فِی الظَّاهِرِ وَ الْبَاطِنِ وَ هِیَ ثَمَرَاتُهُ وَ یُسَمَّی ذَلِکَ تَکَبُّراً فَإِنَّهُ مَهْمَا عَظُمَ عِنْدَهُ قَدْرُ نَفْسِهِ بِالْإِضَافَهًِْ إِلَی غَیْرِهِ حَقَّرَ مَنْ دُونَهُ وَ ازْدَرَاهُ وَ أَقْصَاهُ مِنْ نَفْسِهِ وَ أَبْعَدَهُ وَ تَرْفَعُ عَنْ مُجَالَسَتِهِ وَ مُؤَاکَلَتِهِ وَ رَأَی أَنَّ حَقَّهُ أَنْ یَقُومَ مَاثِلًا بَیْنَ یَدَیْهِ إِنِ اشْتَدَّ کِبْرُهُ.
ابن‌عبّاس ( إِنْ فِی صُدُورِهِمْ إِلَّا کِبْرٌ ما هُمْ بِبالِغِیهِ مراد، عظمتی است که بدان نرسند. سپس این عزّت، مقتضی اعمالی در ظاهر و باطن است که همان ثمرات آن است و تکبّر نامیده می‌شود؛ چرا که هرچه منزلت نفسش نسبت به غیر، پیش او بزرگ شود، پایین دست خود را تحقیر و خوار می‌کند و او را از نفس خود دور نموده و عقب می‌راند و از نشستن و با او غذاخوردن، خود را بالاتر می‌بیند. و اگر کبرش شدّت پیدا بکند، به این نظر می‌رسد که حق اوست که شخص مادون او مقابل او به صورت مستخدم حاضر بایستد.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): إِنْ فِی صُدُورِهِمْ إِلَّا کِبْرٌ ما هُمْ بِبالِغِیهِ [there is naught in their breasts but (a desire) to become great which they shall never attain to] — what is meant is a greatness which they shall not reach. Then this pride requires actions in the outer and inner, which are its fruits, and it is called arrogance (takabbur); for whenever the standing of his own self in comparison with others becomes great in his eyes, he belittles and degrades the one beneath him, drives him away from himself and pushes him back, and sees himself as above sitting with him and eating with him. And if his arrogance intensifies, he comes to see it as his right that the person of lower rank should stand before him in the manner of a servant.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): إِنْ فِی صُدُورِهِمْ إِلَّا کِبْرٌ ما هُمْ بِبالِغِیهِ [તેઓના દિલોમાં માત્ર મોટાઈ [ની ઇચ્છા] છે જેને તેઓ પ્રાપ્ત કરી શકનાર નથી]—આનાથી મુરાદ એવી અઝમત છે જ્યાં સુધી તેઓ પહોંચી શકતા નથી. પછી આ ઇઝ્ઝત ઝાહિર અને બાતિનમાં અમુક અમલોની જરૂરિયાત ધરાવે છે જે એના ફળ છે અને એને તકબ્બુર (અહંકાર) કહેવાય છે; કારણ કે જ્યારે તેની નફ્સનું સ્થાન બીજાના મુકાબલામાં તેની નજરમાં મોટું બની જાય છે, ત્યારે તે પોતાનાથી નીચેનાને હલકો અને ખ્વાર બનાવે છે અને તેને પોતાની નફ્સથી દૂર કરી પાછળ ધકેલે છે અને તેની સાથે બેસવા અને ખાવાથી પોતાને ઉચ્ચ સમજે છે. અને જો તેનું કિબ્ર વધી જાય, તો તેને એવું લાગે છે કે એ તેનો હક છે કે તેનાથી નીચેની વ્યક્તિ તેની સામે નોકરની જેમ હાજર ઊભી રહે.