سورة فصلت

Verse 17 of 54

41:17

وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ

امّا ثمود را هدايت كرديم، ولى آن‌ها نابينايى [و گمراهى] را بر هدايت ترجيح دادند؛ به‌ همين جهت صاعقه عذاب خواركننده به خاطر اعمالى كه انجام مى‌دادند آن‌ها را فرو گرفت.

And as to Samood, We showed them the right way, but they chose error above guidance, so there overtook them the scourge of an abasing chastisement for what they earned.

અને કોમે સમૂદની અમોએ હિદાયત કરી, પરંતુ તેમણે હિદાયતના બદલે ગુમરાહીને વધારે પસંદ કરી માટે ઝિલ્લત ભર્યા અઝાબની વીજળીએ તેમને પકડી લીધા તે આમાલને લીધે કે જે તેઓ કરતા હતા.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ عزّوجلّ أوَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الْهُدی قَالَ عَرَّفْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی وَ هُمْ یَعْرِفُونَ وَ فِی رِوَایَهًٍْ بَیَّنَّا لَهُم.

امام صادق (علیه السلام)- خداوند در آیه‌ی دیگری فرموده است: و أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَینَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا العَمَی عَلی الهُدَی یعنی ما راه راست را به آن‌ها نشان دادیم. امّا آن‌ها از روی اطّلاع و آگاهی گمراهی را بر هدایت ترجیح دادند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah has said in another verse: و أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَینَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا العَمَی عَلی الهُدَی [And as for Thamud, We guided them, but they preferred blindness over guidance] — that is, We showed them the straight path, but they, with knowledge and awareness, preferred misguidance over guidance.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે બીજી એક આયતમાં ફરમાવ્યું છે: و أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَینَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا العَمَی عَلی الهُدَی [અને રહી વાત સમૂદની, તો અમે તેમને હિદાયત આપી, પરંતુ તેમણે હિદાયત પર અંધાપાને પસંદ કર્યો] એટલે કે અમે તેમને સીધો રસ્તો બતાવ્યો. પરંતુ તેમણે જાણી-બૂઝીને અને આગાહી સાથે ગુમરાહીને હિદાયત પર પસંદ કરી.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

الضَّلَالَهًُْ عَلَی وُجُوهٍ فَمِنْهُ مَحْمُودٌ وَ مِنْهُ مَذْمُومٌ وَ مِنْهُ مَا لَیْسَ بِمَحْمُودٍ وَ لَا مَذْمُومٍ وَ مِنْهُ ضَلَالُ النِّسْیَانِ فَأَمَّا الضَّلَالُ الْمَحْمُودُ وَ هُوَ الْمَنْسُوبُ إِلَی اللَّهِ تَعَالَی‌کَقَوْلِهِ یُضِلُّ اللهُ مَنْ یَشاءُ هُوَ ضَلَالُهُمْ عَنْ طَرِیقِ الْجَنَّةِ بِفِعْلِهِم ... وَ أَمَّا الضَّلَالُ الْمَنْسُوبُ إِلَی اللَّهِ تَعَالَی الَّذِی هُوَ ضِدُّ الْهُدَی وَ الْهُدَی هُوَ الْبَیَانُ وَ هُوَ مَعْنَی قَوْلِهِ سُبْحَانَهُ أَوَ لَمْ یَهْدِ لَهُمْ مَعْنَاهُ أَیْ أَ‌لَمْ أُبَیِّنْ لَهُمْ مِثْلَ قَوْلِهِ سُبْحَانَهُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الْهُدی أَیْ بَیَّنَّا لَهُمْ وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی وَ ما کانَ اللهُ لِیُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ حَتَّی یُبَیِّنَ لَهُمْ ما یَتَّقُونَ وَ أَمَّا مَعْنَی الْهُدَی فَقَوْلُهُ عَزَّوجَلَّ إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِکُلِّ قَوْمٍ هادٍ وَ مَعْنَی الْهَادِی هَاهُنَا الْمُبَیِّنُ لِمَا جَاءَ بِهِ الْمُنْذِرُ مِنْ عِنْدِ‌اللَّهِ.

امام علی (علیه السلام)- گمراهی بر چند گونه است؛ گونه‌ای از آن، پسندیده و گونه‌ای دیگر، نکوهیده و گونه‌ای از آن، نه پسندیده است و نه نکوهیده و گونه‌ی دیگرش گمراهیِ فراموشی است؛ امّا گمراهی پسندیده که به خداوند نسبت داده می‌شود مانند آیه: خداوند هرکس را بخواهد گمراه می‌سازد. ( مدثر/۳۱ ) که مراد، گمراه‌کردن ایشان از راه بهشت، به خاطر کردار خودشان است ... امّا آن گمراهی که به خداوند متعال نسبت داده می‌شود همان گمراهی است که در مقابل هدایت می‌باشد و مراد از هدایت، بیان کردن است که معنای این کلام خداوند سبحان است [که فرمود]: آیا برای هدایت آن‌ها همین کافی نیست. ( سجده/۲۶ ) یعنی آیا من برای مشرکان [داستان ملّت‌های گذشته را] بیان نکردم؛ همچون این کلام خداوند سبحان [که فرمود]: فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الهُدی یعنی برای قوم ثمود بیان کردیم؛ و همین معنا، مفاد این کلام خداوند متعال است [که فرمود: ممکن نیست خداوند قومی را، پس از آنکه آن‌ها را هدایت کرد [و ایمان آوردند] گمراه [و مجازات] کند؛ مگر آنکه اموری را که باید از آن بپرهیزند، برای آنان بیان نماید [و آن‌ها مخالفت کنند]. ( توبه/۱۱۵ ) و امّا معنای هدایت، این کلام خداوند عزّوجلّ است [که فرمود]: تو فقط بیم دهنده‌ای! و برای هر گروهی هدایت‌کننده‌ای است [و این‌ها همه بهانه است، نه برای جستجوی حقیقت]!. ( رعد/۷ ) و معنای هدایت‌کننده در این آیه، همان کسی است که آنچه بیم‌دهنده [یعنی پیامبر (صلی الله علیه و آله)] از طرف خداوند آورده است را [برای مردم] بیان می‌کند [که همان امام معصوم (علیه السلام) باشد].

Imam Ali (peace be upon him): Misguidance is of several kinds; one kind of it is praiseworthy, another is blameworthy, another is neither praiseworthy nor blameworthy, and another kind is the misguidance of forgetfulness. As for the praiseworthy misguidance that is attributed to Allah, it is like the verse: "Allah misguides whomever He wills." (Muddaththir/31), which means misguiding them from the path of Paradise on account of their own deeds ... As for the misguidance that is attributed to Allah the Exalted, it is the misguidance that is the opposite of guidance, and what is meant by guidance is elucidation. That is the meaning of this saying of Allah the Glorified [who said]: "Is it not enough for their guidance..." (Sajdah/26), that is, did I not elucidate [the account of past nations] for the polytheists; just like this saying of Allah the Glorified [who said]: فَهَدَیْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [We showed them the right way, but they chose blindness above guidance], meaning We elucidated for the people of Thamud; and this same meaning is the import of this saying of Allah the Exalted [who said]: "It is not for Allah to lead a people astray after He has guided them [and they have believed] until He makes clear to them the things they should avoid [and they oppose it]." (Tawbah/115). And as for the meaning of guidance, it is this saying of Allah, the Mighty and Majestic [who said]: "You are only a warner, and for every people there is a guide [and all of these are excuses, not for seeking the truth]!" (Ra'd/7). And the meaning of "guide" in this verse is the one who elucidates [for the people] what the warner [that is, the Prophet (peace be upon him and his family)] has brought from Allah [and that is the infallible Imam (peace be upon him)].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ગુમરાહી ઘણા પ્રકારની છે; તેમાંનો એક પ્રકાર પસંદ કરવા યોગ્ય છે અને બીજો પ્રકાર નિંદનીય છે, અને એક પ્રકાર એવો છે જે ન તો પસંદ કરવા યોગ્ય છે અને ન નિંદનીય, અને બીજો પ્રકાર ભૂલી જવાની ગુમરાહી છે; પરંતુ પસંદ કરવા યોગ્ય ગુમરાહી કે જે અલ્લાહ તરફ સંબંધિત કરવામાં આવે છે, જેમ કે આ આયત: "અલ્લાહ જેને ચાહે છે ગુમરાહ કરે છે." (મુદ્દસ્સિર/૩૧), જેનો હેતુ તેમના પોતાના કૃત્યોના કારણે તેમને જન્નતના રસ્તાથી ગુમરાહ કરવો છે ... પરંતુ તે ગુમરાહી કે જે અલ્લાહ તઆલા તરફ સંબંધિત કરવામાં આવે છે તે એ જ ગુમરાહી છે જે હિદાયતની વિરુદ્ધ છે, અને હિદાયતથી હેતુ સ્પષ્ટ કરવું છે, જે અલ્લાહ સુબ્હાનહુના આ કલામનો અર્થ છે [જેણે ફરમાવ્યું]: "શું તેમની હિદાયત માટે આટલું પૂરતું નથી." (સજદહ/૨૬) એટલે કે શું મેં મુશરિકો માટે [ગત ઉમ્મતોના કિસ્સા] બયાન નથી કર્યા; જેમ કે અલ્લાહ સુબ્હાનહુનું આ કલામ [જેણે ફરમાવ્યું]: فَهَدَیْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [અમે તેમને હિદાયત આપી, પરંતુ તેમણે હિદાયત ઉપર અંધાપો પસંદ કર્યો] એટલે કે અમે કૌમે સમૂદ માટે બયાન કર્યું; અને આ જ અર્થ, અલ્લાહ તઆલાના આ કલામનો મફહૂમ છે [જેણે ફરમાવ્યું]: શક્ય નથી કે અલ્લાહ કોઈ કૌમને, તેમને હિદાયત આપ્યા [અને ઈમાન લાવ્યા] પછી ગુમરાહ [અને સજા] કરે; સિવાય કે તે તેમના માટે એ બાબતો બયાન કરે જેનાથી તેમણે બચવું જોઈએ [અને તેઓ વિરોધ કરે]. (તૌબા/૧૧૫) અને હિદાયતનો અર્થ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું આ કલામ છે [જેણે ફરમાવ્યું]: તમે ફક્ત ડરાવનારા છો! અને દરેક કૌમ માટે એક હિદાયત આપનારો છે [અને આ બધા બહાના છે, હકીકતની શોધ માટે નહીં]! (રઅદ/૭) અને આ આયતમાં હિદાયત આપનારનો અર્થ એ જ છે જે ડરાવનારે [એટલે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ] અલ્લાહ તરફથી જે લાવ્યા છે તેને [લોકો માટે] બયાન કરે છે [જે એ જ મઅસૂમ ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) છે].

الهادی (علیه السلام) Imam Hadi (peace be upon him) ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ)

مِمَّا أَجَابَ بِهِ أَبُو الْحَسَنِ عَلِیُّ‌بْنُ‌مُحَمَّدٍ الْعَسْکَرِیُّ (علیه السلام) فِی رِسَالَتِهِ إِلَی أَهْلِ الْأَهْوَازِ حِینَ سَأَلُوهُ عَنِ الْجَبْرِ وَ التَّفْوِیضِ ... فَإِنْ قَالُوا مَا الْحُجَّهًُْ فِی قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی یُضِلُ مَنْ یَشاءُ وَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ وَ مَا أَشْبَهَ ذَلِکَ قُلْنَا فَعَلَی مَجَازِ هَذِهِ الْآیَهًِْ یَقْتَضِی مَعْنَیَیْنِ أَحَدُهَمَا عَنْ کَوْنِهِ تَعَالَی قَادِراً عَلَی هِدَایَهًِْ مَنْ یَشَاءُ وَ ضَلَالَهًِْ مَنْ یَشَاءُ وَ لَوْ أَجْبَرَهُمْ عَلَی أَحَدِهِمَا لَمْ یَجِبْ لَهُمْ ثَوَابٌ وَ لَا عَلَیْهِمْ عِقَابٌ عَلَی مَا شَرَحْنَاهُ وَ الْمَعْنَی الْآخَرُ أَنَّ الْهِدَایَهًَْ مِنْهُ التَّعْرِیفُ کَقَوْلِهِ تَعَالَی وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الْهُدی.

امام هادی (علیه السلام)- از جمله فرمایشاتی که امام هادی (علیه السلام) در ضمن نامه اشان در جواب به مردم اهواز که از ایشان در مورد جبر و تفویض سؤال نموده بودند، این بیانات است: ... اگر بپرسند: «حجّت و دلیل بر این کلام خداوند که فرمود: خدا هرکس را بخواهد [و شایسته باشد] گمراه، و هرکس را بخواهد [و لایق باشد] هدایت می‌کند. ( نحل/۹۳ )، و مانند آن، چیست»؟ [در پاسخ] می‌گوییم: «بنابر مَجازی بودن [معنای گمراهی و هدایت در] این آیه، دو معنا برای این آیه می‌توان در نظر گرفت: یکی اینکه خداوند متعال بر هدایت و گمراهی هرکس که بخواهد قادر و تواناست، و اگر انسان‌ها را [با قدرت خویش] بر یکی از هدایت یا گمراهی وادار نماید آن‌ها نه سزاوار پاداش خواهند بود و نه عذاب، به همان ترتیبی که قبلاً بیان کردیم. معنای دیگر آیه این است که هدایت از جانب خداوند، همان شناساندن [راه هدایت از گمراهی] باشد مانند این کلام خداوند [که فرمود]: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الهُدی.

Imam al-Hadi (peace be upon him): Among the statements that Imam al-Hadi (peace be upon him) made within his letter in reply to the people of Ahwaz, when they had asked him about compulsion and delegation, are these words: ... If they ask: "What is the proof and evidence regarding this saying of Allah who said: 'Allah misguides whomever He wills [and is deserving] and guides whomever He wills [and is worthy].' (Nahl/93), and the like of it, what is it?" [In reply] we say: "Given that [the meanings of misguidance and guidance in] this verse are metaphorical, two meanings can be considered for this verse: One is that Allah the Exalted has power and capability over the guidance and misguidance of whomever He wills, and if He were to compel human beings [by His power] to one of guidance or misguidance, they would deserve neither reward nor punishment, in the same manner as we previously explained. The other meaning of the verse is that guidance from Allah is the making known [of the path of guidance from misguidance], like this saying of Allah [who said]: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [As for Thamud, We guided them, but they chose blindness above guidance]."

ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ): જે ફરમાયશો ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પત્રમાં અહવાઝના લોકોના જવાબમાં કરી, જ્યારે તેમણે તમને જબ્ર અને તફવીઝ વિશે પૂછ્યું હતું, તેમાંથી આ બયાનાત છે: ... જો તેઓ પૂછે: "અલ્લાહના આ કલામ પર હુજ્જત અને દલીલ શું છે જેમાં તેણે ફરમાવ્યું: અલ્લાહ જેને ચાહે [અને લાયક હોય] ગુમરાહ કરે છે, અને જેને ચાહે [અને લાયક હોય] હિદાયત આપે છે. (નહલ/૯૩), અને તેના જેવું, શું છે?" [જવાબમાં] અમે કહીએ છીએ: "આ આયતમાં [ગુમરાહી અને હિદાયતના અર્થ] મજાઝી હોવાના આધારે, આ આયત માટે બે અર્થ વિચારી શકાય: એક એ કે અલ્લાહ તઆલા જેને ચાહે તેની હિદાયત અને ગુમરાહી પર કાદિર અને શક્તિમાન છે, અને જો તે માણસોને [પોતાની કુદરતથી] હિદાયત અથવા ગુમરાહી પૈકી એક પર મજબૂર કરે તો તેઓ ન સવાબના લાયક હશે અને ન અઝાબના, જે રીતે અમે અગાઉ બયાન કર્યું છે. આયતનો બીજો અર્થ એ છે કે અલ્લાહ તરફથી હિદાયત, એ જ [ગુમરાહીથી હિદાયતના રસ્તાને] ઓળખાવવું છે, જેમ કે અલ્લાહનું આ કલામ [જેણે ફરમાવ્યું]: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [અને સમૂદ, અમે તેમને હિદાયત આપી, પરંતુ તેમણે હિદાયત ઉપર અંધાપો પસંદ કર્યો]."

رُوِیَ عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِین (علیه السلام) ... إِنَّهُ قَادِرٌ عَلَی هِدَایَهًِْ مَنْ یَشَاءُ وَ ضَلَالِ مَنْ یَشَاءُ وَ إِذَا أَجْبَرَهُمْ بِقُدْرَتِهِ عَلَی أَحَدِهِمَا لَمْ یَجِبْ لَهُمْ ثَوَابٌ وَ لَا عَلَیْهِمْ عِقَابٌ عَلَی نَحْوِ مَا شَرَحْنَا فِی الْکِتَابِ وَ الْمَعْنَی الْآخَرُ أَنَّ الْهِدَایَهًَْ مِنْهُ تَعْرِیفُهُ کَقَوْلِهِ وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ أَیْ عَرَّفْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الْهُدی فَلَوْ أَجْبَرَهُمْ عَلَی الْهُدَی لَمْ یَقْدِرُوا أَنْ یَضِلُّوا.

امام علی (علیه السلام)- از امام علی (علیه السلام) روایت شده است: ... به‌راستی، او بر هدایت هرکه بخواهد و گمراه‌کردن هرکه بخواهد تواناست و هرگاه به قدرت خود مردم را به یکی از این دو راه مجبور سازد، چنانکه در این نامه شرح دادیم، پاداش کیفری برایشان واجب نیاید، و معنی دیگر اینکه مقصود از هدایت آشناساختن [به راه حقّ] است، همانند سخنش [که فرمود]: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ یعنی [راه حق را] به آن‌ها نشان دادیم فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الهُدی و اگر آن‌ها را بر رهیابی مجبور کرده بودیم نمی‌توانستند گمراه شوند.

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated from Imam Ali (peace be upon him): ... Indeed, He has the power to guide whomever He wills and to misguide whomever He wills, and whenever He compels people by His power onto one of these two paths, as we have explained in this letter, neither reward nor penal punishment becomes incumbent upon them; and the other meaning is that what is intended by guidance is making [the path of truth] known, like His saying [who said]: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْنَاهُمْ [As for Thamud, We guided them], that is, We showed them [the path of truth], فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [but they chose blindness above guidance], and had We compelled them onto being guided, they would not have been able to go astray.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત થઈ છે: ... ખરેખર, તે જેને ચાહે તેની હિદાયત અને જેને ચાહે તેની ગુમરાહી પર કાદિર છે, અને જ્યારે તે પોતાની કુદરતથી લોકોને આ બે રસ્તાઓમાંથી કોઈ એક પર મજબૂર કરે, જેમ કે અમે આ પત્રમાં બયાન કર્યું છે, તેમના માટે ન સવાબ વાજિબ થાય અને ન સજા, અને બીજો અર્થ એ કે હિદાયતથી હેતુ [હકના રસ્તાનું] ઓળખાણ કરાવવું છે, જેમ કે તેના કલામ [જેમાં ફરમાવ્યું]: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْنَاهُمْ એટલે કે અમે તેમને [હકનો રસ્તો] બતાવ્યો فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [પરંતુ તેમણે હિદાયત ઉપર અંધાપો પસંદ કર્યો], અને જો અમે તેમને હિદાયત પર મજબૂર કર્યા હોત તો તેઓ ગુમરાહ થઈ શકતા નહીં.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ ... وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الْهُدی قَالَ نَهَاهُمْ عَنْ فِعْلِهِمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی وَ هُمْ یَعْرِفُونَ.

امام صادق (علیه السلام)- از امام صادق (علیه السلام) نقل شده که پیرامون این کلام خداوند: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الهُدی فرمود: «خداوند قوم ثمود را از کردار باطلشان نهی فرمود ولی ایشان کوردلی را بر هدایت ترجیح دادند درحالی‌که [راهِ] هدایت را می‌شناختند».

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) concerning this word of Allah: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الهُدی [And as to Thamud, We guided them, but they chose blindness over guidance], he said: "Allah forbade the people of Thamud from their false deeds, but they preferred blindness of heart over guidance, while they knew [the path of] guidance."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ થયું છે કે અલ્લાહના આ કલામ: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمی عَلَی الهُدی [અને રહી વાત ષમૂદની, તો અમે તેઓને હિદાયત આપી, પરંતુ તેઓએ હિદાયત પર અંધાપાને પસંદ કર્યો] ના વિષે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ષમૂદની કૌમને તેમના બાતિલ કાર્યોથી રોક્યા, પરંતુ તેઓએ હિદાયત પર દિલના અંધાપાને પસંદ કર્યો જ્યારે કે તેઓ હિદાયત [નો માર્ગ] જાણતા હતા."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ فَهُوَ السَّیْفُ إِذَا قَامَ الْقَائِمُ (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

امام صادق (علیه السلام)- فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ العَذَابِ که منظور از صاعقه عذاب، شمشیر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است.

Imam Sadiq (peace be upon him): فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ العَذَابِ [so there overtook them the scourge of the chastisement] — what is meant by the scourge of the chastisement is the sword of Imam Zaman (may Allah hasten his noble reappearance) when the Qa'im (may Allah hasten his noble reappearance) rises.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ العَذَابِ [પછી તેઓને અઝાબની કડાકાએ પકડી લીધા] જેમાં અઝાબની કડાકાથી મુરાદ ઇમામે ઝમાના (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) ની તલવાર છે જ્યારે કાઈમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) કિયામ કરશે.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ قَوْلُهُ وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی وَ لَمْ یَقُلِ: اسْتَحَبَّ اللَّهُ کَما زَعَمَتِ الْمُجَبَّرَهًِْ أَنَّ الْأَفْعَالَ أَحْدَثَهَا اللَّهُ لَنَا.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( خداوند در آیه: و أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَینَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا العَمَی عَلی الهُدَی نفرموده است استحب الله؛ برخلاف تصوّر جبرگرایان که معتقدند خداوند اعمال را برای ما پدید آورده است.

Ali ibn Ibrahim: Allah in the verse: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [And as for Thamud, We guided them, but they preferred blindness to guidance] did not say "istahabba Allah" [Allah made them prefer]; contrary to the notion of the Jabarites (determinists) who believe that Allah brought our actions into being for us.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: અલ્લાહે આયતમાં: وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَیْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَی عَلَی الْهُدَی [અને રહી વાત ષમૂદની, તો અમે તેઓને હિદાયત આપી, પરંતુ તેઓએ હિદાયત પર અંધાપાને પસંદ કર્યો] "ઇસ્તહબ્બલ્લાહ" નથી ફરમાવ્યું; જબરગ્રાહીઓ (જબરિય્યહ) ની કલ્પનાથી વિપરીત, જેઓ માને છે કે અલ્લાહે અમારા માટે અમલોને પેદા કર્યા છે.