سورة فصلت

Verse 37 of 54

41:37

وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلهِ الَّذي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ

و از نشانه‌هاى او، شب و روز و خورشيد و ماه است؛ [ولى] براى خورشيد و ماه سجده نكنيد، [بلكه] براى خدايى كه آفريننده‌ی آن‌هاست سجده كنيد اگر تنها او را مى‌پرستيد.

And among His signs are the night and the day and the sun and the moon; do not prostrate to the sun nor to the moon; and prostrate to Allah Who created them, if Him it is that you serve.

અને તેની નિશાનીઓમાંથી રાત અને દિવસ, સૂરજ તથા ચાંદ છે, માટે સૂરજ તથા ચાંદને સજદો ન કરો, (પરંતુ) ખુદાને સજદો કરો જેણે તેને પેદા કર્યા છે, જો તમે ફકત તેની જ ઇબાદત કરતા હોવ તો.

الأئمّهًْ (علیهم السلام) The Imams (peace be upon them) અઇમ્મા (અલયહિમુસ્સલામ)

عَنْ أَئِمَّتِنَا (علیهم السلام) أَنَّ السُّجُودَ فِی سُورَهًِْ فُصِّلَتْ عِنْدَ قَوْلِهِ إِنْ کُنْتُمْ إِیَّاهُ تَعْبُدُونَ.

ائمه (علیهم السلام)- از امامان ما (علیهم السلام) نقل شده که محلّ سجده‌ی واجب در سوره‌ی فصّلت، انتهای آیه: إِنْ کُنْتُمْ إِیَّاهُ تَعْبُدُونَ است.

The Imams (peace be upon them): It is narrated from our Imams (peace be upon them) that the place of the obligatory prostration in Surah Fussilat is at the end of the verse: إِنْ کُنْتُمْ إِیَّاهُ تَعْبُدُونَ [if Him it is that you serve].

ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ): આપણા ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ) થી નકલ થયું છે કે સૂરએ ફુસ્સિલતમાં વાજિબ સજદાનું સ્થાન આયત: إِنْ کُنْتُمْ إِیَّاهُ تَعْبُدُونَ [જો તમે ફક્ત તેની જ ઇબાદત કરતા હો] ના અંતે છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِذَا قَرَأَ أَحَدُکُمُ السَّجْدَهًَْ مِنَ الْعَزَائِمِ، فَلْیَقُلْ فِی سُجُودِهِ: سَجَدْتُ لَکَ تَعَبُّداً وَ رِقّاً، لَامُسْتَکْبِراً عَنْ عِبَادَتِکَ وَ لَامُسْتَنْکِفاً وَ لَا مُتَعَظِّماً، بَلْ أَنَا عَبْدٌ ذَلِیلٌ، خَائِفٌ مُسْتَجِیر.

امام صادق (علیه السلام)- هرکس آیه‌ی سجده را تلاوت کند، باید در سجده بگوید: «خدایا، از راه بندگی به خاک درت افتادم. من از طاعت و عبادت تو سر بر نمی‌تابم، ابا نمی‌ورزم و بزرگی نمی‌فروشم. من بنده‌ای خوار و بی‌مقدارم. ترسانم. پناهنده‌ی آن درگاهم».

Imam Sadiq (peace be upon him): Whoever recites the verse of prostration must say in his prostration: "O Allah, out of servitude I have fallen upon the dust of Your threshold. I do not turn away from Your obedience and worship, nor do I refuse, nor do I show pride. I am a lowly, worthless slave. I am fearful. I seek refuge at that threshold."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે કોઈ સજદાની આયત તિલાવત કરે, તેણે સજદામાં કહેવું જોઈએ: "અય અલ્લાહ, બંદગીના માર્ગે હું તારા દરવાજાની માટી પર પડ્યો. હું તારી તાઅત અને ઇબાદતથી મોં ફેરવતો નથી, ઇનકાર કરતો નથી અને મોટાઈ દેખાડતો નથી. હું એક ખ્વાર અને તુચ્છ બંદો છું. ડરેલો છું. તે દરબારનો પનાહ માંગનારો છું."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا نَزَلَ قَوْلُهُ تَعَالَی وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ سَجَدَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ فِی سُجُودِهِ: أَعُوذُ بِرِضَاکَ مِنْ سَخَطِکَ وَ بِمُعَافَاتِکَ مِنْ عُقُوبَتِکَ وَ أَعُوذُ بِکَ مِنْکَ لَا أُحْصِی ثَنَاءً عَلَیْکَ أَنْتَ کَمَا أَثْنَیْتَ عَلَی نَفْسِک.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هنگامی‌که آیه: و سجده نما و به قرب [خداوند] درآی!. ( علق/۱۹ ). نازل شد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) سجده کرده و در سجده‌ی خویش [چنین] گفت: «[خدایا] از خشمت به خشنودیت و از مجازاتت به گذشتت پناه می‌برم و از تو به خودت پناهنده‌ام، من هرگز نمی‌توانم به مدح و ثنای تو برسم؛ تو آن‌گونه‌ای که خود، مدح و ثنای خویش گفته‌ای».

The Prophet (peace be upon him and his family): When the verse: "And prostrate and draw near [to Allah]!" (Alaq/19) was revealed, the Prophet (peace be upon him and his family) prostrated and in his prostration said [thus]: "[O Allah,] I seek refuge in Your pleasure from Your wrath, and in Your pardon from Your punishment, and I seek refuge in You from You. I can never attain the praise and eulogy of You; You are as You Yourself have praised Yourself."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે આયત: "અને સજદો કરો અને [અલ્લાહની] નિકટતા પ્રાપ્ત કરો!" (અલક/૧૯) નાઝિલ થઈ, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ સજદો કર્યો અને પોતાના સજદામાં [આ પ્રમાણે] કહ્યું: "[હે અલ્લાહ,] હું તારા ગુસ્સાથી તારી પ્રસન્નતાની અને તારી સજાથી તારી માફીની પનાહ માંગું છું અને હું તારાથી તારી જ પનાહમાં આવું છું. હું ક્યારેય તારી પ્રશંસા અને સ્તુતિ સુધી પહોંચી શકતો નથી; તું એવો છે જેવો તેં પોતે પોતાની પ્રશંસા અને સ્તુતિ કરી છે."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

{أبی‌جَعفَرٍ (علیه السلام)} الْعَزَائِمُ أَرْبَعٌ الم تَنْزِیلُ وَ حم السَّجْدَهًُْ وَ النَّجْمُ وَ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ وَ کَانَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) یُعْجِبُهُ أَنْ یَسْجُدَ فِی کُلِّ سُورَهًٍْ فِیهَا سَجْدَهًْ.

امام باقر (علیه السلام)- [امام باقر (علیه السلام) فرمود:] سوره‌هایی که سجده‌ی واجب دارند چهار سوره هستند: الم تَنْزِیلُ و حم السَّجْدَةُ وَ النَّجْم و اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّک. و امام سجاد (علیه السلام) همواره چنین بود که دوست می‌داشت درهنگام خواندن هر سوره‌ای که در آن، ذکری از سجده آمده سجده نماید [هرچند سجده‌ی واجب نباشد].

Imam Baqir (peace be upon him): [Imam Baqir (peace be upon him) said:] The surahs that contain an obligatory prostration are four surahs: Alif Lam Mim Tanzil, Ha Mim al-Sajdah, al-Najm, and Iqra' bismi Rabbik. And Imam Sajjad (peace be upon him) was always such that he loved to prostrate when reciting any surah in which a mention of prostration came [even if it was not an obligatory prostration].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): [ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું:] જે સૂરાઓમાં વાજિબ સજદો છે તે ચાર સૂરાઓ છે: અલિફ લામ મીમ તન્ઝીલ, હા મીમ અસ-સજદહ, અન-નજ્મ અને ઇક્રઅ બિસ્મિ રબ્બિક. અને ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) હંમેશા એવા હતા કે તેઓ પસંદ કરતા કે જે પણ સૂરએ વાંચતી વખતે તેમાં સજદાનો ઉલ્લેખ આવે તો સજદો કરે [ભલે તે વાજિબ સજદો ન હોય].

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ أُتِیَ بِالشَّمْسِ وَ الْقَمَرِ فِی صُورَهًِْ ثَوْرَیْنِ عَقِیرَیْنِ فَیُقْذَفَانِ بِهِمَا وَ بِمَنْ یَعْبُدُهُمَا فِی النَّارِ وَ ذَلِکَ أَنَّهُمَا عُبِدَا فَرَضِیَا.

امام صادق (علیه السلام)- در روز قیامت خورشید و ماه را مانند دو گاو پی شده می‌آورند و با هرکه آن‌ها را پرستیده است در دوزخ می‌افکنند، برای آنکه آنان را پرستیدند و بدان خشنود شدند.

Imam Sadiq (peace be upon him): On the Day of Resurrection, the sun and the moon will be brought forth like two hamstrung oxen, and they will be cast, along with everyone who worshipped them, into Hellfire — because they were worshipped and were pleased with it.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કયામતના દિવસે સૂરજ અને ચંદ્રને બે પગ કાપેલા બળદોની જેમ લાવવામાં આવશે અને જેઓએ તેમની ઇબાદત કરી હતી તે દરેકને તેમની સાથે જહન્નમમાં ફેંકી દેવામાં આવશે, કારણ કે તેમની ઇબાદત કરવામાં આવી અને તેઓ તેનાથી પ્રસન્ન થયા.