وَ لَقَدْ دَخَلَ مُوسَی‌بْنُ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) وَ مَعَهُ أَخُوهُ هَارُونُ (علیه السلام) عَلَی فِرْعَوْنَ وَ عَلَیْهِمَا مَدَارِعُ الصُّوفِ وَ بِأَیْدِیهِمَا الْعِصِیُ فَشَرَطَا لَهُ إِنْ أَسْلَمَ بَقَاءَ مُلْکِهِ وَ دَوَامَ عِزِّهِ فَقَالَ أَ لَا تَعْجَبُونَ مِنْ هَذَیْنِ یَشْرِطَانِ لِی دَوَامَ الْعِزِّ وَ بَقَاءَ الْمُلْکِ وَ هُمَا بِمَا تَرَوْنَ مِنْ حَالِ الْفَقْرِ وَ الذُّلِّ فَهَلَّا أُلْقِیَ عَلَیْهِمَا أَسَاوِرَهًٌْ مِنْ ذَهَبٍ إِعْظَاماً لِلذَّهَبِ وَ جَمْعِهِ وَ احْتِقَاراً لِلصُّوفِ وَ لُبْسِهِ وَ لَوْ أَرَادَ اللَّهُ وَ لَوْ أَرَادَ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ بِأَنْبِیَائِهِ حَیْثُ بَعَثَهُمْ أَنْ یَفْتَحَ لَهُمْ کُنُوزَ الذِّهْبَانِ وَ مَعَادِنَ الْعِقْیَانِ وَ مَغَارِسَ الْجِنَانِ وَ أَنْ یَحْشُرَ طَیْرَ السَّمَاءِ وَ وَحْشَ الْأَرْضِ مَعَهُمْ لَفَعَلَ وَ لَوْ فَعَلَ لَسَقَطَ الْبَلَاءُ وَ بَطَلَ الْجَزَاءُ وَ اضْمَحَلَّتِ الْأَنْبَاءُ وَ لَمَا وَجَبَ لِلْقَابِلِینَ أُجُورُ الْمُبْتَلَیْنَ وَ لَا اسْتَحَقَّ الْمُؤْمِنُونَ ثَوَابَ الْمُحْسِنِینَ وَ لَا لَزِمَتِ الْأَسْمَاءُ مَعَانِیَهَا وَ لَکِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ جَعَلَ رُسُلَهُ أُولِی قُوَّهًٍْ فِی عَزَائِمِهِمْ وَ ضَعَفَهًًْ فِیمَا تَرَی الْأَعْیُنُ مِنْ حَالاتِهِمْ مَعَ قَنَاعَهًٍْ تَمْلَأُ الْقُلُوبَ وَ الْعُیُونَ غِنًی وَ خَصَاصَهًٍْ تَمْلَأُ الْأَبْصَارَ وَ الْأَسْمَاعَ أَذًی وَ لَوْ کَانَتِ الْأَنْبِیَاءُ أَهْلَ قُوَّهًٍْ لَا تُرَامُ وَ عِزَّهًٍْ لَا تُضَامُ وَ مُلْکٍ تُمَدُّ نَحْوَهُ أَعْنَاقُ الرِّجَالِ وَ تُشَدُّ إِلَیْهِ عُقَدُ الرِّحَالِ لَکَانَ ذَلِکَ أَهْوَنَ عَلَی الْخَلْقِ فِی الِاعْتِبَارِ وَ أَبْعَدَ لَهُمْ {مِنَ} فِی الِاسْتِکْبَارِ وَ لَآمَنُوا عَنْ رَهْبَهًٍْ قَاهِرَهًٍْ لَهُمْ أَوْ رَغْبَهًٍْ مَائِلَهًٍْ بِهِمْ فَکَانَتِ النِّیَّاتُ مُشْتَرَکَهًًْ وَ الْحَسَنَاتُ مُقْتَسَمَهًًْ وَ لَکِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَرَادَ أَنْ یَکُونَ الِاتِّبَاعُ لِرُسُلِهِ وَ التَّصْدِیقُ بِکُتُبِهِ وَ الْخُشُوعُ لِوَجْهِهِ وَ الِاسْتِکَانَهًُْ لِأَمْرِهِ وَ الِاسْتِسْلَامُ لِطَاعَتِهِ أُمُوراً لَهُ خَاصَّهًًْ لَا تَشُوبُهَا {یَشُوبُهَا} مِنْ غَیْرِهَا شَائِبَهًٌْ وَ کُلَّمَا کَانَتِ الْبَلْوَی وَ الِاخْتِبَارُ أَعْظَمَ کَانَتِ الْمَثُوبَهًُْ وَ الْجَزَاءُ أَجْزَل.
امام علی (علیه السلام)- در نهج البلاغه آمده است: وقتی که موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) و برادرش هارون (علیه السلام) بر فرعون وارد شدند و جامه های پشمینه تن و چوب دستی در دست داشتند و با فرعون شرط کردند که اگر تسلیم پروردگار شود حکومت و ملکش جاودانه بماند و عزّتش برقرار باشد، فرعون گفت: آیا از این دو نفر تعجّب نمی کنید که دوام عزّت و جاودانگی حکومتم را به خواسته های خود ربط می دهند درحالی‌که در فقر و بیچارگی به سر می برند؟ اگر چنین است چرا دست بندهای طلا به همراه ندارند؟ این سخن را فرعون برای بزرگ شمردن طلا و تحقیر پوشش لباسی از پشم گفت، درحالی‌که اگر خدای سبحان اراده می فرمود به هنگام بعثت پیامبران در های گنج ها و معدن های جواهرات و باغ های سرسبز را به روی پیامبران می گشود و پرندگان آسمان و حیوانات وحشی زمین را همراه آنان به حرکت در می آورد، امّا اگر این کار را می کرد آزمایش از میان می‌رفت و پاداش و عذاب بی اثر می شد و بشارت ها و هشدار های الهی بی فایده می بود و بر مؤمنان اجر و پاداش امتحان‌شدگان واجب نمی شد و ایمان‌آورندگان ثواب نیکو کاران را نمی یافتند و واژه ها معانی خود را از دست می داد. در صورتی که خداوند پیامبران را با عزم و اراده قوی گرچه با ظاهری ساده و فقیر مبعوث می کرد با قناعتی که دل ها و چشم ها را پر سازد، هر چند فقر و نداری ظاهری آنان چشم و گوش ها را خیره سازد. اگر پیامبران الهی دارای چنان قدرتی بودند که مخالفت با آنان امکان نمی داشت و توانایی و عزّتی می داشتند که هرگز مغلوب نمی‌شدند و سلطنت و حکومتی می داشتند که همه چشم ها به‌سوی آنان بود و از راه های دور بار سفر به‌سوی آنان می بستند، اعتبار و ارزششان در میان مردم اندک بود و متکبّران در برابر شان سر فرود می آوردند و تظاهر به ایمان می کردند از روی ترس یا علاقه ای که به مادیّات داشتند، در آن صورت نیّت ها ی خالص یافت نمی شد واهداف غیر الهی در ایمانشان راه می یافت، و با انگیزه های گوناگون به‌سوی نیکی ها می شتافتند، امّا خدای سبحان اراده فرمود که پیروی از پیامبران و تصدیق و کتب آسمانی و فروتنی در عبادت و تسلیم در برابر فرمان خداوند و اطاعت محض فرمان برداری با نیّت خالص تنها برای خدا صورت پذیرد و اهداف غیر خدایی در آن راه نیابد که هر مقدار آزمایش و مشکلات بزرگ تر باشد ثواب و پاداش نیز بزرگ تر خواهد بود».
Imam Ali (peace be upon him): In Nahj al-Balagha it is narrated: When Musa ibn Imran (peace be upon him) and his brother Harun (peace be upon him) entered upon Firon wearing woollen garments and holding staffs in their hands, and they made a pact with Firon that if he submitted to the Lord, his kingdom would remain forever and his glory would endure, Firon said: "Do you not wonder at these two, who tie the permanence of my glory and the eternity of my kingdom to their own demands, while they themselves live in poverty and wretchedness? If it is as they claim, why do they not have bracelets of gold with them?" Firon said this to magnify gold and to belittle a garment made of wool, whereas if Allah the Glorified had willed, at the time of sending the prophets He would have opened for them the doors of treasures, the mines of jewels, and lush gardens, and would have set in motion with them the birds of the sky and the wild beasts of the earth. But had He done so, the trial would have been removed, reward and punishment would have become ineffective, and the divine glad tidings and warnings would have been of no use. The reward of those tested would not become due upon the believers, and those who believed would not attain the reward of the righteous, and words would lose their meanings. Rather, Allah sent the prophets with firm resolve and strong will — though with a simple and poor outward appearance — with contentment that fills hearts and eyes, even though their outward poverty and lack dazzled eyes and ears. If the divine prophets had possessed such power that no one could oppose them, and such strength and glory that they could never be overcome, and such sovereignty and kingdom that all eyes would turn toward them and people would tie their travelling packs from distant roads to reach them, their standing and worth among people would have been little, and the arrogant would have bowed their heads before them and pretended to believe out of fear or out of the love they had for material things. In that case, sincere intentions would not be found, non-divine aims would enter their faith, and they would hasten toward good deeds with varied motives. But Allah the Glorified willed that following the prophets, affirming the heavenly books, humility in worship, submission to Allah's command, and pure obedience with sincere intention should be solely for Allah, and that non-divine aims should not enter it — for the greater the trial and hardships, the greater the reward and recompense will be."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): નહજુલ બલાગામાં આવ્યું છે: જ્યારે મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના ભાઈ હારૂન (અલયહિસ્સલામ) ફિરઔન પાસે દાખલ થયા, અને તેમના શરીર પર ઊનનાં કપડાં અને હાથમાં લાકડી હતી, અને ફિરઔન સાથે શરત કરી કે જો તે પરવરદિગારને તાબે થાય તો તેની હુકૂમત અને રાજ્ય હંમેશા બાકી રહેશે અને તેની ઇઝ્ઝત કાયમ રહેશે, ત્યારે ફિરઔને કહ્યું: "શું તમને આ બે વ્યક્તિઓ પર આશ્ચર્ય નથી થતું કે તેઓ મારી ઇઝ્ઝતની બાકી અને હુકૂમતની હમેશગીને પોતાની માંગણીઓ સાથે જોડે છે, જ્યારે તેઓ પોતે ફકીરી અને લાચારીમાં જીવન વ્યતીત કરી રહ્યા છે? જો એવું જ છે તો શા માટે તેમની પાસે સોનાનાં કંગન નથી?" ફિરઔને આ વાત સોનાને મોટું ગણવા અને ઊનનાં લિબાસને હલકું ગણવા માટે કહી, જ્યારે કે અગર અલ્લાહ સુબ્હાનહુ ઇરાદો કરત, તો પયગંબરોની બિઅસતના સમયે તેમના માટે ખજાનાઓના દરવાજા, ઝવેરાતોની ખાણો અને લીલાં બગીચાઓ ખોલી દેત, અને આસમાનનાં પક્ષીઓ અને ધરતીનાં જંગલી પ્રાણીઓને તેમની સાથે ચલાવત. પરંતુ અગર તેમણે આ કામ કર્યું હોત તો પરીક્ષા ખતમ થઈ જાત, અને સવાબ અને અઝાબ બિનઅસર થઈ જાત, અને ઇલાહી ખુશખબરી અને ચેતવણીઓ બિનલાભદાયી થઈ જાત, અને મોમિનો પર પરીક્ષા આપનારાઓનો બદલો વાજિબ ન થાત, અને ઈમાન લાવનારાઓ નેક કરનારાઓનો સવાબ ન પામત, અને શબ્દો પોતાના અર્થો ગુમાવી દેત. જ્યારે કે અલ્લાહે પયગંબરોને મજબૂત ઇરાદા અને સંકલ્પ સાથે, ભલે સાદા અને ફકીર ઝાહિર સાથે મબઊસ કર્યા, એવી કનાઅત સાથે જે દિલો અને આંખોને ભરી દે, ભલે તેમની ઝાહિરી ફકીરી અને ગરીબાઈ આંખો અને કાનોને હેરત પમાડે. અગર ઇલાહી પયગંબરો પાસે એવી કુદરત હોત કે તેમનો વિરોધ કરવો શક્ય ન હોત, અને એવી તાકાત અને ઇઝ્ઝત હોત કે તેઓ કદી પરાજિત ન થાત, અને એવી સલ્તનત અને હુકૂમત હોત કે બધી આંખો તેમની તરફ હોત અને દૂરના રસ્તાઓથી લોકો સફરનો સામાન બાંધીને તેમની તરફ આવત, તો લોકોમાં તેમની કિંમત અને મરતબો ઓછો હોત, અને ઘમંડીઓ તેમની સામે માથું નમાવત અને ડરથી અથવા ભૌતિક વસ્તુઓ પ્રત્યેની રુચિથી ઈમાનનો ડોળ કરત. તે સૂરતમાં ખાલિસ નિય્યતો મળત નહીં અને ગૈર-ઇલાહી હેતુઓ તેમના ઈમાનમાં દાખલ થઈ જાત, અને જુદા જુદા હેતુઓ સાથે નેકીઓ તરફ દોડત. પરંતુ અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ ઇરાદો કર્યો કે પયગંબરોની પૈરવી, આસમાની કિતાબોની તસ્દીક, ઇબાદતમાં નમ્રતા, અલ્લાહના હુકમની સામે તસ્લીમ અને ખાલિસ નિય્યત સાથે માત્ર અલ્લાહ માટે તાબેદારી થાય, અને ગૈર-ખુદાઈ હેતુઓ તેમાં દાખલ ન થાય; કારણ કે જેટલી પરીક્ષા અને મુશ્કેલીઓ મોટી હશે, તેટલો સવાબ અને બદલો પણ મોટો હશે."