سورة الدخان

Verse 41 of 59

44:41

يَوْمَ لا يُغْني مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ

روزى كه هيچ دوستى كمترين كمكى به دوستش نمى‌كند، و [از هيچ سو] يارى نمى‌شوند.

The day on which a friend shall not avail (his) friend aught, nor shall they be helped,

જે દિવસે કોઇ દોસ્ત બીજા દોસ્તને કંઇપણ કામ નહિ આવે, અને ન તેમની (ક્યાંયથી) મદદ કરવામાં આવશે:

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

کَتَبَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) إِلَی مُعَاوِیَهًْ ... فَنَفْسَکَ نَفْسَکَ قَبْلَ حُلُولِ رَمْسِکَ فَإِنَّکَ إِلَی اللَّهِ رَاجِعٌ وَ إِلَی حَشْرِهِ مُهْطِعٌ وَ سَیَبْهَظُکَ کَرْبُهُ وَ یَحُلُّ بِکَ غَمُّهُ فِی یَوْمِ لَا یُغْنِی النَّادِمَ نَدَمُهُ وَ لَا یُقْبَلُ مِنَ الْمُعْتَذِرِ عُذْرُهُ یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ.

امام علی (علیه السلام)- امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نامه‌ای به معاویه نوشت: «...اینک به خود آی و به خود بپرداز! قبل از اینکه در قبر وارد شوی، چراکه تو [همچون دیگران] به‌سوی خدا بازگشت می‌کنی و شتابان به‌سوی رستاخیزش می‌روی و به‌زودی ناگواریِ آن‌روز بر تو سنگینی خواهد نمود و اندوهش بر تو چیره خواهد گشت؛ در روزی‌که پشیمان را پشیمانی‌اش سودی نبخشد و عذرِ کسی‌که عذر می‌آورد، پذیرفته نگردد؛ یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ.

Imam Ali (peace be upon him): The Commander of the Faithful (peace be upon him) wrote in a letter to Muawiya: "...Now come to yourself and attend to yourself! Before you enter the grave, for you [like the others] will return to Allah and hasten toward His resurrection, and soon the hardship of that Day shall weigh heavily upon you and its sorrow shall overcome you; on a Day when regret shall not benefit the one who regrets, and the excuse of the one who makes an excuse shall not be accepted; یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ [The day on which a friend shall not avail (his) friend aught, nor shall they be helped]."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ મુઆવિયાને એક પત્રમાં લખ્યું: "...હવે પોતાની તરફ આવો અને પોતાની ચિંતા કરો! કબરમાં દાખલ થતાં પહેલાં, કારણ કે તું [બીજાઓની જેમ] અલ્લાહ તરફ પાછો ફરી રહ્યો છે અને તેની કયામત તરફ ઝડપથી જઈ રહ્યો છે અને જલ્દી જ તે દિવસની અકળામણ તારા પર ભારે થશે અને તેનો ગમ તારા પર છવાઈ જશે; તે દિવસે કે જ્યારે પસ્તાવો કરનારને તેનો પસ્તાવો ફાયદો નહીં આપે અને બહાનું કરનારનું બહાનું કબૂલ નહીં થાય; یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ [તે દિવસે જ્યારે કોઈ મિત્ર બીજા મિત્રને કંઈ પણ કામ નહીં આવે, અને ન તો તેમને મદદ કરવામાં આવશે]."

اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ یَا رَبَّ الْأَرْوَاحِ الْفَانِیَهًِْ وَ رَبَّ الْأَجْسَادِ الْبَالِیَهًِْ أَسْأَلُکَ بِطَاعَهًِْ الْأَرْوَاحِ الرَّاجِعَهًِْ إِلَی أَجْسَادِهَا وَ بِطَاعَهًِْ الْأَجْسَادِ الْمُلْتَئِمَهًِْ إِلَی أَعْضَائِهَا وَ بِانْشِقَاقِ الْقُبُورِ عَنْ أَهْلِهَا وَ بِدَعْوَتِکَ الصَّادِقَهًِْ فِیهِمْ وَ أَخْذِکَ بِالْحَقِّ بَیْنَهُمْ إِذَا بَرَزَ الْخَلَائِقُ یَنْتَظِرُونَ قَضَاءَکَ وَ یَرَوْنَ سُلْطَانَکَ وَ یَخَافُونَ بَطْشَکَ وَ یَرْجُونَ رَحْمَتَکَ یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیم.

امام علی (علیه السلام)- خدایا! از تو می‌خواهم! ای پروردگار روح‌های نابود شونده و جسدهای فرسوده‌شدنی! از تو می‌خواهم به‌حقّ فرمانبرداریِ روح‌هایی‌که به جسدهایشان باز می‌گردند و به‌حقّ فرمانبرداریِ جسدهایی‌که به اعضای‌خویش می‌پیوندند و به‌حقّ جدایی قبرها از صاحبانشان و به‌حقّ دادخواهیِ صادقانه‌ات از آن‌ها و داوریِ بر حقّت در میان ایشان، در آن‌روزی که همه‌ی مخلوقات آشکارشده و انتظار داوریِ تو را می‌کشند و سلطنت تو را مشاهده می‌کنند و از گرفتن قهرآمیز و مجازات تو می‌ترسند و به رحمتت امید دارند یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیم؛ ای خدای رحمان! از تو می‌خواهم که در دیده‌ام نور و روشنایی و در دلم یقین قرار دهی و تا زمانی‌که مرا زنده می‌داری یادت را شبانه روز بر زبانم جاری سازی، که تو بر هر چیزی توانایی. ( آل‌عمران/۲۶ ).

Imam Ali (peace be upon him): O Allah! I ask You! O Lord of the perishing souls and the decaying bodies! I ask You by the obedience of the souls that return to their bodies, and by the obedience of the bodies that reunite with their limbs, and by the splitting open of the graves from their occupants, and by Your truthful summoning of them, and by Your judging with truth among them, on that Day when all creatures shall appear and await Your judgement and behold Your sovereignty and fear Your forceful seizure and punishment and hope for Your mercy, یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیم [The day on which a friend shall not avail (his) friend aught, nor shall they be helped, save those on whom Allah has mercy; indeed He is the Mighty, the Merciful]; O Most Merciful Allah! I ask You to place light and radiance in my eyes and certainty in my heart, and so long as You keep me alive to make Your remembrance flow upon my tongue night and day, for indeed You are powerful over all things. (Al Imran/26).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): હે અલ્લાહ! હું તારી પાસે માંગું છું! હે નષ્ટ થનારી રૂહોના અને જીર્ણ થનારા શરીરોના પરવરદિગાર! હું તારી પાસે તે રૂહોની ફરમાંબરદારીના હકથી માંગું છું જે પોતાના શરીરો તરફ પાછી ફરે છે, અને તે શરીરોની ફરમાંબરદારીના હકથી જે પોતાના અવયવો સાથે જોડાય છે, અને કબરોના પોતાના માલિકોથી અલગ થવાના હકથી, અને તેમની પાસેથી તારી સાચી માંગણીના હકથી અને તેમની વચ્ચે તારા હકના ફેંસલાના હકથી, તે દિવસે જ્યારે તમામ મખલૂક પ્રગટ થઈને તારા ફેંસલાની રાહ જુએ છે અને તારી બાદશાહી નિહાળે છે અને તારી કહેરભરી પકડ અને સજાથી ડરે છે અને તારી રહેમતની આશા રાખે છે یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیم [તે દિવસે જ્યારે કોઈ મિત્ર બીજા મિત્રને કંઈ પણ કામ નહીં આવે અને ન તો તેમને મદદ કરવામાં આવશે, સિવાય તેના જેના પર અલ્લાહ રહેમ કરે; ખરેખર તે જ પ્રભુત્વશાળી, દયાળુ છે]; હે રહમાન અલ્લાહ! હું તારી પાસે માંગું છું કે મારી આંખમાં નૂર અને પ્રકાશ અને મારા દિલમાં યકીન મૂક અને જ્યાં સુધી મને જીવતો રાખે ત્યાં સુધી તારી યાદ રાત દિવસ મારી જીભ પર જારી કર, કારણ કે તું દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે. (આલે ઇમરાન/૨૬).

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

یَا مُفَضَّلُ الْخَلْقُ حَیَارَی عَمِهُونَ سُکَارَی فِی طُغْیَانِهِمْ یَتَرَدَّدُونَ وَ بِشَیَاطِینِهِمْ وَ طَوَاغِیتِهِمْ یَقْتَدُونَ بُصَرَاءُ عُمْیٌ لَا یُبْصِرُونَ نُطَقَاءُ بُکْمٌ لَا یَعْقِلُونَ سُمَعَاءُ صُمٌّ لَا یَسْمَعُونَ رَضُوا بِالدُّونِ وَ حَسِبُوا أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ حَادُوا عَنْ مَدْرَجَهًِْ الْأَکْیَاسِ وَ رَتَعُوا فِی مَرْعَی الْأَرْجَاسِ الْأَنْجَاسِ کَأَنَّهُمْ مِنْ مُفَاجَأَهًِْ الْمَوْتِ آمِنُونَ وَ عَنِ الْمُجَازَاتِ مُزَحْزَحُونَ یَا وَیْلَهُمْ مَا أَشْقَاهُمْ وَ أَطْوَلَ عَنَاءَهُمْ وَ أَشَدَّ بَلَاءَهُمْ یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ.

امام صادق (علیه السلام)- ای مفضّل! مردمان حیران و سرگشته و سرمستند، در طغیان خود آمد و شد می‌کنند و به شیطان‌ها و طاغوت‌های‌خود اقتدا می‌نمایند؛ دارای چشم ولی کورند که نمی‌بینند و سخن‌گویانی گنگند که اندیشه نمی‌کنند و شنوندگانی کَرند که چیزی نمی‌شنوند؛ به چیزهای پست و فرومایه خرسندند و می‌پندارند که راه‌یافتگانند. از راه روشن زیرکان هوشیار به دور افتاده‌اند و در چراگاه پلیدانِ ناپاک به بهره‌برداری مشغول گشته‌اند؛ گویا از رسیدن ناگهانیِ مرگ در امان و از چشیدن کیفر کردار خویش برکنارند. ای وای بر ایشان! اینان چه بدبختند و چه رنج فراوان و بلای‌سختی در پیش دارند؛ یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ.

Imam Sadiq (peace be upon him): O Mufaddal! People are bewildered, perplexed and intoxicated, wandering back and forth in their rebellion, and following their satans and tyrants; they have eyes but are blind and do not see, they speak yet are mute and do not reflect, they hear yet are deaf and hear nothing; they are content with the base and lowly and suppose themselves to be guided. They have strayed from the bright path of the shrewd and wise, and busy themselves grazing in the pasture of the filthy and impure; as though they are safe from the sudden arrival of death and exempt from tasting the recompense of their deeds. Woe to them! How wretched they are, and what great toil and severe affliction lie ahead of them; یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ [The day on which a friend shall not avail (his) friend aught, nor shall they be helped, save those on whom Allah has mercy].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હે મુફઝ્ઝલ! લોકો હૈરાન, પરેશાન અને મદમસ્ત છે, પોતાની સરકશીમાં આવ-જા કરી રહ્યા છે અને પોતાના શેતાનો અને તાગૂતોને અનુસરે છે; આંખો ધરાવે છે પણ આંધળા છે કે જોતા નથી અને બોલનારા છે પણ મૂંગા છે કે વિચારતા નથી અને સાંભળનારા છે પણ બહેરા છે કે કંઈ સાંભળતા નથી; નીચ અને હલકી વસ્તુઓથી ખુશ છે અને માને છે કે તેઓ હિદાયત પામેલા છે. ચતુર અને હોશિયાર લોકોના પ્રકાશિત માર્ગથી દૂર થઈ ગયા છે અને નાપાક ગંદા લોકોના ચરાગાહમાં ચરવામાં મશગૂલ થઈ ગયા છે; જાણે કે તેઓ મોતના અચાનક આવવાથી અમાનમાં છે અને પોતાના કર્મોની સજા ચાખવાથી બચી ગયા છે. અફસોસ છે તેમના પર! આ લોકો કેટલા બદનસીબ છે અને કેટલી વધારે તકલીફ અને સખ્ત આફત તેમની આગળ છે; یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللهُ [તે દિવસે જ્યારે કોઈ મિત્ર બીજા મિત્રને કંઈ પણ કામ નહીં આવે અને ન તો તેમને મદદ કરવામાં આવશે, સિવાય તેના જેના પર અલ્લાહ રહેમ કરે].