أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفیضُونَ فیهِ کَفی بِهِ شَهیداً بَیْنی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ اجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ وَ الْأَنْصَارُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا إِنَّ لَکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَئُونَهًًْ فِی نَفَقَتِکَ وَ فِیمَنْ یَأْتِیکَ مِنَ الْوُفُودِ وَ هَذِهِ أَمْوَالُنَا مَعَ دِمَائِنَا فَاحْکُمْ فِیهَا بَارّاً مَأْجُوراً أَعْطِ مَا شِئْتَ وَ أَمْسِکْ مَا شِئْتَ مِنْ غَیْرِ حَرَجٍ قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَیْهِ الرُّوحَ الْأَمِینَ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی یَعْنِی أَنْ تَوَدُّوا قَرَابَتِی مِنْ بَعْدِی فَخَرَجُوا فَقَالَ الْمُنَافِقُونَ مَا حَمَلَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی تَرْکِ مَا عَرَضْنَا عَلَیْهِ إِلَّا لِیَحُثَّنَا عَلَی قَرَابَتِهِ مِنْ بَعْدِهِ إِنْ هُوَ إِلَّا شَیْءٌ افْتَرَاهُ فِی مَجْلِسِهِ وَ کَانَ ذَلِکَ مِنْ قَوْلِهِمْ عَظِیماً فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ هَذِهِ الْآیَهًَْ أَمْ یَقُولُونَ افْتَری عَلَی اللهِ کَذِباً الْآیَهًَْ وَ أَنْزَلَ أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لِی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِیضُونَ فِیهِ کَفی بِهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ فَبَعَثَ إِلَیْهِمُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ هَلْ مِنْ حَدَثٍ فَقَالُوا إِی وَ اللَّهِ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَقَدْ قَالَ بَعْضُنَا کَلَاماً غَلِیظاً کَرِهْنَاهُ فَتَلَا عَلَیْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْآیَهًَْ فَبَکَوْا وَ اشْتَدَّ بُکَاؤُهُم.
امام رضا (علیه السلام)- أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفیضُونَ فیهِ کَفی بِهِ شَهیداً بَیْنی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ؛ مهاجرین و انصار خدمت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) آمدند و گفتند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! شما اکنون در مدینه هستید و مردم با شما رفت و آمد دارند و گاهی برای شما مهمان می‌رسد و نمایندگان قبایل از اطراف و اکناف برای شما می‌رسند و شما به مخارجی احتیاج دارید، اینک اموال ما در اختیار شما است، هرچه می‌خواهید بردارید و خرج کنید». دراین‌هنگام جبرئیل امین از طرف خداوند فرود آمد و گفت: بگو: «من هیچ پاداشی از شما بر رسالتم درخواست نمی‌کنم جز دوست‌داشتن نزدیکانم [اهل بیتم]». ( شوری/۲۳ )، ای مردم بعد از من خویشاوندان مرا اذیّت نکنید»، گروهی از مردم برخاستند و گفتند: «وی از این جهت گفته‌ی ما را قبول نکرد که خویشاوندان خود را بر ما تحمیل کند، و این سخن را از نزد خود می‌گوید». وقتی‌که این سخن بسیار ناروا از آن‌ها شنیده شد این آیه فرود آمد: أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لِی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِیضُونَ فِیهِ کَفی بِهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ. حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) فرستاد آن جماعت، در مجلس شرکت کردند، سپس فرمود: «مطلب تازه‌ای پیش آمده است»؟ گفتند: «آری، ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! بعضی از ما سخنان ناروایی گفته‌اند و ما از گفته‌های آن‌ها ناراحت شدیم». پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) آیه را بر آن‌ها تلاوت کردند و آن‌ها سخت به گریه افتادند.
Imam Rida (peace be upon him): أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفیضُونَ فیهِ کَفی بِهِ شَهیداً بَیْنی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ [Or do they say: He has forged it. Say: If I have forged it, you do not control anything for me from Allah; He knows best what you utter concerning it; He is enough as a witness between me and you, and He is the Forgiving, the Merciful]. The Muhajirun and Ansar came before the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! You are now in Madinah, and people come and go to you, and sometimes guests arrive, and delegations of the tribes reach you from every side, and you are in need of expenses. Here, our wealth is at your disposal — take whatever you wish and spend it.' At this moment Jibra'il the Trustworthy descended from Allah and said: Say: 'I ask of you no reward for my message except love for my near of kin [my Ahl al-Bayt]' (al-Shura 42:23). O people, after me do not harm my kinfolk.' A group of the people rose and said: 'He did not accept our offer only so that he might impose his own relatives upon us, and he says this of his own accord.' When this most improper speech was heard from them, this verse was revealed: أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لِی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِیضُونَ فِیهِ کَفی بِهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ [Or do they say: He has forged it. Say: If I have forged it, you do not control anything for me from Allah; He knows best what you utter concerning it; He is enough as a witness between me and you, and He is the Forgiving, the Merciful]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent for them, and that group came to the gathering. Then he said: 'Has something new occurred?' They said: 'Yes, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Some of us have spoken improper words, and we were distressed by what they said.' The noble Prophet (peace be upon him and his family) recited the verse to them, and they wept bitterly.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفیضُونَ فیهِ کَفی بِهِ شَهیداً بَیْنی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ [શું તેઓ કહે છે કે તેમણે તેને ઘડી કાઢ્યું છે? કહો: જો મેં તેને ઘડી કાઢ્યું હોય, તો તમે અલ્લાહ પાસેથી મારા માટે કંઈ પણ મેળવી શકતા નથી; તે વધુ સારી રીતે જાણે છે જે તમે તેના વિષયમાં કહો છો; મારી અને તમારી વચ્ચે તે સાક્ષી તરીકે પૂરતો છે, અને તે ક્ષમા આપનાર, દયાળુ છે]; મુહાજિરીન અને અન્સાર પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ખિદમતમાં આવ્યા અને કહ્યું: 'ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અત્યારે મદીનામાં છો અને લોકો તમારી પાસે આવ-જા કરે છે અને ક્યારેક તમારે ત્યાં મહેમાન આવે છે અને ચારેકોરથી કબીલાઓના પ્રતિનિધિઓ તમારી પાસે આવે છે અને તમને ખર્ચની જરૂરત છે. હવે અમારી માલ-મિલકત તમારા હવાલે છે, જેટલું ઇચ્છો લો અને ખર્ચ કરો.' આ સમયે જિબ્રઈલે અમીન અલ્લાહ તરફથી ઊતર્યા અને કહ્યું: કહો: 'હું મારી રિસાલત પર તમારી પાસેથી કોઈ બદલો માંગતો નથી સિવાય કે મારા નજદીકના સગાઓ [મારા અહલેબૈત]ને ચાહો' (શૂરા ૪૨:૨૩), ઓ લોકો! મારા પછી મારા સગાઓને પરેશાન ન કરો.' લોકોમાંથી એક જૂથ ઊભું થયું અને કહ્યું: 'તેમણે અમારી વાત એટલા માટે કબૂલ ન કરી કે તેઓ પોતાના સગાઓને અમારા પર થોપવા માંગે છે, અને આ વાત તેઓ પોતાના તરફથી કહી રહ્યા છે.' જ્યારે તેમની પાસેથી આ ખૂબ જ અયોગ્ય વાત સાંભળવામાં આવી, ત્યારે આ આયત ઊતરી: أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَیْتُهُ فَلا تَمْلِکُونَ لِی مِنَ اللهِ شَیْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِیضُونَ فِیهِ کَفی بِهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ [શું તેઓ કહે છે કે તેમણે તેને ઘડી કાઢ્યું છે? કહો: જો મેં તેને ઘડી કાઢ્યું હોય, તો તમે અલ્લાહ પાસેથી મારા માટે કંઈ પણ મેળવી શકતા નથી; તે વધુ સારી રીતે જાણે છે જે તમે તેના વિષયમાં કહો છો; મારી અને તમારી વચ્ચે તે સાક્ષી તરીકે પૂરતો છે, અને તે ક્ષમા આપનાર, દયાળુ છે]. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બોલાવડાવ્યા, અને તે જમાત મજલિસમાં હાજર થઈ, પછી તમેએ ફરમાવ્યું: 'કંઈ નવી બાબત બની છે?' તેમણે કહ્યું: 'હા, ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારામાંથી કેટલાકે અયોગ્ય વાતો કહી છે અને અમે તેમની વાતોથી નારાજ થયા.' પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમના પર આયત તિલાવત કરી અને તેઓ સખત રડવા લાગ્યા.