سورة المائدة

Verse 67 of 120

5:67

يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرينَ(67( ( ‌النُّزُولُ

اى پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت برتو نازل‌ شده ‌است، به‌طور كامل [به مردم] ابلاغ‌ كن؛ و اگر چنين نكنى، رسالت او را انجام نداده‌اى. خداوند تو را از [خطرات احتمالى] مردم، حفظ مى‌كند؛ و خداوند، گروه كافران [لجوج] را هدايت نمى‌كند. (۶۷ ( سبب نزول

O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people; surely Allah will not guide the unbelieving people.

અય રસૂલ! જે કાંઇ તારા પરવરદિગાર તરફથી તારી તરફ નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દે; અને જો તું તેમ ન કરે તો તે (અલ્લાહ)નો પૈગામ પહોંચાડ્યો નથી; અને અલ્લાહ તને લોકો(ના શર)થી મહેફૂઝ રાખશે; બેશક અલ્લાહ ઇન્કાર કરનારાઓની હિદાયત કરતો નથી.*

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن أبی جَعفَر (علیه السلام) قال: لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ قَالَ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ لَمْ یَکُنْ نَبِیٌّ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) مِمَّنْ کَانَ قَبْلُ إِلَّا وَ قَدْ عُمِّرَ ثُمَّ دَعَاهُ اللَّهُ فَأَجَابَهُ وَ أَوْشَکَ أَنْ أُدْعَی فَأُجِیبَ وَ أَنَا مَسْئُولٌ وَ أَنْتُمْ مَسْئُولُونَ فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ بَلَّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ أَدَّیْتَ مَا عَلَیْکَ فَجَزَاکَ اللَّهُ أَفْضَلَ مَا جَزَی الْمُرْسَلِینَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ قَالَ یَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِینَ لِیُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ أُوصِی مَنْ آمَنَ بِی وَ صَدَّقَنِی بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) إِلَّا أَنَّ وَلَایَهًَْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَلَایَتِی وَ وَلَایَتِی وَلَایَهًُْ رَبِّی عَهْداً عَهِدَهُ إِلَیَّ رَبِّی وَ أَمَرَنِی أَنْ أُبَلِّغَکُمُوهُ ثُمَّ قَالَ هَلْ سَمِعْتُمْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ یَقُولُهَا فَقَالَ قَائِلٌ قَدْ سَمِعْنَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام باقر (علیه السلام) روایت است: زمانی که خداوند بر پیامبرش این آیه را نازل کرد: «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ الله لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ؛ پیامبر (صلی الله علیه و آله) دست علی (علیه السلام) را گرفت و فرمود: «ای مردم! همه‌ی پیامبران پیش از من، عمری طولانی داشته‌اند. سپس خداوند، آنان را به‌سوی خود فرا خواند و آنان نیز اجابت کردند. من نیز نزدیک است که فرا خوانده شوم و دعوت حق را پاسخ گویم، درحالی‌که من مسئولم و شما نیز مسئولید. شما درباره‌ی این سؤال به پروردگار خود چه جواب خواهید داد»؟ گفتند: «شهادت می‌دهیم که پیام خویش را رساندی و پند دادی و آنچه را که بر تو بود، به‌جای آوردی؛ بادا که خداوند به برتر از آنچه که دیگر پیامبرانش را پاداش داده، به تو پاداش رساند». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوندا گواه باش»، سپس فرمود: «ای جماعت مسلمین! شاهدان، غایبان را باخبر سازند، هر آن کس را که به من ایمان آورده و مرا راست پنداشته، به ولایت علی (علیه السلام) وصیّت می‌کنم. بدانید که ولایت علی (علیه السلام)، ولایت من است و ولایت من، ولایت پروردگار من است. پیمانی است که خداوند برای انجامش از من پیمان گرفته است و مرا به رساندن آن برای شما فرمان داده است». سپس فرمود: «آیا شنیدید»؟ و آن را سه‌بار تکرار کرد. پس کسی گفت: «شنیدیم ای پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله)».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — It is narrated from Imam Baqir (peace be upon him): When Allah revealed this verse to His Prophet: "يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people; surely Allah will not guide the unbelieving people]," the Prophet (peace be upon him and his family) took the hand of Ali (peace be upon him) and said: "O people! Every prophet before me had a long life. Then Allah called them to Himself and they answered. I too am about to be called and to answer the call of the Truth, while I am responsible and you too are responsible. What will you answer your Lord regarding this question?" They said: "We bear witness that you delivered your message, gave counsel, and fulfilled what was upon you; may Allah reward you better than He rewarded His other messengers." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Allah, bear witness." Then he said: "O gathering of Muslims! Let those present inform those absent — I enjoin upon everyone who has believed in me and accepted me as truthful the wilayah of Ali (peace be upon him). Know that the wilayah of Ali (peace be upon him) is my wilayah, and my wilayah is the wilayah of my Lord. It is a covenant which Allah took from me for its fulfillment, and He commanded me to convey it to you." Then he said: "Have you heard?" and he repeated it three times. Then someone said: "We have heard, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત છે: જ્યારે અલ્લાહે પોતાના પયગંબર પર આ આયત નાઝિલ કરી: "يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ [હે રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેમનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે; ખરેખર અલ્લાહ કાફિર કોમને હિદાયત આપતો નથી]"; પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: "હે લોકો! મારા પહેલાના તમામ પયગંબરો લાંબુ આયુષ્ય ધરાવતા હતા. પછી અલ્લાહે તેમને પોતાની તરફ બોલાવ્યા અને તેમણે પણ કબૂલ કર્યું. હું પણ નજીક છું કે બોલાવવામાં આવું અને હકના આમંત્રણનો જવાબ આપું, જ્યારે કે હું જવાબદાર છું અને તમે પણ જવાબદાર છો. તમે આ સવાલ વિશે તમારા પરવરદિગારને શું જવાબ આપશો?" તેમણે કહ્યું: "અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે તમે તમારો સંદેશો પહોંચાડ્યો, નસીહત કરી અને જે તમારા ઉપર હતું તે અદા કર્યું; અલ્લાહ તમને એનાથી પણ શ્રેષ્ઠ બદલો આપે જે તેણે અન્ય પયગંબરોને આપ્યો છે." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હે અલ્લાહ! તું ગવાહ રહેજે," પછી ફરમાવ્યું: "હે મુસલમાનોની જમાત! હાજર લોકો ગેરહાજર લોકોને જાણ કરી દે; જે પણ મારા પર ઈમાન લાવ્યો છે અને મને સાચો માન્યો છે, તેને હું અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતની વસિય્યત કરું છું. જાણી લો કે અલીની વિલાયત મારી વિલાયત છે, અને મારી વિલાયત મારા પરવરદિગારની વિલાયત છે. આ એ વચન છે જે અલ્લાહે તેને પૂરું કરવા માટે મારી પાસેથી લીધું છે અને મને હુકમ કર્યો છે કે તેને તમારા સુધી પહોંચાડું." પછી ફરમાવ્યું: "શું તમે સાંભળ્યું?" અને તેને ત્રણ વાર દોહરાવ્યું. તો કોઈએ કહ્યું: "અમે સાંભળ્યું, હે અલ્લાહના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن أبی جَعفَر (علیه السلام) فَرَضَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَی الْعِبَادِ خَمْساً أَخَذُوا أَرْبَعاً وَ تَرَکُوا وَاحِداً ... ثُمَّ نَزَلَتِ الْوَلَایَهًُْ وَ إِنَّمَا أَتَاهُ ذَلِکَ فِی یَوْمِ الْجُمُعَهًِْ بِعَرَفَهًَْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ کَانَ کَمَالُ الدِّینِ بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَقَالَ عِنْدَ ذَلِکَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أُمَّتِی حَدِیثُو عَهْدٍ بِالْجَاهِلِیَّهًِْ وَ مَتَی أَخْبَرْتُهُمْ بِهَذَا فِی ابْنِ‌عَمِّی یَقُولُ قَائِلٌ وَ یَقُولُ قَائِلٌ فَقُلْتُ فِی نَفْسِی مِنْ غَیْرِ أَنْ یَنْطِقَ بِهِ لِسَانِی فَأَتَتْنِی عَزِیمَهًٌْ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ بَتْلَهًًْ أَوْعَدَنِی إِنْ لَمْ أُبَلِّغْ أَنْ یُعَذِّبَنِی فَنَزَلَتْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَقَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ لَمْ یَکُنْ نَبِیٌّ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) مِمَّنْ کَانَ قَبْلِی إِلَّا وَ قَدْ عَمَّرَهُ اللَّهُ ثُمَّ دَعَاهُ فَأَجَابَهُ فَأَوْشَکَ أَنْ أُدْعَی فَأُجِیبَ وَ أَنَا مَسْئُولٌ وَ أَنْتُمْ مَسْئُولُونَ فَمَا ذَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ فَقَالُوا نَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ بَلَّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ أَدَّیْتَ مَا عَلَیْکَ فَجَزَاکَ اللَّهُ أَفْضَلَ جَزَاءِ الْمُرْسَلِینَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ قَالَ یَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِینَ هَذَا وَلِیُّکُمْ مِنْ بَعْدِی فَلْیُبَلِّغِ الشَّاهِدُ مِنْکُمُ الْغَائِب.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- خداوند متعال پنج چیز را بر بندگان واجب کرده، که چهار چیز را عمل کرده و یکی را رها کرده‌اند... سپس ولایت را نازل کرد و روز جمعه در عرفه بر او وحی شد؛ خداوند فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی؛ و کمال دین با ولایت علی (علیه السلام) بود و در آن زمان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: امّت من هنوز فاصله‌ی زیادی با جاهلیّت ندارند و اگر این مسأله را که در مورد پسرعمویم است، به آن‌ها خبر دهم، هریک از آن‌ها چیزی خواهد گفت. بدون اینکه زبانم بر کلامی گشوده شود، این سخن را با خود گفتم. پس از جانب خدای متعال، اراده‌ای قاطع و دستوری روشن رسید و مرا تهدید کرد که اگر آن را ابلاغ نکنم، مرا عذاب کند؛ این آیه نازل شد: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ الله لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ؛ پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دست علی (علیه السلام) را گرفت و گفت: «ای مردم! خداوند، به همه‌ی پیامبران الهی پیش از من، عمری طولانی داد و سپس آنان را به‌سوی خود فرا خواند و آنان هم اجابت کردند. نزدیک است که من نیز فراخوانده شوم و اجابت کنم. من مسئول هستم و شما نیز مسئول هستید؛ حال شما چه می‌گویید»؟ گفتند: «شهادت می‌دهیم که تو ابلاغ کردی و نصیحت کردی و آنچه بر دوش تو بود، ادا نمودی. خداوند، تو را بیش از همه‌ی انبیاء (علیهم السلام) پاداش دهد». سپس سه بار فرمود: «خدایا شاهد باش». سپس فرمود: «ای جماعت مسلمانان! این شخص، پس از من، ولی و صاحب امر شماست و می‌بایست هرکه در این جمع حضور داشته، غایبان را مطلع سازد».

The Prophet (peace be upon him and his family): Allah the Exalted made five things obligatory upon the servants; they acted upon four and abandoned one... Then wilayah was revealed, and it was revealed to him on Friday at Arafah. Allah said: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you]; and the perfection of the religion was through the wilayah of Ali (peace be upon him). At that time the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "My ummah are still not far removed from the age of ignorance, and if I inform them of this matter concerning my cousin, each of them will say something." Without my tongue uttering a word, I said this to myself. Then from Allah the Exalted a firm resolve and a clear command came, and He warned me that if I did not deliver it, He would punish me. So this verse was revealed: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللّهَ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people; indeed Allah does not guide the disbelieving people]. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took the hand of Ali (peace be upon him) and said: "O people! Allah granted every prophet before me a long life, then He called them to Himself and they answered. It is near that I too shall be called and shall answer. I am accountable and you are accountable; what then do you say?" They said: "We bear witness that you have delivered, and advised, and fulfilled what was upon you. May Allah reward you more than all the prophets (peace be upon them)." Then he said three times: "O Allah, be witness." Then he said: "O gathering of Muslims! This man, after me, is your guardian and the master of your affair, and whoever is present in this gathering must inform those who are absent."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહ તઆલાએ બંદાઓ પર પાંચ વસ્તુઓ વાજિબ કરી, જેમાંથી ચાર પર તેઓએ અમલ કર્યો અને એકને છોડી દીધી... પછી વિલાયત નાઝિલ કરી અને શુક્રવારના દિવસે અરફામાં તેમના પર વહી કરવામાં આવી; અલ્લાહે ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી]; અને દીનની સંપૂર્ણતા અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત સાથે હતી, અને તે સમયે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મારી ઉમ્મત હજુ જાહિલિય્યતથી વધુ દૂર નથી, અને જો હું આ મામલો, જે મારા પિતરાઈ ભાઈ વિશે છે, તેમને જણાવીશ તો તેમાંથી દરેક કંઈક કહેશે." મારી જીભ કોઈ શબ્દ પર ખૂલ્યા વગર, મેં આ વાત મનમાં કહી. પછી અલ્લાહ તઆલા તરફથી એક દૃઢ ઇરાદો અને સ્પષ્ટ હુકમ આવ્યો અને મને ધમકી આપી કે જો હું તેને પહોંચાડું નહીં તો મને અઝાબ કરશે; આ આયત નાઝિલ થઈ: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ [ઓ રસૂલ! જે તમારા રબ તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે; ખરેખર અલ્લાહ કાફિર કૌમને હિદાયત આપતો નથી]; પછી રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! અલ્લાહે મારા પહેલાંના તમામ ઇલાહી પયગંબરોને લાંબી ઉંમર આપી અને પછી તેમને પોતાની તરફ બોલાવ્યા અને તેઓએ પણ કબૂલ કર્યું. નજીક છે કે મને પણ બોલાવવામાં આવે અને હું કબૂલ કરું. હું જવાબદાર છું અને તમે પણ જવાબદાર છો; હવે તમે શું કહો છો?" તેઓએ કહ્યું: "અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે તમે પહોંચાડ્યું અને નસીહત કરી અને જે તમારા ખભા પર હતું તે અદા કર્યું. અલ્લાહ તમને તમામ અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) કરતાં વધુ બદલો આપે." પછી ત્રણ વાર ફરમાવ્યું: "ઓ અલ્લાહ, તું ગવાહ રહેજે." પછી ફરમાવ્યું: "ઓ મુસલમાનોના જમાત! આ વ્યક્તિ, મારા પછી, તમારો વલી અને સાહિબે અમ્ર છે, અને જે કોઈ આ જમાતમાં હાજર છે તેણે ગેરહાજરોને જાણ કરવી જોઈએ."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَسُولَهُ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَنْزَلَ عَلَیْهِ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ فَرَضَ وَلَایَهًَْ أُولِی الْأَمْرِ فَلَمْ یَدْرُوا مَا هِیَ فَأَمَرَ اللَّهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُفَسِّرَ لَهُمُ الْوَلَایَهًَْ کَمَا فَسَّرَ لَهُمُ الصَّلَاهًَْ وَ الزَّکَاهًَْ وَ الصَّوْمَ وَ الْحَجَّ فَلَمَّا أَتَاهُ ذَلِکَ مِنَ اللَّهِ ضَاقَ بِذَلِکَ صَدْرُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ تَخَوَّفَ أَنْ یَرْتَدُّوا عَنْ دِینِهِمْ وَ أَنْ یُکَذِّبُوهُ فَضَاقَ صَدْرُهُ وَ رَاجَعَ رَبَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَصَدَعَ بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی ذِکْرُهُ فَقَامَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرِ‌خُمٍّ فَنَادَی الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ یُبَلِّغَ الشَّاهِدُ الْغَائِب.

امام باقر (علیه السلام)- خداوند عزّ‌ّّوجلّ، پیامبرش را به ولایت علی (علیه السلام) امر کرد و این آیه را بر او نازل فرمود: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ و ولایت اولوالأمر را واجب گردانید، و آن‌ها نمی‌دانستند که آن چیست؟ خداوند، محمد (صلی الله علیه و آله) را امر کرد که ولایت را برای آن‌ها تفسیر کند، آن چنانکه نماز، زکات، روزه و حج را برایشان تفسیر کرده بود. پس زمانی که که این حکم از جانب خداوند برای او آمد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) به خاطر این حکم، دلگیر شد و ترسید که آن‌ها از دینشان بازگردند و او را تکذیب کنند. او دلگیر شد و به سوی پرودگار عزّ‌وجلّ بازگشت (یعنی در این زمینه اقدامی نکرد). پس خداوند عزیز و بلند مرتبه، این آیه را به او وحی کرد: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ یَعصِمُکَ مِنَ النَّاس؛ پس به امر خداوند گردن نهاد. او در روز غدیر خم، ولایت را به علی (علیه السلام) داد، سپس ندا داد: «نماز به جماعت است»، و به مردم امر کرد که شاهدان، این موضوع را به غایبان برسانند.

Imam Baqir (peace be upon him): Allah, the Mighty and Majestic, commanded His Messenger with the wilayah of Ali (peace be upon him), and revealed to him this verse: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ [Your guardian is only Allah and His Messenger and those who believe, those who establish prayer and give zakat], and He made obligatory the wilayah of the ulul-amr, but they did not know what it was. So Allah commanded Muhammad (peace be upon him and his family) to explain the wilayah for them just as He had explained for them the prayer, zakat, fasting and hajj. When this command from Allah came to him, the Messenger of Allah's (peace be upon him and his family) heart was constrained by it, and he feared that they would turn back from their religion and would call him a liar. So his heart was constrained and he turned back to his Lord, the Mighty and Majestic (that is, he took no action in this regard). Then Allah, the Mighty and Exalted, revealed to him this verse: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاس [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. So he submitted to the command of Allah. On the day of Ghadir Khumm he gave the wilayah to Ali (peace be upon him); then he proclaimed: "The prayer in congregation!" and he commanded the people that those present should convey this matter to those who were absent.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પોતાના પયગંબરને અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતનો હુકમ આપ્યો અને આ આયત તેમના પર નાઝિલ કરી: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ [ખરેખર તમારો વલી ફક્ત અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ છે અને તે ઈમાનવાળાઓ છે જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને ઝકાત આપે છે], અને ઉલુલ-અમ્રની વિલાયતને વાજિબ ઠરાવી, પરંતુ તેઓ જાણતા ન હતા કે તે શું છે? અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ કર્યો કે તેઓ માટે વિલાયતની તફસીર કરે, જેમ કે નમાઝ, ઝકાત, રોઝા અને હજ્જની તફસીર તેઓ માટે કરી હતી. પછી જ્યારે અલ્લાહ તરફથી આ હુકમ તેમના માટે આવ્યો, તો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આ હુકમને કારણે દિલગીર થયા અને ડર્યા કે તેઓ પોતાના દીનથી પાછા ફરી જશે અને તેમને ખોટા ઠરાવશે. તેઓ દિલગીર થયા અને પોતાના પરવરદિગાર અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફ પાછા ફર્યા (એટલે કે આ બાબતમાં કોઈ પગલું ન લીધું). પછી અલ્લાહ અઝીઝ અને બુલંદ મરતબાએ આ આયત તેમના પર વહી કરી: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاس [ઓ રસૂલ! જે તમારા રબ તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]; પછી અલ્લાહના હુકમ સામે ગરદન ઝુકાવી. તેમણે ગદીરે ખુમના દિવસે વિલાયત અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આપી, પછી પોકાર્યું: "નમાઝ જમાઅતથી છે", અને લોકોને હુકમ કર્યો કે હાજર લોકો આ મામલો ગેરહાજરોને પહોંચાડે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی مَکَّهًَْ فِی حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ فَلَمَّا انْصَرَفَ مِنْهَا وَ فِی خَبَرٍ آخَرَ وَ قَدْ شَیَّعَهُ مِنْ مَکَّهًَْ اثْنَاعَشَرَ‌أَلْفَ رَجُلٍ مِنَ الْیَمَنِ وَ خَمْسَهًُْ أَلْفِ رَجُلٍ مِنَ الْمَدِینَهًِْ جَاءَهُ جَبْرَئِیلُ فِی الطَّرِیقِ فَقَالَ لَهُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ قَرَأَ هَذِهِ الْآیَهًَْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَاجَبْرَئِیلُ إِنَّ النَّاسَ حَدِیثُو عَهْدٍ بِالْإِسْلَامِ فَأَخْشَی أَنْ یَضْطَرِبُوا وَ لَا یُطِیعُوا فَعَرَجَ جَبْرَئِیلُ إِلَی مَکَانِهِ وَ نَزَلَ عَلَیْهِ فِی یَوْمِ الثَّانِی وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) نَازِلًا بِغَدِیرٍ فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ فَقَالَ لَهُ یَا جَبْرَئِیلُ أَخْشَی مِنْ أَصْحَابِی أَنْ یُخَالِفُونِی فَعَرَجَ جَبْرَئِیلُ وَ نَزَلَ عَلَیْهِ فِی الْیَوْمِ الثَّالِثِ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِمَوْضِعٍ یُقَالُ لَهُ غَدِیرُ‌خُمٍّ وَ قَالَ لَهُ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَلَمَّا سَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ الْمَقَالَهًَْ قَالَ لِلنَّاسِ أَنِیخُوا نَاقَتِی فَوَ‌اللَّهِ مَا أَبْرَحُ مِنْ هَذَا الْمَکَانِ حَتَّی أُبَلِّغَ رِسَالَهًَْ رَبِّی وَ أَمَرَ أَنْ یُنْصَبَ لَهُ مِنْبَرٌ مِنْ أَقْتَابِ الْإِبِلِ وَ صَعِدَهَا وَ أَخْرَجَ مَعَهُ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ قَامَ قَائِماً وَ خَطَبَ خُطْبَهًًْ بَلِیغَهًًْ وَعَظَ فِیهَا وَ زَجَرَ ثُمَّ قَالَ فِی آخِرِ کَلَامِهِ یَا أَیُّهَا النَّاسُ أَ لَسْتُ أَوْلَی بِکُمْ مِنْکُمْ فَقَالُوا بَلَی یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قَالَ قُمْ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) فَقَامَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَأَخَذَهُ بِیَدِهِ فَرَفَعَهَا حَتَّی رُئِیَ بَیَاضُ إِبْطَیْهِمَا ثُمَّ قَالَ أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ ثُمَّ نَزَلَ مِنَ الْمِنْبَرِ وَ جَاءَ أَصْحَابُهُ إِلَی امیرالمؤمنین (علیه السلام) وَ هَنَّئُوهُ بِالْوَلَایَهًِْ وَ أَوَّلُ مَنْ قَالَ لَهُ عُمَرُ‌بْنُ‌الْخَطَّابِ فَقَالَ لَهُ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) أَصْبَحْتَ مَوْلَایَ وَ مَوْلَی‌کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ وَ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِهَذِهِ الْآیَهًِْ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً.

امام صادق (علیه السلام)- زراره گوید: شنیدم امام صادق (علیه السلام) فرمود: چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حجۀالوداع عزم مکه کرد و پس از انجام مناسک از آن خارج گشت و در روایتی دیگر و دوازده هزار نفر یمنی و پنج هزار مرد از مدینه وی را مشایعت کردند جبرئیل در میان راه نزد وی آمده پس به وی گفت: یا رسول الله، خداوند متعال سلامت می رساند و سپس این آیه را خواند: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «یا جبرئیل، مردم نو مسلمانند، بیم آن دارم که پریشان فکر شوند و سرپیچی کنند». پس جبرئیل به جایگاه خود بازگشت و روز بعد بر وی نازل گردید که پیامبر (صلی الله علیه و آله) در غدیرخُمّ بود، سپس به وی فرمود: «یا محمّد (صلی الله علیه و آله): بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ». پس به وی فرمود: «ای جبرئیل؛ بیم آن دارم که صحابه ام با من مخالفت کنند». پس جبرئیل به آسمان رفت و روز سوم نزد آن حضرت بازگشت که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در مکانی بود که آن را به نام غدیرخِمّ می‌گفتند، پس به آن حضرت گفت: «یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ» چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) این آیه را شنید، به مردم فرمود: «شتر مرا بخوابانید که به خدا سوگند تا پیام و رسالت پروردگارم را ابلاغ نکنم، این مکان را ترک نخواهم کرد». آن گاه امر فرمود منبری از جهاز شتران برای وی درست کنند. سپس از آن بالا رفته و علی (علیه السلام) را نیز با خود بالا برد و برپای ایستاده و خطبه ای بلیغ ایراد فرمود و در آن هم موعظه فرمود و هم از بدی منع نمود و سپس در پایان سخنش فرمود: «ای مردم، آیا من سزاوارتر از شما به خودتان نیستم»؟ گفتند: «بلی یا رسول الله»! سپس فرمود: «برخیز یا علی»! پس علی (علیه السلام) برخاست، آن گاه پیامبر (صلی الله علیه و آله) دست وی را گرفته و بالا برد تا جایی که سفیدی زیربغل هر دو نمایان شد، سپس فرمود: «بدانید و آگاه باشید که هرکس من مولای او بودم، اینک علی مولای اوست، خداوندا، دوست بدار دوستدارش را و دشمن بدار هرکه با وی دشمنی کند و یاری رسان آنکه یاریش نماید و خوار و ذلیل کن آنکه او را واگذارد! سپس از منبر پایین آمده و صحابه وی نزد امیرالمؤمنین (علیه السلام) آمده و به او به خاطر ولایت تبریک گفتند. و اولین شخصی که به وی تبریک گفت، عمربن‌خطاب بود، که گفت: «ای علی، اینک مولای من و مولای هر مرد و زن مؤمن شدی». سپس جبرئیل این آیه را نازل فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً.

Imam Sadiq (peace be upon him): Zurarah said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out for Mecca in the Farewell Hajj and, after performing the rites, departed from it — and in another narration, twelve thousand men from Yemen and five thousand men from Medina were escorting him — Jibra'il came to him on the road and said to him: "O Messenger of Allah, Allah the Exalted sends you His greetings," and then recited this verse: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord]. The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Jibra'il, the people are newly Muslim, and I fear that they will be thrown into confusion and disobey." So Jibra'il returned to his place, and the next day he descended upon him, and the Prophet (peace be upon him and his family) was at Ghadir Khumm. He then said to him: "O Muhammad (peace be upon him and his family): بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ [deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message]." He said to him: "O Jibra'il, I fear that my companions will oppose me." So Jibra'il ascended to the heavens and returned to him on the third day, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was at a place called Ghadir Khumm, and he said to him: "یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]." When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) heard this verse, he said to the people: "Make my camel kneel, for by Allah, I will not leave this place until I have delivered the message and mission of my Lord." Then he ordered that a pulpit be made for him from the saddles of the camels. He then climbed upon it and took Ali (peace be upon him) up with him, and stood upright and delivered an eloquent sermon in which he both admonished and warned against evil. Then at the end of his speech he said: "O people, am I not more worthy of you than yourselves?" They said: "Yes, O Messenger of Allah!" Then he said: "Rise, O Ali!" So Ali (peace be upon him) rose, and the Prophet (peace be upon him and his family) took his hand and raised it until the whiteness of both their armpits was visible. Then he said: "Know and be aware that whoever I was his master, now Ali is his master. O Allah, love those who love him and be an enemy to those who are hostile to him, and help whoever helps him, and abandon whoever abandons him." Then he descended from the pulpit, and his companions came to Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and congratulated him on the wilayah. The first person who congratulated him was Umar ibn al-Khattab, who said to him: "O Ali, you have now become my master and the master of every believing man and woman." Then Jibra'il descended with this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you, and I have chosen for you Islam as a religion].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હજ્જતુલ વિદાઅમાં મક્કાનો ઈરાદો કર્યો અને મનાસિક પૂરાં કરીને ત્યાંથી બહાર નીકળ્યા — અને બીજી રિવાયતમાં છે કે બાર હજાર યમની પુરુષો અને પાંચ હજાર મદીનાના પુરુષોએ તમને વળાવ્યા — રસ્તા વચ્ચે જિબ્રઈલ તમારી પાસે આવ્યા અને તમને કહ્યું: "યા રસૂલલ્લાહ, અલ્લાહ તઆલા સલામ પહોંચાડે છે," અને પછી આ આયત તિલાવત કરી: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે રસૂલ! તમારા રબ તરફથી જે તમારા ઉપર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો]. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હે જિબ્રઈલ, લોકો નવ-મુસ્લિમ છે, મને ડર છે કે તેઓ પરેશાન થઈ જશે અને અવજ્ઞા કરશે." તેથી જિબ્રઈલ પોતાની જગ્યાએ પાછા ગયા, અને બીજા દિવસે તમારા ઉપર ઉતર્યા જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગદીરે ખુમ્મમાં હતા, પછી તમને ફરમાવ્યું: "યા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ [તમારા રબ તરફથી જે તમારા ઉપર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેમનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી]." પછી તમે તેમને કહ્યું: "હે જિબ્રઈલ; મને ડર છે કે મારા સહાબીઓ મારો વિરોધ કરશે." તેથી જિબ્રઈલ આસમાન પર ગયા અને ત્રીજા દિવસે તે હઝરત પાસે પાછા આવ્યા, જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એવી જગ્યાએ હતા જેને ગદીરે ખિમ્મ કહેવામાં આવતું હતું, પછી તે હઝરતને કહ્યું: "یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! તમારા રબ તરફથી જે તમારા ઉપર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેમનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]." જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ આયત સાંભળી, તો લોકોને ફરમાવ્યું: "મારા ઊંટને બેસાડો, કારણ કે અલ્લાહની કસમ, જ્યાં સુધી હું મારા પરવરદિગારનો પયગામ અને રિસાલત પહોંચાડું નહીં, ત્યાં સુધી આ જગ્યા છોડીશ નહીં." ત્યાર બાદ હુકમ ફરમાવ્યો કે તમારા માટે ઊંટોના જહાઝમાંથી એક મિમ્બર બનાવવામાં આવે. પછી તેના પર ચઢ્યા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પણ પોતાની સાથે ઉપર લઈ ગયા અને ઊભા થઈને એક બલીગ ખુત્બો આપ્યો, જેમાં નસીહત પણ કરી અને બુરાઈથી પણ રોક્યા, અને પછી પોતાની વાતના અંતે ફરમાવ્યું: "હે લોકો, શું હું તમારા પોતાના કરતાં તમારા પર વધુ હકદાર નથી?" તેઓએ કહ્યું: "હા, યા રસૂલલ્લાહ!" પછી ફરમાવ્યું: "ઊભા થાવ યા અલી!" તો અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તમારો હાથ પકડ્યો અને એટલો ઊંચો કર્યો કે બંનેની બગલોની સફેદી દેખાઈ, પછી ફરમાવ્યું: "જાણી લો અને ખબરદાર રહો કે જેનો હું મૌલા હતો, હવે અલી તેના મૌલા છે, હે અલ્લાહ, તેમને દોસ્ત રાખનારને દોસ્ત રાખ અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેને દુશ્મન રાખ, અને જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમને છોડી દે તેને ખ્વાર અને ઝલીલ કર! પછી મિમ્બર પરથી નીચે ઉતર્યા અને તમારા સહાબીઓ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને તમને વિલાયતની બદલ મુબારકબાદી આપી. અને પ્રથમ વ્યક્તિ જેમણે તમને મુબારકબાદી આપી, તે ઉમર બિન ખત્તાબ હતો, જેણે કહ્યું: "હે અલી, હવે તમે મારા મૌલા અને દરેક મોમિન પુરુષ અને સ્ત્રીના મૌલા બની ગયા." પછી જિબ્રઈલ આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારા દીનને પૂર્ણ કર્યો અને તમારા ઉપર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો].

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) بِکُرَاعِ الْغَمِیمِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فِی عَلِیٍّ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَذَکَرَ قِیَامَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِالْوَلَایَهًِْ بِغَدِیرِ‌خُمٍّ قَالَ وَ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً بِعَلِیٍّ أَمِیرِالمُؤمِنِینَ (علیه السلام)فِی هَذَا الْیَوْمِ أَکْمَلَ لَکُمْ مَعَاشِرَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ دِینَکُمْ وَ أَتَمَّ عَلَیْکُمْ نِعْمَتَهُ وَ رَضِیَ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِیناً فَاسْمَعُوا لَهُ وَ أَطِیعُوا تَفُوزُوا وَ تَغْنَمُوا.

امام صادق (علیه السلام)- خدای عزّوجلّ در کراع الغمیم (محلّی بین مکّه و مدینه) بر پیامبرش (صلی الله علیه و آله) نازل فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ در مورد علی وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ. سپس امام (علیه السلام) بیان فرمود که [چگونه] رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ولایت را در غدیرخم به پا داشت و فرمود: جبرئیل این کلام خداوند عزّوجلّ را نازل کرد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً؛ ای گروه مهاجران و انصار! خداوند به‌وسیله‌ی علی امیرمؤمنان (علیه السلام) در این روز دینتان را برای شما کامل کرد و نعمتش را بر شما تمام نمود و اسلام را به‌عنوان آیین [جاودان] شما پذیرفت؛ پس سخنان او را بشنوید و اطاعت کنید که رستگار می‌شوید و سود می‌برید.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah the Mighty and Majestic revealed to His Prophet (peace be upon him and his family) at Kura' al-Ghamim (a place between Mecca and Medina): يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord] concerning Ali, وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [and if you do not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. Then the Imam (peace be upon him) explained [how] the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) established the wilayah (guardianship) at Ghadir Khumm, and he said: Jibra'il brought down this word of Allah the Mighty and Majestic: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً [Today I have perfected your religion for you and completed My favour upon you, and have chosen Islam as your religion]; O company of the Muhajirun and the Ansar! On this day Allah, through Ali, the Commander of the Faithful (peace be upon him), has perfected your religion for you and completed His favour upon you and has accepted Islam as your [everlasting] way; so listen to his words and obey, that you may succeed and gain benefit.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર કુરાઉલ ગમીમ (મક્કા અને મદીના વચ્ચેની એક જગ્યા) ખાતે નાઝિલ કર્યું: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે રસૂલ! તમારા રબ તરફથી જે તમારા પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો] અલી વિશે, وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [અને જો તમે એમ નહીં કરો તો તમે તેનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ બયાન કર્યું કે [કેવી રીતે] રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ગદીરે ખુમ ખાતે વિલાયતની સ્થાપના કરી અને ફરમાવ્યું: જિબ્રઈલે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનો આ કલામ નાઝિલ કર્યો: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]; હે મુહાજિરો અને અન્સારના સમૂહ! અલ્લાહે અલી અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ના માધ્યમથી આજના દિવસે તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને પોતાની નેઅમત તમારા પર પૂરી કરી અને ઇસ્લામને તમારા [શાશ્વત] દીન તરીકે કબૂલ કર્યો; તો તેમની વાતો સાંભળો અને આજ્ઞાપાલન કરો, જેથી તમે સફળ થાઓ અને ફાયદો પામો.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ قَالَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ قَالَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ فِی مُنْصَرَفِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ وَ حَجَّ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَجَّهًَْ الْوَدَاعِ لِتَمَامِ عَشْرِ حِجَجٍ مِنْ مُقَدَّمَهًِْ الْمَدِینَهًْ ... فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ مَکَّهًَْ یُرِیدُ الْمَدِینَهًَْ حَتَّی نَزَلَ مَنْزِلًا یُقَالُ لَهُ غَدِیرُ‌خُمٍّ وَ قَدْ عَلَّمَ النَّاسَ مَنَاسِکَهُمْ وَ أَوْعَزَ إِلَیْهِمْ وَصِیَّتَهُ إِذاً نَزَلَ عَلَیْهِ هَذِهِ الْآیَهًُْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ تَهْدِیدٌ وَ وَعِیدٌ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ أَیُّهَا النَّاسُ هَلْ تَعْلَمُونَ مَنْ وَلِیُّکُمْ قَالُوا نَعَمْ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّی أَوْلَی بِکُمْ مِنْکُمْ بِأَنْفُسِکُمْ قَالُوا بَلَی قَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ فَأَعَادَ ذَلِکَ عَلَیْهِمْ ثَلَاثاً فِی کُلِّ ذَلِکَ یَقُولُ مِثْلَ قَوْلِهِ الْأَوَّلِ وَ یَقُولُ النَّاسُ کَذَلِکَ وَ یَقُولُ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ أَخَذَ بِیَدِ أَمِیرِالمُؤمِنِینَ (علیه السلام) فَرَفَعَهَا حَتَّی بَدَا لِلنَّاسِ بِیَاضُ إِبْطَیْهِمَا ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ عَلَیْهِمْ وَ أَنَا مِنَ الشَّاهِدِینِ فَاسْتَفْهَمَهُ عُمَرُ مِنْ بَیْنِ أَصْحَابِهِ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذَا مِنَ اللَّهِ أَوْ مِنْ رَسُولِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) نَعَمْ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ رَسُولِهِ إِنَّهُ أَمِیرُالمُؤمِنِینَ (علیه السلام) وَ إِمَامُ الْمُتَّقِینَ وَ قَائِدُ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِینَ یُقْعِدُهُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ عَلَی الصِّرَاطِ فَیُدْخِلُ أَوْلِیَاءَهُ الْجَنَّهًَْ وَ أَعْدَاءَهُ النَّار.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ؛ این آیه درباره‌ی علی (علیه السلام) نازل‌شد. وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ، این آیه هنگام برگشت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از حجّهًْ‌الوداع نازل شد و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) حجّهًْ‌الوداع را برای کامل‌شدن ده حجّ از [زمان] آمدنش به مدینه بجا آورد... رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به قصد مدینه از مکّه بیرون رفت تا اینکه در محلّی که به آن «غدیرخم» گفته می‌شود فرود آمد درحالی‌که مناسک [حجّ] را [در مکّه] به مردم یاد داد و توصیه‌هایش را به آن‌ها سفارش فرمود. هنگامی که این آیه بر او نازل شد: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برخاست و فرمود: «تهدید و وعده‌ی عذاب است»؛ پس خداوند را ستود و بر او ثنا گفت. سپس فرمود: «ای مردم! آیا می‌دانید ولیّ و سرپرست شما کیست»؟ گفتند: «بله. خدا و رسولش (صلی الله علیه و آله)». فرمود: «آیا نمی‌دانید که من از خود شما نسبت به شما سزاوارترم»؟ گفتند: «چرا می‌دانیم». عرضه داشت: «خدایا شاهد باش»! و سه‌بار آن را بر آن‌ها تکرار کرد؛ در هر بار مثل سخن اوّلش می‌فرمود و همین‌طور مردم [مثل بار اوّل] جواب می‌دادند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌گفت: «خدایا شاهد باش»! سپس دست امیرمؤمنان (علیه السلام) را گرفت و آن را بالابرد تا اینکه سفیدی زیر بغلشان برای مردم ظاهرشد. سپس فرمود: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار اوست. خداوندا! دوست بدار کسی را که با او دوستی کند و دشمن باش با کسی که با او دشمنی کند و یاری کن کسی را که او را یاری کند و خوار بگردان کسی را که او را یاری نکند و آن کس را که او دوست دارد، دوست داشته باش». سپس عرضه داشت: «خداوندا! بر آنان گواه‌باش و من از گواهان هستم». عمر از میان اصحابش از او سؤال کرد و گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! این از طرف خدا است یا از طرف رسول او»؟ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «بله از طرف خدا و از طرف رسول او است. او امیرمؤمنان (علیه السلام)، امام پرهیزکاران و رهبر سفیدرویان است. خداوند در روز قیامت او را بر [پل] صراط می‌نشاند؛ در نتیجه دوستانش را در بهشت و دشمنانش را در آتش وارد می‌کند».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord]; this verse was revealed concerning Ali (peace be upon him). وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [And if you do not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people] — this verse was revealed at the time of the return of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) from Hajjat al-Wada (the Farewell Pilgrimage), and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) performed Hajjat al-Wada for the completion of ten Hajj pilgrimages from [the time of] his arrival in Medina... The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out from Mecca heading for Medina until he stopped at a place called "Ghadir Khumm", while he had taught the people the rites [of Hajj] [in Mecca] and enjoined upon them his instructions. When this verse was revealed to him: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord, and if you do not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people], the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) rose and said: "This is a threat and a warning of punishment"; then he praised Allah and glorified Him. Then he said: "O people! Do you know who your wali (guardian) and master is?" They said: "Yes. Allah and His Messenger (peace be upon him and his family)." He said: "Do you not know that I have more right over you than you have over yourselves?" They said: "Yes, we know." He said: "O Allah, bear witness!" And he repeated it to them three times; each time he said as he had said the first, and likewise the people answered [as they had the first time], and the Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Allah, bear witness!" Then he took the hand of the Commander of the Faithful (peace be upon him) and raised it until the whiteness of both their armpits became visible to the people. Then he said: "Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master. O Allah! Befriend whoever befriends him, and be the enemy of whoever is his enemy, and help whoever helps him, and abandon whoever abandons him, and love whoever loves him." Then he said: "O Allah! Be witness over them, and I am among the witnesses." Umar, from among his companions, asked him and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Is this from Allah or from His Messenger?" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Yes, it is from Allah and from His Messenger. He is the Commander of the Faithful (peace be upon him), the Imam of the pious and the leader of the bright-faced ones. Allah will seat him on the Day of Judgement upon [the bridge of] al-Sirat; and so he will admit his friends into Paradise and his enemies into the Fire."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો]; આ આયત અલી (અલયહિસ્સલામ) વિશે નાઝિલ થઈ. وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [અને જો તમે આમ નહીં કરો, તો તમે તેમનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે], આ આયત રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના હજ્જતુલ વિદાઅથી પાછા ફરતી વખતે નાઝિલ થઈ, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મદીના પધારવાના [સમય]થી દસ હજ પૂર્ણ થવા માટે હજ્જતુલ વિદાઅ અદા કરી... રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીનાના ઇરાદે મક્કાથી બહાર નીકળ્યા, ત્યાં સુધી કે એક જગ્યાએ ઊતર્યા જેને "ગદીરે ખુમ" કહેવાય છે, જ્યારે તેમણે [હજ]ના મનાસિકને [મક્કામાં] લોકોને શીખવ્યા હતા અને પોતાની વસિય્યતો તેઓને ફરમાવી હતી. જ્યારે તેમના પર આ આયત નાઝિલ થઈ: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડી દો, અને જો તમે આમ નહીં કરો તો તમે તેમનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે], રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને ફરમાવ્યું: "આ ધમકી અને અઝાબનું વચન છે"; પછી અલ્લાહની હમ્દ કરી અને તેની સના કરી. પછી ફરમાવ્યું: "હે લોકો! શું તમે જાણો છો કે તમારો વલી અને સરપરસ્ત કોણ છે?" તેઓએ કહ્યું: "હા, અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)." ફરમાવ્યું: "શું તમે નથી જાણતા કે હું તમારા પોતાના કરતાં તમારા પર વધુ હકદાર છું?" તેઓએ કહ્યું: "કેમ નહીં, અમે જાણીએ છીએ." અરજ કરી: "હે અલ્લાહ! ગવાહ રહે!" અને તેને ત્રણ વાર તેમના પર દોહરાવ્યું; દર વખતે પોતાની પ્રથમ વાત જેવી જ વાત ફરમાવતા હતા અને એ જ રીતે લોકો [પ્રથમ વખતની જેમ] જવાબ આપતા હતા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવતા હતા: "હે અલ્લાહ! ગવાહ રહે!" પછી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેને ઊંચો કર્યો ત્યાં સુધી કે તેમના બંનેની બગલોની સફેદી લોકો માટે દેખાવા લાગી. પછી ફરમાવ્યું: "જેનો પણ હું સરપરસ્ત અને સાહિબે ઇખ્તિયાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને સાહિબે ઇખ્તિયાર છે. હે અલ્લાહ! જે તેમની સાથે દોસ્તી કરે તેને દોસ્ત રાખ અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેનો દુશ્મન થા, અને જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમની મદદ ન કરે તેને ખ્વાર કર, અને જેને તેઓ દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ." પછી અરજ કરી: "હે અલ્લાહ! તેઓ પર ગવાહ રહે અને હું ગવાહોમાંથી છું." ઉમરે પોતાના સાથીઓ વચ્ચેથી તેમને પૂછ્યું અને કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આ અલ્લાહ તરફથી છે કે તેના રસૂલ તરફથી?" રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હા, અલ્લાહ તરફથી અને તેના રસૂલ તરફથી છે. તેઓ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ), પરહેઝગારોના ઇમામ અને સફેદ ચહેરાવાળાઓના રહબર છે. અલ્લાહ કયામતના દિવસે તેમને [પુલે] સિરાત પર બેસાડશે; પરિણામે તેમના દોસ્તોને જન્નતમાં અને દુશ્મનોને આગમાં દાખલ કરશે."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ أَخَذَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاه.

امام باقر (علیه السلام)- هنگامی که این آیه نازل شد: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ پیامبر (صلی الله علیه و آله) دست علی (علیه السلام) را گرفت و فرمود: «هرکس که من مولای اویم علی (علیه السلام) مولای اوست، خدایا هرکس را که او را دوست بدارد دوست دار و هرکس را که او را دشمن بدارد دشمن دار».

Imam Baqir (peace be upon him): When this verse was revealed: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord], the Prophet (peace be upon him and his family) took the hand of Ali (peace be upon him) and said: "Whoever I am his mawla (master), Ali (peace be upon him) is his mawla. O Allah, befriend whoever befriends him and be the enemy of whoever is his enemy."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડી દો], પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: "જેનો પણ હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! જે તેમને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેનો દુશ્મન થા."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عن زَیْدِ‌بْنِ‌أَرْقَمَ قَال: لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ فِی وَلَایَهًِْ عَلِیِّ‎بنِ‎أَبِی‎طَالِبٍ (علیه السلام) یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ قَالَ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَدَ عَلِیِّ‎بنِ‎أَبِی‎طَالِبٍ (علیه السلام) ثُمَّ رَفَعَهَا وَ قَالَ اللَّهُمَّ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- زیدبن‌بن‌ارقم گوید: زمانی که این آیه: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ درباره‌ی ولایت علیّ‌بن‌ابی‌طالب نازل شد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) دست علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را گرفت و آن را بالابرد و عرض کرد: «خدایا! هرکس که من مولای او هستم، پس این علی (علیه السلام) مولای اوست، خدایا! هرکس که او را دوست بدارد، دوست بدار و با دشمنان او دشمن باش. به هرکه به او یاری رساند یاری رسان و هرکه او را تنها بگذارد، او را تنها بگذار».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family)- Zayd ibn Arqam said: When this verse: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord] was revealed concerning the wilayah of Ali ibn Abi Talib, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took the hand of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and raised it, and said: "O Allah! Whoever I am his master, then this Ali (peace be upon him) is his master. O Allah! Whoever loves him, love him, and be an enemy to his enemies. Whoever helps him, help him, and whoever abandons him, abandon him."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ઝયદ બિન અરકમ કહે છે: જ્યારે આ આયત: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો] અલી બિન અબી તાલિબની વિલાયત વિશે નાઝિલ થઈ, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેને ઊંચો કર્યો અને કહ્યું: 'હે અલ્લાહ! જેનો હું મૌલા છું, તો આ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! જે તેમને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ અને તેમના દુશ્મનોનો દુશ્મન થા. જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમને એકલા છોડી દે તેને એકલો છોડી દે.'

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ یَوْمَ غَدِیرِ‌خُمٍّ فِی عَلِیِّ‎بنِ‎أَبِی‎طَالِبٍ (علیه السلام). (الوِلَایَةُ

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- آیه: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ در روز غدیرخم درباره‌ی علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) نازل شده است. (ولایت

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him)- The verse: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord] was revealed on the day of Ghadir Khumm concerning Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). (Wilayah)

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)- આયત: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો] ગદીરે ખુમના દિવસે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) વિશે નાઝિલ થઈ છે. (વિલાયત)

#10

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن الفُضَیل عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ یا أَهْلَ الْکِتابِ لَسْتُمْ عَلی شَیْءٍ حَتَّی تُقِیمُوا التَّوْراهًَْ وَ الْإِنْجِیلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ قَالَ هِیَ الْوَلَایَهًُْ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَی یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ قَالَ هِیَ الْوَلَایَهًُْ.

امام باقر (علیه السلام)- فضیل نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیه: یا أَهْلَ الْکِتابِ لَسْتُمْ عَلی شَیْءٍ حَتَّی تُقِیمُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِیلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ؛ فرمود یعنی ولایت آل محمّد (علیهم السلام) و این آیه همان را معین می‌کند: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ؛ این دستور همان ولایت است.

Imam Baqir (peace be upon him)- Fudayl narrates: Imam Baqir (peace be upon him), concerning the verse: يا أَهْلَ الْکِتابِ لَسْتُمْ عَلی شَیْءٍ حَتَّی تُقِیمُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِیلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ [O People of the Book! You are not on anything until you establish the Torah and the Gospel and what has been revealed to you from your Lord], said: it means the wilayah of the family of Muhammad (peace be upon them), and this verse specifies the same: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message]; this command is the very wilayah.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- ફુઝૈલ નકલ કરે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ આયત: يا أَهْلَ الْکِتابِ لَسْتُمْ عَلی شَیْءٍ حَتَّی تُقِیمُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِیلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ [હે અહલે કિતાબ! તમે કોઈ ચીજ ઉપર નથી જ્યાં સુધી તમે તૌરાત અને ઈન્જીલ અને જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા ઉપર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે કાયમ ન કરો] વિશે ફરમાવ્યું: એટલે કે આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ)ની વિલાયત, અને આ આયત તેને જ મુકર્રર કરે છે: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા ઉપર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડી દો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેની રિસાલત નથી પહોંચાડી]; આ હુકમ એ જ વિલાયત છે.

#11

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

مَعْنَاهُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فِی فَضْلِ عَلِیِ بْنِ أَبِی طَالِب (علیه السلام).

امام باقر (علیه السلام)- معنای آن چنین است: آنچه را که از طرف پروردگارت بر تو در مورد فضل علی (علیه السلام) نازل شده، ابلاغ کن.

Imam Baqir (peace be upon him)- Its meaning is this: Deliver what has been revealed to you from your Lord regarding the excellence of Ali (peace be upon him).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- તેનો અર્થ આ છે: જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી અલી (અલયહિસ્સલામ)ની ફઝીલત વિશે તમારા ઉપર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડી દો.

#12

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

یَا أَبَاالْحَسَنِ (علیه السلام) ... وَ لَقَدْ أَمَرَنِی رَبِّی تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْ أَفْتَرِضَ مِنْ حَقِّکَ مَا أَفْتَرَضَ مِنْ حَقِّی وَ إِنَّ حَقَّکَ لَمَفْرُوضٌ عَلَی مَنْ آمَنَ بِی وَ لَوْلَاکَ لَمْ یُعْرَفْ عَدُوُّ اللَّهِ وَ مَنْ لَمْ یَلْقَهُ بِوَلَایَتِکَ لَمْ یَلْقَهُ بِشَیْءٍ وَ لَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیَّ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ یَعْنِی فِی وَلَایَتِکَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ لَوْ لَمْ أُبَلِّغْ مَا أُمِرْتُ بِهِ مِنْ وَلَایَتِکَ لَحَبِطَ عَمَلِی وَ مَنْ لَقِیَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ بِغَیْرِ وَلَایَتِکَ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَ غَدَا سُحْقاً لَهُ وَ مَا أَقُولُ إِلَّا قَوْلَ رَبِّی تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ إِنَّ الَّذِی أَقُولُ لَمِنَ اللَّهِ أَنْزَلَهُ فِیکَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای علی (علیه السلام)... پروردگار تبارک‌وتعالی به من دستور داده، آنچه که در حقّ خودم واجب می‌دانم، در حقّ تو نیز واجب بدانم. حقّ تو برگردن هر آن کس که به من ایمان بیاورد، واجب است. اگر تو نبودی، دشمن خدا شناخته نمی‌شد و اگر کسی با ولایت تو، خدا را ملاقات نکند، چیزی برای دیدار با خداوند ندارد. خداوند متعال بر من این‌گونه نازل کرده است: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ یعنی در ولایت تو ای علی (علیه السلام)! وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ یعنی اگر این ولایت تو را به مردم ابلاغ نکرده بودم، عمل من، همه از بین رفته بود. هرکه خدا را ملاقات کند درحالی‌که به ولایت تو سرنسپرد، عمل وی بیهوده است. و عملش موجب دوری او از خدا می‌شود؛ من آنچه می‌گویم از جانب خدا است و آنچه می‌گویم خدا درباره‌ی تو نازل کرده است.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family)- O Ali (peace be upon him)... My Lord, Blessed and Exalted, has commanded me to make obligatory from your right what He has made obligatory from my right. Indeed, your right is obligatory upon everyone who believes in me. Were it not for you, the enemy of Allah would not be recognised, and whoever does not meet Allah with your wilayah, has nothing with which to meet Allah. Allah the Exalted has revealed to me: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord] — meaning concerning your wilayah, O Ali (peace be upon him)! وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ [and if you do it not, then you have not delivered His message] — meaning if I had not conveyed this wilayah of yours to the people, all my deeds would have been in vain. Whoever meets Allah while not submitting to your wilayah, his deeds are worthless, and his deeds cause him to be far from Allah. What I say is from Allah, and what I say Allah has revealed concerning you.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- હે અલી (અલયહિસ્સલામ)... પરવરદિગાર તબારક વ તઆલાએ મને હુકમ આપ્યો છે કે જે હું મારા હકમાં વાજિબ સમજું છું તે તમારા હકમાં પણ વાજિબ સમજું. તમારો હક દરેક તે વ્યક્તિ ઉપર વાજિબ છે જે મારા ઉપર ઈમાન લાવે. જો તમે ન હોત તો, અલ્લાહનો દુશ્મન ઓળખાત નહીં, અને જો કોઈ તમારી વિલાયત સાથે અલ્લાહની મુલાકાત ન કરે તો, તેની પાસે અલ્લાહની મુલાકાત માટે કંઈ નથી. અલ્લાહ તઆલાએ મારા ઉપર આમ નાઝિલ કર્યું છે: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા ઉપર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડી દો] એટલે કે તમારી વિલાયતના બારામાં હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ [અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેની રિસાલત નથી પહોંચાડી] એટલે કે જો મેં તમારી આ વિલાયત લોકો સુધી ન પહોંચાડી હોત, તો મારા બધા આમાલ બરબાદ થઈ ગયા હોત. જે અલ્લાહની મુલાકાત એવી હાલતમાં કરે કે તમારી વિલાયતને શરણ ન થયો હોય, તેનું અમલ નિરર્થક છે અને તેનું અમલ તેને અલ્લાહથી દૂર કરવાનું કારણ બને છે; હું જે કંઈ કહું છું તે અલ્લાહ તરફથી છે અને જે કંઈ કહું છું તે અલ્લાહે તમારા વિશે નાઝિલ કર્યું છે.

#13

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ جَاءَتْ جَمَاعَهًٌْ مِنْ قُرَیْشٍ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) انْصِبْ لَنَا عَلَماً یَکُونُ لَنَا مِنْ بَعْدِکَ لِنَهْتَدِیَ وَ لَا نَضِلَّ کَمَا ضَلَّتْ بَنُوإِسْرَائِیلَ بَعْدَ مُوسَی‌بْنِ ِمْرَانَ (علیه السلام) فَقَدْ قَالَ رَبُّکَ سُبْحَانَهُ إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ وَ لَسْنَا لِنَطْمَعَ أَنْ تُعَمَّرَ فِینَا مَا عُمِّرَ نُوحٌ (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ وَ قَدْ عَرَفْتَ مُنْتَهَی أَجَلِکَ وَ نُرِیدُ أَنْ نَهْتَدِیَ وَ لَا نَضِلَّ قَالَ إِنَّکُمْ قَرِیبُو عَهْدٍ بِالْجَاهِلِیَّهًِْ وَ فِی قُلُوبِ أَقْوَامٍ أَضْغَانٌ وَ عَسَیْتَ إِنْ فَعَلْتَ أَنْ لَا تَقْبَلُوا وَ لَکِنْ مَنْ کَانَ فِی مَنْزِلِهِ اللَّیْلَهًَْ آیَهًٌْ مِنْ غَیْرِ ضَیْرٍ فَهُوَ صَاحِبُ الْحَقِّ قَالَ فَلَمَّا صَلَّی النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) الْعِشَاءَ وَ انْصَرَفَ إِلَی مَنْزِلِهِ سَقَطَ فِی مَنْزِلِی نَجْمٌ أَضَاءَتْ لَهُ الْمَدِینَهًُْ وَ مَا حَوْلَهَا وَ انْفَلَقَ بِأَرْبَعِ فِلَقٍ وَ انْشَعَبَ فِی کُلِّ شِعْبٍ فِلْقَهًٌْ مِنْ غَیْرِ ضَیْرٍ قَالَ نَوْفٌ قَالَ لِی جَابِرُ‌بْنُ‌عَبْدِ‌اللَّهِ إِنَّ الْقَوْمَ أَصَرُّوا عَلَی ذَلِکَ وَ أَمْسَکُوا فَلَمَّا أَوْحَی اللَّهُ إِلَی نَبِیِّهِ أَنْ ارْفَعْ بِضَبْعِ ابْنِ عَمِّکَ قَالَ یَا جَبْرَئِیلُ أَخَافُ مِنْ تَشَتُّتِ قُلُوبِ الْقَوْمِ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَأَمَرَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِلَالًا أَنْ یُنَادِیَ بِالصَّلَاهًِْ جَامِعَهًًْ فَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ وَ الْأَنْصَارُ فَصَعِدَ الْمِنْبَرَ فَحَمِدَ اللَّهَ تَعَالَی وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ یَا مَعْشَرَ قُرَیْشٍ لَکُمُ الْیَوْمَ الشَّرَفُ صُفُّوا صُفُوفَکُمْ ثُمَّ قَالَ یَا مَعْشَرَ الْعَرَبِ لَکُمُ الْیَوْمَ الشَّرَفُ صُفُّوا صُفُوفَکُمْ ثُمَّ قَالَ یَا مَعْشَرَ الْمَوَالِی لَکُمُ الْیَوْمَ الشَّرَفُ صُفُّوا صُفُوفَکُمْ ثُمَّ دَعَا بِدَوَاهًٍْ وَ طِرْسٍ فَأَمَرَ وَ کُتِبَ فِیهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ شَهِدْتُمْ قَالُوا نَعَمْ قَالَ أَفَتَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ مَوْلَاکُمْ قَالُوا اللَّهُمَّ نَعَمْ قَالَ أَفَتَعْلَمُونَ أَنَّنِی مَوْلَاکُمْ قَالُوا اللَّهُمَّ نَعَمْ قَالَ فَقَبَضَ عَلَی ضَبْعِ عَلِیِ بْنِ أَبِی طَالِب (علیه السلام).

امام علی (علیه السلام)- فرمود: جماعتی از قریش نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند و گفتند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! برای ما نشانه‌ی هدایتی برای بعد از خودت نصب کن تا هدایت شویم و گمراه نشویم همانگونه که بنی‌اسرائیل بعد از موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) گمراه شدند». پروردگارت فرمود: «به یقین تو می‌میری و آن‌ها نیز خواهند مُرد. و امید نداریم در میان ما آنقدر که نوح (علیه السلام) در میان قومش عمر کرد زنده بمانی و پایان عمرت را می‌دانی و ما می‌خواهیم هدایت شویم و گمراه نشویم». فرمود: «شما به دوران جاهلیّت نزدیک هستید و در قلب‌های گروه‌هایی کینه و دشمنی است و می‌ترسم اگر انجام دادم، قبول نکنید ولکن هرکس امشب در منزلش نشانه‌ی [و معجزه‌ای] بدون ضرر باشد، او صاحب حق است». امام علی (علیه السلام) فرمود: هنگامی که پیامبر (صلی الله علیه و آله) نماز عشار را خواند و به منزلش رفت، ستاره‌ای در منزل من افتاد که مدینه و آنچه در اطرافش بود از آن روشن شد و به چهار قسمت تقسیم شد و در هر تکّه‌ای قسمتی از آن بدون ضرر جدا شد». نوف گفت: «جابربن‌عبدالله به من گفت: قوم بر آن [نفاقشان] اصرار ورزیدند و [از قبول برتری امیرمؤمنان (علیه السلام)] خودداری کردند». هنگامی که خداوند به پیامبرش وحی فرمود که دست پسر عمویت را بالا ببر، گفت: «ای جبرائیل! از پراکندگی قلب‌های قوم می‌ترسم»؛ پس خداوند به او وحی‌کرد: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ و پیامبر (صلی الله علیه و آله) به بلال دستور داد که برای نماز جماعت فرا خواند؛ در نتیجه مهاجران و انصار جمع شدند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) بالای منبر رفت و خداوند را ستود و بر او ثنا گفت. سپس فرمود: «ای گروه قریش! امروز بزرگی و شرافت برای شما است. صف‌هایتان را منظّم کنید. سپس فرمود: ای گروه عرب! امروز بزرگی و شرافت برای شما است. صف‌هایتان را منظّم کنید. ای گروه موالی [و دوستداران]! امروز بزرگی و شرافت برای شما است. صف‌هایتان را منظّم کنید». سپس دوات و کاغذی خواست و دستور داد و در آن نوشته شد: «به‌نام خداوند بخشنده‌ی مهربان. معبودی جز الله نیست. محمّد فرستاده‌ی خداست». فرمود: «گواهی دادید»؟ گفتند: «بله». فرمود: «آیا می‌دانید که خداوند سرپرست شماست»؟ گفتند: «آری به خدا سوگند». گفت: «سپس دست علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را گرفت [و بالا برد...].

Imam Ali (peace be upon him): A group from Quraysh came to the Prophet (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Appoint for us a sign of guidance for after you, so that we may be guided and not go astray as Bani Israil went astray after Musa ibn Imran (peace be upon him). Your Lord has said: 'Certainly you shall die and they too shall die', and we do not hope that you will live among us as long as Nuh (peace be upon him) lived among his people, and you know the end of your lifespan, and we wish to be guided and not to go astray." He said: "You are close to the era of jahiliyya (pre-Islamic ignorance), and in the hearts of certain groups there is rancour and enmity, and I fear that if I do it, you will not accept it. But whoever has in his house tonight a sign [and miracle] without harm, he is the possessor of the truth." Imam Ali (peace be upon him) said: When the Prophet (peace be upon him and his family) had prayed the Isha prayer and gone to his house, a star fell in my house by which Medina and what was around it was lit up, and it split into four parts, and in each fragment a portion of it was separated without harm. Nawf said: "Jabir ibn Abdullah said to me: The people persisted in that [hypocrisy of theirs] and refused [to accept the superiority of the Commander of the Faithful (peace be upon him)]." When Allah revealed to His Prophet that he should raise the arm of his cousin, he said: "O Jibrail! I fear the scattering of the hearts of the people." So Allah revealed to him: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. And the Prophet (peace be upon him and his family) ordered Bilal to call the people to congregational prayer, so the Muhajirun and the Ansar gathered, and the Prophet (peace be upon him and his family) went up on the pulpit and praised Allah and glorified Him. Then he said: "O company of Quraysh! Today greatness and honour belong to you. Arrange your rows." Then he said: "O company of Arabs! Today greatness and honour belong to you. Arrange your rows. O company of mawali (freedmen) [and devotees]! Today greatness and honour belong to you. Arrange your rows." Then he called for an inkwell and paper and ordered, and it was written on it: "In the Name of Allah, the Most Beneficent, the Most Merciful. There is no god but Allah. Muhammad is the Messenger of Allah." He said: "Do you bear witness?" They said: "Yes." He said: "Do you know that Allah is your Master?" They said: "Yes, by Allah." He said: Then he took hold of the arm of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) [and raised it up...].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ફરમાવ્યું: કુરૈશમાંથી એક જમાત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવી અને કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારા માટે તમારા પછી હિદાયતની એક નિશાની નિમો, જેથી અમે હિદાયત પામીએ અને ગુમરાહ ન થઈએ, જેમ બની ઇસરાઈલ મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ) પછી ગુમરાહ થઈ ગયા હતા. તમારા પરવરદિગારે ફરમાવ્યું: 'ખરેખર તમે મરવાના છો અને તેઓ પણ મરવાના છે', અને અમે એવી આશા નથી રાખતા કે તમે અમારી વચ્ચે એટલા વર્ષ જીવો જેટલા નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની કૌમ વચ્ચે જીવ્યા હતા, અને તમે તમારા આયુષ્યનો અંત જાણો છો, અને અમે ઈચ્છીએ છીએ કે અમે હિદાયત પામીએ અને ગુમરાહ ન થઈએ." તમે ફરમાવ્યું: "તમે જાહિલિય્યત (ઇસ્લામ પૂર્વેની અજ્ઞાનતા)ના જમાના નજીક છો અને કેટલીક જમાતોના દિલોમાં કીના અને દુશ્મની છે અને મને ડર છે કે જો હું આ કરીશ તો તમે કબૂલ નહીં કરો, પરંતુ જેના ઘરમાં આજે રાત્રે કોઈ નિશાની [અને મોઅજિઝો] નુકસાન વગર થાય, તે જ હકનો સાહિબ છે." ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઈશાની નમાઝ પઢી ચૂક્યા અને પોતાના ઘરે ગયા, ત્યારે એક તારો મારા ઘરમાં પડ્યો જેનાથી મદીના અને તેની આજુબાજુની જગ્યાઓ પ્રકાશિત થઈ ગઈ, અને તે ચાર ટુકડામાં વહેંચાઈ ગયો, અને દરેક ટુકડામાં તેનો એક ભાગ નુકસાન વગર જુદો થયો. નવફે કહ્યું: "જાબિર બિન અબ્દુલ્લાહે મને કહ્યું: કૌમે તેના પર [પોતાના નિફાક પર] આગ્રહ કર્યો અને [અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની બુઝુર્ગી કબૂલ કરવાથી] ઇનકાર કર્યો." જ્યારે અલ્લાહે પોતાના પયગંબરને વહી કરી કે તમારા ચચેરા ભાઈનો હાથ ઊંચો કરો, ત્યારે તમે કહ્યું: "હે જિબ્રઈલ! મને કૌમના દિલોના વિખરાઈ જવાનો ડર છે." એટલે અલ્લાહે તમને વહી કરી: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! જે કંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડી દો, અને જો તમે એમ ન કર્યું તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બિલાલને હુકમ કર્યો કે જમાતની નમાઝ માટે નિદા આપે; પરિણામે મુહાજિરીન અને અન્સાર ભેગા થયા, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મિમ્બર પર ચઢ્યા અને અલ્લાહની હમ્દ અને સના કરી. પછી ફરમાવ્યું: "હે કુરૈશની જમાત! આજે બુઝુર્ગી અને શરાફત તમારા માટે છે. તમારી સફો વ્યવસ્થિત કરો. પછી ફરમાવ્યું: હે અરબની જમાત! આજે બુઝુર્ગી અને શરાફત તમારા માટે છે. તમારી સફો વ્યવસ્થિત કરો. હે મવાલી (આઝાદ કરેલા ગુલામો) [અને ચાહનારાઓ]ની જમાત! આજે બુઝુર્ગી અને શરાફત તમારા માટે છે. તમારી સફો વ્યવસ્થિત કરો." પછી દવાત અને કાગળ મંગાવ્યા અને હુકમ કર્યો અને તેમાં લખવામાં આવ્યું: "અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે. અલ્લાહ સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી. મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે." ફરમાવ્યું: "શું તમે ગવાહી આપી?" તેઓએ કહ્યું: "હા." ફરમાવ્યું: "શું તમે જાણો છો કે અલ્લાહ તમારો સરપરસ્ત છે?" તેઓએ કહ્યું: "હા, અલ્લાહની કસમ." કહ્યું: પછી અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો [અને ઊંચો કર્યો...].

#14

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا أَمَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یَنْصِبَ أَمِیرَالمُؤمِنِینَ (علیه السلام) لِلنَّاسِ فِی قَوْلِهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِغَدِیرِ‌خُمٍّ فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ فَجَاءَتِ الْأَبَالِسَهًُْ إِلَی إِبْلِیسَ الْأَکْبَرِ وَ حَثَوُا التُّرَابَ عَلَی رُءُوسِهِمْ فَقَالَ لَهُمْ إِبْلِیسُ مَا لَکُمْ فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ قَدْ عَقَدَ الْیَوْمَ عُقْدَهًًْ لَا یَحُلُّهَا شَیْءٌ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَقَالَ لَهُمْ إِبْلِیسُ کَلَّا إِنَّ الَّذِینَ حَوْلَهُ قَدْ وَعَدُونِی فِیهِ عِدَهًًْ لَنْ یُخْلِفُونِی فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَیْهِمْ إِبْلِیسُ ظَنَّهُ.

امام صادق (علیه السلام)- چون خداوند درباره‌ی آیه: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ که در شأن حضرت علی (علیه السلام) در روز غدیر نازل شده، به پیامبر (صلی الله علیه و آله) امر فرمود که امیرالمؤمنین (علیه السلام) را جانشین خود بر مردم گردانَد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) به مردم فرمود: «هرکس که من مولای او هستم، علی (علیه السلام) مولای اوست. پس ابلیس ها نزد ابلیس بزرگ آمده و خاک بر چهره‌ی خود پاشیدند». ابلیس به آنان گفت: «به شما چه شده است»؟ آنان پاسخ دادند: «این مرد (رسول خدا) امروز با دستان خود بیعتی را بسته است که تا روز قیامت، هیچ چیزی نمی‌تواند آن را بگشاید». ابلیس به آنان گفت: «هرگز این‌گونه نخواهد شد، چرا که کسانی که دور او بودند، در مورد او به من وعده‌ای داده‌اند که هرگز خلف وعده نمی‌کنند. این‌گونه بود که خداوند آیه: شیطان گمان خود را درباره‌ی آن‌ها درست یافت. ( سبأ/۲۰ ) را نازل کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah, regarding the verse: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord], which was revealed concerning Imam Ali (peace be upon him) on the day of Ghadir, commanded the Prophet (peace be upon him and his family) to appoint Amir al-Mu'minin (peace be upon him) as his successor over the people, the Prophet (peace be upon him and his family) said to the people: "Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master. Then the satans came to the great Iblis and poured dust on their faces." Iblis said to them: "What has happened to you?" They replied: "This man (the Messenger of Allah) has today, with his own hands, tied a knot that nothing can undo until the Day of Resurrection." Iblis said to them: "It will never be so, because those who were around him have given me a promise concerning him that they will never break." It was in this way that Allah revealed the verse: شیطان گمان خود را درباره‌ی آن‌ها درست یافت [Indeed Iblis found his opinion about them to be true]. (Saba/20).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે આયત: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ [હે રસૂલ! જે કંઈ તમારા રબ તરફથી તમારા પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો], જે ગદીરના દિવસે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની શાનમાં નાઝિલ થઈ, તેના સંબંધમાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને લોકો પર પોતાના જાનશીન બનાવે, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) લોકોને ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. પછી શેતાનો મોટા ઇબ્લીસ પાસે આવ્યા અને પોતાના ચહેરા પર માટી નાખી." ઇબ્લીસે તેમને કહ્યું: "તમને શું થયું છે?" તેમણે જવાબ આપ્યો: "આ માણસ (રસૂલુલ્લાહ) આજે પોતાના હાથે એવી બયઅત બાંધી છે કે કયામતના દિવસ સુધી કોઈ પણ ચીજ તેને ખોલી શકતી નથી." ઇબ્લીસે તેમને કહ્યું: "કદી પણ આવું નહીં થાય, કારણ કે જે લોકો તેની આસપાસ હતા, તેમણે તેના વિશે મને એવો વાયદો આપ્યો છે કે તેઓ કદી વાયદો તોડશે નહીં." આ રીતે અલ્લાહે આયત: શેતાને પોતાનો ગુમાન તેમના વિશે સાચો પામ્યો. (સબા/૨૦) નાઝિલ કરી.

#15

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن زَیْدٍ الشَّحَّامِ قَال: دَخَلَ قَتَادَهًُْ‌بْنُ‌دِعَامَهًَْ عَلَی أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ سَأَلَهُ عَنْ قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَیْهِمْ إِبْلِیسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِیقاً مِنَ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ لَمَّا أَمَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ أَنْ یَنْصِبَ امیرالمؤمنین (علیه السلام) لِلنَّاسِ وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فِی عَلِیٍّ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) بِغَدِیرِ‌خُمٍّ وَ قَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ حَثَتِ الْأَبَالِسَهًُْ التُّرَابَ عَلَی رُءُوسِهَا فَقَالَ لَهُمْ إِبْلِیسُ الْأَکْبَرُ لَعَنَهُ اللَّهُ مَا لَکُمْ قَالُوا قَدْ عَقَدَ هَذَا الرَّجُلُ عُقْدَهًًْ لَا یَحُلُّهَا إِنْسِیٌّ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَقَالَ لَهُمْ إِبْلِیسُ کَلَّا الَّذِینَ حَوْلَهُ قَدْ وَعَدُونِی فِیهِ عِدَهًًْ وَ لَنْ یُخْلِفُونِی فِیهَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَیْهِمْ إِبْلِیسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِیقاً مِنَ الْمُؤْمِنِینَ یَعْنِی بِامیرالمؤمنین (علیه السلام) وَ عَلَی ذُرِّیَّتِهِ الطَّیِّبِینَ.

امام باقر (علیه السلام)- زید شحّام گوید: قتادهًْ‌بن‌دعامه نزد امام باقر (علیه السلام) آمد و از حضرت تفسیر آیه‌ی [آری] به یقین، ابلیس گمان خود را درباره‌ی آن‌ها محقّق یافت که همگی از او پیروی کردند جز گروه اندکی از مؤمنان!. ( سبأ/۲۰ ) را پرسید و حضرت پاسخ داد: «چون خداوند به‌موجب آیه: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ که در شأن علی (علیه السلام) است، به پیامبر خود امر فرمود که امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به‌عنوان خلیفه‌ی خود در میان مردم بگمارد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دست علی (علیه السلام) را در روز غدیرخُم در دستان خود گرفت و فرمود: «هرکس که من مولای او هستم، علی (علیه السلام) مولای او است. ابلیس‌ها بر سر خود خاک پاشیدند و ابلیس بزرگ به آنان گفت: «به شما چه شده»؟ آنان پاسخ دادند: «این مرد (رسول خدا) با دستان خود گرهی بسته است که تا روز قیامت هیچ انسانی نمی‌تواند آن را بگشاید». ابلیس به آنان گفت: «هرگز این چنین نخواهد شد؛ چرا که کسانی که اطراف او (رسول خدا (صلی الله علیه و آله)) بودند به من وعده‌ای در مورد او داده‌اند که هرگز خلف وعده نمی‌کنند. این‌گونه بود که خداوند آیه: [آری] به یقین، ابلیس گمان خود را درباره‌ی آن‌ها محقّق یافت که همگی از او پیروی کردند جز گروه اندکی از مؤمنان!. ( سبأ/۲۰ ) را نازل کرد که منظور از گروه مؤمن، امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌باشد.

Imam Baqir (peace be upon him): Zayd al-Shahham said: Qatada ibn Di'ama came to Imam Baqir (peace be upon him) and asked him about the interpretation of the verse: [Yes] indeed, Iblis found his opinion about them to be true, for they all followed him except a small group of the believers! (Saba/20), and the Imam replied: "When Allah, by virtue of the verse: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message], which is concerning Imam Ali (peace be upon him), commanded His Prophet to appoint Amir al-Mu'minin (peace be upon him) as his caliph among the people, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took the hand of Imam Ali (peace be upon him) on the day of Ghadir Khumm in his own hands and said: 'Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master.' The satans poured dust on their heads, and the great Iblis said to them: 'What has happened to you?' They replied: 'This man (the Messenger of Allah) has tied a knot with his own hands that no human being can undo until the Day of Resurrection.' Iblis said to them: 'It will never be so; because those who were around him (the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)) have given me a promise concerning him that they will never break.' It was in this way that Allah revealed the verse: [Yes] indeed, Iblis found his opinion about them to be true, for they all followed him except a small group of the believers! (Saba/20), and by 'the group of believers' is meant Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and his pure descendants."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝયદ શહ્હામ કહે છે: કતાદા બિન દેઆમા ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને હઝરત પાસેથી આયત: [હા] ખરેખર, ઇબ્લીસે તેમના વિશે પોતાનો ગુમાન સાચો પામ્યો, જેથી બધાએ તેની પૈરવી કરી સિવાય કે મોમિનોના એક નાના જૂથે! (સબા/૨૦)ની તફસીર પૂછી અને હઝરતે જવાબ આપ્યો: "જ્યારે અલ્લાહે આયત: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ [હે રસૂલ! જે કંઈ તમારા રબ તરફથી તમારા પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો અને જો તમે એમ ન કરો તો તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નહીં], જે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની શાનમાં છે તેના મુજબ પોતાના પયગંબરને હુકમ આપ્યો કે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને લોકોમાં પોતાના ખલીફા તરીકે નિયુક્ત કરે, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ગદીરે ખુમ્મના દિવસે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પોતાના હાથોમાં લીધો અને ફરમાવ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે.' શેતાનોએ પોતાના માથા પર માટી નાખી અને મોટા ઇબ્લીસે તેમને કહ્યું: 'તમને શું થયું?' તેમણે જવાબ આપ્યો: 'આ માણસ (રસૂલુલ્લાહ) પોતાના હાથોથી એવી ગાંઠ બાંધી છે કે કયામતના દિવસ સુધી કોઈ પણ ઇન્સાન તેને ખોલી શકતો નથી.' ઇબ્લીસે તેમને કહ્યું: 'કદી પણ આવું નહીં થાય; કારણ કે જે લોકો તેની (રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની) આસપાસ હતા, તેમણે તેના વિશે મને એવો વાયદો આપ્યો છે કે તેઓ તેમાં કદી વાયદો તોડશે નહીં.' આ રીતે અલ્લાહે આ આયત: [હા] ખરેખર, ઇબ્લીસે તેમના વિશે પોતાનો ગુમાન સાચો પામ્યો, જેથી બધાએ તેની પૈરવી કરી સિવાય કે મોમિનોના એક નાના જૂથે! (સબા/૨૦) નાઝિલ કરી કે જેમાં મોમિન જૂથથી મુરાદ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને તેમની પાક ઝુર્રિય્યત છે."

#16

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن عَبْدِ اللَّهِ‌بْنِ‌عَطَاءٍ قَالَ: کُنْتُ جَالِساً عِنْدَ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی مَسْجِدِ الرَّسُولِ وَ عَبْدُ‌اللَّهِ‌بْنُ‌سَلَامٍ جَالِسٌ فِی صَحْنِ الْمَسْجِدِ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ هَذَا الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ قَالَ لَا وَ لَکِنَّهُ صَاحِبُکُمْ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِب (علیه السلام)نَزَلَ فِیهِ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا ... وَ نَزَلَ فِیهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ... فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِ عَلِیِ بْنِ أَبِی طَالِب (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرِ‌خُمٍّ وَ قَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- عبدالله‌بن‌عطاء گوید: در مسجد پیامبر (صلی الله علیه و آله) نزد امام باقر (علیه السلام) نشسته بودم و عبدالله‌بن‌سلام در صحن مسجد نشسته بود. عرض کردم: «فدایت شوم این کسی است که علم کتاب [و آگاهی بر قرآن] نزد اوست»؟ فرمود: «نه و لکن او صاحب شما علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است که درباره‌ی او نازل شد: سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و کسانی‌که ایمان‌آورده‌اند... و درباره‌ی او نازل شد: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ... پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در روز غدیرخم دست علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را گرفت و فرمود: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار اوست».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Abdullah ibn Ata said: I was sitting with Imam Baqir (peace be upon him) in the Mosque of the Prophet (peace be upon him and his family), and Abdullah ibn Salam was sitting in the courtyard of the mosque. I said: 'May I be your ransom, is this the one with whom is the knowledge of the Book [and awareness of the Quran]?' He said: 'No, rather it is your companion Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), concerning whom was revealed: Your guardian and wali is only Allah, and His Messenger, and those who have believed... and concerning whom was revealed: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Messenger, deliver what has been sent down to you from your Lord]... So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took the hand of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) on the day of Ghadir Khumm and said: "Whoever I am the guardian and master of, Ali (peace be upon him) is his guardian and master."'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબ્દુલ્લાહ બિન અતા કહે છે: હું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની મસ્જિદમાં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) પાસે બેઠો હતો અને અબ્દુલ્લાહ બિન સલામ મસ્જિદના સહનમાં બેઠા હતા. મેં અરજ કરી: 'હું તમારા પર કુરબાન થાઉં, શું આ તે વ્યક્તિ છે જેની પાસે કિતાબનું જ્ઞાન [અને કુરઆનની જાણકારી] છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'ના, બલ્કે તે તમારા સાહેબ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે, જેમના વિશે નાઝિલ થયું: તમારા સરપરસ્ત અને વલી ફક્ત અલ્લાહ છે અને તેના પયગંબર અને તે લોકો જેઓ ઈમાન લાવ્યા છે... અને તેમના વિશે નાઝિલ થયું: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે પયગંબર, જે તમારા રબ તરફથી તમારા પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડી દો]... પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ગદીરે ખુમના દિવસે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: "જેનો હું સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છે."'

#17

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن عُمَرَ‌بْنِ‌یَزِیدَ قَالَ: قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) ابْتِدَاءً مِنْهُ الْعَجَبُ یَا أَبَا حَفْصٍ لِمَا لَقِیَ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِب (علیه السلام) إِنَّهُ کَانَ لَهُ عَشَرَهًُْ آلَافِ شَاهِدٍ لَمْ یَقْدِرْ عَلَی أَخْذِ حَقِّهِ وَ الرَّجُلُ یَأْخُذُ حَقَّهُ بِشَاهِدَیْنِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) خَرَجَ مِنَ الْمَدِینَهًِْ حَاجّاً وَ تَبِعَهُ خَمْسَهًُْ‌آلَافٍ وَ رَجَعَ مِنْ مَکَّهًَْ وَ قَدْ شَیَّعَهُ خَمْسَهًُْ‌آلَافٍ مِنْ أَهْلِ مَکَّهًَْ فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی الْجُحْفَهًِْ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ قَدْ کَانَتْ نَزَلَتْ وَلَایَتُهُ بِمِنًی وَ امْتَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الْقِیَامِ بِهَا لِمَکَانِ النَّاسِ فَقَالَ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ مِمَّا کَرِهْتَ بِمِنًی فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقُمَّتِ السَّمُرَاتُ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ النَّاسِ أَمَا وَ اللَّهِ لَیَأْتِیَنَّکُمْ بِدَاهِیَهًٍْ.

امام صادق (علیه السلام)- عمربن‌یزید گوید: امام صادق (علیه السلام) بدون مقدّمه فرمود: «ای اباحفص! شگفت این که علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) که با داشتن ده‌هزار شاهد، نتوانست حقّ خویش را بستاند، و حال اینکه انسان می‌تواند با دو شاهد، حقّ خودش را بگیرد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به قصد حج از مکّه خارج شد و پانزده هزار نفر به‌دنبال او به راه افتادند. ایشان از مکّه بازگشت درحالی‌که پنج هزارنفر از اهل مکّه، او را همراهی می‌کردند و زمانی که به جحفه رسید، جبرئیل، ولایت علی (علیه السلام) را نازل کرد. ولایت او در مِنی نازل شده بود و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به‌خاطر نگرانی از مردم، از اجرای این امر سرباز زد؛ پس خداوند فرمود: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ الله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ یعنی از آنچه که در مِنی کراهت داشتی. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دستور داد زمین زیر درخت که پر از خار و سنگ بود، جارو شود. مردی از میان جمع گفت: «به خداوند سوگند که برای شما مصیبتی آورده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Umar ibn Yazid said: Imam Sadiq (peace be upon him) said without preamble: 'O Abu Hafs! It is astonishing that Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), with ten thousand witnesses, was not able to obtain his right, while a man can obtain his right with two witnesses. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) left Medina intending Hajj, and five thousand followed him. He returned from Mecca while five thousand of the people of Mecca were accompanying him, and when he reached al-Juhfa, Jibra'il brought down the wilayah of Ali (peace be upon him). His wilayah had [already] been sent down at Mina, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) refrained from carrying it out on account of the people; so Allah said: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللهُ یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger, deliver what has been sent down to you from your Lord, and if you do not do so, you will not have delivered His message, and Allah will protect you from the people] — meaning, from what you disliked at Mina. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered that the ground beneath the trees, which was full of thorns and stones, be swept. A man from among the crowd said: "By Allah, he has brought upon you a calamity."'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઉમર બિન યઝીદ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ કોઈ પ્રસ્તાવના વગર ફરમાવ્યું: 'હે અબૂ હફ્સ! આશ્ચર્યની વાત છે કે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) દસ હજાર સાક્ષી હોવા છતાં પોતાનો હક્ક લઈ ન શક્યા, જ્યારે કે માણસ બે સાક્ષીઓ સાથે પોતાનો હક્ક લઈ શકે છે. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજના ઇરાદે મદીનાથી બહાર નીકળ્યા અને પાંચ હજાર લોકો તેમની પાછળ ચાલ્યા. તેઓ મક્કાથી પાછા ફર્યા ત્યારે મક્કાના પાંચ હજાર લોકો તેમને સાથે લઈને ચાલી રહ્યા હતા, અને જ્યારે તેઓ જુહફા પહોંચ્યા ત્યારે જિબ્રઈલે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત નાઝિલ કરી. તેમની વિલાયત [પહેલા] મિનામાં નાઝિલ થઈ હતી અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ લોકોની ચિંતાના કારણે આ કામ કરવાથી ટાળ્યું; તો અલ્લાહે ફરમાવ્યું: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللهُ یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે પયગંબર, જે તમારા રબ તરફથી તમારા પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડી દો, અને જો તમે એમ ન કરશો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે] — એટલે કે તે વસ્તુથી જે તમને મિનામાં અણગમતી હતી. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હુકમ આપ્યો કે ઝાડ નીચેની જમીન, જે કાંટા અને પથ્થરોથી ભરેલી હતી, સાફ કરવામાં આવે. ભીડમાંથી એક માણસે કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, તે તમારા માટે એક મુસીબત લાવ્યો છે."'

#18

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن جَابِرِ‌بْنِ‌أَرْقَمَ قَالَ: بَیْنَا نَحْنُ فِی مَجْلِسٍ لَنَا وَ أَخِی زَیْدُ‌بْنُ‌أَرْقَمَ یُحَدِّثُنَا إِذْ أَقْبَلَ رَجُلٌ عَلَی فَرَسِهِ عَلَیْهِ زِیُّ السَّفَرِ فَسَلَّمَ عَلَیْنَا ثُمَّ وَقَفَ فَقَالَ أَ‌فِیکُمْ زَیْدُ‌بْنُ‌أَرْقَمَ فَقَالَ زَیْدٌ أَنَا زَیْدُ‌بْنُ‌أَرْقَمَ فَمَا تُرِیدُ فَقَالَ الرَّجُلُ أَ‌تَدْرِی مِنْ أَیْنَ جِئْتُ قَالَ لَا قَالَ مِنْ فُسْطَاطِ مِصْرَ لِأَسْأَلَکَ عَنْ حَدِیثٍ بَلَغَنِی عَنْکَ تَذْکُرُهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ لَهُ زَیْدٌ وَ مَا هُوَ قَالَ حَدِیثُ غَدِیرِ‌خُمٍّ فِی وَلَایَهًِْ عَلِیِ بْنِ أَبِی طَالِب (علیه السلام) فَقَالَ یَا ابْنَ‌أَخِی إِنَّ قَبْلَ غَدِیرِ‌خُمٍّ مَا أُحَدِّثُکَ بِهِ إِنَّ جَبْرَئِیلَ الرُّوحَ الْأَمِینَ (علیه السلام) نَزَلَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِوَلَایَهًِْ عَلِیِ بْنِ أَبِی طَالِب (علیه السلام) فَدَعَا قَوْماً أَنَا فِیهِمْ فَاسْتَشَارَهُمْ فِی ذَلِکَ لِیَقُومَ بِهِ فِی الْمَوْسِمِ فَلَمْ نَدْرِ مَا نَقُولُ لَهُ وَ بَکَی (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ لَهُ جَبْرَئِیلُ مَا لَکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَجَزِعْتَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ فَقَالَ کَلَّا یَا جَبْرَئِیلُ وَ لَکِنْ قَدْ عَلِمَ رَبِّی مَا لَقِیتُ مِنْ قُرَیْشٍ إِذْ لَمْ یُقِرُّوا لِی بِالرِّسَالَهًِْ حَتَّی أَمَرَنِی بِجِهَادِی وَ أَهْبَطَ إِلَیَّ جُنُوداً مِنَ السَّمَاءِفَنَصَرُونِی فَکَیْفَ یُقِرُّونَ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) مِنْ بَعْدِی فَانْصَرَفَ عَنْهُ جَبْرَئِیلُ ثُمَّ نَزَلَ عَلَیْهِ فَلَعَلَّکَ تارِکٌ بَعْضَ ما یُوحی إِلَیْکَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُکَ فَلَمَّا نَزَلْنَا الْجُحْفَهًَْ رَاجِعِینَ وَ ضَرَبْنَا أَخْبِیَتَنَا نَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِهَذِهِ الْآیَهًِْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَبَیْنَا نَحْنُ کَذَلِکَ إِذْ سَمِعْنَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ یُنَادِی أَیُّهَا النَّاسُ أَجِیبُوا دَاعِیَ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَتَیْنَاهُ مُسْرِعِینَ فِی شِدَّهًِْ الْحَرِّ فَإِذَا هُوَ وَاضِعٌ بَعْضَ ثَوْبِهِ عَلَی رَأْسِهِ وَ بَعْضَهُ عَلَی قَدَمِهِ مِنَ الْحَرِّ وَ أَمَرَ بِقَمِّ مَا تَحْتَ الدَّوْحِ فَقُمَّ مَا کَانَ ثَمَّهًَْ مِنَ الشَّوْکِ وَ الْحِجَارَهًِْ فَقَالَ رَجُلٌ مَا دَعَاهُ إِلَی قَمِّ هَذَا الْمَکَانِ وَ هُوَ یُرِیدُ أَنْ یَرْحَلَ مِنْ سَاعَتِهِ إِلَّا لِیَأْتِیَنَّکُمُ الْیَوْمَ بِدَاهِیَهًٍْ فَلَمَّا فَرَغُوا مِنَ الْقَمِّ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُؤْتَی بِأَحْلَاسِ دَوَابِّنَا وَ أَقْتَابِ إِبِلِنَا وَ حَقَائِبِنَا فَوَضَعْنَا بَعْضَهَا عَلَی بَعْضٍ ثُمَّ أَلْقَیْنَا عَلَیْهَا ثَوْباً ثُمَّ صَعِدَ عَلَیْهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ نَزَلَ عَلَیَّ عَشِیَّهًَْ عَرَفَهًَْ أَمْرٌ ضِقْتُ بِهِ ذَرْعاً مَخَافَهًَْ تَکْذِیبِ أَهْلِ الْإِفْکِ حَتَّی جَاءَنِی فِی هَذَا الْمَوْضِعِ وَعِیدٌ مِنْ رَبِّی إِنْ لَمْ أَفْعَلْ أَلَا وَ إِنِّی غَیْرُ هَائِبٍ لِقَوْمٍ وَ لَا مُحَابٍ لِقَرَابَتِی أَیُّهَا النَّاسُ مَنْ أَوْلَی بِکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ قَالُوا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) قَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ وَ أَنْتَ یَا جَبْرَئِیلُ فَاشْهَدْ حَتَّی قَالَهَا ثَلَاثاً ثُمَّ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیِ بْنِ أَبِی طَالِب (علیه السلام) فَرَفَعَهُ إِلَیْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ قَالَهَا ثَلَاثاً ثُمَّ قَالَ هَلْ سَمِعْتُمْ فَقَالُوا اللَّهُمَّ بَلَی قَالَ فَأَقْرَرْتُمْ قَالُوا بَلَی ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) اللَّهُمَّ اشْهَدْ وَ أَنْتَ یَا جَبْرَئِیلُ فَاشْهَدْ ثُمَّ نَزَلَ فَانْصَرَفْنَا إِلَی رِحَالِنَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- جابربن‌ارقم گوید: در مجلسی بودیم و برادرم زیدبن‌ارقم برای ما حدیث نقل می‌کرد، مردی سوار بر مادیان به‌سوی ما آمد و آثار سفر بر وی نمایان بود. بر ما سلام کرد و سپس ایستاد و گفت: «آیا زیدبن‌ارقم در میان شما است»؟ زید گفت: «من زیدبن‌ارقم هستم، چه می‌خواهی»؟ آن مرد گفت: «آیا می‌دانی از کجا آمده‌ام»؟ گفت: «خیر». گفت: از فُسْطاط مصر، تا از شما درباره‌ی حدیثی که به من گفته‌شده که تو از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) که سلام و درود خدا بر او و اهل بیت او باد، نقل کردی، سؤال کنم. زید به او گفت: «کدام حدیث»؟ گفت: «حدیث غدیرخم در ولایت علیّ‌بن‌ابوطالب (علیه السلام)». گفت: «ای برادر زاده‌ام! حدیثی برایت نقل می کنم که پیش از غدیرخم است. همانا روح‌الامین، جبرییل (علیه السلام) بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) که سلام و درود خدا بر او و اهل بیت او باد، با ولایت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) نازل شد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گروهی را که من در میانشان بودم، فرا خواند و در مورد آن امر با آنان مشورت کرد تا در موسم [حج] آن را ابلاغ کند. من نمی‌دانستم چه باید بگویم. پیامبر (صلی الله علیه و آله) گریه کرد. جبرئیل به او گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! به تو چه شده است؟ آیا از امر خدا به تنگ آمده‌ای»! ایشان فرمود: «خیر، پروردگارم می‌داند چه آزارهایی را از قریش متحمّل شدم. آنان به رسالت من اقرار نکردند، تا اینکه خداوند مرا به جهاد دستور داد و سربازانی از آسمان برایم نازل کرد و مرا یاری کردند. چگونه پس از من علی (علیه السلام) را قبول کنند! جبرئیل او را ترک کرد و سپس این آیه بر او نازل شد: شاید [ابلاغ] بعض آیاتی را که به تو وحی می‌شود، [به‌خاطر عدم پذیرش آن‌ها] ترک کنی [و به تأخیر اندازی] و سینه‌ات از این جهت تنگ [و ناراحت] شود. ( هود/۱۲ ) هنگامی که در راه بازگشت در جُحفه فرود آمدیم و خیمه‌های خود را برپا کردیم، جبرئیل (علیه السلام) با این آیه نازل شد: یَا أیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا انزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَان لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ ما در آن حالت [برپا کردن خیمه ها] بودیم که صدای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را شنیدم که با صدای بلند می‌فرمود: «ای مردم! دعوت خدا را اجابت کنید. من رسول خدا هستم. پس با شتاب نزد او آمدیم. درحالی‌که اوج گرما بود و او از شدّت گرما قسمتی از لباسش را روی سرش و قسمتی را روی پاهایش انداخته بود، دستور داد زمین زیر درخت که پر از خار و سنگ بود، جارو شود». مردی گفت: «چه چیزی باعث شده است که این جا را جارو کند درحالی‌که می‌خواهد الان از این جا برود؟! بی‌گمان، امروز مصیبتی بر سر شما فرود خواهد آمد. هنگامی که از جارو زدن فارغ شدند، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دستور داد بار مرکب‌های ما و جهاز شتران و بارهای ما آورده شود. سپس آن‌ها را روی یکدیگر گذاشتیم و پارچه ای را روی آن‌ها انداختیم. سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از آن‌ها بالا رفت. آنگاه خدا را حمد و سپاس گفته و فرمود: «ای مردم! همانا شامگاه عرفه، امری بر من نازل شد که از ترس تکذیب اهل دروغ از آن به تنگ آمدم و [از اعلام آن خودداری کردم] تا اینکه در این موضع [که در آن قرار داریم] پروردگارم مرا تهدید کرد که حتماً این مأموریّت را انجام دهم. من از مردم نمی‌ترسم و از خویشاوندانم نیز طرفداری و پشتیبانی نمی‌کنم. ای مردم! چه کسی از خودتان بر خودتان شایسته‌تر است»؟ گفتند: «خدا و رسولش». فرمود: «خدایا! تو گواه‌باش، و تو ای جبرییل! شاهد باش». این عبارت را سه بار تکرار فرمود. سپس دست علیّ‌ّّّّّّبن‌ابوطالب (علیه السلام) را گرفته و به‌سوی خود بالابرد. سپس فرمود: «خدایا! هرکه من مولای او هستم، علی (علیه السلام) مولای او است. خدایا کسی را که او را یاری می‌کند یاری کن و با کسی که با او دشمنی می‌کند، دشمنی کن و یاری کن آن که او را یاری می‌رساند و تنها بگذار کسی را که او را تنها می‌گذارد. ایشان این سخن را سه بار تکرار کرده و سپس فرمود: «آیا شنیدید»؟ گفتند: «خدایا بلی». فرمود: «آیا اقرار کرده‌اید»؟ گفتند: «خدایا! بلی». سپس فرمود: «خدایا گواه باش و تو ای جبرییل! شاهد باش سپس پایین آمد و ما به‌طرف بارهایمان رفتیم».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Jabir ibn Arqam said: We were in one of our gatherings and my brother Zayd ibn Arqam was narrating a hadith for us, when a man riding a mare came toward us with the signs of travel upon him. He greeted us and then stopped and said: "Is Zayd ibn Arqam among you?" Zayd said: "I am Zayd ibn Arqam. What do you want?" The man said: "Do you know where I have come from?" He said: "No." He said: "From Fustat of Egypt, so that I may ask you about a hadith that has reached me from you, which you narrated from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)." Zayd said to him: "Which hadith?" He said: "The hadith of Ghadir Khumm concerning the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)." He said: "O son of my brother! I shall narrate to you a hadith that precedes Ghadir Khumm. Indeed, al-Ruh al-Amin, Jibra'il (peace be upon him), descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) with the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) summoned a group, among whom I was, and consulted them regarding that matter so that he might announce it during the season [of Hajj]. I did not know what to say. The Prophet (peace be upon him and his family) wept. Jibra'il said to him: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! What is the matter with you? Have you become distressed by the command of Allah?' He said: 'No, my Lord knows what harms I have endured from Quraysh. They did not acknowledge my messengership, until Allah commanded me to wage jihad and sent down soldiers for me from the heavens and they aided me. How then will they accept Ali (peace be upon him) after me!' Jibra'il left him, and then this verse was revealed upon him: فَلَعَلَّکَ تارِکٌ بَعْضَ ما یُوحی إِلَیْکَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُکَ [Perhaps you may be inclined to leave aside some of what is revealed to you (because of their non-acceptance of it) and your breast is straitened by it]. (Hud/12) When on our return we descended at al-Juhfah and set up our tents, Jibra'il (peace be upon him) descended with this verse: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, then you have not conveyed His message, and Allah will protect you from the people]. We were in that state [setting up the tents] when I heard the voice of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) calling out loudly: 'O people! Respond to the call of Allah. I am the Messenger of Allah.' So we came to him quickly. It was the peak of the heat, and out of the intensity of the heat he had placed part of his garment upon his head and part of it upon his feet. He ordered that the ground beneath the tree, which was full of thorns and stones, be swept." A man said: "What has caused him to sweep this place while he intends to depart from here right now?! Undoubtedly, a calamity will befall you today." When they finished sweeping, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered that the loads of our mounts and the saddles of the camels and our packs be brought. Then we placed them one upon another and threw a cloth over them. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ascended upon them. He praised and thanked Allah and said: "O people! Indeed, on the evening of Arafah a matter was revealed to me, and out of fear of denial by the people of falsehood I became distressed [and refrained from announcing it], until in this place [where we now are] my Lord threatened me that I must certainly carry out this mission. I do not fear the people, and I do not show favouritism or partiality to my kin. O people! Who is more worthy of yourselves than yourselves?" They said: "Allah and His Messenger." He said: "O Allah, bear witness, and you, O Jibra'il, be a witness." He repeated this phrase three times. Then he took the hand of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and raised it toward himself. Then he said: "O Allah! Whoever I am his mawla, Ali (peace be upon him) is his mawla. O Allah, befriend whoever befriends him, and be an enemy to whoever is his enemy, and help whoever helps him, and forsake whoever forsakes him." He repeated this saying three times, and then said: "Did you hear?" They said: "O Allah, yes." He said: "Have you acknowledged?" They said: "O Allah, yes." Then he said: "O Allah, bear witness, and you, O Jibra'il, be a witness." Then he descended and we went off toward our loads.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- જાબિર બિન અરકમ કહે છે: અમે એક મજલિસમાં હતા અને મારા ભાઈ ઝૈદ બિન અરકમ અમારા માટે હદીસ વર્ણવી રહ્યા હતા, ત્યારે એક માણસ ઘોડી પર સવાર થઈને અમારી તરફ આવ્યો અને તેના પર સફરના ચિહ્નો દેખાઈ રહ્યા હતા. તેણે અમને સલામ કરી અને પછી ઊભા રહીને કહ્યું: "શું તમારી વચ્ચે ઝૈદ બિન અરકમ છે?" ઝૈદે કહ્યું: "હું ઝૈદ બિન અરકમ છું, તું શું ચાહે છે?" તે માણસે કહ્યું: "શું તું જાણે છે કે હું ક્યાંથી આવ્યો છું?" તેમણે કહ્યું: "ના." તેણે કહ્યું: "મિસ્રના ફુસ્તાતથી, જેથી હું તમને એક હદીસ વિશે પૂછું જે મને કહેવામાં આવી છે કે તમે તેને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) થી નકલ કરી છે." ઝૈદે તેને કહ્યું: "કઈ હદીસ?" તેણે કહ્યું: "અલી બિન અબૂ તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયત વિશે ગદીરે ખુમની હદીસ." તેમણે કહ્યું: "હે મારા ભત્રીજા! હું તારા માટે એક એવી હદીસ વર્ણવું છું જે ગદીરે ખુમ પહેલાંની છે. ખરેખર, રૂહુલ અમીન, જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયત સાથે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ એક જૂથને, જેમાં હું પણ હતો, બોલાવ્યા અને તે અમ્ર વિશે તેમની સાથે મશ્વરો કર્યો કે [હજના] મોસમમાં તેને પહોંચાડે. હું જાણતો નહોતો કે શું કહું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) રડ્યા. જિબ્રઈલે તેમને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમને શું થયું છે? શું તમે અલ્લાહના હુકમથી તંગ થઈ ગયા છો?' આપે ફરમાવ્યું: 'ના, મારો પરવરદિગાર જાણે છે કે મેં કુરૈશ તરફથી કેવી કેવી તકલીફો સહન કરી. તેઓએ મારી રિસાલતનો સ્વીકાર ન કર્યો, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે મને જિહાદનો હુકમ આપ્યો અને આસમાનથી મારા માટે લશ્કરો નાઝિલ કર્યા અને તેઓએ મને મદદ કરી. તો મારા પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) ને કેવી રીતે કબૂલ કરશે!' જિબ્રઈલે તેમને છોડી દીધા અને પછી આ આયત તેમના પર નાઝિલ થઈ: શાયદ [પહોંચાડવાનું] તે કેટલીક આયતોને જે તમારા પર વહી થાય છે, [તેમની ના-કબૂલિયતના કારણે] છોડી દો [અને વિલંબમાં નાખો] અને તમારી છાતી આ કારણે તંગ [અને દુઃખી] થાય. (હૂદ/૧૨) જ્યારે અમે પાછા ફરવાના રસ્તે જુહફામાં ઉતર્યા અને અમારા ખેમા લગાવ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) આ આયત સાથે નાઝિલ થયા: یَا أیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا انزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَان لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. અમે તે હાલતમાં [ખેમા લગાવવાની] હતા કે અમે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નો અવાજ સાંભળ્યો કે તેઓ ઊંચા અવાજે ફરમાવી રહ્યા હતા: 'હે લોકો! અલ્લાહની દાવતનો સ્વીકાર કરો. હું અલ્લાહનો રસૂલ છું.' પછી અમે ઉતાવળે તેમની પાસે આવ્યા. તે વખતે ગરમીની પરાકાષ્ઠા હતી અને તેમણે ગરમીની તીવ્રતાના કારણે પોતાના કપડાનો એક ભાગ પોતાના માથા પર અને એક ભાગ પોતાના પગ પર નાખેલો હતો. તેમણે હુકમ કર્યો કે ઝાડની નીચેની જમીન, જે કાંટા અને પથ્થરોથી ભરેલી હતી, વાળી નાખવામાં આવે." એક માણસે કહ્યું: "એવું શું છે કે તેઓ આ જગ્યાને વાળી રહ્યા છે જ્યારે તેઓ હાલ જ અહીંથી જવા માંગે છે?! નિઃશંક, આજે તમારા પર કોઈ મુસીબત આવી પડશે." જ્યારે વાળવાનું કામ પૂરું થયું, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હુકમ કર્યો કે અમારા સવારીના પ્રાણીઓના બોજ અને ઊંટોના જહાઝ અને અમારા સામાન લાવવામાં આવે. પછી અમે તેમને એકબીજા પર મૂક્યા અને તેમના પર એક કપડું નાખ્યું. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના પર ચઢ્યા. પછી અલ્લાહની હમ્દ અને શુક્ર કરીને ફરમાવ્યું: "હે લોકો! ખરેખર, અરફાની સાંજે મારા પર એક હુકમ નાઝિલ થયો કે જૂઠના લોકોના જુઠલાવવાના ડરથી હું તંગ થઈ ગયો અને [તેની જાહેરાત કરવાથી અટક્યો] ત્યાં સુધી કે આ સ્થાન [જ્યાં આપણે છીએ] પર મારા પરવરદિગારે મને ધમકી આપી કે હું આ મિશન અવશ્ય પાર પાડું. હું લોકોથી ડરતો નથી અને મારા સગાંઓની તરફદારી અને પક્ષપાત પણ કરતો નથી. હે લોકો! તમારા પોતાના ઉપર તમારા કરતાં વધુ કોણ હકદાર છે?" તેમણે કહ્યું: "અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ." આપે ફરમાવ્યું: "હે અલ્લાહ! તું ગવાહ રહે, અને હે જિબ્રઈલ! તું પણ ગવાહ રહે." આ વાક્ય તેમણે ત્રણ વાર દોહરાવ્યું. પછી અલી બિન અબૂ તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) નો હાથ પકડ્યો અને પોતાની તરફ ઊંચો કર્યો. પછી ફરમાવ્યું: "હે અલ્લાહ! જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! જે તેમને મદદ કરે તેને મદદ કર, અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેની સાથે દુશ્મની કર, અને જે તેમની મદદ કરે તેને મદદ કર, અને જે તેમને એકલા છોડે તેને એકલો છોડી દે." આપે આ વાત ત્રણ વાર દોહરાવી અને પછી ફરમાવ્યું: "શું તમે સાંભળ્યું?" તેમણે કહ્યું: "હે અલ્લાહ! હા." ફરમાવ્યું: "શું તમે ઇકરાર કરો છો?" તેમણે કહ્યું: "હે અલ્લાહ! હા." પછી ફરમાવ્યું: "હે અલ્લાહ! ગવાહ રહે, અને હે જિબ્રઈલ! તું પણ ગવાહ રહે." પછી નીચે ઉતર્યા અને અમે અમારા સામાન તરફ ગયા.

#19

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن أَبِی‌الْحَسَنِ اللَّیْثِی عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) أَنَّهُ قَالَ لِمَنْ حَضَرَهُ مِنْ مَوَالِیهِ وَ شِیعَتِهِ أَ‌تَعْرِفُونَ یَوْماً شَیَّدَ اللَّهُ بِهِ الْإِسْلَامَ وَ أَظْهَرَ بِهِ مَنَارَ الدِّینِ وَ جَعَلَهُ عِیداً لَنَا وَ لِمَوَالِینَا وَ شِیعَتِنَا فَقَالُوا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) وَ ابْنُ رَسُولِهِ أَعْلَمُ أَ یَوْمُ الْفِطْرِ هُوَ یَا سَیِّدَنَا قَالَ لَا قَالُوا أَ‌فَیَوْمُ الْأَضْحَی هُوَ قَالَ لَا وَ هَذَانِ یَوْمَانِ جَلِیلَانِ شَرِیفَانِ وَ یَوْمُ مَنَارِ الدِّینِ أَشْرَفُ مِنْهُمَا وَ هُوَ الْیَوْمُ الثَّامِنَ عَشَرَ مِنْ ذِی‌الْحِجَّهًِْ وَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا انْصَرَفَ مِنْ حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ وَ صَارَ بِغَدِیرِ‌خُمٍّ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ جَبْرَئِیلَ أَنْ یَهْبِطَ عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَقْتَ قِیَامِ الظُّهْرِ مِنْ ذَلِکَ الْیَوْمِ وَ أَمَرَهُ أَنْ یَقُومَ بِوَلَایَهًِْ أَمِیرِالمُؤمِنِینَ (علیه السلام) وَ أَنْ یَنْصِبَهُ عَلَماً لِلنَّاسِ بَعْدَهُ وَ أَنْ یَسْتَخْلِفَهُ فِی أُمَّتِهِ فَهَبَطَ إِلَیْهِ وَ قَالَ لَهُ حَبِیبِی مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ قُمْ فِی هَذَا الْیَوْمِ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) لِیَکُونَ عَلَماً لِأُمَّتِکَ بَعْدَکَ یَرْجِعُونَ إِلَیْهِ وَ یَکُونُ لَهُمْ کَأَنْتَ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) حَبِیبِی جَبْرَئِیلُ إِنِّی أَخَافُ تَغَیُّرَ أَصْحَابِی لِمَا قَدْ وَتَرُوهُ وَ أَنْ یَبْدُوا مَا یُضْمِرُونَ فِیهِ فَعَرَجَ وَ مَا لَبِثَ أَنْ هَبَطَ بِأَمْرِ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَعِراً {ذُعْراً} مَرْعُوباً خَائِفاً مِنْ شِدَّهًِْ الرَّمْضَاءِ وَ قَدَمَاهُ تُشْوَیَانِ وَ أَمَرَ بِأَنْ یُنَظَّفَ الْمَوْضِعُ وَ یُقَمَّ مَا تَحْتَ الدَّوْحِ مِنَ الشَّوْکِ وَ غَیْرِهِ فَفُعِلَ ذَلِکَ ثُمَّ نَادَی بِالصَّلَاهًِْ جَامِعَهًًْ فَاجْتَمَعَ الْمُسْلِمُونَ وَ فِیمَنِ اجْتَمَعَ أَبُوبَکْرٍ وَ عُمَرُ وَ عُثْمَانُ وَ سَائِرُ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ ثُمَّ قَامَ خَطِیباً وَ ذَکَرَ بَعْدَهُ الْوَلَایَهًَْ فَأَلْزَمَهَا لِلنَّاسِ جَمِیعاً فَأَعْلَمَهُمْ أَمْرَ اللَّهِ بِذَلِکَ فَقَالَ قَوْمٌ مَا قَالُوا وَ تَنَاجَوْا بِمَا أَسَرُّوا.

امام صادق (علیه السلام)- ابوحسن لیثی از امام صادق (علیه السلام) نقل می‌کند که ایشان به کسانی که از دوستان و شیعیانش در محضرش بودند فرمود: «آیا روزی را می‌شناسید که خداوند به‌وسیله‌ی آن اسلام را محکم ساخت و به‌وسیله‌ی آن، علامت‌ها و نشانه‌های دین را آشکار کرد و آن روز را برای ما و دوستان ما و شیعیان ما عید قرار داد»؟ گفتند: «خدا و رسولش و فرزند رسولش داناترند. آیا آن، روز فطر است ای سرور ما»؟ فرمود: «نه». گفتند: «آیا آن، روز عید قربان است»؟ فرمود: «نه و این دو روز، بزرگ و شریف هستند و روز علامت‌ها و نشانه‌های دین، شریف‌تر از آن دو است و آن روز هجدهم ذی‌الحجّه است. هنگامی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از حجّهًْ الوداع برگشت و به غدیر خم آمد، خدای عزّوجلّ به جبرئیل دستور داد که هنگام اقامه‌ی نماز ظهر آن روز نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرود آید و به پیامبر (صلی الله علیه و آله) دستور داد که ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به‌پا دارد [و استوار گرداند] و او را بعد از خودش نشانه‌ی [هدایت] برای مردم نصب کند و او را در میان امّتش خلیفه قرار دهد؛ پس جبرئیل به‌سوی او فرود آمد و به او عرض کرد: «دوست من، محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند به تو سلام می‌رساند و به تو می‌فرماید: در این روز ولایت علی (علیه السلام) را به پا دار تا برای امّت تو بعد از تو نشانه‌ی هدایتی باشد که به‌سوی او برمی‌گردند و برایشان مانند تو می‌باشد». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «دوست من جبرئیل! من از تغییر [عقیده‌ی] اصحابم می‌ترسم؛ به‌خاطر ستمی که به او کردند و از آشکارشدن آنچه [منافقانه] درباره‌ی او مخفی می‌کنند [می‌ترسم]». جبرئیل بالا رفت و چیزی نگذشت که امر خداوند را فرود آورد و به پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ در نتیجه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به‌خاطر شدّت گرما نگران، وحشت‌زده و ترسان برخاست درحالی‌که پاهایش می‌سوخت و دستور داد که آن مکان تمیز گردد و خارها و غیر آن از زیر درخت بزرگ جارو شود؛ پس این کار انجام داده شد. سپس به نماز جماعت فرا خواند و مسلمانان جمع شدند و در میان کسانی که جمع شدند، ابوبکر، عمر، عثمان و بقیّه‌ی مهاجران و انصار بودند. سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) برخاست و خطبه‌ای خواند و بعد از آن ولایت را بیان فرمود و آن را برای همه‌ی مردم الزامی کرد و دستور خداوند را در مورد آن به آن‌ها اعلام کرد. سپس گروهی گفتند آنچه گفتند [و با دستور خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله) مخالفت کردند] و برنامه‌های سرّی خودشان را مخفیانه به یکدیگر گفتند و با هم نجوا کردند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu al-Hasan al-Laythi narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said to those of his friends and Shia who were present with him: "Do you know of a day by which Allah strengthened Islam, and through which He made manifest the signs and marks of the religion, and made that day a festival for us and for our friends and our Shia?" They said: "Allah and His Messenger (peace be upon him and his family) and the son of His Messenger know best. Is it the day of Fitr, O our master?" He said: "No." They said: "Is it the day of Qurban (Sacrifice)?" He said: "No. These two days are great and noble, and the day of the signs and marks of the religion is more noble than both of them, and that is the eighteenth day of Dhu al-Hijjah. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned from Hajjat al-Wada (the Farewell Pilgrimage) and came to Ghadir Khumm, Allah the Mighty and Majestic commanded Jibra'il to descend upon the Prophet (peace be upon him and his family) at the time of the noon prayer of that day, and He commanded the Prophet (peace be upon him and his family) to establish [and make firm] the wilayah (guardianship) of Amir al-Mu'minin (peace be upon him), and to appoint him as the sign [of guidance] for the people after him, and to make him caliph over his ummah. So Jibra'il descended to him and said to him: 'My beloved, Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah sends His greetings to you and says to you: On this day establish the wilayah of Ali (peace be upon him), so that he may be a sign of guidance for your ummah after you, to whom they will return, and he will be for them as you are.' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'My beloved Jibra'il! I fear the change [of belief] of my companions, because of the injustice they have committed against him, and I fear the exposure of what they [hypocritically] conceal regarding him.' Jibra'il ascended, and it was not long before he brought down the command of Allah and said to the Prophet (peace be upon him and his family): يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) rose anxious, alarmed and fearful due to the severity of the heat, while his feet were burning, and he ordered that the place be cleaned and that the thorns and other things beneath the great tree be swept away; and this was done. Then he called for the congregational prayer, and the Muslims gathered, and among those who gathered were Abu Bakr, Umar, Uthman and the rest of the Muhajirin and Ansar. Then the Prophet (peace be upon him and his family) stood and delivered a sermon, and after it he declared the wilayah and made it binding upon all the people, and he announced to them the command of Allah concerning it. Then a group said what they said [and opposed the command of Allah and the Prophet (peace be upon him and his family)], and told their secret plans to one another privately and whispered together."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ હસન લયસી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કરે છે કે તેમણે તેમના મિત્રો અને શિયાઓમાંથી જેઓ તેમની હાજરીમાં હતા તેમને ફરમાવ્યું: "શું તમે એ દિવસને ઓળખો છો જેના દ્વારા અલ્લાહે ઇસ્લામને મજબૂત બનાવ્યો અને જેના દ્વારા દીનના નિશાનો અને ચિહ્નો પ્રગટ કર્યાં, અને એ દિવસને અમારા માટે અને અમારા મિત્રો અને અમારા શિયાઓ માટે ઈદ કરાર દીધો?" તેઓએ કહ્યું: "અલ્લાહ અને તેના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેના રસૂલના ફરઝંદ વધુ જાણનારા છે. શું તે ઈદે ફિત્રનો દિવસ છે, હે અમારા સરદાર?" ફરમાવ્યું: "ના." તેઓએ કહ્યું: "શું તે ઈદે કુરબાનનો દિવસ છે?" ફરમાવ્યું: "ના, અને આ બંને દિવસો મહાન અને શ્રેષ્ઠ છે, અને દીનના નિશાનો અને ચિહ્નોનો દિવસ એ બંને કરતાં વધુ શ્રેષ્ઠ છે, અને તે ઝિલ્હજ્જની અઢારમી તારીખ છે. જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજ્જતુલ વિદાથી પાછા ફર્યા અને ગદીરે ખુમ પર આવ્યા, ત્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ જિબ્રઈલને હુકમ કર્યો કે તે દિવસે ઝુહરની નમાઝના સમયે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે ઉતરે, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ કર્યો કે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતને કાયમ કરે [અને મજબૂત બનાવે] અને પોતાના પછી તેમને લોકો માટે [હિદાયતનું] નિશાન બનાવે અને પોતાની ઉમ્મતમાં તેમને ખલીફા કરાર દે; તો જિબ્રઈલ તેમની તરફ ઉતર્યા અને તેમને અરજ કરી: 'મારા મિત્ર, મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તમને સલામ કહે છે અને તમને ફરમાવે છે: આજના દિવસે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતને કાયમ કરો જેથી તમારા પછી તમારી ઉમ્મત માટે હિદાયતનું નિશાન બને જેની તરફ તેઓ પાછા ફરે, અને તેઓ તેમના માટે તમારા જેવા હશે.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'મારા મિત્ર જિબ્રઈલ! હું મારા સહાબીઓના [અકીદામાં] બદલાવથી ડરું છું; તે ઝુલ્મના કારણે જે તેઓએ તેમના પર કર્યો છે, અને જે [મુનાફિકાના રૂપે] તેમના વિશે છુપાવે છે તે પ્રગટ થવાથી [ડરું છું].' જિબ્રઈલ ઉપર ગયા અને થોડી જ વારમાં અલ્લાહનો હુકમ લઈને ઉતર્યા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ફરમાવ્યું: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! જે કંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડી દો, અને જો તમે એમ ન કર્યું તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]; પરિણામે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગરમીની તીવ્રતાના કારણે ચિંતિત, ગભરાયેલા અને ડરેલા ઊભા થયા જ્યારે તેમના પગ બળી રહ્યા હતા, અને હુકમ કર્યો કે તે જગ્યાને સાફ કરવામાં આવે અને મોટા વૃક્ષની નીચેથી કાંટા અને બીજી વસ્તુઓ સાફ કરવામાં આવે; તો આ કામ કરવામાં આવ્યું. પછી જમાઅતની નમાઝ માટે બોલાવ્યા અને મુસલમાનો એકઠા થયા અને એકઠા થનારાઓમાં અબૂબક્ર, ઉમર, ઉસ્માન અને બાકીના મુહાજિરીન અને અન્સાર હતા. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને એક ખુત્બો પઢ્યો અને તેના પછી વિલાયતને બયાન ફરમાવી અને તેને બધા લોકો માટે ફરજિયાત કરી અને તેના વિશે અલ્લાહનો હુકમ તેમને જાહેર કર્યો. પછી એક જૂથે જે કહ્યું તે કહ્યું [અને અલ્લાહ અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના હુકમનો વિરોધ કર્યો] અને પોતાની ગુપ્ત યોજનાઓ છુપાઈને એકબીજાને કહી અને એકસાથે ગુસપુસ કરી."

#20

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

حَجَّ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الْمَدِینَهًِْ ... وَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ خَرَجَ مَعَهُ النَّاسُ وَ أَصْغَوْا إِلَیْهِ لِیَنْظُرُوا مَا یَصْنَعُ فَیَصْنَعُوا مِثْلَهُ فَحَجَّ بِهِمْ فَبَلَّغَ مَنْ حَجَّ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ أَهْلِ الْمَدِینَهًِْ وَ الْأَطْرَافِ وَ الْأَعْرَابِ سَبْعِینَ أَلْفَ إِنْسَانٍ أَوْ یَزِیدُونَ عَلَی نَحْوِ عَدَدِ أَصْحَابِ مُوسَی (علیه السلام) السَّبْعِینَ الْأَلْفَ الَّذِینَ أَخَذَ عَلَیْهِمْ بَیْعَهًَْ هَارُونَ (علیه السلام) فَاتَّصَلَتِ التَّلْبِیَهًُْ مَا بَیْنَ مَکَّهًَْ وَ الْمَدِینَهًِْ فَلَمَّا وَقَفَ الْمَوْقِفَ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ إِنَّهُ قَدْ دَنَا أَجَلُکَ وَ مُدَّتُکَ وَ إِنِّی أَسْتَقْدِمُکَ عَلَی مَا لَا بُدَّ مِنْهُ وَ لَا مَحِیصَ عَنْهُ فَاعْهَدْ عَهْدَکَ وَ تَقَدَّمْ وَصِیَّتَکَ وَ اعْمِدْ إِلَی مَا عِنْدَکَ مِنَ الْعِلْمِ وَ مِیرَاثِ عُلُومِ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) مِنْ قَبْلِکَ وَ السِّلَاحِ وَ التَّابُوتِ وَ جَمِیعِ مَا عِنْدَکَ مِنْ آیَاتِ الْأَنْبِیَاءِ (علیهم السلام) فَسَلِّمْهَا إِلَی وَصِیِّکَ وَ خَلِیفَتِکَ مِنْ بَعْدِکَ حُجَّتِیَ الْبَالِغَهًِْ عَلَی خَلْقِی عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَأَقِمْهُ لِلنَّاسِ وَ خُذْ عَهْدَهُ وَ مِیثَاقَهُ وَ بَیْعَتَهُ وَ ذَکِّرْهُمْ مَا أَخَذْتَ عَلَیْهِمْ مِنْ بَیْعَتِی وَ مِیثَاقِیَ الَّذِی وَاثَقْتَهُمْ بِهِ وَ عَهْدِیَ الَّذِی عَهِدْتَ إِلَیْهِمْ مِنْ وَلَایَهًِْ وَلِیِّی وَ مَوْلَاهُمْ وَ مَوْلَی کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَإِنِّی لَمْ أَقْبِضْ نَبِیّاً مِنْ أَنْبِیَائِی (علیهم السلام) إِلَّا بَعْدَ إِکْمَالِ دِینِی وَ إِتْمَامِ نِعْمَتِی بِوَلَایَهًِْ أَوْلِیَائِی وَ مُعَادَاهًِْ أَعْدَائِی وَ ذَلِکَ تَمَامُ کَمَالِ تَوْحِیدِی وَ دِینِی وَ إِتْمَامُ نِعْمَتِی عَلَی خَلْقِی بِاتِّبَاعِ وَلِیِّی وَ طَاعَتِهِ وَ إِنِّی لَا أَتْرُکُ أَرْضِی بِغَیْرِ قَیِّمٍ لِیَکُونَ حُجَّهًًْ عَلَی خَلْقِی فَ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً عَلِیٌّ (علیه السلام) وَلِیِّی وَ مَوْلَی کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ عَلِیٌّ عَبْدِی وَ وَصِیُّ نَبِیِّی (صلی الله علیه و آله) وَ الْخَلِیفَهًُْ مِنْ بَعْدِهِ وَ حُجَّتِیَ الْبَالِغَهًُْ عَلَی خَلْقِی مَقْرُونٌ طَاعَتُهُ مَعَ طَاعَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) نَبِیِّی وَ مَقْرُونٌ طَاعَهًُْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بِطَاعَتِی مَنْ أَطَاعَهُ فَقَدْ أَطَاعَنِی وَ مَنْ عَصَاهُ فَقَدْ عَصَانِی جَعَلْتُهُ عَلَماً بَیْنِی وَ بَیْنَ خَلْقِی فَمَنْ عَرَفَهُ کَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْکَرَهُ کَانَ کَافِراً وَ مَنْ أَشْرَکَ بِبَیْعَتِهِ کَانَ مُشْرِکاً وَ مَنْ لَقِیَنِی بِوَلَایَتِهِ دَخَلَ الْجَنَّهًَْ وَ مَنْ لَقِیَنِی بِعَدَاوَتِهِ دَخَلَ النَّارَ فَأَقِمْ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) عَلَماً وَ خُذْ عَلَیْهِمُ الْبَیْعَهًَْ وَ خُذْ عَهْدِی وَ مِیثَاقِی بِالَّذِی وَاثَقْتَهُمْ عَلَیْهِ فَإِنِّی قَابِضُکَ إِلَیَّ وَ مُسْتَقْدِمُکَ فَخَشِیَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَوْمَهُ وَ أَهْلَ النِّفَاقِ وَ الشِّقَاقِ أَنْ یَتَفَرَّقُوا وَ یَرْجِعُوا جَاهِلِیَّهًًْ لِمَا عَرَفَ مِنْ عَدَاوَتِهِمْ وَ مَا یُبَطِّنُوَن عَلَیْهِ أَنْفُسَهُمْ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) مِنَ الْبَغْضَاءِ وَ سَأَلَ جَبْرَئِیلَ أَنْ یَسْأَلَ رَبَّهُ الْعِصْمَهًَْ مِنَ النَّاسِ وَ انْتَظَرَ أَنْ یَأْتِیَهُ جَبْرَئِیلُ بِالْعِصْمَهًِْ مِنَ النَّاسِ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَأُخِّرَ ذَلِکَ إِلَی أَنْ بَلَغَ مَسْجِدَ الْخَیْفِ فَأَتَاهُ جَبْرَئِیلُ فِی مَسْجِدِ الْخَیْفِ فَأَمَرَهُ أَنْ یَعْهَدَ عَهْدَهُ وَ یُقِیمَ عَلِیّاً (علیه السلام) لِلنَّاسِ وَ لَمْ یَأْتِهِ الْعِصْمَهًُْ مِنَ اللَّهِ تَعَالَی بِالَّذِی أَرَادَ حَتَّی أَتَی کُرَاعَ الْغَمِیمِ بَیْنَ مَکَّهًَْ وَ الْمَدِینَهًِْ فَأَتَاهُ جَبْرَئِیلُ وَ أَمَرَهُ بِالَّذِی أَمَرَ بِهِ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ یَأْتِهِ بِالْعِصْمَهًِْ فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ إِنِّی لَأَخْشَی قَوْمِی أَنْ یُکَذِّبُونِی وَ لَا یَقْبَلُوا قَوْلِی فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) فَرَحَلَ فَلَمَّا بَلَغَ غَدِیرَ خُمٍّ قَبْلَ الْجُحْفَهًِْ بِثَلَاثَهًِْ أَمْیَالٍ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ ع عَلَی خَمْسِ سَاعَاتٍ مَضَتْ مِنَ النَّهَارِ بِالزَّجْرِ وَ الِانْتِهَار وَ الْعِصْمَهًِْ مِنَ النَّاسِ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فِی عَلِیٍ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَکَانَ أَوَّلُهُمْ بَلَغَ قُرْبَ الْجُحْفَهًِْ فَأَمَرَهُ أَنْ یَرُدَّ مَنْ تَقَدَّمَ مِنْهُمْ وَ حَبَسَ مَنْ تَأَخَّرَ مِنْهُمْ فِی ذَلِکَ الْمَکَانِ لِیُقِیمَ عَلِیّاً (علیه السلام) لِلنَّاسِ وَ یُبَلِّغَهُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَخْبَرَ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَی قَدْ عَصَمَهُ مِنَ النَّاسِ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عِنْدَ مَا جَاءَتْهُ الْعِصْمَهًُْ مُنَادِیاً فَنَادَی فِی النَّاسِ بِالصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ وَ تَنَحَّی عَنْ یَمِینِ الطَّرِیقِ إِلَی جَنْبِ مَسْجِدِ الْغَدِیرِ أَمَرَهُ بِذَلِکَ جَبْرَئِیلُ عَنِ اللَّهِ تَعَالَی وَ فِی الْمَوْضِعِ سَلَمَاتٌ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُقَمَ مَا تَحْتَهُنَّ وَ یُنْصَبَ لَهُ أَحْجَارٌ کَهَیْئَهًِْ الْمِنْبَرِ لِیُشْرِفَ عَلَی النَّاسِ فَتَرَاجَعَ النَّاسُ وَ احْتُبِسَ أَوَاخِرُهُمْ فِی ذَلِکَ الْمَکَانِ لَا یَزَالُونَ وَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَوْقَ تِلْکَ الْأَحْجَارِ وَ قَالَ (صلی الله علیه و آله) الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی عَلَا بِتَوْحِیدِهِ وَ دَنَا فِی تَفْرِیدِهِ وَ جَلَّ فِی سُلْطَانِهِ وَ عَظُمَ فِی أَرْکَانِهِ ... أَشْهَدُ لَهُ بِالرُّبُوبِیَّهًِْ وَ أُؤَدِّی مَا أَوْحَی إِلَیَّ بِهِ خَوْفاً وَ حَذَراً مِنْ أَنْ تَحِلَّ بِی قَارِعَهًٌْ لَا یَدْفَعُهَا عَنِّی أَحَدٌ وَ إِنْ عَظُمَتْ مِنَّتُهُ وَ صَفَتْ خَلَّتُهُ لِأَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ قَدْ أَعْلَمَنِی إِنْ لَمْ أُبَلِّغْ مَا أَنْزَلَ إِلَیَ فَما بَلَّغْتُ رِسالَتَهُ فَقَدْ تَضَمَّنَ لِیَ الْعِصْمَهًَْ وَ هُوَ اللَّهُ الْکَافِی الْکَرِیمُ وَ أَوْحَی إِلَیَ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ... مَعَاشِرَ النَّاسِ مَا قَصَّرْتُ عَنْ تَبْلِیغِ مَا أَنْزَلَهُ وَ أَنَا مُبَیِّنٌ سَبَبَ هَذِهِ الْآیَهًِْ إِنَّ جَبْرَئِیلَ هَبَطَ إِلَیَّ مِرَاراً ثَلَاثاً یَأْمُرُنِی عَنِ السَّلَامِ رَبِّی وَ هُوَ السَّلَامُ أَنْ أَقُومَ فِی هَذَا الْمَشْهَدِ وَ أُعْلِمَ کُلَّ أَبْیَضَ وَ أَحْمَرَ وَ أَسْوَدَ أَنَّ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) أَخِی وَ وَصِیِّی وَ خَلِیفَتِی وَ الْإِمَامُ مِنْ بَعْدِی الَّذِی مَحَلُّهُ مِنِّی مَحَلُّ هَارُونَ (علیه السلام) مِنْ مُوسَی (علیه السلام) إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِیَّ بَعْدِی وَلِیُّکُمْ بَعْدَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عَلَیّ بِذَلِکَ آیَهًَْ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ وَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) الَّذِی أَقَامَ الصَّلَاهًَْ وَ آتَی الزَّکَاهًَْ وَ هُوَ رَاکِعٌ یُرِیدُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِی کُلِّ حَالٍ وَ سَأَلْتُ جَبْرَئِیلَ أَنْ یَسْتَعْفِیَ لِی مِنْ تَبْلِیغِ ذَلِکَ إِلَیْکُمْ أَیُّهَا النَّاسُ لِعِلْمِی بِقِلَّهًِْ الْمُتَّقِینَ وَ کَثْرَهًِْ الْمُنَافِقِینَ وَ إِدْغَالِ الْآثِمِینَ وَ خَتَلِ الْمُسْتَهْزِءِینَ الَّذِینَ وَصَفَهُمُ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ بِأَنَّهُمْ یَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَیْسَ فِی قُلُوبِهِمْ وَ یَحْسَبُونَهُ هَیِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللهِ عَظِیمٌ لِکَثْرَهًِْ أَذَاهُمْ غَیْرَ مَرَّهًٍْ حَتَّی سَمَّوْنِی أُذُناً وَ زَعَمُوا أَنَّهُ لِکَثْرَهًِْ مُلَازَمَتِهِ إِیَّایَ وَ إِقْبَالِی عَلَیْهِ حَتَّی أَنْزَلَ اللَّهُ فِی ذَلِکَ الَّذِینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ فَقَالَ قُلْ أُذُنُ الْأُذُنُ مَنْ یُصَدِّقُ بِکُلِّ مَا یَسْمَعُ عَلَی الَّذِی تَزْعُمُونَ إِنَّهُ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ ... وَ لَوْ شِئْتُ أَنْ أُسَمِّیَ الْقَائِلِینَ بِأَسْمَائِهِمْ لَسَمَّیْتُ وَ أَوْمَأْتُ إِلَیْهِمْ بِأَعْیَانِهِمْ وَ لَوْ شِئْتُ أَنْ أَدُلَّ عَلَیْهِمْ لَدَلَلْتُ وَ لَکِنِّی فِی أَمْرِهِمْ قَدْ تَکَرَّمْتُ وَ کُلَّ ذَلِکَ لَا یَرْضَی اللَّهُ مِنِّی إِلَّا أَنْ أُبَلِّغَ مَا أَنْزَلَ إِلَیَّ فَقَالَ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فی علی وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ ... فَاعْلَمُوا مَعَاشِرَ النَّاسِ وَ افْهَمُوهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ قَدْ نَصَبَهُ لَکُمْ وَلِیّاً وَ إِمَاماً مُفْتَرَضَهًًْ طَاعَتُهُ عَلَی الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ وَ عَلَی التَّابِعِینَ بِإِحْسَانٍ وَ عَلَی الْبَادِئِ وَ الْحَاضِرِ وَ الْأَعْجَمِیِّ وَ الْعَرَبِیِّ وَ الْحُرِّ وَ الْمَمْلُوکِ وَ الصَّغِیرِ وَ الْکَبِیرِ وَ عَلَی الْأَبْیَضِ وَ الْأَسْوَدِ وَ عَلَی کُلِّ مُوَحِّدٍ مَاضٍ حُکْمُهُ جَائِزٌ قَوْلُهُ نَافِذٌ أَمْرُهُ مَلْعُونٌ مَنْ خَالَفَهُ مَرْحُومٌ مَنْ صَدَّقَهُ قَدْ غَفَرَ اللَّهُ لِمَنْ سَمِعَ لَهُ وَ أَطَاعَ لَهُ.

امام باقر (علیه السلام)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از مدینه حج گزارد... رسول خدا (صلی الله علیه و آله) روانه گشت و مردمان نیز درپی وی، روان گشتند و به وی گوش سپردند تا ببینند چه می‌کند تا همچون وی عمل کنند و نبی ایشان را به حج برد و شمار کسانی که با پیامبر (صلی الله علیه و آله) از مدینه و اطراف آن و بادیه‌نشینان به حج آمدند، هفتاد هزار تن یا بیشتر بودند، مانند شمار اصحاب موسی (علیه السلام) که ایشان را با هارون بیعت داد، و در واقع تلبیه‌گفتن و احرام بستن در تمام فاصله‌ی مدینه تا مکّه پیوسته بود و آنگاه که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در توقفگاه موعود ایستاد، جبرئیل بر وی نازل گشت و گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند عزّوجلّ به تو درود می‌فرستد و می‌فرماید: که همانا اجل تو و مدّت حیاتت سر رسیده است و من تو را به امری فرا می‌خوانم که از آن چاره‌ای نیست و لاجرم باید انجام گردد، پس اندرز و زنهارت را بازگو و سفارش‌هایت را بر زبان‌آر و هر آنچه از دانش و میراث علوم انبیای پیشین (علیهم السلام) و سلاح و صندوق و هر آنچه از نشانه‌های انبیای گذشته داری را به وصی و جانشین پس از خود، حجّت بالغه من بر خلقم علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) تسلیم نما و او را برای مردمان برپای دار و برایش عهد و پیمان و ولایت بگیر و ایشان را به بیعت و پیمانی که از ایشان گرفتی برای من و من بدان پای‌گیرشان کردم، و عهدی که درباره‌ی ولایت ولیّ خود و مولای ایشان و مولای همه‌ی زنان و مردان مؤمن علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) با ایشان بستم، یادآور شو چرا که من هیچ یک از انبیاء (علیهم السلام) را قبض روح نکرده‌ام، مگر پس از کامل‌کردن حجّتم و دینم و به نهایت‌رساندن نعمتم با ولایت اولیایم و دشمنی دشمنانم که این کمال توحید من و دین من و نهایت نعمت من بر بندگانم با پیروی و اطاعت از ولیّ‌ام می‌باشد و این از آن‌جهت که من زمین را بدون سرپرست که حجّت بر خلق باشد، رها نمی‌کنم و الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً؛ علی (علیه السلام) ولیّ من و مولای هر مرد و زن مؤمن است، علی (علیه السلام) بنده‌ی من و وصی نبیّ من و جانشین پس از وی و حجّت بالغه من بر مردم است و اطاعت از وی همچون اطاعت از محمّد (صلی الله علیه و آله) نبی من است و اطاعت از محمّد (صلی الله علیه و آله) نیز هم پایه اطاعت از من است و هرکه او را فرمان پذیرد، به حق که فرمان مرا به جان خریده و هرکه بر وی سرکشی نماید، به حق بر من نافرمانی‌کرده است. وی را علَمی بین خود و خلقم نهادم و هرکه او را [به ولایت] بشناسد، مؤمن است و هرکه او را انکار نماید، کافر است و هرکه بر بیعت وی شرک ورزد، مشرک خواهد بود و هرکس با داشتن ولایت وی به دیدار من آید، به بهشت درآید و هرکه بر دشمنی وی به محضر من آید، به آتش افکنده شود. پس ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! علی (علیه السلام) را به عنوان پیشوا و نشانه‌ی راه، فراز آور و بر مردمان بیعت گیر و عهد و پیمان مرا که بدان پای‌گیرشان کردم، از آنان بگیر که من تو را نزد خود خواهم آورد و به‌زودی فراخوانده می‌شوی. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بر قوم خود بیمناک گشت و به‌خاطر آشنایی با عنادورزی دائمی ایشان و نیز بغضی که نسبت به علی (علیه السلام) داشتند، ترسید که اهل نفاق و جدایی‌طلبان از امّت، پراکنده شده و به جاهلیّتی که داشتند، بازگردند و از جبرئیل خواست که از خداوند، آسودگی از شر مردم برای وی طلب کند و درنگ نمود تا جبرئیل از نزد خداوند، پناه از شر مردم را برایش آورد و ابلاغ پیام حق را تا رسیدن به مسجد خیف، تأخیر انداخت و جبرئیل آمد و گفت که پیامبر اندرزهایش را به مردم بگوید و حجّت حق، علی (علیه السلام) را بر مردم اقامه نماید و تا زمانی که به کراع الغمیم (میان مکّه و مدینه) رسیدند، از جانب خداوند برای پیامبر (صلی الله علیه و آله)، پناه از مردم نیاورد و بار دیگر، جبرئیل ظاهر گشت و وی را به همان امری که پیش از آن گفته بود، فرمان داد. ولی همچنان موضوع در امان بودن از مردم را بیان نکرد .پیامبر فرمود: «ای جبرئیل! می‌ترسم که مردم مرا تکذیب نمایند و سخنم درباره‌ی علی (علیه السلام) را نپذیرند». پیامبر بار دیگر به راه افتاد و چون به غدیرخم و سه میلی جحفه رسیدند، جبرئیل درحالی‌که پنج ساعت از روز طی‌شده بود، با پیام جلوگیری و نکوهش و پناه‌دادن از شرّ مردم، آمد و گفت: ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند به تو درود می‌فرستد و می‌فرماید: ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت در مورد علی (علیه السلام) بر تو نازل شده است، کاملًا (به مردم) برسان! و اگر نکنی، رسالت او را انجام نداده‌ای! خداوند تو را از (خطرات احتمالی) مردم، نگاه می‌دارد؛ و خداوند، جمعیّت کافران (لجوج) را هدایت نمی‌کند. اوّلین نفرات کاروان به جحفه رسیده بودند و پیامبر دستور داد که بازگردانده شوند و کسانی که عقب‌تر مانده‌اند، در همین مکان باز ایستند تا علی (علیه السلام) را بر مردم اقامه نماید و ایشان را از آنچه خداوند درباره‌ی علی (علیه السلام) نازل فرموده، آگاه سازد و خبر داد که خداوند متعال وی را از شر مردمان در امان خواهد داشت. آنگاه که پیامبر از امر حفظ و امان الهی اطمینان یافت، فرمود تا منادی صدا زند و منادی، فریاد نماز جماعت سر داد و از سمت راست مسیر، به‌سمت مسجد غدیر دور شد و این دستوری بود که جبرئیل از طرف خدا آورده بود. در مکان اجتماع، سلمه‌هایی بود که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دستور داد زیر آن‌ها تمیز و خشک شود و برای وی سنگ‌هایی را مانند منبر بنهند تا بر مردم اشراف داشته باشد. مردم بازگشتند و عقب مانده‌ها در مکان اجتماع، توقّف کردند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بر فراز آن سنگ‌ها رفت و فرمود: «سپاس خدایی راست که به توحید خود در اوج است و در یگانگی‌اش در دسترس خلق است و در سلطنتش شکوهمند و در ارکان قلمروی خود، عظیم است و اکنون بر بندگی خویش در محضر وی اقرار می‌کنم و به پروردگاری او گواهی می‌دهم و وظیفه‌ی خود را در آنچه به من وحی‌شده، انجام می‌دهم؛ مبادا که با اطاعت نکردنم، از سوی او عذابی کوبنده فرود آید که احدی را یارای پس راندن آن از من نمی‌باشد، هرچند کاردانی اش بسیار و دوستی‌اش خالص می‌باشد. چرا که معبودی جز او نیست، اوست که مرا آگاهی داد که اگر آنچه بر من نازل کرده، به مردم نرسانم، وظیفه‌ی رسالتش را انجام نداده‌ام، و خداوند تبارک‌وتعالی ایمنی از آزار مردم را برایم تضمین‌کرده و البتّه که او بسنده و بخشنده است. پس آنگاه، چنین به من وحی فرستاد: بسم الله الرحمن الرحیم یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ ... هان ای مردمان! آنچه بر من فرود آمده، در تبلیغ آن کوتاهی نکرده‌ام و اکنون سبب نزول آیه را بر شما بیان می‌کنم: همانا جبرئیل، سه‌مرتبه بر من فرود آمد و مرا از سوی سلام، پروردگارم که تنها اوست سلام، فرمانی آورد که در این مکان به پای ایستم و به هر سفید و سرخ و سیاهی اعلام کنم که علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام)، برادر، وصی و جانشین من در میان امّت و امام پس از من است که جایگاه او نسبت به من به سان هارون نسبت به موسی (علیه السلام) است، لیکن پیامبری پس از من نخواهد بود اختیارتان است. پروردگارم در این باره، آیه‌ای از کتاب خویش بر من نازل فرموده که: إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ الله وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَهُمْ راکعون و هرآینه علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است که نماز به پاداشته و در رکوع، زکات پرداخته و پیوسته جویای خدای عزّوجلّ است. و من از جبرئیل درخواست کردم که معاف‌نمودن من از رساندن این پیام به شما را درخواست نماید. زیرا کمی پرهیزکاران و فزونی منافقان و مداخله گناه‌پیشگان و فریبکاری مسخره‌کنندگان اسلام را می‌دانم؛ همانان که خداوند در کتاب خود در وصفشان فرموده: به زبان آن را می‌گویند که در دل‌هایشان نیست. ( فتح/۱۱ ) و آن را اندک و آسان می‌شمارند؛ حال آنکه نزد خداوند، بس بزرگ است، و نیز از آن روی که منافقان، بارها مرا آزار رسانیده تا بدانجا که مرا اُذُن (سخن شنو و زودباور) نامیده‌اند، به‌خاطر همراهی بسیار علی (علیه السلام) با من و روی‌نمودن من به وی، تا بدانجا که خداوند در این باره آیه‌ای فرونازل کرد: و از آنانند کسانی که پیامبر خدا را می‌آزارند و او را سخن شنو و زودباور می‌نامند. ( توبه/۶۱ )». بگو: آری سخن شنو است. بر علیه آنانکه گمان می‌کنند او تنها سخن می‌شنود؛ این برای شما بهتر است... و اگر می‌خواستم نام گویندگان چنین سخنی را بر زبان آورم و یا مستقیما با دستم به آنان اشاره کنم و یا مردمان را به‌سویشان هدایت کنم، به‌راحتی، این کار را می‌کردم، لیکن سوگند به خدا که در کارشان کرامت نموده، لب فرو بستم. با این‌حال، خداوند از من خشنود نخواهد گشت، مگر اینکه آنچه در حقّ علی (علیه السلام) نازل کرده به گوش شما برسانم. سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) چنین خواند: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ در حقّ علی (علیه السلام) وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ هان ای مردمان! بدانید که خداوند، او را برایتان صاحب اختیار و امام قرار داده و پیروی او را بر مهاجران و انصار و آنان که به نیکی از ایشان پیروی می‌کنند و بر بادیه‌نشینان و شهروندان و بر عجم و عرب و آزاد و برده و بر کوچک و بزرگ و سفید و سیاه و بر هر یکتاپرست، واجب شمرده است. فرمان او جاری، گفتار او بسنده و امرش نافذ است. ناسازگارش نفرین شده، و پیرو و باورکننده‌اش در مهر و رحمت است. هرآینه خداوند، شنوایان سخن او و فرمان بران وی را آمرزیده است».

Imam Baqir (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) performed the Hajj from Medina... The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out and the people set out following him, listening closely to him to see what he did so that they might do the like, and the Prophet led them in the Hajj. The number of those who came for the Hajj with the Prophet (peace be upon him and his family) from Medina, its surroundings, and the desert-dwellers, was seventy thousand persons or more — like the number of the companions of Musa (peace be upon him) whom he had take the pledge of allegiance to Harun. Indeed, the calling of the talbiyah and the wearing of ihram continued throughout the entire distance between Medina and Mecca. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stood at the appointed halting place, Jibra'il descended upon him and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah the Mighty and Majestic sends His salutation upon you and says: Indeed, your appointed time and the term of your life have drawn near, and I am summoning you to a matter from which there is no escape and which must inevitably come to pass. So deliver your counsel and warning, utter your bequests, and hand over all that you possess of knowledge and the inherited sciences of the previous prophets (peace be upon them), and the weapons, and the ark, and all the signs of the previous prophets that you possess, to your successor and the one who comes after you, My conclusive proof over My creation, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). Set him up for the people, and take for him the covenant, the pledge, and the allegiance, and remind them of the allegiance and covenant which you took from them for Me and by which I bound them, and the covenant which I made with them concerning the wilayah of My friend, and their master, and the master of every believing man and believing woman, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). For indeed, I have not taken the soul of any of My prophets (peace be upon them) except after completing My religion and perfecting My blessing through the wilayah of My friends and enmity toward My enemies. That is the completion of the perfection of My oneness and My religion, and the perfection of My blessing upon My servants through following My friend and obeying him. And indeed, I do not leave My earth without a caretaker to be a proof over My creation. So الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً [This day I have perfected for you your religion and completed My blessing upon you and approved for you Islam as a religion]. Ali (peace be upon him) is My friend and the master of every believing man and believing woman; Ali (peace be upon him) is My servant and the successor of My prophet and the caliph after him and My conclusive proof over the people; obedience to him is joined with obedience to Muhammad (peace be upon him and his family) My prophet, and obedience to Muhammad (peace be upon him and his family) is joined with obedience to Me. Whoever obeys him has truly accepted My command with his life, and whoever rebels against him has truly disobeyed Me. I have set him up as a banner between Me and My creation; whoever recognises him [in wilayah] is a believer, and whoever denies him is a disbeliever, and whoever associates a partner in his allegiance is a polytheist, and whoever meets Me holding to his wilayah shall enter Paradise, and whoever meets Me in enmity toward him shall be cast into the Fire. So, O Muhammad (peace be upon him and his family)! Raise up Ali (peace be upon him) as a leader and a sign of the path, and take the pledge of allegiance for him from the people, and take from them My covenant and My pact by which I bound them, for indeed I shall bring you unto Myself and you shall soon be summoned." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) grew fearful for his people, and, because of his familiarity with their constant hostility and the rancour they harboured toward Ali (peace be upon him), he feared that the people of hypocrisy and those seeking division within the community might scatter and revert to the Jahiliyyah in which they had been. He asked Jibra'il to seek from Allah safety from the harm of the people for him, and he waited for Jibra'il to bring him from Allah the Mighty and Majestic protection from the people, and he delayed the delivery of the message of the Truth until they reached Masjid al-Khayf. Jibra'il came and told the Prophet to deliver his counsels to the people and to establish the proof of Truth, Ali (peace be upon him), over the people. But until the time they reached Kura' al-Ghamim (between Mecca and Medina), no protection from the people had come from Allah for the Prophet (peace be upon him and his family). Once again Jibra'il appeared and commanded him with the same command he had given before, but he still did not convey the matter of being safeguarded from the people. The Prophet said: "O Jibra'il! I fear that the people will deny me and will not accept my word concerning Ali (peace be upon him)." The Prophet set out once more, and when they reached Ghadir Khumm, three miles before al-Juhfah, Jibra'il came — five hours of the day having passed — with a message of rebuke, reproach, and protection from the harm of the people, and said: O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah sends His salutation upon you and says: يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord] concerning Ali (peace be upon him), وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. The foremost of the caravan had reached near al-Juhfah, and the Prophet ordered that they be brought back, and that those who had lagged behind should stop in that same place, so that he might establish Ali (peace be upon him) over the people and inform them of what Allah the Mighty and Majestic had revealed concerning Ali (peace be upon him), and he announced that Allah the Exalted had safeguarded him from the harm of the people. When the Prophet became assured of the divine safeguarding and protection, he ordered the caller to call out, and the caller cried out: "Gather for the congregational prayer!" And he turned aside from the right of the road toward Masjid al-Ghadir — this was a command Jibra'il had brought from Allah. At the place of gathering there were samurah trees (thorny acacias); the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered that the ground beneath them be cleaned and dried, and that stones be set up for him in the shape of a pulpit so that he could overlook the people. The people returned, and those who had lagged behind halted at the place of gathering, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ascended upon those stones and said: "Praise be to Allah, who is exalted in His oneness, and near to His creation in His singularity, and majestic in His sovereignty, and mighty in the pillars of His dominion. Now I acknowledge my servitude to Him in His presence, and I bear witness to His lordship, and I discharge my duty regarding what has been revealed to me — lest, through my disobedience, a crushing punishment descend from Him which none has the power to ward off from me, however great his ability and however pure his friendship. For there is no god but He; it is He who informed me that if I do not deliver to the people what has been sent down to me, I have not fulfilled the duty of His message, and Allah the Blessed and Exalted has guaranteed me safety from the harm of the people, and indeed He is Sufficient and Generous. Then He sent this revelation to me: بسم الله الرحمن الرحیم يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [In the name of Allah, the Most Merciful, the Most Compassionate. O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people] ... O people! I have not fallen short in delivering what has been sent down to me, and now I shall explain to you the reason for the revelation of the verse: indeed, Jibra'il descended upon me three times and brought me a command from al-Salam (the Peace), my Lord — for He alone is al-Salam — that I stand in this place and announce to every white and red and black that Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) is my brother, my successor, my caliph in the ummah, and the Imam after me, whose place in relation to me is like that of Harun in relation to Musa (peace be upon him), except that there shall be no prophet after me; he is your master (wali) after Allah and His Messenger. My Lord has revealed to me concerning this a verse from His Book: إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ راكعون [Only Allah is your Wali and His Messenger and those who believe, those who keep up prayer and pay the zakat while they bow]. And truly it is Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) who established the prayer and gave the zakat while in ruku', ever seeking Allah the Mighty and Majestic. And I asked Jibra'il to request that I be excused from delivering this message to you, because I know the fewness of the pious, and the multitude of the hypocrites, and the meddling of the sinful, and the deceit of those who mock Islam — those whom Allah has described in His Book as saying with their tongues that which is not in their hearts (Fath/11), and reckoning it small and easy while with Allah it is exceedingly great; and also because the hypocrites had harmed me many times, to the point that they called me udhun (one who listens and readily believes), because of Ali's (peace be upon him) constant companionship with me and my turning toward him, until Allah revealed a verse concerning this: 'And among them are those who harm the Prophet of Allah and call him one who listens and readily believes' (Tawbah/61). Say: Yes, he is one who listens — against those who reckon that he only listens; this is better for you... And if I wished to name upon my tongue those who spoke such words, or to point at them directly with my hand, or to guide the people toward them, I could easily do so — but by Allah, I have shown magnanimity in their affair and held my lips closed. Yet, in spite of all this, Allah will not be pleased with me unless I convey to your ears what has been revealed concerning Ali (peace be upon him)." Then the Prophet (peace be upon him and his family) recited: يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord] concerning Ali (peace be upon him) وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. "O people! Know that Allah has appointed him for you as master and Imam, and has made obedience to him obligatory upon the Muhajirun and the Ansar and upon those who follow them in goodness, and upon the desert-dwellers and city-dwellers, and upon the non-Arab and the Arab, the free and the slave, the small and the great, the white and the black, and upon every monotheist. His command is executive, his word sufficient, and his order effective. Cursed is the one who opposes him, and mercy is upon the one who follows him and believes him. Indeed, Allah has forgiven those who listen to him and obey him."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મદીનાથી હજ કર્યો... રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નીકળ્યા અને લોકો પણ તેમની પાછળ નીકળ્યા અને તેમને ધ્યાનથી સાંભળ્યા જેથી જુએ કે તેઓ શું કરે છે અને તેમની જેમ કરે, અને પયગંબરે તેમને હજ કરાવ્યો. જે લોકો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે મદીના અને તેની આજુબાજુ તેમજ સહરાવાસીઓમાંથી હજ માટે આવ્યા હતા તેમની સંખ્યા સિત્તેર હજાર કે તેથી વધુ હતી — મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના તે સાથીઓની સંખ્યા જેટલી, જેમને તેમણે હારૂનની બયઅત કરાવી હતી. અને ખરેખર, તલ્બિયહ કહેવું અને ઇહરામ બાંધવું મદીનાથી મક્કા સુધીના સમગ્ર અંતરમાં સતત ચાલુ હતું. જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નિર્ધારિત ઠહરવાના સ્થળે ઊભા રહ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ તેમના પર ઊતર્યા અને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તમને સલામ મોકલે છે અને ફરમાવે છે: ખરેખર તમારો અજલ અને તમારી હયાતીની મુદ્દત નજીક આવી ગઈ છે અને હું તમને એવા કામ તરફ બોલાવું છું જેમાંથી કોઈ છૂટકારો નથી અને જે અવશ્ય પૂરું થવું જ જોઈએ. તો તમારી નસીહત અને ચેતવણી બયાન કરો અને તમારી વસિય્યતો ઉચ્ચારો અને જે કંઈ ઇલ્મ અને પહેલાંના અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ)ના ઇલ્મનો વારસો, હથિયાર, અને સંદૂક, અને પહેલાંના અંબિયાની જે નિશાનીઓ તમારી પાસે છે તે બધું તમારા વસી અને તમારા પછીના જાનશીન, મારી મખ્લૂક પર મારી પૂરી હુજ્જત, અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપી દો, અને તેમને લોકો સામે ઊભા કરો અને તેમના માટે અહદ, પયમાન અને બયઅત લો, અને લોકોને તે બયઅત અને પયમાનની યાદ આપો જે તમે તેમની પાસેથી મારા માટે લીધી હતી અને જેના પર મેં તેમને પાબંદ કર્યા હતા, અને તે અહદની જે મેં તેમની સાથે મારા વલી અને તેમના મૌલા અને દરેક મોમિન સ્ત્રી-પુરુષના મૌલા, અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત વિષે લીધો હતો. કારણ કે મેં કોઈ પણ નબી (અલયહિમુસ્સલામ)ની રૂહ કબ્ઝ કરી નથી, સિવાય કે મારી હુજ્જત અને મારા દીનને પૂરો કર્યા પછી અને મારા અવલિયાની વિલાયત અને મારા દુશ્મનોની દુશ્મનીથી મારી નેઅમતને પૂરી કર્યા પછી, અને આ મારી તૌહીદ અને મારા દીનનું કમાલ છે અને મારા વલીની પૈરવી અને તાબેદારીથી મારા બંદાઓ પર મારી નેઅમતની પરાકાષ્ઠા છે. અને આ એટલા માટે કે હું ઝમીનને એવા સરપરસ્ત વગર છોડતો નથી જે મખ્લૂક પર હુજ્જત હોય, અને الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન પૂરો કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી દીધી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]; અલી (અલયહિસ્સલામ) મારો વલી છે અને દરેક મોમિન સ્ત્રી-પુરુષનો મૌલા છે, અલી (અલયહિસ્સલામ) મારો બંદો છે અને મારા નબીના વસી છે અને તેમના પછીના જાનશીન અને લોકો પર મારી પૂરી હુજ્જત છે, અને તેમની તાબેદારી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારા નબીની તાબેદારી સાથે જોડાયેલી છે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની તાબેદારી મારી તાબેદારી સાથે જોડાયેલી છે. જે તેમનું ફરમાન સ્વીકારશે તેણે ખરેખર મારો ફરમાન જીવથી કબૂલ કર્યો, અને જે તેમની સામે બગાવત કરશે તેણે ખરેખર મારી નાફરમાની કરી. મેં તેમને મારી અને મારી મખ્લૂક વચ્ચે અલમ બનાવ્યા છે; જે તેમને [વિલાયતથી] ઓળખશે તે મોમિન છે, જે તેમનો ઇન્કાર કરશે તે કાફિર છે, જે તેમની બયઅતમાં શિર્ક કરશે તે મુશરિક હશે, અને જે તેમની વિલાયત સાથે મને મળશે તે જન્નતમાં દાખલ થશે, અને જે તેમની દુશ્મની સાથે મને મળશે તે આતિશમાં ફેંકાશે. તો હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પેશવા અને રાહની નિશાની તરીકે ઊંચે ઉઠાવો, અને લોકો પાસેથી બયઅત લો, અને મારો તે અહદ અને પયમાન જેનાથી મેં તેમને પાબંદ કર્યા હતા તેમની પાસેથી લો, કારણ કે હું તમને પોતાની પાસે લઈ લઈશ અને જલદી બોલાવવામાં આવશો.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાની કૌમથી ભયભીત થયા, અને તેમની સતત દુશ્મનીની જાણકારી અને અલી (અલયહિસ્સલામ) પ્રત્યેના તેમના દ્વેષને લીધે, તેમને ડર લાગ્યો કે ઉમ્મતના મુનાફિકો અને જુદાઈ ચાહનારાઓ વિખેરાઈ જશે અને પોતાની જાહિલિય્યત તરફ પાછા ફરી જશે, અને જિબ્રઈલ પાસે માંગણી કરી કે અલ્લાહથી લોકોના શરથી અમાનની માંગણી કરે અને રાહ જોઈ કે જિબ્રઈલ અલ્લાહ પાસેથી લોકોના શરથી પનાહ લઈ આવે અને હકના પયગામની તબ્લીગ મસ્જિદે ખૈફ સુધી પહોંચવા સુધી મુલતવી રાખી, અને જિબ્રઈલ આવ્યા અને કહ્યું કે પયગંબર પોતાની નસીહતો લોકોને કહે અને હકની હુજ્જત, અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લોકો પર કાયમ કરે, અને જ્યાં સુધી તેઓ કુરા'ઉલ ગમીમ (મક્કા અને મદીના વચ્ચે) પહોંચ્યા, ત્યાં સુધી અલ્લાહની તરફથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે લોકોથી પનાહ ન આવી, અને ફરી એક વાર જિબ્રઈલ ઝાહિર થયા અને તેમને તે જ હુકમ આપ્યો જે અગાઉ આપ્યો હતો, પરંતુ હજુ પણ લોકોથી અમાનમાં હોવાની વાત બયાન ન કરી. પયગંબરે ફરમાવ્યું: 'હે જિબ્રઈલ! મને ડર છે કે લોકો મને જૂઠલાવશે અને અલી (અલયહિસ્સલામ) વિષે મારી વાત નહીં કબૂલે.' પયગંબર ફરી રવાના થયા, અને જ્યારે ગદીરે ખુમ પર જુહફાથી ત્રણ માઈલ પહેલાં પહોંચ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ, દિવસના પાંચ કલાક પસાર થયા હતા તે વખતે, રોકવા અને ઠપકો આપવા અને લોકોના શરથી પનાહ આપવાના પયગામ સાથે આવ્યા અને કહ્યું: હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તમને સલામ મોકલે છે અને ફરમાવે છે: يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ [હે પયગંબર! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારા પર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડો] અલી (અલયહિસ્સલામ) વિષે, وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [અને જો તમે ન કર્યું, તો તમે તેમનો પયગામ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. કાફલાના પ્રથમ લોકો જુહફા નજીક પહોંચી ગયા હતા, અને પયગંબરે હુકમ આપ્યો કે તેમને પાછા લાવવામાં આવે અને જે લોકો પાછળ રહી ગયા છે તેઓ આ જ સ્થળે અટકી જાય, જેથી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લોકો પર કાયમ કરે અને તેમને તે વાતોથી આગાહ કરે જે અલ્લાહે અલી (અલયહિસ્સલામ) વિષે નાઝિલ કરી છે, અને ખબર આપી કે અલ્લાહ તઆલા તેમને લોકોના શરથી અમાનમાં રાખશે. જ્યારે પયગંબરે અલ્લાહી હિફાઝત અને અમાનની ખાતરી મેળવી, ત્યારે ફરમાવ્યું કે મુનાદી અવાજ આપે, અને મુનાદીએ 'નમાઝે જમાઅત'ની આવાજ આપી, અને રસ્તાની જમણી બાજુથી મસ્જિદે ગદીર તરફ વળ્યા — અને આ તે હુકમ હતો જે જિબ્રઈલ અલ્લાહ તરફથી લાવ્યા હતા. એકત્ર થવાના સ્થળે કેટલાક સલમા (કાંટાવાળા બાવળના ઝાડ) હતા, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હુકમ આપ્યો કે તેમની નીચે સાફ અને સૂકું કરવામાં આવે અને તેમના માટે મિમ્બરની જેમ પથ્થરો ગોઠવવામાં આવે જેથી લોકો પર દેખી શકે. લોકો પાછા ફર્યા અને પાછળ રહી ગયેલા લોકો એકત્ર થવાના સ્થળે ઊભા રહ્યા, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તે પથ્થરો પર ચઢ્યા અને ફરમાવ્યું: 'સ્તુતિ છે તે અલ્લાહ માટે જે પોતાની તૌહીદમાં ઊંચે છે અને પોતાની યકતાઈમાં મખ્લૂકની નજીક છે અને પોતાની સલ્તનતમાં શાનવાળો છે અને પોતાની હુકૂમતના રુકનોમાં અઝીમ છે, અને હવે હું તેમની હુઝૂરમાં પોતાની બંદગીનો એકરાર કરું છું અને તેમની રુબૂબિય્યતની ગવાહી આપું છું અને જે મારા પર વહી થઈ છે તેમાં પોતાની ફરજ અદા કરું છું; રખેને મારી નાફરમાનીથી તેમની તરફથી કોઈ કારમો અઝાબ ઊતરે જેને મારાથી પાછો હટાવવાની કોઈની હિમ્મત ન હોય, ભલે તેની આવડત ઘણી હોય અને તેની દોસ્તી ખાલિસ હોય. કારણ કે તેમના સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, તેઓ જ છે જેમણે મને આગાહ કર્યો કે જો હું જે તેમણે મારા પર નાઝિલ કર્યું છે તે લોકોને ન પહોંચાડું, તો મેં તેમની રિસાલતની ફરજ અદા કરી નથી, અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ મને લોકોના દુઃખથી અમાનની ખાતરી આપી છે અને ખરેખર તેઓ કાફી અને કરીમ છે. તો પછી, તેમણે મારા પર આ પ્રમાણે વહી નાઝિલ કરી: بسم الله الرحمن الرحیم يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત મહેરબાન અને દયાળુ છે. હે પયગંબર! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારા પર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડો, અને જો તમે ન કર્યું તો તમે તેમનો પયગામ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે] ... અરે લોકો! જે મારા પર ઊતર્યું છે તેની તબ્લીગમાં મેં કોતાહી કરી નથી અને હવે હું આયતના નુઝૂલનું કારણ તમારા સામે બયાન કરું છું: ખરેખર જિબ્રઈલ ત્રણ વાર મારા પર ઊતર્યા અને મને સલામ, મારા પરવરદિગાર તરફથી — જે એકલા જ સલામ છે — હુકમ લાવ્યા કે હું આ સ્થળે ઊભો રહું અને દરેક સફેદ, લાલ અને કાળાને એલાન કરું કે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) મારા ભાઈ, વસી, અને ઉમ્મતમાં મારા જાનશીન અને મારા પછીના ઇમામ છે, જેમનો દરજ્જો મારી નિસ્બતથી હારૂનની મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની નિસ્બતથી જેવો છે, પરંતુ મારા પછી કોઈ પયગંબર નહીં હોય; અલ્લાહ અને તેમના રસૂલ પછી તેઓ તમારા વલી છે. મારા પરવરદિગારે આ બાબતે પોતાની કિતાબમાંથી મારા પર એક આયત નાઝિલ કરી છે: إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ راكعون [તમારા વલી તો ફક્ત અલ્લાહ છે અને તેમના રસૂલ અને તે લોકો છે જેઓ ઈમાન લાવ્યા, જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે]. અને ખરેખર અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) જ છે જેમણે નમાઝ કાયમ કરી અને રુકૂઅમાં ઝકાત આપી અને હંમેશા અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ને ચાહનારા છે. અને મેં જિબ્રઈલ પાસે અરજ કરી કે તેઓ મારી માફી માંગે કે આ પયગામ તમને પહોંચાડવાથી મને મુક્ત કરવામાં આવે. કારણ કે હું પરહેઝગારોની ઓછપ અને મુનાફિકોની અધિકતા અને ગુનેહગારોની દખલઅંદાઝી અને ઇસ્લામની મશ્કરી કરનારાઓની દગાબાજી જાણું છું; તે જ લોકો જેમના વિષે અલ્લાહે પોતાની કિતાબમાં ફરમાવ્યું છે: 'તેઓ પોતાની જીભથી તે વસ્તુ કહે છે જે તેમના દિલોમાં નથી' (ફત્હ/૧૧), અને તેને નાનું અને સહેલું ગણે છે; જ્યારે અલ્લાહની નજરે તે ખૂબ મોટું છે, અને એ પણ કારણ કે મુનાફિકોએ મને અનેક વાર દુઃખ પહોંચાડ્યું છે, ત્યાં સુધી કે તેમણે મને 'ઉઝુન' (વાત સાંભળનાર અને જલ્દી માની લેનાર) કહ્યો છે, અલી (અલયહિસ્સલામ)ની મારી સાથે ઘણી હાજરી અને મારો તેમના તરફ વલણ હોવાના કારણે, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે આ બાબતે એક આયત નાઝિલ કરી: 'અને તેમનામાંથી કેટલાક તે છે જેઓ અલ્લાહના પયગંબરને દુઃખ પહોંચાડે છે અને તેમને 'વાત સાંભળનાર અને જલ્દી માની લેનાર' કહે છે' (તૌબા/૬૧). કહો: હા, તેઓ સાંભળનાર છે. તે લોકોની વિરુદ્ધ જેઓ ગણે છે કે તેઓ ફક્ત સાંભળે છે; આ તમારા માટે વધુ સારું છે... અને જો હું ઈચ્છું કે આવી વાત કહેનારાઓના નામ મારી જીભથી ઉચ્ચારું અથવા સીધા મારા હાથથી તેમની તરફ ઈશારો કરું અથવા લોકોને તેમના તરફ રહનુમાઈ કરું, તો સહેલાઈથી કરી શકું, પરંતુ ખુદાની કસમ કે તેમના મામલામાં કરમ કરીને હોઠ બંધ કરી લીધા. તેમ છતાં, અલ્લાહ મારાથી ખુશ નહીં થાય, સિવાય કે જે અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હકમાં નાઝિલ થયું છે તે તમારા કાનો સુધી પહોંચાડું.' પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ પ્રમાણે તિલાવત કરી: يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ [હે પયગંબર! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારા પર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડો] અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હકમાં وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [અને જો તમે ન કર્યું, તો તમે તેમનો પયગામ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. 'અરે લોકો! જાણી લો કે અલ્લાહે તેમને તમારા માટે સાહિબે ઇખ્તિયાર અને ઇમામ મુકર્રર કર્યા છે, અને તેમની પૈરવીને મુહાજિરીન અને અન્સાર પર, અને જેઓ તેમને નેકીથી અનુસરે છે તેમના પર, અને સહરાવાસીઓ અને શહેરીઓ પર, અને અજમી અને અરબ પર, અને આઝાદ અને ગુલામ પર, અને નાના અને મોટા પર, અને સફેદ અને કાળા પર, અને દરેક એકેશ્વરવાદી પર વાજિબ ઠરાવી છે. તેમનો હુકમ જારી છે, તેમનું કથન કાફી છે, અને તેમનો અમ્ર નાફિઝ છે. જે તેમનો વિરોધ કરે તે લઅનત પામેલ છે, અને જે તેમને અનુસરે અને તેમને સ્વીકારે તે મહેર અને રહમતમાં છે. ખરેખર અલ્લાહે તેમની વાત સાંભળનારાઓ અને તેમનું ફરમાન સ્વીકારનારાઓને માફ કર્યા છે.'

#21

الهادی (علیه السلام) Imam Hadi (peace be upon him) ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ)

وَ ذَکَرَ أَنَّهُ (علیه السلام) زَارَ بِهَا فِی یَوْمِ الْغَدِیرِ ... السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا مَوْلَایَ یَا أَمِیرَالمُؤمِنِینَ (علیه السلام) ... أَشْهَدُ أَنَّکَ الْمَخْصُوصُ بِمِدْحَهًِْ اللَّهِ الْمُخْلِصُ لِطَاعَهًِْ اللَّهِ لَمْ تَبْغِ بِالْهُدَی بَدَلًا وَ لَمْ تُشْرِکْ بِعِبَادَهًِْ رَبِّکَ أَحَداً وَ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَی اسْتَجَابَ لِنَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) فِیکَ دَعْوَتَهُ ثُمَّ أَمَرَهُ بِإِظْهَارِ مَا أَوْلَاکَ لِأُمَّتِهِ إِعْلَاءً لِشَأْنِکَ وَ إِعْلَاناً لِبُرْهَانِکَ وَ دَحْضاً لِلْأَبَاطِیلِ وَ قَطْعاً لِلْمَعَاذِیرِ فَلَمَّا أَشْفَقَ مِنْ فِتْنَهًِْ الْفَاسِقِینَ وَ اتَّقَی فِیکَ الْمُنَافِقِینَ أَوْحَی إِلَیْهِ رَبُّ الْعَالَمِینَ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَوَضَعَ عَلَی نَفْسِهِ أَوْزَارَ الْمَسِیرِ وَ نَهَضَ فِی رَمْضَاءِ الْهَجِیرِ فَخَطَبَ فَأَسْمَعَ وَ نَادَی فَأَبْلَغَ ثُمَّ سَأَلَهُمْ أَجْمَعَ فَقَالَ هَلْ بَلَّغْتُ فَقَالُوا اللَّهُمَّ بَلَی فَقَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ قَالَ أَلَسْتُ أَوْلَی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَقَالُوا بَلَی فَأَخَذَ بِیَدِکَ وَ قَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَمَا آمَنَ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فِیکَ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَّا قَلِیلٌ وَ لَا زَادَ أَکْثَرُهُمْ غَیْرَ تَخْسِیر.

امام هادی (علیه السلام)- امام هادی (علیه السلام) با این زیارت در روز غدیر امام علی (علیه السلام) را زیارت می‌کرد:... سلام بر تو ای مولا و سرپرست من، ای امیرمؤمنان (علیه السلام)!... گواهی می‌دهم که تو به مدح خداوند اختصاص یافته‌ای و در اطاعت خدا اخلاص داری و برای هدایت جایگزینی نخواستی و هیچ کس را در عبادت پروردگارت شریک نکردی و [گواهی می‌دهم] که خدای تعالی دعای پیامبرش (صلی الله علیه و آله) را در مورد تو مستجاب کرد. سپس به او دستور داد برتری و ولایت تو را برای امّتش آشکار کند تا شأن و منزلت تو را بالا ببرد و دلیل روشن تو را آشکار گرداند و باطل‌ها را از بین ببرد و عذرخواهی‌ها را قطع کند. هنگامی که پیامبر (صلی الله علیه و آله) از فتنه‌ی فاسقان نگران شد و در مورد تو از منافقان برحذر شد، پروردگار عالمیان به او وحی فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ پس بارهای سنگین این مسیر را بر دوش کشید و در گرمای وسط روز برخاست و خطبه خواند و به گوششان رساند و فریاد زد و ابلاغ فرمود. سپس از همه‌ی آن‌ها پرسید و فرمود: «آیا ابلاغ کردم»؟ گفتند: «به خدا سوگند بله». عرض کرد: «خدایا شاهد باش». سپس فرمود: «آیا نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر نیستم»؟ گفتند: «بله سزاوارتری». سپس دست تو را گرفت و فرمود: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، این علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار او است. خداوندا! دوست بدار کسی را که با او دوستی کند و دشمن باش با کسی که با او دشمنی کند و یاری کن کسی را که او را یاری کند و خوار بگردان کسی را که او را یاری نکند». سپس به آنچه خداوند در مورد تو بر پیامبرش نازل فرمود جز اندکی ایمان نیاوردند و اکثرشان جز زیانکاری نیفزودند.

Imam al-Hadi (peace be upon him): Imam al-Hadi (peace be upon him) used to visit Imam Ali (peace be upon him) on the Day of Ghadir with this ziyarat: ... Peace be upon you, O my master and guardian, O Commander of the Faithful (peace be upon him)! ... I bear witness that you are the one singled out for Allah's praise, sincere in obedience to Allah, that you sought no substitute for guidance and associated no one with your Lord in His worship, and [I bear witness] that Allah the Exalted answered the supplication of His Prophet (peace be upon him and his family) concerning you. Then He commanded him to make manifest to his community your excellence and your wilayah, to raise your rank and station, to make plain your clear proof, to destroy falsehoods and to cut off excuses. When the Prophet (peace be upon him and his family) grew anxious about the sedition of the corrupt and became wary of the hypocrites concerning you, the Lord of the Worlds revealed to him: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. So he shouldered the heavy burdens of the journey and rose in the burning heat of midday, delivered a sermon and made them hear, called out and conveyed the message. Then he asked them all and said: "Have I conveyed it?" They said: "By Allah, yes." He said: "O Allah, bear witness." Then he said: "Am I not more entitled to the believers than their own selves?" They said: "Yes, you are more entitled." Then he took your hand and said: "Whoever's master and guardian I am, this Ali (peace be upon him) is his master and guardian. O Allah! Befriend whoever befriends him, be the enemy of whoever is his enemy, help whoever helps him, and forsake whoever forsakes him." Yet only a few believed in what Allah had revealed to His Prophet concerning you, and most of them increased in nothing but loss.

ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ) ગદીરના દિવસે આ ઝિયારત સાથે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની ઝિયારત કરતા હતા: ... સલામ હો તમારા પર, હે મારા મૌલા અને સરપરસ્ત, હે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! ... હું ગવાહી આપું છું કે તમે અલ્લાહની પ્રશંસા માટે ખાસ છો, અલ્લાહની આજ્ઞાપાલનમાં ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા) ધરાવો છો, તમે હિદાયત માટે કોઈ બદલો ન ઇચ્છ્યો અને તમારા પરવરદિગારની ઇબાદતમાં કોઈને શરીક ન કર્યો, અને [હું ગવાહી આપું છું] કે અલ્લાહ તઆલાએ તમારા વિશે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની દુઆ કબૂલ કરી. પછી તેમને હુકમ આપ્યો કે તમારી શ્રેષ્ઠતા અને વિલાયતને પોતાની ઉમ્મત માટે જાહેર કરે જેથી તમારી શાન અને મરતબાને ઊંચી કરે, તમારી સ્પષ્ટ દલીલને પ્રગટ કરે, બાતિલોને નષ્ટ કરે અને બહાનાઓને કાપી નાખે. જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફાસિકોના ફિતનાથી ચિંતિત થયા અને તમારા વિશે મુનાફિકોથી સાવચેત થયા, ત્યારે આલમોના પરવરદિગારે તેમને વહી કરી: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે પયગંબર! જે કાંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડી દો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેમનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. તો તેમણે આ મુસાફરીના ભારે બોજને પોતાના ખભા પર ઉપાડ્યા અને દિવસના મધ્યની તપતી ગરમીમાં ઊભા થયા, ખુત્બો આપ્યો અને તેમને સંભળાવ્યો, બુલંદ અવાજે પોકાર્યો અને પહોંચાડ્યું. પછી બધાને પૂછ્યું અને ફરમાવ્યું: "શું મેં પહોંચાડી દીધું"? તેઓએ કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, હા". તેમણે અરજ કરી: "અય અલ્લાહ! તું ગવાહ રહે". પછી ફરમાવ્યું: "શું હું મોઅમેનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર નથી"? તેઓએ કહ્યું: "હા, તમે વધુ હકદાર છો". પછી તમારો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છું, આ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેનો મૌલા અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છે. અય અલ્લાહ! જે તેમની સાથે દોસ્તી કરે તેને દોસ્ત રાખ, જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેનો દુશ્મન થા, જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર, અને જે તેમની મદદ ન કરે તેને ઝલીલ કર". પછી અલ્લાહે તમારા વિશે પોતાના પયગંબર પર જે નાઝિલ કર્યું તેના પર થોડા સિવાય કોઈ ઈમાન ન લાવ્યા, અને તેમાંના મોટા ભાગનાએ નુકસાન સિવાય કંઈ ન વધાર્યું.

#22

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ أَبُوجَعفَرٍ (علیه السلام) أَنْزَلَ اللَّهُ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ تَفْسِیرُهَا أَتَخْشَی النَّاسَ فَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَرَفَعَهَا فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُ وَ أَبْغِضْ مَنْ أَبْغَضَهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام باقر (علیه السلام) روایت است: کلام نازل شده‌ی خداوند: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ تفسیرش این چنین است: «آیا از مردمان بیم‌داری؟ خداوند تو را از گزند آنان در امان می‌دارد». پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برخاست و دست علی (علیه السلام) را گرفت و بالا آورد و فرمود: «هرکسی که من مولای اویم، از این پس، علی (علیه السلام) مولای او خواهد بود. خدایا! دوست آن کسی باش که با او دوستی می‌کند و دشمن آن کسی باش که با آن که با او دشمنی می‌آورد و یاری کن کسی را که او را یاوری می‌کند و ترک‌کن آن که رهایش کرده است. دوست بدار کسی را که دوستش می‌دارد و کینه داشته باش با آن که با او به کین برخاسته است».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — It is narrated from Imam Baqir (peace be upon him): The revealed words of Allah: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ [O Messenger! Deliver what has been sent down to you from your Lord; and if you do not do it, then you have not delivered His message] — its interpretation is this: "Do you fear the people? Allah shall keep you safe from their harm." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stood up and took the hand of Ali (peace be upon him) and raised it and said: "Whoever I am his master, from this point on, Ali (peace be upon him) shall be his master. O Allah! Be the friend of the one who befriends him and be the enemy of the one who bears enmity toward him, and help the one who helps him and forsake the one who forsakes him. Love the one who loves him and hold hatred for the one who rises against him in hatred."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત છે: અલ્લાહનો નાઝિલ થયેલો કલામ: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ [ઓ રસૂલ! તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર જે નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી] — તેની તફસીર આ પ્રમાણે છે: "શું તમે લોકોથી ડરો છો? અલ્લાહ તમને તેમની હાનીથી સુરક્ષિત રાખશે." પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને અલી (અલયહિસ્સલામ) નો હાથ પકડ્યો અને ઊંચો કર્યો અને ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, હવે પછી, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા હશે. ઓ અલ્લાહ! જે તેમની સાથે દોસ્તી કરે તેનો દોસ્ત થા અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેનો દુશ્મન થા, અને જે તેમની મદદ કરે તેને મદદ કર અને જે તેમને છોડી દે તેને છોડી દે. જે તેમને પ્રેમ કરે તેને પ્રેમ કર અને જે તેમની સાથે દુશ્મનાવટ ઉભી કરે તેની સાથે કીનો રાખ."

#23

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

رُوِّینَا عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه السلام) أَنَّ رَجُلًا قَالَ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) إِنَّ الْحَسَنَ الْبَصْرِیَّ حَدَّثَنَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ إِنَ اللَّهَ أَرْسَلَنِی بِرِسَالَهًٍْ فَضَاقَ بِهَا صَدْرِی وَ خَشِیتُ أَنْ یُکَذِّبَنِی النَّاسُ فَتَوَاعَدَنِی إِنْ لَمْ أُبَلِّغْهَا أَنْ یُعَذِّبَنِی قَالَ لَهُ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَهَلْ حَدَّثَکُمْ بِالرِّسَالَهًِْ قَالَ لَا قَالَ أَمَا وَ اللَّهِ إِنَّهُ لَیَعْلَمُ مَا هِیَ وَ لَکِنَّهُ کَتَمَهَا مُتَعَمِّداً قَالَ الرَّجُلُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ وَ مَا هِیَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَمَرَ الْمُؤْمِنِینَ بِالصَّلَاهًِْ فِی کِتَابِهِ فَلَمْ یَدْرُوا مَا الصَّلَاهًُْ وَ لَا کَیْفَ یُصَلُّونَ فَأَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مُحَمَّداً نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُبَیِّنَ لَهُمْ کَیْفَ یُصَلُّونَ فَأَخْبَرَهُمْ بِکُلِّ مَا افْتَرَضَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ الصَّلَاهًِْ مُفَسَّراً وَ فَرَضَ الصَّلَاهًَْ فِی الْقُرْآنِ جُمْلَهًًْ فَفَسَّرَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی سُنَّتِهِ وَ أَعْلَمَهُمْ بِالَّذِی أَمَرَهُمْ بِهِ مِنَ الصَّلَاهًِْ الَّتِی فَرَضَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ وَ أَمَرَ بِالزَّکَاهًِْ فَلَمْ یَدْرُوا مَا هِیَ فَفَسَّرَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَعْلَمَهُمْ بِمَا یُؤْخَذُ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّهًِْ وَ الْإِبِلِ وَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ وَ الزَّرْعِ وَ لَمْ یَدَعْ شَیْئاً مِمَّا فَرَضَ اللَّهُ مِنَ الزَّکَاهًِْ إِلَّا فَسَّرَهُ لِأُمَّتِهِ وَ بَیَّنَهُ لَهُمْ وَ فَرَضَ عَلَیْهِمُ الصَّوْمَ فَلَمْ یَدْرُوا مَا الصَّوْمُ وَ لَا کَیْفَ یَصُومُونَ فَفَسَّرَهُ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بَیَّنَ لَهُمْ مَا یَتَّقُونَ فِی الصَّوْمِ وَ کَیْفَ یَصُومُونَ وَ أَمَرَ بِالْحَجِ فَأَمَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُفَسِّرَ لَهُمْ کَیْفَ یَحُجُّونَ حَتَّی أَوْضَحَ لَهُمْ ذَلِکَ فِی سُنَّتِهِ وَ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِالْوَلَایَهًِْ فَقَالَ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ فَفَرَضَ اللَّهُ وَلَایَهًَْ وُلَاهًِْ الْأَمْرِ فَلَمْ یَدْرُوا مَا هِیَ فَأَمَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُفَسِّرَ لَهُمْ مَا الْوَلَایَهًُْ مِثْلَ مَا فَسَّرَ لَهُمُ الصَّلَاهًَْ وَ الزَّکَاهًَْ وَ الصَّوْمَ وَ الْحَجَّ فَلَمَّا أَتَاهُ ذَلِکَ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ ضَاقَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَرْعاً وَ تَخَوَّفَ أَنْ یَرْتَدُّوا عَنْ دِینِهِ وَ أَنْ یُکَذِّبُوهُ فَضَاقَ صَدْرُهُ وَ رَاجَعَ رَبَّهُ فَأَوْحَی إِلَیْهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَصَدَعَ بِأَمْرِ اللَّهِ وَ قَامَ بِوَلَایَهًِْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ وَ نَادَی لِذَلِکَ الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ وَ أَمَرَ أَنْ یُبَلِّغَ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ وَ کَانَتِ الْفَرَائِضُ یَنْزِلُ مِنْهَا شَیْءٌ بَعْدَ شَیْءٍ تَنْزِلُ الْفَرِیضَهًُْ ثُمَّ تَنْزِلُ الْفَرِیضَهًُْ الْأُخْرَی وَ کَانَتِ الْوَلَایَهًُْ آخِرَ الْفَرَائِضِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَا أُنْزِلُ عَلَیْکُمْ بَعْدَ هَذِهِ الْفَرِیضَهًِْ فَرِیضَهًًْ قَدْ أَکْمَلْتُ لَکُمْ هَذِهِ الْفَرَائِضَ.

امام باقر (علیه السلام)- در روایات است که مردی به امام باقر (علیه السلام) عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا! حسن بصری برای ما حدیث نقل کرد که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند مرا به رسالتی مبعوث فرمود و به‌خاطر آن سینه‌ام تنگ شد و ترسیدم که مردم مرا تکذیب کنند؛ پس خداوند به من وعده داد که اگر ابلاغ نکنم مرا عذاب کند». اباجعفر (علیه السلام) به او فرمود: «آیا رسالت [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] را به شما گفت [که چه بود]»؟ گفت: «نه». فرمود: «به خدا سوگند او می‌داند آن [رسالت] چیست ولی عمداً آن را مخفی کرده است». آن مرد عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا! فدایت شوم. آن [رسالت] چیست»؟ فرمود: «خدای تبارک‌وتعالی در کتابش به مؤمنین دستور داد که نماز بخوانند و آن‌ها ندانستند که نماز چیست و چگونه نماز بخوانند؛ پس خدای عزّوجلّ به پیامبرش محمّد (صلی الله علیه و آله) دستور داد برای آن‌ها بیان کند که چگونه نماز بخوانند؛ پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) از همه‌ی چیزهایی‌که خداوند درباره‌ی نماز بر آن‌ها واجب کرد خبر داد و تفسیر کرد. خداوند همه‌ی نمازها را در قرآن واجب فرمود و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در سنّت و روش خود آن را تفسیر کرد و آن‌ها را از نمازی که خداوند بر آن‌ها واجب کرد و به آن دستور داد آگاه ساخت. و خداوند دستور داد زکات بدهند و ندانستند زکات چیست؛ پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن را تفسیر فرمود و آن‌ها را به آنچه از طلا، نقره، شتر، گاو، گوسفند و کشت [به‌عنوان زکات] گرفته می‌شود آگاه ساخت و همه‌ی چیزهایی که خداوند از زکات واجب کرده بود برای امّتش تفسیر کرد و برای آن‌ها بیان فرمود. و خداوند روزه را بر آن‌ها واجب کرد و ندانستند روزه چیست و چگونه روزه بگیرند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برای آن‌ها تفسیر فرمود و بیان فرمود که در روزه از چه چیزی پرهیز کنند و چگونه روزه بگیرند. و خداوند دستورداد حج انجام دهند و به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) دستور داد برای آن‌ها تفسیر کند که چگونه حجّ بجا بیاورند تا اینکه آن را در سنّتش برای آن‌ها آشکار کرد. و خدای عزّوجلّ به ولایت دستور داد و فرمود: سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و کسانی که ایمان آورده‌اند؛ همان‌ها که نماز را بر پا می‌دارند، و درحال رکوع، زکات می‌دهند. پس خداوند ولایت اولوا الأمر را واجب فرمود و آن‌ها ندانستند آن چیست. سپس خداوند به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) دستور داد برای آن‌ها تفسیر کند که ولایت چیست همانگونه که نماز، زکات، روزه و حج را برای آن‌ها تفسیر کرد. وقتی که آن [رسالت] از طرف خدای عزّوجلّ برایش آمد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) قلبش پریشان گشت و ترسید که از دینش برگردند و او را تکذیب کنند؛ پس سینه‌اش تنگ شد و به پروردگارش مراجعه کرد؛ پس خداوند به او وحی کرد: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ پس دستور خدا را آشکارا بیان کرد و ولایت امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را در روز غدیرخم به پا داشت و به‌خاطر آن به نماز جماعت فرا خواند و دستور داد حاضران به غایبان برسانند و واجبات یکی بعد از دیگری نازل می‌شد؛ [ابتدا] واجبی نازل می‌شد سپس واجب دیگری نازل می‌شد و ولایت آخرین واجبات بود؛ پس خدای عزّوجلّ نازل فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً؛ امام باقر (علیه السلام) فرمود: خدای عزّوجلّ می‌فرماید: «بعد از این واجب، واجبی بر شما نازل نمی‌کنم. این واجبات را برای شما کامل کردم».

Imam Baqir (peace be upon him): It is narrated that a man said to Imam Baqir (peace be upon him): "O son of the Messenger of Allah! Hasan al-Basri narrated to us a hadith that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Allah sent me with a mission, and because of it my breast became straitened and I feared that the people would deny me; so Allah promised me that if I did not deliver it He would punish me.'" Abu Ja'far (peace be upon him) said to him: "Did he tell you what the mission [of the Prophet (peace be upon him and his family)] was [that is, what it was]?" He said: "No." He said: "By Allah, he knows what that [mission] is, but he has hidden it deliberately." The man said: "O son of the Messenger of Allah! May I be sacrificed for you. What is that [mission]?" He said: "Allah, the Blessed and Exalted, commanded the believers in His Book to pray, and they did not know what the prayer was nor how they should pray; so Allah the Mighty and Majestic commanded His Prophet Muhammad (peace be upon him and his family) to explain to them how they should pray. So the Prophet (peace be upon him and his family) informed them of everything that Allah made obligatory upon them regarding the prayer and interpreted it. Allah made all the prayers obligatory in the Qur'an, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) explained it in his Sunnah and way, and made them aware of the prayer that Allah made obligatory upon them and commanded them to perform. And Allah commanded them to give zakat, and they did not know what zakat was; so the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) explained it and informed them of what is taken from gold, silver, camels, cattle, sheep and crops [as zakat], and interpreted for his ummah all the things that Allah had made obligatory regarding zakat, and explained it for them. And Allah made fasting obligatory upon them, and they did not know what fasting was nor how they should fast, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) explained it for them and made clear what they should abstain from in the fast and how they should fast. And Allah commanded them to perform the Hajj, and He commanded His Prophet (peace be upon him and his family) to explain to them how they should perform the Hajj, until he made it clear for them in his Sunnah. And Allah the Mighty and Majestic commanded regarding wilayah (guardianship) and said: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [Your guardian and master is only Allah and His Messenger and those who believe, those who establish the prayer and give zakat while bowing]. So Allah made obligatory the wilayah of ulu al-amr (those in authority), and they did not know what it was. Then Allah commanded His Prophet (peace be upon him and his family) to explain to them what wilayah is, just as He had explained to them the prayer, zakat, fasting and Hajj. When that [mission] came to him from Allah the Mighty and Majestic, the heart of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was troubled and he feared that they would turn back from his religion and deny him; so his breast became straitened and he turned to his Lord. Then Allah revealed to him: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. So he openly proclaimed the command of Allah and established the wilayah of Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) on the day of Ghadir Khumm, and called for a congregational prayer for that purpose, and commanded that those present should convey it to those absent. And the obligations were being sent down one after another; [first] an obligation would be sent down, then another obligation would be sent down, and wilayah was the last of the obligations. Then Allah the Mighty and Majestic revealed: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion]." Imam Baqir (peace be upon him) said: Allah the Mighty and Majestic says: "After this obligation, I will not send down upon you any [other] obligation. I have completed these obligations for you."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): રિવાયતોમાં છે કે એક માણસે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહના ફરઝંદ! હસન બસરીએ અમારા માટે હદીસ નકલ કરી કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે મને એક રિસાલત સાથે મબઊસ કર્યો અને તેના કારણે મારી છાતી તંગ થઈ ગઈ અને હું ડર્યો કે લોકો મને જૂઠલાવશે; પછી અલ્લાહે મને વચન આપ્યું કે જો હું તબ્લીગ ન કરું તો મને અઝાબ કરશે.'" અબૂ જાફર (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "શું તેણે [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની] રિસાલત તમને કહી [કે તે શું હતી]?" તેણે કહ્યું: "ના." ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ, તે જાણે છે કે તે [રિસાલત] શું છે, પરંતુ તેણે જાણી જોઈને તેને છુપાવી છે." તે માણસે અરજ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહના ફરઝંદ! હું આપ ઉપર કુરબાન થાઉં. તે [રિસાલત] શું છે?" ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ પોતાની કિતાબમાં મોમિનોને હુકમ આપ્યો કે તેઓ નમાઝ પઢે, અને તેઓ જાણતા ન હતા કે નમાઝ શું છે અને કેવી રીતે નમાઝ પઢવી; પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પોતાના પયગંબર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેમના માટે બયાન કરે કે કેવી રીતે નમાઝ પઢવી; પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે તમામ ચીજો વિશે ખબર આપી અને તફસીર કરી જે અલ્લાહે નમાઝ સંબંધી તેમના ઉપર વાજિબ કરી હતી. અલ્લાહે તમામ નમાઝો કુરઆનમાં વાજિબ ફરમાવી અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાની સુન્નત અને રીતમાં તેની તફસીર કરી અને તેઓને તે નમાઝથી આગાહ કર્યા જે અલ્લાહે તેમના ઉપર વાજિબ કરી અને તેનો હુકમ આપ્યો હતો. અને અલ્લાહે હુકમ આપ્યો કે તેઓ ઝકાત આપે અને તેઓ જાણતા ન હતા કે ઝકાત શું છે; પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેની તફસીર ફરમાવી અને તેઓને તે વસ્તુઓથી આગાહ કર્યા જે સોના, ચાંદી, ઊંટ, ગાય, ઘેટા-બકરા અને ખેતી [ઝકાત તરીકે] લેવામાં આવે છે, અને તે તમામ ચીજો પોતાની ઉમ્મત માટે તફસીર કરી જે અલ્લાહે ઝકાત વિષે વાજિબ કરી હતી અને તેઓ માટે બયાન ફરમાવ્યું. અને અલ્લાહે તેમના ઉપર રોઝો વાજિબ કર્યો અને તેઓ જાણતા ન હતા કે રોઝો શું છે અને કેવી રીતે રોઝો રાખવો, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેઓ માટે તફસીર ફરમાવી અને બયાન ફરમાવ્યું કે રોઝામાં કઈ ચીજથી પરહેઝ કરવી અને કેવી રીતે રોઝો રાખવો. અને અલ્લાહે હુકમ આપ્યો કે હજ્જ અદા કરે અને પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેમના માટે તફસીર કરે કે કેવી રીતે હજ્જ બજા લાવે; ત્યાં સુધી કે તેને પોતાની સુન્નતમાં તેઓ માટે સ્પષ્ટ કરી. અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે વિલાયતનો હુકમ આપ્યો અને ફરમાવ્યું: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [તમારા સરપરસ્ત અને વલી, ફક્ત અલ્લાહ, તેનો પયગંબર અને તે લોકો છે જેઓ ઈમાન લાવ્યા છે; તે જ લોકો કે જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે, અને રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે]. પછી અલ્લાહે ઉલુલ અમ્રની વિલાયત વાજિબ ફરમાવી અને તેઓ જાણતા ન હતા કે તે શું છે. પછી અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેઓ માટે તફસીર કરે કે વિલાયત શું છે, જેમ કે તેઓ માટે નમાઝ, ઝકાત, રોઝો અને હજ્જની તફસીર કરી હતી. જ્યારે તે [રિસાલત] અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની તરફથી તેમના પાસે આવી, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું દિલ પરેશાન થઈ ગયું અને ડર્યા કે તેઓ તેમના દીનથી ફરી જશે અને તેમને જૂઠલાવશે; પછી તેમની છાતી તંગ થઈ ગઈ અને પોતાના પરવરદિગાર તરફ રુજૂઅ કર્યો; પછી અલ્લાહે તેમને વહી કરી: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [ઓ પયગંબર! જે કંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા ઉપર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડો; અને જો તમે એમ ન કરશો તો તમે તેની રિસાલત પહોંચાડી નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]; પછી અલ્લાહના હુકમને સ્પષ્ટપણે બયાન કર્યો અને ગદીરે ખુમના દિવસે અમીરુલ મોમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત કાયમ કરી અને તેના માટે જમાઅતની નમાઝ માટે બોલાવ્યા અને હુકમ આપ્યો કે હાજર લોકો ગૈરહાજર લોકો સુધી પહોંચાડે. અને વાજિબાત એક પછી એક નાઝિલ થતી હતી; [પહેલા] એક વાજિબ નાઝિલ થતું પછી બીજું વાજિબ નાઝિલ થતું, અને વિલાયત છેલ્લી વાજિબાત હતી; પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે નાઝિલ ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન કામિલ કરી દીધો અને તમારા ઉપર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]; ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: "આ વાજિબ પછી, હું તમારા ઉપર કોઈ [બીજું] વાજિબ નાઝિલ કરીશ નહીં. આ વાજિબાત મેં તમારા માટે કામિલ કરી દીધા છે."

#24

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن أَحْمَدَ‌بْنِ‌یُوسُفَ مُعَنْعَنا عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ تَعَالَی یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ... فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حِینَ أَتَتْهُ عَزْمَهًٌْ مِنَ اللَّهِ فِی یَوْمٍ شَدِیدِ الْحَرِّ فَنُودِیَ فِی النَّاسِ فَاجْتَمَعُوا وَ أَمَرَ بِشَجَرَاتٍ فَقُمَّ مَا تَحْتَهُنَّ مِنَ الشَّوْکِ ثُمَّ قَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ مَنْ وَلِیُّکُمْ أَوْلَی بِکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ قَالُوا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ.

امام باقر (علیه السلام)- احمدبن‌یوسف از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی کلام خداوند تعالی: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ... نقل می‌کند، امام (علیه السلام) فرمود: چون این آیه نازل شد و تصمیم خداوند در روزی بسیار گرم به پیامبر (صلی الله علیه و آله) ابلاغ گشت، آن حضرت بیرون آمده و ندا داده شد، سپس مردم اجتماع کردند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) دستور فرمود زیر چند درخت را جارو کردند و خار و خاشاک آن را کنار زدند، سپس فرمود: «ای مردم، چه کسی ولیّ شما و از شما به خودتان سزاوارتر است»؟ عرض کردند: «خدا و رسول او». پس فرمود: «هرکه من مولای او بودم، اینک علی (علیه السلام) مولای اوست، خداوندا، دوستدار وی را دوست بدار و دشمن او را دشمن بدار و یاری دهنده اش را نصرت فرما و خوار کننده اش را خوار و ذلیل گردان»! و سه بار آن را تکرار فرمود.

Imam Baqir (peace be upon him): Ahmad ibn Yusuf narrates from Imam Baqir (peace be upon him) regarding the word of Allah the Exalted: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord...]. The Imam (peace be upon him) said: When this verse was revealed and Allah's decision was conveyed to the Prophet (peace be upon him and his family) on a very hot day, the Prophet came out and a call was made, then the people gathered, and the Prophet (peace be upon him and his family) ordered that the ground under some trees be swept and the thorns and debris cleared away. Then he said: 'O people, who is your guardian (wali) and has more right over you than yourselves?' They said: 'Allah and His Messenger.' Then he said: 'Whoever I am his master (mawla), this Ali (peace be upon him) is his master. O Allah, befriend whoever befriends him, be an enemy to whoever is his enemy, help whoever helps him, and abase whoever forsakes him!' And he repeated it three times.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અહમદ બિન યુસુફ ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી અલ્લાહ તઆલાના કલામ: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ થયું છે તેને પહોંચાડો...] વિશે નકલ કરે છે, ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: જ્યારે આ આયત નાઝિલ થઇ અને એક ખૂબ ગરમ દિવસે અલ્લાહનો નિર્ણય પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને પહોંચાડવામાં આવ્યો, ત્યારે તે હઝરત બહાર આવ્યા અને એલાન કરવામાં આવ્યું, પછી લોકો એકઠા થયા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હુકમ ફરમાવ્યો કે થોડાક વૃક્ષોની નીચે સાફ કરવામાં આવે અને ત્યાંના કાંટા-કચરાને દૂર કરવામાં આવે, પછી ફરમાવ્યું: 'ઓ લોકો, કોણ તમારો વલી છે અને તમારા પોતાના કરતાં તમારા પર વધારે હકદાર છે?' તેઓએ કહ્યું: 'અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ.' પછી ફરમાવ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું, હવે અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે, ઓ અલ્લાહ, જે તેને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ, જે તેની સાથે દુશ્મની કરે તેની સાથે દુશ્મની કર, જે તેની મદદ કરે તેને મદદ કર, અને જે તેને ખ્વાર કરે તેને ખ્વાર અને ઝલીલ કર!' અને ત્રણ વાર તેને દોહરાવ્યું.

#25

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا نَزَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ بِإِعْلَانِ أَمْرِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ... قَالَ فَمَکَثَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) ثَلَاثاً حَتَّی أَتَی الْجُحْفَهًَْ فَلَمْ یَأْخُذْ بِیَدِهِ فَرَقاً مِنَ النَّاسِ فَلَمَّا نَزَلَ الْجُحْفَهًَْ یَوْمَ الْغَدِیرِ فِی مَکَانٍ یُقَالُ لَهُ مَهْیَعَهًُْ فَنَادَی الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ فَاجْتَمَعَ النَّاسُ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَنْ أَوْلَی بِکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ قَالَ فَجَهَرُوا فَقَالُوا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قَالَ لَهُمْ الثَّانِیَهًَْ فَقَالُوا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قَالَ لَهُمْ الثَّالِثَهًَْ فَقَالُوا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَإِنَّهُ مِنِّی وَ أَنَا مِنْهُ وَ هُوَ مِنِّی بِمَنْزِلَهًِْ هَارُونَ (علیه السلام) مِنْ مُوسَی (علیه السلام) إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِیَّ مِنْ بَعْدِی.

امام باقر (علیه السلام)- هنگامی که جبرئیل در حجّۀ الوداع با اعلان امر علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) نازل گردید و یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ...، را ابلاغ نمود، رسول خدا سه روز درنگ فرمود تا اینکه به جحفه رسید و دست علی (علیه السلام) را از بیم واکنش مردم بالا نبرد، و چون در روز غدیر در جحفه و در مکانی به نام مَهیَعۀ فرود آمد، ندای الصّلاۀ جامعه سر داد، پس مردم گرد آمدند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «چه کسی اولی تر از خودتان به شماست»؟ سپس مردم با صدای بلند گفتند: «خدا و رسول او». سپس برای بار دوم سؤال خود را تکرار فرمود که باز هم گفتند: «خدا و رسول او». بار سوم نیز همین سؤال را پرسید و آنها گفتند: «خدا و رسول او». سپس دست علی (علیه السلام) را بلند کرده و فرمود: «هر کس من مولای اویم، اینک علی (علیه السلام) مولای اوست، خداوندا، دوست بدار دوستدارش را و دشمن باش با آنکه با وی دشمنی کند. و یاری کن هر کس را که یاری اش کند و خوار و ذلیل کن آنکه او را واگذارد، زیرا او از من است و من از او و او برای من منزلت هارون (علیه السلام) از موسی (علیه السلام) را دارد، با این تفاوت که پس از من پیامبری نخواهد بود».

Imam Baqir (peace be upon him): When Jibra'il descended upon the Prophet (peace be upon him and his family) during the Farewell Pilgrimage with the announcement of the affair of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and delivered يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord...], the Messenger of Allah waited three days until he reached al-Juhfa, and did not raise Ali's (peace be upon him) hand for fear of the people's reaction. And when on the day of Ghadir he descended at al-Juhfa in a place called Mahya'a, he called out 'al-salatu jami'a' (assemble for prayer), so the people gathered. The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'Who has more right over you than yourselves?' Then the people said aloud: 'Allah and His Messenger.' Then he repeated his question a second time, and again they said: 'Allah and His Messenger.' The third time he asked the same question, and they said: 'Allah and His Messenger.' Then he raised Ali's (peace be upon him) hand and said: 'Whoever I am his master (mawla), this Ali (peace be upon him) is his master. O Allah, befriend whoever befriends him, and be an enemy to whoever bears enmity against him, and help whoever helps him, and abase and humiliate whoever forsakes him, for indeed he is from me and I am from him, and he holds for me the station that Harun (peace be upon him) held to Musa (peace be upon him), with this difference that after me there will be no prophet.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે જિબ્રઈલ હજ્જતુલ વિદાઅમાં અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ના અમ્રના એલાન સાથે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ થયું છે તેને પહોંચાડો...] પહોંચાડ્યું, ત્યારે અલ્લાહના રસૂલ ત્રણ દિવસ રોકાયા ત્યાં સુધી કે જુહફા પહોંચ્યા અને લોકોની પ્રતિક્રિયાના ડરથી અલી (અલયહિસ્સલામ) નો હાથ ઉંચો ન કર્યો, અને જ્યારે ગદીરના દિવસે જુહફામાં મહયઅઃ નામની જગ્યાએ ઉતર્યા, ત્યારે 'અસ્સલાતો જામેઅઃ' (નમાઝ માટે એકઠા થાઓ) ની અઝાન દીધી, પછી લોકો એકઠા થયા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'કોણ તમારા પોતાના કરતાં તમારા પર વધારે હકદાર છે?' પછી લોકોએ મોટા અવાજે કહ્યું: 'અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ.' પછી બીજી વાર પોતાનો સવાલ દોહરાવ્યો કે ફરી પણ કહ્યું: 'અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ.' ત્રીજી વાર પણ એ જ સવાલ પૂછ્યો અને તેઓએ કહ્યું: 'અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ.' પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) નો હાથ ઉંચો કરીને ફરમાવ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું, હવે અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે, ઓ અલ્લાહ, તેના દોસ્તદારને દોસ્ત રાખ અને જે તેની સાથે દુશ્મની કરે તેની સાથે દુશ્મન રહે. અને જે તેની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેને છોડી દે તેને ખ્વાર અને ઝલીલ કર, કારણ કે તે મારાથી છે અને હું તેનાથી છું અને તેની મારા માટે એ જ મંઝિલત છે જે હારૂન (અલયહિસ્સલામ) ની મૂસા (અલયહિસ્સલામ) માટે હતી, આ ફરક સાથે કે મારા પછી કોઈ પયગંબર નહીં હોય.'

#26

الحسن (علیه السلام) Imam Hasan (peace be upon him) ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الشَّعْبِیِ قَالَ: سُئِلَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍٍِ (علیه السلام) عَنْ هَذِهِ الْآیَهًِْ اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَ لا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ... فَقَالَ (علیه السلام) ِفَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ قَالَ (صلی الله علیه و آله) یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَإِنَّ عَلِیّاً مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ فَوَقَعَ فِی قُلُوبِهِمْ مَا وَقَعَ تَکَلَّمُوا فِیمَا بَیْنَهُمْ سِرّاً حَتَّی قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ مَنْ یَلِی بَعْدَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ مَنْ یَلِی بَعْدَکَ هَذَا الْأَمْرَ لَا نَجْعَلُهَا فِی أَهْلِ الْبَیْتِ أَبَداً فَنَزَلَ وَمَنْ یُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُ فَإِنَّ اللهَ شَدِیدُ الْعِقابِ ثُمَّ نَزَلَتْ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَ لا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ* وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا إلی قوله وَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ.

امام حسن (علیه السلام)- شعبی گوید: از امام حسن‌بن‌علی (علیه السلام) درباره‌ی این آیه: آن‌گونه که حقّ تقوا و پرهیزگاری است، از [مخالفت فرمان] خدا بپرهیزید؛ و جز بر آیین اسلام از دنیا نروید... ( آل عمران/۱۰۲ ) سؤال شد، فرمود: «هنگامی که این آیه: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ، نازل شد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در روز غدیرخم فرمود: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار اوست. خداوندا! دوست بدار کسی را که با او دوستی کند و دشمن باش با کسی که با او دشمنی کند»! پس در قلب آن‌ها (منافقان) واقع شد آنچه واقع شد [و نسبت به او کینه و حسادت ورزیدند] و مخفیانه در میان خودشان سخن گفتند تا اینکه یکی از آن‌ها به رفیقش گفت: «چه کسی پس از پیامبر و چه کسی پس از تو عهده‌دار این امر می‌شود؟ هرگز آن را در اهل بیت قرار نمی‌دهیم»؛ پس [این آیه] نازل شد: و کسی که نعمت خدا را، پس از آنکه به سراغش آمد، تبدیل کند [و در مسیر خلاف به کار گیرد، گرفتار عذاب شدید الهی خواهد شد] که خداوند شدید العقاب است. ( بقره/۲۱۱ ) سپس این آیه نازل شد: ای کسانی که ایمان آورده‌اید! آن‌گونه که حقّ تقوا و پرهیزگاری است، از [مخالفت فرمان] خدا بپرهیزید؛ و جز بر آیین اسلام از دنیا نروید و همگی به ریسمان خدا (قرآن، و هرگونه وسیله‌ی وحدت الهی)، چنگ زنید، و پراکنده نشوید... و آن‌ها عذاب عظیمی دارند. ( آل عمران/۱۰۳۱۰۲ )».

Imam Hasan (peace be upon him): Sha'bi said: Imam Hasan ibn Ali (peace be upon him) was asked about this verse: "Fear Allah [in disobeying His command] as He should be feared, and do not die except as Muslims..." (Al Imran/102), and he said: "When this verse: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Messenger! Convey what has been sent down to you from your Lord], was revealed, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said on the Day of Ghadir Khumm: 'Whoever I am his guardian and master, Ali (peace be upon him) is his guardian and master. O Allah! Befriend whoever befriends him and be an enemy of whoever is an enemy to him!' Then there fell into the hearts of them (the hypocrites) what fell [and they harboured malice and envy toward him], and they spoke secretly among themselves, until one of them said to his companion: 'Who will take charge of this affair after the Prophet, and who after you? We will never place it in the Ahl al-Bayt.' Then [this verse] was revealed: "And whoever changes the blessing of Allah after it has come to him [and uses it in the path of opposition, will be seized by a severe divine punishment], for indeed Allah is severe in punishment." (Al-Baqara/211). Then this verse was revealed: "O you who believe! Fear Allah [in disobeying His command] as He should be feared, and do not die except as Muslims, and hold fast, all of you together, to the rope of Allah (the Quran, and every means of divine unity), and do not become divided... and they shall have a great punishment." (Al Imran/102-103)."

ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ): શઅબીએ કહ્યું: ઇમામ હસન બિન અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આ આયત વિશે પૂછવામાં આવ્યું: "જે રીતે તકવા અને પરહેઝગારીનો હક છે, તે રીતે અલ્લાહ [ના હુકમની વિરુદ્ધ કરવા]થી ડરો; અને ઇસ્લામના દીન સિવાય દુનિયામાંથી ન જાવ..." (આલે ઇમરાન/૧૦૨), તો તેમણે ફરમાવ્યું: "જ્યારે આ આયત: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે રસૂલ! તમારા રબ તરફથી જે તમારા પર નાઝિલ થયું છે તે પહોંચાડો], નાઝિલ થઈ, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ગદીરે ખુમના દિવસે ફરમાવ્યું: 'જેનો હું સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છે. અય અલ્લાહ! તેની સાથે દોસ્તી કરનારને દોસ્ત રાખ અને તેની સાથે દુશ્મની કરનારનો દુશ્મન થા!' પછી તેમના (મુનાફિકોના) દિલોમાં જે થવાનું હતું તે થયું [અને તેમના પ્રત્યે કીના અને હસદ કર્યો] અને છૂપી રીતે પોતાની વચ્ચે વાતો કરી, ત્યાં સુધી કે તેમાંથી એકે પોતાના સાથીને કહ્યું: 'પયગંબર પછી અને તમારા પછી કોણ આ કામનો જવાબદાર બનશે? અમે તેને ક્યારેય અહલે બૈતમાં નહીં રાખીએ'; પછી [આ આયત] નાઝિલ થઈ: "અને જે વ્યક્તિ અલ્લાહની નેમતને, તેની પાસે આવ્યા બાદ, બદલી નાખે [અને વિરુદ્ધ માર્ગમાં ઉપયોગ કરે, તો સખત ઇલાહી અઝાબમાં ફસાઈ જશે], કેમ કે અલ્લાહ સખત સજા આપનાર છે." (બકરહ/૨૧૧). પછી આ આયત નાઝિલ થઈ: "અય ઈમાનવાળાઓ! જે રીતે તકવા અને પરહેઝગારીનો હક છે, તે રીતે અલ્લાહ [ના હુકમની વિરુદ્ધ કરવા]થી ડરો; અને ઇસ્લામના દીન સિવાય દુનિયામાંથી ન જાવ અને બધા મળીને અલ્લાહની રસી (કુરઆન, અને ઇલાહી એકતાનું દરેક સાધન)ને મજબૂતીથી પકડો, અને પ્રખરણ ન થાવ... અને તેમના માટે મોટો અઝાબ છે." (આલે ઇમરાન/૧૦૨-૧૦૩)."

#27

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن أبی‌عَبدالله (علیه السلام) قال: فَلَمَّا رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ نَزَلَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ فَنَادَی النَّاسَ فَاجْتَمَعُوا وَ أَمَرَ بِسَمُرَاتٍ فَقُمَّ شَوْکُهُنَّ ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) یَا أَیُّهَا النَّاسُ مَنْ وَلِیُّکُمْ وَ أَوْلَی بِکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ فَقَالُوا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَوَقَعَتْ حَسَکَهًُْ النِّفَاقِ فِی قُلُوبِ الْقَوْمِ وَ قَالُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ جَلَّ ذِکْرُهُ هَذَا عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) قَطُّ وَ مَا یُرِیدُ إِلَّا أَنْ یَرْفَعَ بِضَبْعِ ابْنِ عَمِّه.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام صادق (علیه السلام) روایت است: و چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از حجهًْ‌الوداع بازگشت، جبرئیل بر او نازل شد و گفت: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ الله لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرین پیغمبر (صلی الله علیه و آله) فریاد زد، تا مردم گرد آمدند و دستور داد تا بوته‌های خار را تراشیدند [تا بتوان روی آن‌ها نشست و ایستاد]. سپس آن حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای مردم ولی شما و سزاوارتر از خود شما به شما کیست»؟ گفتند: «خدا و رسولش». پس فرمود: «هرکه من مولای او هستم علی (علیه السلام) مولای اوست، خدایا دوست او را دوست بدار و دشمن او را دشمن تا سه بار. پس خار نفاق در دل آن مردم افتاد». و گفتند: خدا چنین امری را بر محمّد (صلی الله علیه و آله) نازل نکرده بلکه او می‌خواهد دست پسر عمویش را بلند کند و [او را بر ما رئیس کند].

The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated from Imam Sadiq (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned from the Farewell Pilgrimage, Jibra'il descended upon him and said: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ [O Messenger! Convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, then you have not conveyed His message, and Allah will protect you from the people; indeed Allah does not guide the disbelieving people]. The Prophet (peace be upon him and his family) called out, until the people gathered, and he ordered that the thorn-bushes be cleared of their thorns [so that one could sit and stand upon them]. Then His Holiness (peace be upon him and his family) said: "O people! Who is your guardian and more entitled to you than yourselves?" They said: "Allah and His Messenger." Then he said: "Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master. O Allah! Befriend whoever befriends him and be an enemy of whoever is an enemy to him," three times. Then the thorn of hypocrisy fell into the hearts of those people, and they said: Allah has never revealed such a command upon Muhammad (peace be upon him and his family); rather he wants to raise the hand of his cousin and [make him a chief over us].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત છે: અને જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજ્જતુલ વિદાઅથી પાછા ફર્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ તેમના પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ [હે રસૂલ! તમારા રબ તરફથી જે તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો; અને જો તમે નહીં કરો, તો તમે તેમનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે; ખરેખર અલ્લાહ કાફિર કોમને હિદાયત નથી આપતો]. પયગંબરે (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અવાજ આપ્યો, ત્યાં સુધી કે લોકો એકઠા થયા અને હુકમ આપ્યો કે કાંટાની ઝાડીઓને છોલી નાખવામાં આવે [જેથી તેમના પર બેસી અને ઊભા રહી શકાય]. પછી તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "અય લોકો! તમારો વલી અને તમારા પોતાના કરતાં તમારા પર વધારે હકદાર કોણ છે?" તેમણે કહ્યું: "અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ." પછી ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે, અય અલ્લાહ તેના દોસ્તને દોસ્ત રાખ અને તેના દુશ્મનનો દુશ્મન થા," ત્રણ વાર સુધી. પછી નિફાકનો કાંટો તે લોકોના દિલમાં પડ્યો." અને તેમણે કહ્યું: અલ્લાહે આવો હુકમ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ નથી કર્યો, બલ્કે તેઓ પોતાના પિતરાઈ ભાઈનો હાથ ઊંચો કરવા માંગે છે અને [તેને અમારા પર સરદાર બનાવવા માંગે છે].

#28

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الْقَاسِمِ الشَّیْبَانِیِّ قَالَ: سَمِعْتُ عَبْدَ اللهِ بْنَ الْعَبَّاسِ یَقُولُ: لَمَّا أَمَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله)ِ بأَنْ یَقُومَ بِغَدِیرِ‌خُمٍّ فَیَقُولَ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) مَا قَالَ، قَالَ: أَیْ رَبِّ إِنَّ قُرَیْشاً حَدِیثُو عَهْدٍ بِالْجَاهِلِیَّهًِْ وَ مَتَی أَفْعَلْ هَذَا یَقُولُوا: فَعَلَ بِابْنِ‌عَمِّهِ کَذَا کَذَا. فَلَمَّا قَضَی حَجَّهُ رَجَعَ إِلَیْهِ جَبْرَائِیلُ فَقَالَ: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فَقَامَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَقَالَ: مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- قاسم شیبانی گوید: شنیدم ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) می‌گوید: هنگامی که خداوند به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) دستور داد که در غدیرخم بایستد و آنچه در مورد علی (علیه السلام) فرموده بگوید، عرض کرد: «پروردگارا! قریش به جاهلیّت نزدیکند و هر وقت این کار را انجام دهم، می‌گویند: «در مورد پسر عمویش چنین و چنان کرد» و هنگامی که حجّش را به پایان برد، جبرئیل به‌سوی او نازل شد و گفت: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ؛ پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برخاست و دست علی (علیه السلام) را گرفت و گفت: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار اوست. خداوندا! دوست بدار کسی را که با او دوستی کند و دشمن باش با کسی که با او دشمنی کند».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Qasim al-Shaybani said: I heard Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) say: When Allah commanded His Prophet (peace be upon him and his family) to stand at Ghadir Khumm and to say concerning Ali (peace be upon him) what he said, he submitted: "O Lord! Quraysh are close to the age of ignorance, and whenever I do this, they will say: 'He did such-and-such for his cousin.'" And when he had completed his Hajj, Jibra'il descended to him and said: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord]; so the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stood up and took Ali's (peace be upon him) hand and said: "Whoever's guardian and master I am, Ali (peace be upon him) is his guardian and master. O Allah! Befriend whoever befriends him, and be an enemy to whoever is an enemy to him."

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) - કાસિમ શયબાની કહે છે: મેં ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને કહેતાં સાંભળ્યા: જ્યારે અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ કર્યો કે ગદીરે ખુમ્મ ઉપર ઊભા રહે અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના વિષે જે ફરમાવ્યું છે તે કહે, તો તમે અરજ કરી: "હે પરવરદિગાર! કુરૈશ જાહિલિય્યતની નજીક છે અને જ્યારે પણ હું આ કામ કરીશ, ત્યારે તેઓ કહેશે: 'પોતાના પિતરાઈ ભાઈ વિષે આમ અને આમ કર્યું.'" અને જ્યારે તમે તમારો હજ પૂરો કર્યો, ત્યારે જિબ્રઈલ તમારી પાસે નાઝિલ થયા અને કહ્યું: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે રસૂલ! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારા ઉપર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો]; પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: "જેનો હું સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છે. હે અલ્લાહ! જે તેમની સાથે દોસ્તી કરે તેને દોસ્ત રાખ અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેની સાથે દુશ્મન થા."

#29

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن عَبدِ اللّهِ‌بنِ‌عَطَاء، قال: کُنْتُ جَالِساً عِنْدَ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ أُوحِیَ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) قُلْ لِلنَّاسِ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ فَلَمْ یُبَلِّغْ ذَلِکَ وَ خَافَ النَّاسَ فَأَوْحَی إِلَیْهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرٍ وَ قَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ.

امام باقر (علیه السلام)- عبدالله‌بن‌عطاء گوید: نزد امام باقر (علیه السلام) نشسته بودم که فرمود: به پیامبر (صلی الله علیه و آله) وحی شد: به مردم بگو: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار اوست»؛ پس آن را ابلاغ نفرمود و از مردم ترسید؛ در نتیجه خداوند به او وحی فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ پس دست علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را در روز غدیر گرفت و فرمود: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار اوست».

Imam Baqir (peace be upon him) — Abdullah ibn Ata said: I was sitting with Imam Baqir (peace be upon him) when he said: It was revealed to the Prophet (peace be upon him and his family): Say to the people: "Whoever's guardian and master I am, Ali (peace be upon him) is his guardian and master"; but he did not convey it and he feared the people; so Allah revealed to him: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]; so he took the hand of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) on the Day of Ghadir and said: "Whoever's guardian and master I am, Ali (peace be upon him) is his guardian and master."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) - અબ્દુલ્લાહ બિન અતા કહે છે: હું ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ની પાસે બેઠો હતો ત્યારે તમે ફરમાવ્યું: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઉપર વહી થઈ: લોકોને કહો: "જેનો હું સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છે"; પણ તમે તે પહોંચાડ્યું નહીં અને લોકોથી ડર્યા; પરિણામે અલ્લાહે તમારા ઉપર વહી કરી: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારા ઉપર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો, અને જો તમે એમ ન કર્યું તો તમે તેમનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]; પછી તમે ગદીરના દિવસે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: "જેનો હું સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છે."

#30

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

أَمَرَ اللَّهُ مُحَمَّداً أَنْ یَنْصِبَ عَلِیّاً (علیه السلام) لِلنَّاسِ لِیُخْبِرَهُمْ بِوَلَایَتِهِ فَتَخَوَّفَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یَقُولُوا جَاءَ بِابْنِ‌عَمِّهِ وَ أَنْ یَطْغَوْا فِی ذَلِکَ عَلَیْهِ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِوَلَایَتِهِ یَوْمَ غَدِیرِ‌خُمٍّ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- خداوند متعال به پیامبرش دستور داد تا علی (علیه السلام) را همچون بیرقی برای مردم قرار دهد که آن‌ها را از ولایتش آگاه سازد. پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) هراسناک بود که مردم بگویند جانب پسر عموی خویش را گرفته و در این مورد به او اشکال وارد کنند. پس خداوند به او این‌گونه وحی کرد: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ولایت او را در روز غدیرخم اعلام کرد.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) — Allah the Exalted commanded His Prophet to set up Ali (peace be upon him) like a banner for the people, to make them aware of his wilayah. So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was afraid that the people would say that he had taken the side of his cousin and would object to him in this matter. So Allah revealed to him thus: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people], and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) proclaimed his wilayah on the Day of Ghadir Khumm.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) - અલ્લાહ તઆલાએ પોતાના પયગંબરને હુકમ કર્યો કે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લોકો માટે એક અલમની જેમ ઊભા કરે જેથી તેમને તેમની વિલાયતથી માહિતગાર કરે. પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ડરતા હતા કે લોકો કહેશે કે તમે પોતાના પિતરાઈ ભાઈની તરફદારી કરી છે અને આ બાબતમાં તમારા ઉપર વાંધો લેશે. તેથી અલ્લાહે તમારા ઉપર આ પ્રમાણે વહી કરી: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારા ઉપર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો, અને જો તમે એમ ન કર્યું તો તમે તેમનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે], અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ગદીરે ખુમ્મના દિવસે તેમની વિલાયતની ઘોષણા કરી.

#31

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فِی الدُّعَاءِ بَعدَ صَلَاهًِْ الغَدِیرِ المُسنَدِ إِلَی الصَّادِقِ (علیه السلام): رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا بِالنِّدَاءِ وَ صَدَّقْنَا الْمُنَادِیَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِذَا نَادَی بِنِدَاءٍ عَنْکَ بِالَّذِی أَمَرْتَهُ بِهِ أَنْ یُبَلِّغَ مَا أَنْزَلْتَ إِلَیْهِ مِنْ وَلَایَهًِْ وَلِیِ أَمْرِکَ فَحَذَّرْتَهُ وَ أَنْذَرْتَهُ إِنْ لَمْ یُبَلِّغْ أَنْ تَسْخَطَ عَلَیْهِ وَ أَنَّهُ إِنْ بَلَّغَ رِسَالاتِکَ عَصَمْتَهُ مِنَ النَّاسِ فَنَادَی مُبَلِّغاً وَحْیَکَ وَ رِسَالاتِکَ أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ وَ مَنْ کُنْتُ وَلِیَّهُ فَعَلِیٌّ وَلِیُّهُ وَ مَنْ کُنْتُ نَبِیَّهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرُهُ.

امام صادق (علیه السلام)- در دعای بعد از نماز [روز] غدیر که سندش به امام صادق (علیه السلام) می‌رسد [آمده است]: پروردگارا ما [فریاد] منادی را شنیدیم و منادی، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را تصدیق کردیم [همان منادی] که از سوی تو ندا داد با ندایی که به او دستور دادی که در مورد ولایت ولی امر تو که بر او نازل کردی ابلاغ کند و او را برحذر داشتی و انذار فرمودی که اگر ابلاغ نکرد، بر او غضب می‌کنی و اگر رسالت تو را ابلاغ کرد، او را از مردم حفظ می‌کنی؛ از این رو برای ابلاغ وحی تو و رسالت تو ندا داد: «هرکس من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و صاحب اختیار او است و هرکس من سرپرست و ولیّ او هستم، علی (علیه السلام) سرپرست و ولیّ اوست و هرکس من پیامبر او هستم، علی (علیه السلام) امیر او است».

Imam Sadiq (peace be upon him) — In the supplication after the prayer of [the Day of] Ghadir, whose chain reaches Imam Sadiq (peace be upon him), [it is stated]: O our Lord, we heard the [call of the] caller and we affirmed the caller, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) [that same caller] who called on Your behalf with a call You had commanded him to make — that he should convey concerning the wilayah of the guardian of Your affair, which You had sent down to him — and You cautioned him and warned him that if he did not convey it, You would be wrathful with him, and that if he conveyed Your message, You would protect him from the people; and so, to convey Your revelation and Your message, he called out: "Whoever's guardian and master I am, Ali (peace be upon him) is his guardian and master; and whoever's guardian and wali I am, Ali is his wali; and whoever's prophet I am, Ali (peace be upon him) is his commander."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) - ગદીર [ના દિવસ]ની નમાઝ પછીની દુઆમાં કે જેની સનદ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચે છે [આ પ્રમાણે આવ્યું છે]: હે અમારા પરવરદિગાર, અમે મુનાદી [ની બૂમ] સાંભળી અને મુનાદી, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની તસ્દીક કરી [એ જ મુનાદી] જેણે તારા તરફથી નિદા આપી એવી નિદા સાથે કે જેનો હુકમ તેં તેમને આપ્યો હતો કે તારા વલી-એ-અમ્રની વિલાયત વિષે જે તેમના ઉપર નાઝિલ કર્યું છે તે પહોંચાડે, અને તેમને ચેતવણી આપી અને ઇન્ઝાર ફરમાવ્યું કે જો પહોંચાડશે નહીં તો તેમના ઉપર ગઝબનાક થઈશ, અને જો તારી રિસાલત પહોંચાડશે તો તેમને લોકોથી બચાવીશ; આથી તારી વહી અને તારી રિસાલત પહોંચાડવા માટે તેમણે નિદા આપી: "જેનો હું સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને સાહેબે ઇખ્તિયાર છે, અને જેનો હું સરપરસ્ત અને વલી છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના સરપરસ્ત અને વલી છે, અને જેનો હું પયગંબર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના અમીર છે."

#32 ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت برتو نازل شده است، به‌طور کامل [به مردم] ابلاغ کن؛ و اگر چنین نکنی، رسالت او را انجام ن… O Messenger, convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, you have not conveyed His message હે પયગમ્બર! તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર જે નાઝિલ થયું છે, તે સંપૂર્ણ રીતે [લોકો સુધી] પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ ન કરો, તો તમે તેની રિસાલત અદા કરી નથી

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

عَن سَهْلِ‌بْنِ‌الْقَاسِمِ النُّوشْجَانِیِّ قَالَ: قَالَ رَجُلٌ لِلرِّضَا (علیه السلام) یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) إِنَّهُ یُرْوَی عَنْ عُرْوَهًَْ‌بْنِ‌زُبَیْرٍ أَنَّهُ قَالَ تُوُفِّیَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ فِی تَقِیَّهًٍْ فَقَالَ أَمَّا بَعْدَ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَإِنَّهُ أَزَالَ کُلَّ تَقِیَّهًٍْ بِضَمَانِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ لَهُ وَ بَیَّنَ أَمْرَ اللَّهِ وَ لَکِنَّ قُرَیْشاً فَعَلَتْ مَا اشْتَهَتْ بَعْدَهُ وَ أَمَّا قَبْلَ نُزُولِ هَذِهِ الْآیَهًِْ فَلَعَلَّهُ.

امام رضا (علیه السلام)- مردی خدمت امام رضا (علیه السلام) عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، از عروۀبن‌زبیر روایت کرده اند که گفت: «رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حال تقیّه رحلت کرد»! فرمود: «پس از نزول آیه: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ پیامبر (صلی الله علیه و آله) هرگونه تقیّه را با ضمانتی که خداوند عزّوجل از وی به عمل آورده بود، کنار گذاشت و فرمان خدای متعال را روشن ساخت، لیکن پس از وی، قریش هرچه خواست کرد، امّا پیش از نزول این آیه، شاید آن حضرت تقیّه کرده باشد».

Imam Rida (peace be upon him): A man came to Imam Rida (peace be upon him) and said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), it is narrated from Urwa ibn Zubayr that he said: 'The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed away while in a state of taqiyya (dissimulation)!'" He said: "After the revelation of the verse: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people], the Prophet (peace be upon him and his family) set aside every form of taqiyya on the basis of the guarantee which Allah the Mighty and Majestic had given him, and made the command of Allah the Exalted clear. However, after him, Quraysh did whatever they wished; but before the revelation of this verse, it is possible that he had practised taqiyya."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): એક વ્યક્તિએ ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં અરજ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ફરઝંદ, ઉરવા બિન ઝુબૈરથી રિવાયત કરવામાં આવી છે કે તેમણે કહ્યું: 'રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તકિય્યા (તકિય્યા)ની હાલતમાં દુનિયાથી વિદાય થયા!'" તમે ફરમાવ્યું: "આ આયતના નાઝિલ થયા પછી: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [ઓ પયગંબર! જે કંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ થયું છે તેને (લોકો સુધી) સંપૂર્ણ રીતે પહોંચાડી દો; અને જો તમે એવું ન કરો, તો તમે તેની રિસાલત અદા કરી નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]; પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) દરેક પ્રકારના તકિય્યાને, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેમના માટે જે ઝમાનત આપી હતી તેના આધારે, દૂર કરી દીધું અને અલ્લાહ તઆલાના હુકમને સ્પષ્ટ કરી દીધું. પરંતુ તેમના પછી, કુરૈશે જે ઈચ્છ્યું તે કર્યું; અલબત્ત, આ આયતના નાઝિલ થયા પહેલાં, શક્ય છે કે તે હઝરતે તકિય્યા કર્યું હોય."

#33 ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت برتو نازل شده است، به‌طور کامل [به مردم] ابلاغ کن؛ و اگر چنین نکنی، رسالت او را انجام ن… O Messenger, convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, you have not conveyed His message હે પયગમ્બર! તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર જે નાઝિલ થયું છે, તે સંપૂર્ણ રીતે [લોકો સુધી] પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ ન કરો, તો તમે તેની રિસાલત અદા કરી નથી

بَیَّنَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بَیْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ فِی کَثِیرٍ مِنْ آیَاتِ الْقُرْآنِ وَ لَمْ یَجْعَلْ لِلْعِبَادِ عُذْراً فِی مُخَالَفَهًِْ أَمْرِهِ بَعْدَ الْبَیِّنَاتِ وَ الْبُرْهَانِ وَ لَمْ یَتْرُکْهُمْ فِی لَبْسٍ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ لَقَدْ رَکِبَ الْقَوْمُ مِنَ الظُّلْمِ وَ الْکُفْرِ فِی اخْتِلَافِهِمْ بَعْدَ نَبِیِّهِمْ وَ تَفْرِیقِهِمُ الْأُمَّهًَْ وَ تَشْتِیتِ أَمْرِ الْمُسْلِمِینَ وَ اعْتِدَائِهِمْ عَلَی أَوْصِیَاءِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بَعْدَ أَنْ تَبَیَّنَ لَهُمْ مِنَ الثَّوَابِ عَلَی الطَّاعَهًِْ وَ الْعِقَابِ عَلَی الْمَعْصِیَهًِْ بِالْمُخَالَفَهًِْ فَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ وَ تَرَکُوا مَا أَمَرَهُمُ اللَّهُ بِهِ وَ رَسُولُهُ ... أَوَ لَمْ یَأْمُرِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) بِتَبْلِیغِ مَا عَهِدَهُ إِلَیْهِ فِی وَصِیِّهِ وَ إِظْهَارِ إِمَامَتِهِ وَ وَلَایَتِهِ بِقَوْلِهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَبَلَّغَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا قَدْ سَمِعَ وَ عَلِمَ أَنَّ الشَّیَاطِینَ اجْتَمَعُوا إِلَی إِبْلِیسَ فَقَالُوا لَهُ أَ لَمْ تَکُنْ أَخْبَرْتَنَا أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) إِذَا مَضَی نَکَثَتْ أُمَّتُهُ عَهْدَهُ وَ نَقَضَتْ سُنَّتَهُ وَ أَنَّ الْکِتَابَ الَّذِی جَاءَ بِهِ یَشْهَدُ بِذَلِکَ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلی أَعْقابِکُمْ فَکَیْفَ یَتِمُّ هَذَا وَ قَدْ نَصَبَ لِأُمَّتِهِ عَلَماً وَ أَقَامَ لَهُمْ إِمَاماً فَقَالَ لَهُمْ إِبْلِیسُ لَا تَجْزَعُوا مِنْ هَذَا فَإِنَّ أُمَّتَهُ یَنْقُضُونَ عَهْدَهُ وَ یَغْدِرُونَ بِوَصِیِّهِ مِنْ بَعْدِهِ وَ یَظْلِمُونَ أَهْلَ بَیْتِهِ وَ یُهْمِلُونَ ذَلِکَ لِغَلَبَهًِْ حُبِّ الدُّنْیَا عَلَی قُلُوبِهِمْ وَ تَمَکُّنِ الْحَمِیَّهًِْ وَ الضَّغَائِنِ فِی نُفُوسِهِمْ وَ اسْتِکْبَارِهِمْ وَ عِزِّهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَیْهِمْ إِبْلِیسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِیقاً مِنَ الْمُؤْمِنِینَ.

امام علی (علیه السلام)- خداوند بین حق و باطل را در بسیاری از آیات قرآن روشن کرده و بعد از برهان و روشن‌کردن موضوعات برای بندگان در مخالفت‌کردن با فرمانش عذری نگذاشته است. و مردم را در اشتباه قرار نداده است؛ امّت اسلامی پس از وفات رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در تاریکی و کفر قرار گرفتند، و با هم اختلاف کردند و از هم جدا شدند. مسلمانان از هم پراکنده شدند و نسبت به اوصیاء پیامبر تجاوز و تعدّی‌کردند، و این بعد از آن بود که خداوند برای اطاعت‌کنندگان پاداش و برای معصیت‌کنندگان عقاب معیّن فرمود، امّا آن‌ها از هوای نفس خود پیروی کردند و اوامر خدا و رسولش را فراموش نمودند... آیا خداوند عزّوجلّ پیامبرش را امر نکرد تا وصیّ خود را به مردم معرّفی کند و امامت و ولایت او را آشکار نماید. در قرآن مجید فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) امر خداوند را به مردم ابلاغ کرد. و دانست که شیاطین نزد ابلیس جمع شدند و گفتند: «شما به ما گفتید بعد از اینکه محمّد (صلی الله علیه و آله) درگذشت امّت او پیمانش را نقض می‌کنند و سنّتش درهم خواهد شکست». و کتاب او هم به این موضوع اشاره می‌کند و می‌گوید: محمّد، فقط فرستاده‌ی خداست و پیش از او، فرستادگان دیگری نیز بودند آیا اگر او بمیرد و یا کشته شود، شما به عقب برمی‌گردید؟ [و اسلام را رها کرده به دوران جاهلیّت و کفر بازگشت خواهید نمود]؟. ( آل عمران/۱۴۴ ) اکنون چگونه پیامبری او تمام خواهد شد و یا امّتش پراکنده می‌گردند درحالی‌که برای خود جانشین معین‌کرده و امامی نصب کرده است. شیطان گفت: «شما ترسی نداشته باشید امّت او فرمان او را نقض خواهند کرد و با وصیّ او مکر خواهند نمود و به اهل بیت او ظلم خواهند کرد. حبّ دنیا بر آن‌ها چیره خواهد شد و آن‌ها وصیّت محمّد را بی‌اثر خواهند نمود، تعصّب‌ها و کینه‌ها در دل آن‌ها پیدا خواهد شد و از روی نخوت و تکبّر حق را از حق‌دار خواهند گرفت در این هنگام خداوند این آیه را نازل کرد: [آری] به‌یقین، ابلیس گمان خود را درباره‌ی آن‌ها محقّق یافت که همگی از او پیروی کردند جز گروه اندکی از مؤمنان!. ( سبأ/۲۰ )».

Imam Ali (peace be upon him): Allah has made clear between truth and falsehood in many verses of the Quran, and after the proofs and the clarification of the matters He has left no excuse for the servants in opposing His command, and He has not left them in confusion. The Muslim community, after the passing of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), fell into darkness and disbelief, and they differed with one another and separated from one another. The Muslims were scattered, and they transgressed against the successors (awsiya) of the Prophet, and this was after Allah had appointed reward for those who obey and punishment for those who disobey. But they followed their own desires and forgot the commands of Allah and His Messenger... Did not Allah the Mighty and Majestic command His Prophet (peace be upon him and his family) to introduce his successor to the people and to make manifest his imamate and wilayah? In the Glorious Quran He said: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]; the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) conveyed the command of Allah to the people. And he came to know that the satans gathered before Iblis and said: "You told us that after Muhammad (peace be upon him and his family) passes away, his community will break his covenant and his sunnah will be shattered." And his Book also refers to this matter and says: "Muhammad is only a Messenger of Allah, and before him other Messengers have passed. If he dies or is killed, will you turn back on your heels? [and abandon Islam and return to the age of ignorance and disbelief?]" (Aal Imran/144). Now how will his prophethood be complete, or how will his community be scattered, when he has appointed a successor for himself and installed an imam? Satan said: "Do not fear; his community will break his command, they will act treacherously toward his successor, and they will oppress his Ahl al-Bayt. Love of the world will overpower them, and they will render the will of Muhammad ineffective; fanaticisms and rancour will arise in their hearts, and out of pride and arrogance they will take the right from its rightful owner." At that point Allah revealed this verse: [Yes] Indeed Iblis found his opinion about them to be true, for all of them followed him except a small group of the believers! (Saba/20)."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે કુરઆનની ઘણી આયતોમાં હક અને બાતિલ વચ્ચે સ્પષ્ટતા કરી છે, અને દલીલો અને બંદાઓ માટે વિષયો સ્પષ્ટ કર્યા પછી તેમના હુકમનો વિરોધ કરવામાં કોઈ બહાનું બાકી રાખ્યું નથી. અને લોકોને ભૂલમાં નથી નાખ્યા; ઇસ્લામી ઉમ્મત રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વફાત પછી અંધકાર અને કુફ્રમાં પડી ગઈ, અને એકબીજા સાથે મતભેદ કર્યો અને એકબીજાથી અલગ થઈ ગયા. મુસલમાનો એકબીજાથી વિખેરાઈ ગયા અને પયગંબરના અવસિયાઓ પર ઝુલ્મ અને અતિક્રમણ કર્યું, અને આ તે પછી હતું જ્યારે અલ્લાહે ઇતાઅત કરનારાઓ માટે સવાબ અને ગુનેહગારો માટે અઝાબ નક્કી કર્યો હતો. પરંતુ તેઓએ પોતાની નફસાની ઈચ્છાઓનું અનુસરણ કર્યું અને અલ્લાહ અને તેના રસૂલના હુકમોને ભૂલી ગયા... શું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેના પયગંબરને હુકમ નથી કર્યો કે તે પોતાના વસીને લોકોને ઓળખાવે અને તેમની ઇમામત અને વિલાયતને ઝાહિર કરે. કુરઆન મજીદમાં ફરમાવ્યું: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [ઓ પયગંબર! જે કંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ થયું છે તેને (લોકો સુધી) સંપૂર્ણ રીતે પહોંચાડી દો; અને જો તમે એવું ન કરો, તો તમે તેની રિસાલત અદા કરી નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]; રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અલ્લાહના હુકમને લોકો સુધી પહોંચાડ્યો. અને તેમને ખબર પડી કે શયતાનો ઇબ્લીસ પાસે એકઠા થયા અને કહ્યું: "તમે અમને કહ્યું હતું કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ઇન્તિકાલ પછી તેમની ઉમ્મત તેમના વચનને તોડી નાખશે અને તેમની સુન્નત તૂટી જશે." અને તેમની કિતાબ પણ આ વિષય તરફ ઈશારો કરે છે અને કહે છે: મુહમ્મદ, ફક્ત અલ્લાહના રસૂલ છે અને તેમના પહેલાં, બીજા રસૂલો પણ હતા. શું અગર તેઓ મરી જાય અથવા કત્લ કરી નાખવામાં આવે, તો શું તમે પાછળ ફરી જશો? [અને ઇસ્લામને છોડી જાહિલિય્યત અને કુફ્રના જમાનામાં પાછા ફરી જશો?] (આલે ઇમરાન/૧૪૪). હવે તેમની પયગંબરી કેવી રીતે પૂરી થશે અથવા તેમની ઉમ્મત કેવી રીતે વિખેરાઈ જશે જ્યારે તેમણે પોતાના માટે જાનશીન નક્કી કરી દીધો છે અને ઇમામ નિયુક્ત કરી દીધો છે. શેતાને કહ્યું: "તમે ડરો નહીં, તેમની ઉમ્મત તેમના હુકમને તોડી નાખશે અને તેમના વસી સાથે મક્ર કરશે અને તેમના અહ્લેબૈત પર ઝુલ્મ કરશે. દુનિયાની મુહબ્બત તેમના પર છવાઈ જશે અને તેઓ મુહમ્મદની વસિય્યતને બિનઅસરકારક કરી નાખશે, તઅસ્સુબ અને કીના તેમના દિલોમાં પેદા થશે અને ઘમંડ અને તકબ્બુરના કારણે તેઓ હકને હકદાર પાસેથી છીનવી લેશે. તે વખતે અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: [હા] યકીનન, ઇબ્લીસે તેમના વિષે પોતાના ગુમાનને સાચો ઠેરવ્યો કે તેઓ બધા તેનું અનુસરણ કરી બેઠા સિવાય કે મોમિનોના એક નાના જૂથે! (સબા/૨૦)."

#34 ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت برتو نازل شده است، به‌طور کامل [به مردم] ابلاغ کن؛ و اگر چنین نکنی، رسالت او را انجام ن… O Messenger, convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, you have not conveyed His message હે પયગમ્બર! તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર જે નાઝિલ થયું છે, તે સંપૂર્ણ રીતે [લોકો સુધી] પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ ન કરો, તો તમે તેની રિસાલત અદા કરી નથી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن مُحَمَّدٍ الْحَلَبِیِّ قَالَ: قَالَ أبُوعَبدِالله (علیه السلام) مَنْ عَرَفَ دِینَهُ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ زَالَتِ الْجِبَالُ قَبْلَ أَنْ یَزُولَ وَ مَنْ دَخَلَ فِی أَمْرٍ بِجَهْلٍ خَرَجَ مِنْهُ بِجَهْلٍ قُلْتُ وَ مَا هُوَ فِی کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قَالَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ ... یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ.

امام صادق (علیه السلام)- محمّد حلبی گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: هرکس دین خود را از کتاب خداوند بگیرد از کوه‌های استوار پابرجاتر است و هرکه با نادانی در کاری وارد شود به نادانی خارج می‌شود. گفتم: «این مطلب در کدام آیه قرآن است»؟ فرمود: «این آیه... یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ».

Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad al-Halabi said: Imam Sadiq (peace be upon him) said, "Whoever takes his religion from the Book of Allah is firmer than the steadfast mountains, and whoever enters into a matter with ignorance leaves it in ignorance." I said, "In which verse of the Quran is this?" He said, "This verse... یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ હલબી કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ પોતાનો દીન અલ્લાહની કિતાબમાંથી લે છે તે અડગ પર્વતો કરતાં પણ વધુ સ્થિર છે, અને જે વ્યક્તિ અજ્ઞાનતાથી કોઈ કાર્યમાં પ્રવેશે છે તે અજ્ઞાનતાથી જ બહાર નીકળે છે." મેં કહ્યું: "આ વાત કુરઆનની કઈ આયતમાં છે?" ફરમાવ્યું: "આ આયત... یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! જે કંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડી દો; અને જો તમે એવું ન કરો તો તમે તેનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી સુરક્ષિત રાખશે]."

#35 ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت برتو نازل شده است، به‌طور کامل [به مردم] ابلاغ کن؛ و اگر چنین نکنی، رسالت او را انجام ن… O Messenger, convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, you have not conveyed His message હે પયગમ્બર! તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર જે નાઝિલ થયું છે, તે સંપૂર્ણ રીતે [લોકો સુધી] પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ ન કરો, તો તમે તેની રિસાલત અદા કરી નથી

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن عَبْدِ اللَّهِ‌بْنِ‌عَبَّاسٍ قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا أُسْرِیَ بِهِ إِلَی السَّمَاءِ ... فَعَبَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی انْتَهَی إِلَی الْحُجُبِ ... ثُمَّ قَالََ اللَّهُ تَقَدَّمْ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یَتَقَدَّمَ حَتَّی سَمِعَ مَا قَالَ الرَّبُّ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنَا الْمَحْمُودُ وَ أَنْتَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) شَقَقْتُ اسْمَکَ مِنِ اسْمِی فَمَنْ وَصَلَکَ وَصَلْتُهُ وَ مَنْ قَطَعَکَ بَتَکْتُهُ انْزِلْ إِلَی عِبَادِی فَأَخْبِرْهُمْ بِکَرَامَتِی إِیَّاکَ وَ أَنِّی لَمْ أَبْعَثْ نَبِیّاً إِلَّا جَعَلْتُ لَهُ وَزِیراً وَ أَنَّکَ رَسُولِی وَ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) وَزِیرُکَ فَهَبَطَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَکَرِهَ أَنْ یُحَدِّثَ النَّاسَ بِشَیْءٍ کَرَاهِیَهًَْ أَنْ یَتَّهِمُوهُ لِأَنَّهُمْ کَانُوا حَدِیثِی الْعَهْدِ بِالْجَاهِلِیَّهًِْ حَتَّی مَضَی لِذَلِکَ سِتَّهًُْ أَیَّامٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَلَعَلَّکَ تارِکٌ بَعْضَ ما یُوحی إِلَیْکَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُکَ فَاحْتَمَلَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَلِکَ حَتَّی کَانَ یَوْمُ الثَّامِنِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَهْدِیدٌ بَعْدَ وَعِیدٍ لَأُمِضیَنَّ أَمْرَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَإِنْ یَتَّهِمُونِی وَ یُکَذِّبُونِی فَهُوَ أَهْوَنُ عَلَیَّ مِنْ أَنْ یُعَاقِبَنِی الْعُقُوبَهًَْ الْمُوجِعَهًَْ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ وَ قَالَ وَ سَلَّمَ جَبْرَئِیلُ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَسْمَعُ الْکَلَامَ وَ لَا أَحُسُّ الرُّؤْیَهًَْ فَقَالَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) هَذَا جَبْرَئِیلُ أَتَانِی مِنْ قِبَلِ رَبِّی بِتَصْدِیقِ مَا وَعَدَنِی ثُمَّ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) رَجُلًا فَرَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّی سَلَّمُوا عَلَیْهِ بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ ثُمَّ قَالَ یَا بِلَالُ نَادِ فِی النَّاسِ أَنْ لَا یَبْقَی غَداً أَحَدٌ إِلَّا عَلِیلٌ إِلَّا خَرَجَ إِلَی غَدِیرِ خُمٍّ فَلَمَّا کَانَ مِنَ الْغَدِ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِجَمَاعَهًِْ أَصْحَابِهِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَرْسَلَنِی إِلَیْکُمْ بِرِسَالَهًٍْ وَ إِنِّی ضِقْتُ بِهَا ذَرْعاً مَخَافَهًَْ أَنْ تَتَّهِمُونِی وَ تُکَذِّبُونِی حَتَّی أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیَّ وَعِیداً بَعْدَ وَعِیدٍ فَکَانَ تَکْذِیبُکُمْ إِیَّایَ أَیْسَرَ عَلَیَّ مِنْ عُقُوبَهًِْ اللَّهِ إِیَّایَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَسْرَی بِی وَ أَسْمَعَنِی وَ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَنَا الْمَحْمُودُ وَ أَنْتَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) شَقَقْتُ اسْمَکَ مِنِ اسْمِی فَمَنْ وَصَلَکَ وَصَلْتُهُ وَ مَنْ قَطَعَکَ بَتَکْتُهُ انْزِلْ إِلَی عِبَادِی فَأَخْبِرْهُمْ بِکَرَامَتِی إِیَّاکَ وَ أَنِّی لَمْ أَبْعَثْ نَبِیّاً إِلَّا جَعَلْتُ لَهُ وَزِیراً وَ إِنَّکَ رَسُولِی وَ أَنَّ عَلِیّاً وَزِیرُکَ ثُمَّ أَخَذَ (صلی الله علیه و آله) بِیَدِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَرَفَعَهَا حَتَّی نَظَرَ النَّاسُ إِلَی بَیَاضِ إِبْطَیْهِمَا وَ لَمْ یُرَ قَبْلَ ذَلِکَ ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی مَوْلَایَ وَ أَنَا مَوْلَی الْمُؤْمِنِینَ فَمَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَقَالَ الشُّکَّاکُ وَ الْمُنَافِقُونَ وَ الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ زَیْغٌ نَبْرَأُ إِلَی اللَّهِ مِنْ مَقَالَهًٍْ لَیْسَ بِحَتْمٍ وَ لَا نَرْضَی أَنْ یَکُونَ عَلِیّاً وَزِیرُهُ هَذِهِ مِنْهُ عَصَبِیَّهًٌْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: هنگامی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شبانه به آسمان برده شد... رسول خدا (صلی الله علیه و آله) عبور کرد تا اینکه به حجاب ها رسید... خداوند فرمود: ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! به پیش! پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) تا جایی‌که خدا می‌خواست پیش رفت تا اینکه آنچه را که پروردگار تبارک‌وتعالی فرمود، شنید. فرمود: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! من محمودم و تو محمّد هستی. اسم تو را از نام خود برگرفته‌ام، هرکسی که رابطه‌اش را با تو وصل کند، من نیز رابطه‌ام را با او وصل خواهم ساخت و هرکه رابطه‌اش را با تو قطع کند، من نیز رابطه‌ی خویش را با او قطع خواهم نمود. بر بندگان من نازل شو و با آنان در مورد این کرامتی که من به تو ارزانی داشتم، خبر ده و من پیامبری را نفرستاده‌ام، مگر اینکه برای وی یاوری (وزیری) قرار داده‌ام و تو رسول منی و علی (علیه السلام) وزیر [و یاور] توست. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرود آمد، درحالی‌که کراهت داشت از اینکه چیزی را به مردم بگوید، زیرا واهمه داشت که مردمانی که تازه دوره‌ی جاهلیّت را پشت سر گذاشته بودند، او را متهّم [به دروغ] سازند تا اینکه شش روز سپری شد. شاید [ابلاغ] بعض آیاتی را که به تو وحی می‌شود، [به‌خاطر عدم پذیرش آن‌ها] ترک کنی [و به تأخیر اندازی] و سینه‌ات از این‌جهت تنگ [و ناراحت] شود. ( هود/۱۲ ) حضرت پیامبر تا روز هشتم صبر و درنگ کرد و سپس خداوند تبارک‌وتعالی این آیه را نازل کرد: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَ إِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ این آیه تهدید پس از وعید بود. قطعاً فرمان خدای عزّوجلّ را ابلاغ خواهم نمود، زیرا چنانچه مرا متّهم یا تکذیب کنند، برای من قابل تحمّل تر از آن خواهد بود که خداوند در دنیا و آخرت مرا پیگردی دردناک نماید. ابن‌عبّاس گوید: جبرئیل به عنوان امیرالمؤمنین به علی (علیه السلام) سلام داد، پس علی (علیه السلام) فرمود: «یا رسول الله، کلامی را می شنوم لیکن او را نمی بینم»! فرمود: «یا علی، این جبرئیل است که از جانب پروردگارم آمده تا آنچه را که خدا به من وعده فرموده، تصدیق کند». سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به تک تک صحابه دستور داد به عنوان امیرالمؤمنین به علی (علیه السلام) سلام دهند. سپس فرمود: «ای بلال، به مردم ابلاغ کن که همگی جز کسانی که علیل و ناتوان هستند، در غدیر خُم حاضر شوند». و چون فردا رسید، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به همراه جمعی از صحابه به آنجا رفته و حمد و ثنای خدا را به جای آورده، سپس فرمود: «ای مردم، همانا خدای تبارک و تعالی مرا با رسالتی نزد شما فرستاد که قادر به انجام آن نبودم، مبادا که مرا تهمت زنید یا تکذیب نمایید، تا اینکه آیه های وعید را یکی پس از دیگری نازل فرمود؛ از این رو تکذیب من از جانب شما را آسان تر از پیگرد و مجازات از جانب خدای متعال یافتم. همانا خدای تبارک و تعالی مرا به معراج برد و آن گونه که بشنوم فرمود: ای محمّد، محمود من هستم و محمّد تو، نام تو را از نام خودم مشتق گردانیدم، پس هر کس با تو پیوند برقرار کند، با وی پیوند برقرار می کنم و هر که از تو ببرد، از وی می گسلم؛ به سوی بندگانم فرود آی و آنان را خبر ده از کرامتی که برای تو قایل هستم و اینکه من پیامبری بر نیانگیختم مگر اینکه برایش وزیری قرار دادم و تو فرستاده من هستی و وزیر تو علی (علیه السلام) است». سپس آن حضرت دست علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را گرفته و آن را چنان بالا برد که مردم به وضوح سپیدی زیر بغل آن دو را که پیش از آن ندیده بودند، دیدند؛ سپس آن حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای مردم، همانا خداوند تبارک و تعالی مولای من است و من مولای مؤمنان، پس هر کس من مولای اویم، اینک علی (علیه السلام) مولای اوست، خداوندا دوستدارش را دوست بدار و با دشمن وی دشمن باش، و یاری کن آنکه او را یاری کند و خوار و ذلیل بدار آنکه خوارش کند». پس شکّاکان و منافقان که دل هایشان بیمار و منحرف بود، گفتند: «پناه می بریم به خداوند از سخنی که مشکوک به نظر می رسد و ما خرسند نیستیم که وزیر او علی باشد، این کار او (پیامبر) نشانه عصبیت است»!

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was taken by night to the heavens... the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed on until he reached the veils... Allah said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Come forward!" So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went forward as far as Allah willed him to go, until he heard what the Lord, Blessed and Exalted, said. He said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! I am al-Mahmud (the Praised) and you are Muhammad. I have derived your name from My name. Whoever joins his tie with you, I too shall join My tie with him; and whoever severs his tie with you, I too shall sever My tie with him. Descend to My servants and inform them of this honour I have bestowed upon you, and that I have not sent any prophet without appointing for him a helper (wazir), and that you are My Messenger and Ali (peace be upon him) is your wazir [and helper]." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) descended, unwilling to tell the people anything, because he feared that a people who had only just left behind the age of jahiliyya would accuse him [of lying], until six days passed. "Perhaps you may [be inclined to] leave [the delivering of] a part of what is revealed to you [because of their non-acceptance of it, and delay it], and your breast may be straitened by it." (Hud/12) The Prophet waited patiently until the eighth day, and then Allah, Blessed and Exalted, revealed this verse: يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَ إِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Deliver what has been revealed to you from your Lord; and if you do it not, then you have not delivered His message, and Allah will protect you from the people]. This verse was a threat after a warning. "I shall certainly convey the command of Allah, the Mighty and Majestic, for if they accuse me or call me a liar, that is easier for me to bear than that Allah should inflict on me a painful punishment in this world and the hereafter." Ibn Abbas said: Jibra'il greeted Ali (peace be upon him) as Amir al-Mu'minin, so Ali (peace be upon him) said: "O Messenger of Allah, I hear a speaker but I do not see him!" He said: "O Ali, this is Jibra'il, who has come from my Lord to confirm what Allah has promised me." Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered his companions one by one to greet Ali (peace be upon him) as Amir al-Mu'minin. Then he said: "O Bilal, announce to the people that all of them, except those who are sick and unable, must present themselves at Ghadir Khumm." When the morrow came, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went there with a group of his companions, and he praised and glorified Allah, then said: "O people, indeed Allah, Blessed and Exalted, sent me to you with a message which I could not carry out, lest you accuse me or call me a liar, until He sent down the verses of warning one after another; and so I found your denying me easier to bear than the pursuit and punishment of Allah the Exalted. Indeed, Allah, Blessed and Exalted, took me on the mi'raj and made me hear as He said: 'O Muhammad, I am al-Mahmud and you are Muhammad. I have derived your name from My name, so whoever joins ties with you, I join ties with him; and whoever cuts himself off from you, I cut Myself off from him. Descend to My servants and inform them of the honour I hold for you, and that I have not raised up any prophet without appointing for him a wazir, and you are My Messenger, and your wazir is Ali (peace be upon him).'" Then he took the hand of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and raised it up so that the people plainly saw the whiteness beneath the armpits of them both, which had not been seen before. Then he (peace be upon him and his family) said: "O people, indeed Allah, Blessed and Exalted, is my Master (mawla), and I am the master of the believers; so whoever I am his master, this Ali (peace be upon him) is his master. O Allah, love the one who loves him and be an enemy to the one who is his enemy, help the one who helps him and abandon the one who abandons him." Then the doubters and the hypocrites, in whose hearts was sickness and deviation, said: "We seek refuge with Allah from a statement that seems doubtful, and we are not pleased that his wazir should be Ali; this act of his (the Prophet's) is a sign of tribal partiality!"

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને રાત્રે આસમાન પર લઈ જવામાં આવ્યા... અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આગળ વધ્યા ત્યાં સુધી કે હિજાબો સુધી પહોંચી ગયા... અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આગળ આવો!" તો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જ્યાં સુધી અલ્લાહની ઈચ્છા હતી ત્યાં સુધી આગળ વધ્યા, ત્યાં સુધી કે જે કંઈ પરવરદિગાર તબારક વ તઆલાએ ફરમાવ્યું તે તમે સાંભળ્યું. ફરમાવ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું મહમૂદ છું અને તમે મુહમ્મદ છો. તમારા નામને મારા નામ પરથી લીધું છે, જે કોઈ તમારી સાથે સંબંધ જોડશે, હું પણ તેની સાથે સંબંધ જોડીશ અને જે તમારી સાથે સંબંધ તોડશે, હું પણ તેની સાથે સંબંધ તોડીશ. મારા બંદાઓ પાસે ઉતરી જાઓ અને તેમને આ કરામત વિશે ખબર આપો જે મેં તમને આપી છે, અને મેં કોઈ પયગંબરને મોકલ્યો નથી સિવાય કે તેના માટે એક વઝીર (સહાયક) નિયુક્ત કર્યો, અને તમે મારા રસૂલ છો અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તમારા વઝીર [અને સહાયક] છે." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઉતરી આવ્યા, જ્યારે તેમને ના ગમતું હતું કે લોકોને કંઈ કહે, કારણ કે તેમને ડર હતો કે જે લોકો હજી હમણાં જ જાહિલિય્યતના યુગમાંથી બહાર આવ્યા હતા, તેમને [જૂઠનું] આળ લગાડશે, ત્યાં સુધી કે છ દિવસ પસાર થઈ ગયા. "કદાચ તમે તે આયતોના [એલાનને] જે તમારા પર વહી કરવામાં આવે છે, [તેમના સ્વીકાર ન કરવાના કારણે] છોડી દો [અને વિલંબ કરો] અને તેના કારણે તમારું સીનું તંગ [અને પરેશાન] થાય." (સૂરએ હૂદ/૧૨) પયગંબરે આઠમા દિવસ સુધી સબર અને રાહ જોઈ, અને પછી અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ કરી: يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَ إِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! જે કંઈ તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. આ આયત ધમકી પછીની ધમકી હતી. "ખરેખર હું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આદેશને પહોંચાડીશ, કારણ કે જો તેઓ મને આળ લગાડે અથવા મને જૂઠલાવે, તો તે મારા માટે એ કરતાં વધુ સહનીય છે કે અલ્લાહ મને દુનિયા અને આખિરતમાં દર્દનાક સજા આપે." ઇબ્ને અબ્બાસ કહે છે: જિબ્રઈલે અમીરુલ મુઅમિનીન તરીકે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સલામ કર્યું, તો અલી (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: "યા રસૂલલ્લાહ, હું કલામ સાંભળું છું પણ તેમને જોતો નથી!" ફરમાવ્યું: "યા અલી, આ જિબ્રઈલ છે જે મારા પરવરદિગાર તરફથી આવ્યા છે તે વસ્તુની તસ્દીક કરવા જે અલ્લાહે મને વચન આપ્યું છે." પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) એક એક સહાબીને આદેશ આપ્યો કે અમીરુલ મુઅમિનીન તરીકે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સલામ કરે. પછી ફરમાવ્યું: "હે બિલાલ, લોકોને ઐલાન કરી દો કે બધા લોકો, સિવાય કે જેઓ બીમાર અને અસમર્થ છે, ગદીરે ખુમમાં હાજર થાય." અને જ્યારે બીજો દિવસ આવ્યો, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સહાબાના એક જૂથ સાથે ત્યાં ગયા અને અલ્લાહની હમ્દ અને પ્રશંસા બજાવી, પછી ફરમાવ્યું: "હે લોકો, ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ મને એક રિસાલત સાથે તમારી પાસે મોકલ્યો જેને પૂરી કરવા હું સક્ષમ ન હતો, રખેને તમે મને આળ લગાડો કે જૂઠલાવો, ત્યાં સુધી કે તેમણે ધમકીની આયતો એક પછી એક નાઝિલ ફરમાવી; આથી તમારા તરફથી મારી તકઝીબ (જૂઠલાવવું)ને હું અલ્લાહ તઆલા તરફથી પીછો અને સજા કરતાં વધુ સહેલી પામ્યો. ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલા મને મેરાજ પર લઈ ગયો અને એવી રીતે ફરમાવ્યું કે હું સાંભળું: હે મુહમ્મદ, હું મહમૂદ છું અને તમે મુહમ્મદ, મેં તમારા નામને મારા નામથી મુશ્તક કર્યું છે, તો જે કોઈ તમારી સાથે સંબંધ જોડે, હું તેની સાથે સંબંધ જોડું છું અને જે તમારાથી કપાઈ જાય, હું તેનાથી કપાઈ જાઉં છું; મારા બંદાઓ તરફ ઉતરી જાઓ અને તેમને એ કરામતની ખબર આપો જે હું તમારા માટે માનું છું, અને એ કે મેં કોઈ પયગંબરને ઉઠાવ્યો નથી સિવાય કે તેના માટે વઝીર નિયુક્ત કર્યો, અને તમે મારા મોકલેલા છો અને તમારા વઝીર અલી (અલયહિસ્સલામ) છે." પછી તે હઝરતે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેને એટલો ઊંચો કર્યો કે લોકોએ સ્પષ્ટપણે તે બંનેની બગલો નીચેની સફેદી, જે તેમણે પહેલા જોઈ ન હતી, જોઈ; પછી તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "હે લોકો, ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલા મારો મૌલા છે અને હું મુઅમિનોનો મૌલા છું, તો જેનો હું મૌલા છું, હવે અલી (અલયહિસ્સલામ) તેનો મૌલા છે, હે અલ્લાહ! તેના દોસ્તદારને દોસ્ત રાખ અને તેના દુશ્મન સાથે દુશ્મન રહે, અને તેની મદદ કરનારને મદદ કર અને તેને હીન કરનારને હીન અને ઝલીલ કર." તો શંકાશીલો અને મુનાફિકો કે જેમના દિલો બીમાર અને વિચલિત હતાં, બોલ્યા: "અમે અલ્લાહની પનાહ માંગીએ છીએ એવી વાતથી જે શંકાસ્પદ લાગે છે, અને અમે ખુશ નથી કે તેમનો વઝીર અલી હોય, તેમનું (પયગંબરનું) આ કામ કબીલાવાદનું ચિહ્ન છે!"

#36 خداوند تو را از [خطرات احتمالی] مردم، حفظ می‌کند؛ و خداوند، گروه کافران [لجوج] را هدایت نمی‌کند Allah protects you from [the harm of] people; and Allah does not guide the [obstinate] disbelieving people અલ્લાહ તમને લોકોના [સંભવિત જોખમો]થી બચાવશે; અને અલ્લાહ કાફિર [હઠીલા] જૂથને હિદાયત આપતો નથી

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن مُحَمَّدِ‌بْنِ‌کَعْبٍ الْقُرَظِیِّ قَالَ: کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَتَحَارَسُهُ أَصْحَابُهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی إِلَیْهِ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ... قَالَ فَتَرَکَ الْحَرَسَ حِینَ أَخْبَرَهُ اللَّهُ تَعَالَی أَنَّهُ یَعْصِمُهُ مِنَ النَّاسِ بِقَوْلِهِ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از محمدبن‌کعب قُرَظی روایت شده که وی گفت: اصحاب رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از ایشان محافظت می کردند. خداوند متعال بر حضرت نازل فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ... آن گاه پیامبر (صلی الله علیه و آله) محافظان را واگذاشت زیرا خداوند متعال به حضرت خبر داد که وی را از گزند مردم نگاه می دارد و فرمود: وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): It is narrated from Muhammad ibn Ka'b al-Qurazi that he said: The companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) used to guard him. Allah the Exalted revealed to the Prophet: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [O Apostle! deliver what has been revealed to you from your Lord]... Then the Prophet (peace be upon him and his family) dismissed the guards, because Allah the Exalted informed him that He would protect him from the harm of the people, and said: وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [And Allah will protect you from the people].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મુહમ્મદ બિન કઅબ કુરઝીથી રિવાયત છે કે તેમણે કહ્યું: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અસ્હાબ તેમની હિફાઝત કરતા હતા. અલ્લાહ તઆલાએ પયગંબર પર નાઝિલ ફરમાવ્યું: يا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ [હે રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો]... ત્યાર બાદ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મુહાફિઝોને છોડી દીધા કારણ કે અલ્લાહ તઆલાએ તેમને ખબર આપી કે તે તેમને લોકોના નુકસાનથી બચાવશે અને ફરમાવ્યું: وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે].