کَانَ أَبُوالْحَسَنِ الْأَوَّلُ (علیه السلام) إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ آخِرِ رَکْعَهًِْ الْوَتْرِ قَالَ هَذَا مَقَامُ مَنْ حَسَنَاتُهُ نِعْمَهًٌْ مِنْکَ وَ شُکْرُهُ ضَعِیفٌ وَ ذَنْبُهُ عَظِیمٌ وَ لَیْسَ لَهُ إِلَّا دَفْعُکَ وَ رَحْمَتُکَ فَإِنَّکَ قُلْتَ فِی کِتَابِکَ الْمُنْزَلِ عَلَی نَبِیِّکَ الْمُرْسَلِ (صلی الله علیه و آله) کانُوا قَلِیلًا مِنَ اللَّیْلِ ما یَهْجَعُونَ، وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ طَالَ هُجُوعِی وَ قَلَّ قِیَامِی وَ هَذَا السَّحَرُ وَ أَنَا أَسْتَغْفِرُکَ لِذَنْبِی اسْتِغْفَارَ مَنْ لَمْ یَجِدْ لِنَفْسِهِ ضَرّاً وَ لَا نَفْعاً وَ لَا مَوْتاً وَ لَا حَیَاهًًْ وَ لَا نُشُوراً ثُمَّ یَخِرُّ سَاجِداً.
امام کاظم (علیه السلام)- احمدبن‌عبدالعزیز گفته است: برخی از اصحاب برایم روایت کرده اند که حضرت علی (علیه السلام) وقتی از رکوع آخر نماز وتر برمی خاست و می‌گفت: «پروردگارا! این جایگاه کسی است که حسنات و نیکی های او نعمتی از جانب توست، سپاسگزاری او ضعیف و گناه او بزرگ است و برای این، جز برطرف‌کردن آن ها و رحمت تو چیزی ندارد. تو در کتاب نازل شده‌ات فرمودی: کانُوا قَلِیلاً مِنَ الَّیْلِ ما یَهْجَعُونَ* وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ؛ به خدا سوگند که بیداری ام کم و خوابم طولانی شده است. این سحر است و من مانند کسی از تو برای گناهانم آمرزش می‌طلبم که برای خود نفع و ضرری ندارد، مرگ و زندگی و برانگیخته شدنش به دست خودش نیست». سپس حضرت (علیه السلام) به سجده می افتاد.
Imam Kazim (peace be upon him): Ahmad ibn Abd al-Aziz said: Some of our companions have narrated to me that Imam Kazim (peace be upon him), when he raised his head from the last rak'ah of the witr prayer, would say: "O Lord! This is the standing of one whose good deeds are a blessing from You, whose gratitude is weak and whose sin is great, and for this he has nothing except Your removal [of them] and Your mercy. You said in Your revealed Book: كانُوا قَلِیلاً مِنَ اللَّیْلِ ما یَهْجَعُونَ * وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [They used to sleep but little in the night, and in the hours before dawn they would ask forgiveness]. By Allah, my wakefulness has become little and my sleep long. This is the pre-dawn hour, and I seek Your forgiveness for my sins like one who possesses for himself neither harm nor benefit, and neither death nor life nor resurrection are in his own hand." Then the Imam (peace be upon him) would fall into prostration.
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): અહમદ બિન અબ્દુલ અઝીઝે કહ્યું: અમારા કેટલાક સાથીઓએ મને રિવાયત કરી કે ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે વિત્રની નમાઝની છેલ્લી રકઅતથી પોતાનું માથું ઊંચું કરતા ત્યારે કહેતા: 'હે પરવરદિગાર! આ તે વ્યક્તિનું સ્થાન છે જેની નેકીઓ તારા તરફથી નેઅમત છે, જેની શુક્રગુઝારી નબળી છે અને જેનો ગુનાહ મોટો છે, અને આ માટે તેની પાસે તારા દ્વારા તેમને દૂર કરવા અને તારી રહમત સિવાય કંઈ નથી. તેં તારી નાઝિલ કરેલી કિતાબમાં ફરમાવ્યું: كانُوا قَلِیلاً مِنَ اللَّیْلِ ما یَهْجَعُونَ * وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [તેઓ રાતના થોડા ભાગમાં જ સૂતા હતા, અને સહરના સમયે માફી માગતા હતા]. અલ્લાહની કસમ, મારી જાગૃતિ ઓછી અને મારી ઊંઘ લાંબી થઈ ગઈ છે. આ સહરનો સમય છે અને હું મારા ગુનાહો માટે તારી પાસે એવા વ્યક્તિની જેમ માફી માગું છું જેને પોતાના માટે નફો-નુકસાન નથી, અને જેના મરણ, જીવન અને ઉઠાવવામાં આવવું તેના પોતાના હાથમાં નથી.' પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) સિજદામાં પડી જતા.