سورة المجادلة

Verse 1 of 22

58:1

قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتي تُجادِلُكَ في زَوْجِها وَ تَشْتَكي إِلَى اللهِ وَ اللهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَكُما إِنَّ اللهَ سَميعٌ بَصيرٌ

خداوند سخن آن زن را كه درباره‌ی همسرش با تو گفتگو مى‌كرد و به خداوند شكايت مى‌نمود شنيد [و تقاضاى او را اجابت كرد]؛ خداوند گفتگوى شما را با هم [و اصرار آن زن را درباره‌ی حلّ مشكلش] مى‌شنيد؛ به يقين خداوند شنوا و بيناست.

Allah indeed knows the plea of her who pleads with you about her husband and complains to Allah, and Allah knows the contentions of both of you; surely Allah is Hearing, Seeing.

બેશક અલ્લાહે તેણીની વાત સાંભળી કે જે તારી સાથે તેના શોહરના બારામાં બહેસ કરતી હતી અને અલ્લાહથી ફરિયાદ કરતી હતી, અને અલ્લાહ તમો બંનેની વાત સાંભળતો હતો; બેશક અલ્લાહ સાંભળનાર અને જોનાર છે.

أمیرالمومنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا هَاجَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَانَ بِالْمَدِینَهًِْ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ یُقَالُ لَهُ أَوْسُ بْنُ الصَّامِتِ وَ کَانَ أَوَّلَ رَجُلٍ ظَاهَرَ فِی الْإِسْلَامِ فَجَرَی بَیْنَهُ وَ بَیْنَ امْرَأَتِهِ کَلَامٌ فَقَالَ لَهَا أَنْتِ عَلَیَّ کَظَهْرِ أُمِّی ثُمَّ إِنَّهُ نَدِمَ عَلَی مَا کَانَ مِنْهُ وَ قَالَ وَیْحَکِ إِنَّا کُنَّا فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ تَحْرُمُ عَلَیْنَا الْأَزْوَاجُ فِی مِثْلِ هَذَا قَبْلَ الْإِسْلَامِ فَلَوْ أَتَیْتِ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَسْأَلِیهِ عَنْ ذَلِکِ فَجَاءَتِ الْمَرْأَهًُْ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَخْبَرَتْهُ فَقَالَ لَهَا مَا أَظُنُّکِ إِلَّا وَ قَدْ حَرُمْتِ عَلَیْهِ إِلَی آخِرِ الْأَبَدِ فَجَزِعَتْ وَ بَکَتْ وَ قَالَتْ أَشْکُو إِلَی اللَّهِ فِرَاقَ زَوْجِی فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها إِلَی قَوْلِهِ وَ الَّذِینَ یُظاهِرُونَ مِنْ نِسائِهِمْ ... فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قُولِی لِأَوْسٍ زَوْجِکِ یُعْتِقُ نَسَمَهًًْ فَقَالَتْ وَ أَنَّی لَهُ نَسَمَهًٌْ وَ اللَّهِ مَا لَهُ خَادِمٌ غَیْرِی قَالَ فَیَصُومُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ قَالَتْ إِنَّهُ شَیْخٌ کَبِیرٌ لَا یَقْدِرُ عَلَی الصِّیَامِ قَالَ فَمُرِیهِ فَلْیَتَصَدَّقْ عَلَی سِتِّینَ مِسْکِیناً فَقَالَتْ وَ أَنَّی لَهُ الصَّدَقَهًُْ فَوَاللَّهِ مَا بَیْنَ لَابَتَیْهَا أَحْوَجُ مِنَّا قَالَ فَقُولِی لَهُ فَلْیَمْضِ إِلَی أُمِّ الْمُنْذِرِ فَلْیَأْخُذْ مِنْهَا شَطْرَ وَسْقِ تَمْرٍ فَلْیَتَصَدَّقْ بِهِ عَلَی سِتِّینَ مِسْکِیناً.

امام علی (علیه السلام)- مردی در زمان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) که به او اوس‌بن‌صامت می‌گفتند، همسری به نام خوله دختر منذر، داشت. روزی به همسرش گفت: «تو نسبت به من همچون پشت مادرم هستی». و فوری از این سخن پشیمان گشت و رو به همسر خود کرده و گفت: «گمان کنم که تو دیگر بر من حلال نمی‌باشی»، زن نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمد، و عرض کرد: «شوهرم به من گفته است: «تو مانند پشت مادرم بر من حرامی». و این کلام در زمان بیش از اسلام زن را بر مرد حرام می‌ساخت. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای زن فکر نمی‌کنم، جز اینکه، تو بر او حرام شده باشی». زن دست به‌سوی آسمان برد و گفت: «خداوندا! این مصیبت جدایی از شوهر را به تو شکایت می‌کنم». پس خداوند عزّوجلّ این آیه را بر پیغمبر (صلی الله علیه و آله) نازل فرمود: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتی تُجادِلُکَ فی زَوْجِها وَ تَشْتَکی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمیعٌ بَصیرٌ، الَّذینَ یُظاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسائِهِمْ ما هُنَّ أُمَّهاتِهِمْ إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلاَّ اللاَّئی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ؛ آنگاه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به آن زن گفت: «به شوهرت اوس‌بن‌صامت بگو که بنده‌ای را آزاد کن»! زن گفت: «ای رسول خدا! او بنده‌ای ندارد و جز من کسی خادم او نیست». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس بگو دو ماه متوالی روز بگیرد». آن زن گفت: «او پیرمردی است که توان روزه ندارد». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس به او بگو که به شصت مسکین صدقه دهد». زن گفت: «او صدقه‌ای ندارد. به خدا قسم در اینجا نیازمندتر از ما نیست». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس به او بگو نزد ام‌منذر برود و مقداری خرما از او بگیرد و با آن به شصت مسکین صدقه بدهد». زن به نزد اوس آمد. اوس پرسید: «چه گذشت»؟ زن گفت: «به خیر گذشت، امّا بر ذمّه‌ی توست که آن‌گونه که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دستور داده به نزد ام منذر بروی و مقداری خرما از او بگیری و با آن به شصت مسکین صدقه دهی».

Imam Ali (peace be upon him): In the time of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) there was a man called Aws ibn al-Samit who had a wife named Khawla, daughter of Mundhir. One day he said to his wife, "You are to me as the back of my mother." He at once regretted these words, and turning to his wife he said, "I think that you are no longer lawful for me." The woman came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said, "My husband has said to me, 'You are as the back of my mother, forbidden to me.' And such words, in the time before Islam, would render a woman forbidden to her husband." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said, "O woman, I do not think anything other than that you have become forbidden to him." The woman raised her hand toward the sky and said, "O Allah! I complain to You of this affliction of separation from my husband." Then Allah, the Mighty and Majestic, revealed this verse to the Prophet (peace be upon him and his family): "O Muhammad (peace be upon him and his family)! قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتی تُجادِلُکَ فی زَوْجِها وَ تَشْتَکی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمیعٌ بَصیرٌ، الَّذینَ یُظاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسائِهِمْ ما هُنَّ أُمَّهاتِهِمْ إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلاَّ اللاَّئی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ [Allah has indeed heard the words of her who pleads with you concerning her husband and complains to Allah, and Allah hears the exchange between you both; indeed Allah is All-Hearing, All-Seeing. Those of you who commit zihar against their wives — they are not their mothers; their mothers are only those who gave birth to them, and indeed they utter an evil word and a falsehood; and indeed Allah is Pardoning, Forgiving]." Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to the woman, "Tell your husband Aws ibn al-Samit to free a slave." The woman said, "O Messenger of Allah! He has no slave, and no one serves him besides me." The Prophet (peace be upon him and his family) said, "Then tell him to fast two consecutive months." The woman said, "He is an old man who has no strength for fasting." The Prophet (peace be upon him and his family) said, "Then tell him to give charity to sixty poor people." The woman said, "He has nothing to give as charity. By Allah, there is none here more needy than us." The Prophet (peace be upon him and his family) said, "Then tell him to go to Umm al-Mundhir and take some dates from her, and with them give charity to sixty poor people." The woman came to Aws. Aws asked, "What happened?" The woman said, "It ended well, but it is upon your responsibility to go — as the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) has instructed — to Umm al-Mundhir, take some dates from her, and with them give charity to sixty poor people."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના જમાનામાં એક માણસ હતો જેને ઔસ બિન સામિત કહેવામાં આવતો હતો, તેની એક પત્ની હતી જેનું નામ ખવલા બિન્તે મુન્ઝિર હતું. એક દિવસ તેણે પોતાની પત્નીને કહ્યું: "તું મારા માટે મારી માની પીઠ સમાન છે." અને તરત જ આ વાત પર પસ્તાયો અને પોતાની પત્ની તરફ ફરીને કહ્યું: "મને લાગે છે કે હવે તું મારા માટે હલાલ નથી." સ્ત્રી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પાસે આવી અને અરજ કરી: "મારા શૌહરે મને કહ્યું છે: 'તું મારી માની પીઠ સમાન મારા પર હરામ છે.' અને આ કલામ ઇસ્લામ પહેલાંના જમાનામાં સ્ત્રીને પતિ પર હરામ કરી દેતો હતો." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "એ સ્ત્રી! હું નથી ધારતો, સિવાય એના કે તું તેના પર હરામ થઈ ગઈ છે." સ્ત્રીએ પોતાનો હાથ આસમાન તરફ ઉઠાવ્યો અને કહ્યું: "એ અલ્લાહ! શૌહરથી જુદાઈની આ મુસીબતની હું તારી પાસે ફરિયાદ કરું છું." પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આ આયત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ કરી: "એ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتی تُجادِلُکَ فی زَوْجِها وَ تَشْتَکی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمیعٌ بَصیرٌ، الَّذینَ یُظاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسائِهِمْ ما هُنَّ أُمَّهاتِهِمْ إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلاَّ اللاَّئی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ [ખરેખર અલ્લાહે તે સ્ત્રીની વાત સાંભળી લીધી છે જે તમારી સાથે તેના શૌહર વિશે તકરાર કરે છે અને અલ્લાહ સમક્ષ ફરિયાદ કરે છે, અને અલ્લાહ તમારા બંનેની ગુફ્તગૂ સાંભળી રહ્યો છે; ખરેખર અલ્લાહ સાંભળનાર, જોનાર છે. તમારામાંથી જેઓ પોતાની પત્નીઓ સાથે ઝિહાર કરે છે — તે તેમની માતાઓ નથી; તેમની માતાઓ તો ફક્ત તે જ છે જેમણે તેમને જન્મ આપ્યો, અને ખરેખર તેઓ ખરાબ અને જૂઠી વાત કહે છે, અને ખરેખર અલ્લાહ માફ કરનાર, બખ્શનાર છે]." ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે સ્ત્રીને કહ્યું: "તારા શૌહર ઔસ બિન સામિતને કહે કે એક ગુલામને આઝાદ કરે!" સ્ત્રીએ કહ્યું: "એ રસૂલુલ્લાહ! તેની પાસે કોઈ ગુલામ નથી અને મારા સિવાય કોઈ તેનો ખાદિમ નથી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તો કહે કે બે મહિના સતત રોઝા રાખે." તે સ્ત્રીએ કહ્યું: "તે વૃદ્ધ માણસ છે અને રોઝા રાખવાની તાકાત નથી ધરાવતો." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તો તેને કહે કે સાઠ મિસ્કીનોને સદકો આપે." સ્ત્રીએ કહ્યું: "તેની પાસે સદકો આપવા માટે કંઈ નથી. અલ્લાહની કસમ અહીં અમારાથી વધારે જરૂરિયાતમંદ કોઈ નથી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તો તેને કહે કે ઉમ્મે મુન્ઝિરની પાસે જાય અને તેની પાસેથી થોડી ખજૂર લે અને તેનાથી સાઠ મિસ્કીનોને સદકો આપે." સ્ત્રી ઔસની પાસે આવી. ઔસે પૂછ્યું: "શું થયું?" સ્ત્રીએ કહ્યું: "સારી રીતે પૂરું થયું, પરંતુ તારી જવાબદારી છે કે જે રીતે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હુકમ આપ્યો છે તે પ્રમાણે ઉમ્મે મુન્ઝિરની પાસે જઈને તેની પાસેથી થોડી ખજૂર લઈને તેનાથી સાઠ મિસ્કીનોને સદકો આપે."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ امْرَأَهًًْ مِنَ الْمُسْلِمِینَ أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَتْ یَا رَسُولُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ فُلَاناً زَوْجِی قَدْ نَثَرْتُ لَهُ بَطْنِی وَ أَعَنْتُهُ عَلَی دُنْیَاهُ وَ آخِرَتِهِ فَلَمْ یَرَ مِنِّی مَکْرُوهاً وَ أَنَا أَشْکُوهُ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ إِلَیْکَ قَالَ مِمَّا تَشْتَکِینَهُ قَالَتْ لَهُ إِنَّهُ قَالَ لِیَ الْیَوْمَ أَنْتِ عَلَیَّ حَرَامٌ کَظَهْرِ أُمِّی وَ قَدْ أَخْرَجَنِی مِنْ مَنْزِلِی فَانْظُرْ فِی أَمْرِی فَقَالَ رَسُولُ اللَّه (صلی الله علیه و آله) مَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیَّ کِتَاباً أَقْضِی بِهِ بَیْنَکَ وَ بَیْنَ زَوْجِکِ وَ أَنَا أَکْرَهُ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْمُتَکَلِّفِینَ فَجَعَلَتْ تَبْکِی وَ تَشْتَکِی مَا بِهَا إِلَی اللَّهِ وَ إِلَی رَسُولِهِ وَ انْصَرَفَتْ فَسَمِعَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مُحَاوَرَتَهَا لِرَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) فِی زَوْجِهَا وَ مَا شَکَتْ إِلَیْهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِذَلِکَ قُرْآناً بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما یَعْنِی مُحَاوَرَتَهَا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی زَوْجِهَا إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ. الَّذِینَ یُظاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسائِهِمْ ما هُنَّ أُمَّهاتِهِمْ إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْمَرْأَهًِْ فَأَتَتْهُ فَقَالَ لَهَا جِیئِینِی بِزَوْجِکِ فَأَتَتْهُ فَقَالَ لَهُ أَقُلْتَ لِامْرَأَتِکَ هَذِهِ أَنْتِ عَلَیَّ حَرَامٌ کَظَهْرِ أُمِّی قَالَ قَدْ قُلْتُ لَهَا ذَلِکَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِیکَ وَ فِی امْرَأَتِکَ قُرْآناً فَقَرَأَ عَلَیْهِ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ قَوْلِهِ قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها إِلَی قَوْلِهِ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ فَضُمَّ امْرَأَتَکَ إِلَیْکَ فَإِنَّکَ قَدْ قُلْتَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً قَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْکَ وَ غَفَرَ لَکَ فَلَا تَعُدْ فَانْصَرَفَ الرَّجُلُ وَ هُوَ نَادِمٌ عَلَی مَا قَالَ لِامْرَأَتِهِ وَ کَرِهَ اللَّهُ ذَلِکَ لِلْمُؤْمِنِینَ بَعْدُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ الَّذِینَ یُظاهِرُونَ مِنْ نِسائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِما قالُوا یَعْنِی لِمَا قَالَ الرَّجُلُ الْأَوَّلُ لِامْرَأَتِهِ أَنْتِ عَلَیَّ حَرَامٌ کَظَهْرِ أُمِّی قَالَ فَمَنْ قَالَهَا بَعْدَ مَا عَفَا اللَّهُ وَ غَفَرَ لِلرَّجُلِ الْأَوَّلِ فَإِنَّ عَلَیْهِ فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا یَعْنِی مُجَامَعَتَهَا ذلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ. فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیامُ شَهْرَیْنِ مُتَتابِعَیْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّینَ مِسْکِیناً فَجَعَلَ اللَّهُ عُقُوبَهًَْ مَنْ ظَاهَرَ بَعْدَ النَّهْیِ هَذَا وَ قَالَ ذلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) وَ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ فَجَعَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ هَذَا حَدَّ الظِّهَار.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- زنی از میان مسلمانان نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمد و به او گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! فلان شخص همسر من است، فرزندانم از او بسیار است و در امر دنیا و آخرتش او را یاری کرده‌ام. از من هیچ کار ناخوشایندی ندیده است، امّا من از او نزد خداوند عزّوجلّ و شما شکایت می‌کنم». فرمود: «در مورد او از چه امری شکایت می‌کنی»؟ گفت: «او امروز به من گفت: «تو همچون مادرم بر من حرام هستی و مرا از خانه‌ام بیرون کرد، به مسئله‌ی من رسیدگی کنید». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند بر من آیه‌ای نازل نکرده است که به‌وسیله‌ی آن میان تو و همسرت قضاوت کنم و دوست ندارم جزء کسانی باشم که از پیش خود سخنی می‌گویند؛ پس او شروع به گریه در پیشگاه خداوند عزّوجلّ و رسولش (صلی الله علیه و آله) کرد. رفت و خداوند عزّوجلّ این آیه را بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) نازل کرد: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ یعنی مکالمه‌ی آن زن با رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را درباره‌ی همسرش [شنید] * الذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنکُم مِّن نِّسَائِهِم مَّا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلا اللائِی ولدْنَهُمْ و إِنَّهُمْ لیَقُولونَ مُنکَرًا مِّنَ القَول و زُورًا و إِنَّ اللهَ لعَفُو غَفُورٌ؛ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به‌سوی آن زن فرستاد تا بیاید و به او فرمود: «همسرت را بیاور». او را نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آورد. به او فرمود: «آیا تو به همسرت گفته‌ای: «تو همچون مادرم به من حرامی»؟ گفت: «آری، گفته‌ام». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «خداوند در مورد تو و همسرت آیاتی نازل کرده و آن را بر او قرائت کرد: قَدْ سَمِعَ اللهُ ... إِنَّ اللهَ لعَفُو غَفُورٌ. همسرت را با خود ببر. یقیناً تو کلامی زشت و باطل گفته‌ای، خداوند تو را عفو کرده و آمرزیده است. و این کار را تکرار نکن». مرد درحالی‌که به خاطر آنچه به همسرش گفته بود، احساس پشیمانی می‌کرد، رفت. خداوند از آن پس این کار را از مؤمنان ناپسند دانست و این آیه را نازل کرد: «و الذِینَ یُظَاهِرُونَ مِن نِّسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لمَا قَالوا یعنی آنچه که آن مرد به همسرش گفت: «تو همچون مادرم بر من حرام هستی». فرمود: «هرکس پس از عفو و آمرزش خداوند [نسبت به مرد اوّل] چنین گوید، فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِّن قَبْل أَن یَتَمَاسَّا؛ یعنی قبل از هم‌بستر شدن با او؛ ذَلکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ و اللهُ بِمَا تَعْمَلونَ خَبِیرٌ* فَمَن لمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِن قَبْل أَن یَتَمَاسَّا فَمَن لمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِینًا؛ بنابراین خداوند پس از نهی از ظهار، این مجازات را عقوبت ظهارکنندگان قرار داد و فرمود: ذَلکَ لتُؤْمِنُوا بِاللهِ و رَسُولهِ و تِلکَ حُدُودُ اللهِ؛ پس خداوند عزّوجلّ این مجازات را حدّ ظهار قرار داد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): A woman from among the Muslims came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said to him, "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! So-and-so is my husband; I have borne him many children and helped him in the affairs of his world and his hereafter. He has not seen anything displeasing from me, yet I complain of him to Allah, the Mighty and Majestic, and to you." He said, "What is it that you complain of concerning him?" She said, "Today he said to me, 'You are forbidden to me like the back of my mother,' and he turned me out of my house. Please look into my matter." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said, "Allah has not sent down upon me any verse by which I may judge between you and your husband, and I do not wish to be among those who speak from themselves." So she began to weep before Allah, the Mighty and Majestic, and His Messenger (peace be upon him and his family). She left, and Allah, the Mighty and Majestic, sent down upon the Prophet (peace be upon him and his family) this verse: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ [In the name of Allah, the All-Beneficent, the All-Merciful. Allah has indeed heard the speech of her who pleads with you concerning her husband and complains to Allah, and Allah hears the exchange between the two of you; indeed Allah is All-Hearing, All-Seeing] — meaning [He heard] the woman's conversation with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) concerning her husband * الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنکُم مِّن نِّسَائِهِم مَّا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنکَرًا مِّنَ الْقَوْلِ وَ زُورًا وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ [Those of you who repudiate their wives by zihar — they are not their mothers; their mothers are only those who gave birth to them, and indeed they say a reprehensible and false word; and indeed Allah is All-Pardoning, All-Forgiving]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent for the woman to come, and said to her, "Bring your husband." She brought him to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). He said to him, "Did you say to your wife, 'You are forbidden to me like the back of my mother'?" He said, "Yes, I said that." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him, "Allah has sent down verses concerning you and your wife," and he recited them to him: قَدْ سَمِعَ اللهُ ... إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ [Allah has indeed heard … indeed Allah is All-Pardoning, All-Forgiving]. "Take your wife back to yourself. You have surely spoken an ugly and false word; Allah has pardoned you and forgiven you. Do not repeat this deed." The man left, feeling regret for what he had said to his wife. Thereafter Allah found this deed detestable for the believers and sent down this verse: وَ الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِن نِّسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا [And those who repudiate their wives by zihar and then go back on what they have said] — meaning what that man said to his wife: "You are forbidden to me like the back of my mother." He said, "Whoever, after Allah's pardon and forgiveness [of the first man], says this, فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِّن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا [there shall be the freeing of a slave before the two of them touch each other], meaning before having intercourse with her; ذَلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ [that is what you are advised with, and Allah is well aware of what you do] * فَمَن لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا فَمَن لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِینًا [But whoever cannot find [a slave] shall fast for two consecutive months before the two touch each other, and whoever is not able, shall feed sixty poor persons]." So Allah, after the prohibition of zihar, made this the punishment for those who commit zihar, and said: ذَلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللهِ وَ رَسُولِهِ وَ تِلْکَ حُدُودُ اللهِ [That is so that you may believe in Allah and His Messenger; and these are the bounds of Allah]. Thus Allah, the Mighty and Majestic, made this punishment the prescribed limit for zihar.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મુસલમાનોમાંથી એક સ્ત્રી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવી અને તેમને કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! ફલાણી વ્યક્તિ મારો પતિ છે, તેનાથી મારા સંતાનો ઘણા છે અને દુનિયા તથા આખેરતના કામોમાં મેં તેની મદદ કરી છે. તેણે મારાથી કોઈ અણગમતું કામ જોયું નથી, પરંતુ હું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ અને આપની પાસે તેની ફરિયાદ કરું છું." આપે ફરમાવ્યું: "તેના વિષે તું કઈ બાબતની ફરિયાદ કરે છે?" તેણીએ કહ્યું: "આજે તેણે મને કહ્યું: 'તું મારા પર મારી માની પીઠની જેમ હરામ છે' અને મને ઘરમાંથી બહાર કાઢી મૂકી, મારા મામલામાં ધ્યાન આપો." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે મારા પર એવી કોઈ આયત નાઝિલ કરી નથી કે જેના દ્વારા હું તારા અને તારા પતિ વચ્ચે ફેંસલો કરું, અને મને પસંદ નથી કે હું એ લોકોમાંનો હોઉં જેઓ પોતાના તરફથી કંઈ કહે છે." તો તેણી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ અને તેમના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સામે રડવા લાગી. તે ગઈ અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર આ આયત નાઝિલ કરી: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ [શરૂ કરું છું અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે. ખરેખર અલ્લાહે તે સ્ત્રીની વાત સાંભળી લીધી છે જે તમારી સાથે પોતાના પતિ વિષે વિવાદ કરે છે અને અલ્લાહને ફરિયાદ કરે છે, અને અલ્લાહ તમારા બંનેની વાતચીત સાંભળે છે; ખરેખર અલ્લાહ સાંભળનાર, જોનાર છે] યાની તે સ્ત્રીની અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે તેના પતિ વિષેની વાતચીત [સાંભળી] * الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنکُم مِّن نِّسَائِهِم مَّا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنکَرًا مِّنَ الْقَوْلِ وَ زُورًا وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ [તમારામાંથી જેઓ પોતાની સ્ત્રીઓ સાથે ઝિહાર કરે છે, તે [સ્ત્રીઓ] તેમની માતાઓ નથી; તેમની માતાઓ તો ફક્ત તે જ છે જેમણે તેમને જન્મ આપ્યો છે, અને ખરેખર તેઓ ખરાબ અને ખોટી વાત કહે છે; અને ખરેખર અલ્લાહ માફ કરનાર, ક્ષમા આપનાર છે]. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તે સ્ત્રી પાસે કહેવડાવ્યું કે તે આવે, અને તેને ફરમાવ્યું: "તારા પતિને લાવ." તેણી તેને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે લાવી. આપે તેને ફરમાવ્યું: "શું તેં તારી પત્નીને કહ્યું છે: 'તું મારા પર મારી માની જેમ હરામ છે'?" તેણે કહ્યું: "હા, મેં કહ્યું છે." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે તારા અને તારી પત્ની વિષે આયતો નાઝિલ કરી છે," અને તેને તે વાંચી સંભળાવી: قَدْ سَمِعَ اللهُ ... إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ [ખરેખર અલ્લાહે સાંભળી લીધું છે... ખરેખર અલ્લાહ માફ કરનાર, ક્ષમા આપનાર છે]. "તારી પત્નીને પોતાની સાથે લઈ જા. ખરેખર તેં ખરાબ અને ખોટી વાત કહી છે, અલ્લાહે તને માફ કરી દીધો છે અને ક્ષમા આપી છે. અને આ કામ ફરીથી ન કરીશ." તે માણસ પોતાની પત્નીને જે કહ્યું હતું તેના પર પસ્તાવો કરતો ગયો. ત્યાર બાદ અલ્લાહે આ કામને મોમિનો માટે નાપસંદ ગણ્યું અને આ આયત નાઝિલ કરી: وَ الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِن نِّسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا [અને જેઓ પોતાની સ્ત્રીઓ સાથે ઝિહાર કરે છે અને પછી જે કહ્યું છે તેનાથી પાછા ફરે છે] યાની જે તે માણસે પોતાની પત્નીને કહ્યું હતું: "તું મારા પર મારી માની જેમ હરામ છે." આપે ફરમાવ્યું: "જે કોઈ અલ્લાહની માફી અને ક્ષમા [પહેલા માણસ પર] પછી આવું કહે, فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِّن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا [તો એક ગુલામ આઝાદ કરવો પહેલા કે તે બંને એકબીજાને સ્પર્શે] યાની તેની સાથે સહવાસ કરવા પહેલા; ذَلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ [આ છે જેની તમને નસીહત કરવામાં આવે છે, અને અલ્લાહ તમારા કાર્યોથી સારી રીતે જાણકાર છે] * فَمَن لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا فَمَن لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِینًا [જે ન મેળવી શકે, તો બે લગાતાર મહિનાના રોઝા રાખવા પહેલા કે તે બંને એકબીજાને સ્પર્શે; અને જે તે પણ ન કરી શકે તો સાઠ ગરીબોને ખવડાવવું]." તેથી અલ્લાહે ઝિહારના મનાઈ પછી આ સજા ઝિહાર કરનારાઓ માટે નક્કી કરી, અને ફરમાવ્યું: ذَلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللهِ وَ رَسُولِهِ وَ تِلْکَ حُدُودُ اللهِ [આ એટલા માટે છે કે તમે અલ્લાહ અને તેમના રસૂલ પર ઈમાન લાવો, અને આ અલ્લાહની હદો છે]. તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આ સજાને ઝિહારની હદ ઠરાવી.

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْزَلَ الْقُرْآنَ عَلَی سَبْعَهًِْ أَقْسَام ... وَ مِنْهُ مَا تَأْوِیلُهُ قَبْلَ تَنْزِیلِه ... وَ أَمَّا الَّذِی تَأْوِیلُهُ قَبْلَ تَنْزِیلِهِ فَمِثْلُ قَوْلِهِ تَعَالَی فِی الْأُمُورِ الَّتِی حَدَثَتْ فِی عَصْرِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِمَّا لَمْ یَکُنِ اللَّهُ أَنْزَلَ فِیهَا حُکْماً مَشْرُوحاً وَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فِیهَا شَیْءٌ وَ لَا عُرِفَ مَا وَجَبَ فِیهَا مِثْل ... الظِّهَارُ فِی کِتَابِ اللَّهِ تَعَالَی فَإِنَّ الْعَرَبَ کَانَتْ إِذَا ظَاهَرَ رَجُلٌ مِنْهُمُ امْرَأَتَهُ حَرُمَتْ عَلَیْهِ إِلَی آخِرِ الْأَبَدِ فَلَمَّا هَاجَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَانَ بِالْمَدِینَهًِْ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ یُقَالُ لَهُ أَوْسُ‌بْنُ‌الصَّامِتِ وَ کَانَ أَوَّلَ رَجُلٍ ظَاهَرَ فِی الْإِسْلَامِ وَ کَانَ کَبِیرَ السِّنِّ بِهِ ضَعْفٌ فَجَرَی بَیْنَهُ وَ بَیْنَ أَهْلِهِ کَلَامٌ وَ کَانَتِ امْرَأَتُهُ یُسَمَّی خَوْلَهًَْ بِنْتَ ثَعْلَبَهًَْ الْأَنْصَارِیِّ فَقَالَ لَهَا أَوْسٌ أَنْتِ عَلَیَّ کَظَهْرِ أُمِّی ثُمَّ إِنَّهُ نَدِمَ عَلَی مَا کَانَ مِنْهُ وَ قَالَ وَیْحَکِ إِنَّا کُنَّا فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ نُحَرِّمُ عَلَیْنَا الْأَزْوَاجَ فِی مِثْلِ هَذَا مِنْ قَبْلِ الْإِسْلَامِ فَلَوْ أَتَیْتِ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِکِ فَجَاءَتْ خَوْلَهًُْ‌بِنْتُ‌ثَعْلَبَهًَْ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَتْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) زَوْجِی ظَاهَرَ مِنِّی وَ هُوَ أَبُوأَوْلَادِی وَ ابْنُ‌عَمِّی قَدْ کَانَ هَذَا الظِّهَارُ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ یُحَرِّمُ الزَّوْجَاتِ عَلَی الْأَزْوَاجِ أَبَداً فَقَالَ لَهَا مَا أَظُنُّکِ إِلَّا أَنْ حَرُمْتِ عَلَیْهِ إِلَی آخِرِ الْأَبَدِ فَجَزِعَتْ جَزَعاً شَدِیداً وَ بَکَتْ ثُمَّ قَامَتْ فَرَفَعَتْ یَدَیْهَا إِلَی السَّمَاءِ وَ قَالَتْ إِلَی اللَّهِ أَشْکُو فِرَاقَ زَوْجِی فَرَحِمَهَا أَهْلُ الْبَیْتِ وَ بَکَوْا لِبُکَائِهَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ إِلَی قَوْلِهِ وَ الَّذِینَ یُظاهِرُونَ مِنْ نِسائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِما قالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا ذلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیامُ شَهْرَیْنِ مُتَتابِعَیْنِ ... فَمَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّینَ مِسْکِیناً فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قُولِی لِأَوْسِ‌بْنِ‌الصَّامِتِ زَوْجِکِ یُعْتِقْ نَسَمَهًًْ فَقَالَتْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّی لَهُ نَسَمَهًٌْ لَا وَ اللَّهِ مَا لَهُ خَادِمٌ غَیْرِی قَالَ فَیَصُومُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ قَالَتْ إِنَّهُ شَیْخٌ کَبِیرٌ لَا یَقْدِرُ عَلَی الصِّیَامِ قَالَ فَمُرِیهِ أَنْ یَتَصَدَّقَ عَلَی سِتِّینَ مِسْکِیناً قَالَتْ وَ أَنَّی لَهُ الصَّدَقَهًُْ فَوَ اللَّهِ مَا بَیْنَ لَابَتَیْهَا أَحْوَجَ مِنَّا قَالَ فَقُولِی فَلْیَمْضِ إِلَی أُمِّ الْمُنْذِرِ فَلْیَأْخُذْ مِنْهَا شَطْرَ وَسْقِ تَمْرٍ فَلْیَتَصَدَّقْ عَلَی سِتِّینَ مِسْکِیناً قَالَ فَعَادَتْ إِلَی أَوْسٍ فَقَالَ لَهَا مَا وَرَاکَ قَالَ خَیْرٌ وَ أَنْتَ ذَمِیمٌ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَأْمُرُکَ أَنْ تَمْضِیَ إِلَی أُمِّ الْمُنْذِرِ فَتَأْخُذَ مِنْهَا وَسْقَ تَمْرٍ فَلْتَصَدَّقْ بِهِ عَلَی سِتِّینَ مِسْکِیناً.

امام علی (علیه السلام)- خداوند تبارک و تعالی قرآن را بر هفت قسم نازل کرده است ... امّا گروهی که تأویلش در تنزیلش است ... امّا آیاتی که مفهوم آن‌ها پیش از نزول آیات واقع شده، مانند سخن خدای متعال در مورد اتّفاقاتی که در عصر پیامبر (صلی الله علیه و آله) واقع شده که هیچ حکم مشروحی از جانب خدا درباره‌ی آن‌ها نیامده بود و در نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) هم چیزی درباره‌ی آن نبود و حکم آن معلوم نبود ... و از موارد دیگر آن در قرآن ظهار است. پیش از این وقتی در عرب مردی زنش را ظهار می‌کرد تا ابد بر او حرام می‌شد. پس از هجرت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در مدینه مردی از انصار بود که به او اوس‌بن‌صامت می‌گفتند که اوّلین کسی است که در اسلام ظهار کرد. او پیرمردی بود ضعیف که بین او و زنش که خوله بنت ثعلبه انصاری نام داشت مشاجره‌ای درگرفت و به او گفت: «تو برای من مانند پشت مادرم هستی». و سپس از گفته‌ی خود پشیمان شد و گفت: «وای بر تو! در زمان جاهلیّت در چنین مواردی زنانمان بر ما حرام می‌شدند». پیش رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برو و حکم آن را بپرس». خوله بنت ثعلبه به نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمد و گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! شوهرم مرا ظهار کرد. او پدر فرزندانم و پسر عمویم است و در جاهلیّت با ظهار زنان تا ابد بر مردان حرام می‌شدند». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «من هم تو را بر او حرام می‌دانم». در این لحظه زن بسیار غمگین شده و گریه کرد و بلند شده و دست‌هایش را به آسمان بلند کرد و گفت: «از دوری همسرم به خدا شکایت می‌کنم». اهل خانه از گریه او به گریه افتادند. آنگاه خدای متعال به پیامبرش این آیه را نازل کرد: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجَادِلُکَ فِی زَوْجِهَا وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحَاوُرَکُمَا إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ * الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسَائِهِمْ مَا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلاَّ اللاَّئِی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ * وَ الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا ذلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ* فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِیناً؛ آنگاه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به آن زن گفت: «به شوهرت اوس‌بن‌صامت بگو که بنده‌ای را آزاد کن». زن گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! او بنده‌ای ندارد و جز من کسی خادم او نیست». پیامبر فرمود: «پس بگو دو ماه متوالی روز بگیرد». آن زن گفت: «او پیرمردی است که توان روزه ندارد». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس به او بگو که به شصت مسکین صدقه دهد». زن گفت: «او صدقه‌ای ندارد. به خدا قسم در اینجا نیازمندتر از ما نیست». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس به او بگو نزد ام منذر برود و مقداری خرما از او بگیرد و با آن به شصت مسکین صدقه بدهد». زن به نزد اوس آمد. اوس پرسید: «چه گذشت»؟ زن گفت: «به خیر گذشت، امّا بر ذمّه توست که آن‌گونه که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دستور داده به نزد ام منذر بروی و مقداری خرما از او بگیری و با آن به شصت مسکین صدقه دهی».

Imam Ali (peace be upon him): Allah, Blessed and Exalted, sent down the Quran in seven categories ... And among them is that whose interpretation preceded its revelation ... As for the verses whose meaning occurred before their revelation, such as the word of Allah the Exalted concerning events that took place in the era of the Prophet (peace be upon him and his family) about which no detailed ruling from Allah had come down, and there was nothing with the Prophet (peace be upon him and his family) about them, and their ruling was not known ... And among the other cases of this in the Quran is zihar. Previously, when a man among the Arabs performed zihar against his wife, she became forbidden to him forever. After the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) migrated, there was in Madinah a man of the Ansar called Aws ibn al-Samit, who was the first person to perform zihar in Islam. He was a weak old man. A quarrel arose between him and his wife, whose name was Khawlah bint Tha'labah al-Ansari, and he said to her: "You are to me like the back of my mother." Then he regretted what he had said and said: "Woe to you! In the time of Jahiliyyah, in such matters our wives used to be forbidden to us. Go to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and ask him about its ruling." Khawlah bint Tha'labah came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! My husband has performed zihar against me. He is the father of my children and my paternal cousin, and in Jahiliyyah, through zihar women became forbidden to men forever." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "I too consider you forbidden to him." At that moment the woman became very sorrowful and wept, and stood up and raised her hands to the sky and said: "I complain to Allah about the separation from my husband." The people of the house wept at her weeping. Then Allah the Exalted sent down to His Prophet this verse: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجَادِلُکَ فِی زَوْجِهَا وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحَاوُرَکُمَا إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ * الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسَائِهِمْ مَا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلاَّ اللاَّئِی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ * وَ الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا ذلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ * فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِیناً [Allah has indeed heard the word of her who pleads with you concerning her husband and complains to Allah, and Allah hears the exchange between the two of you; indeed Allah is Hearing, Seeing. * Those of you who perform zihar against their wives — they are not their mothers; their mothers are only those who gave birth to them, and indeed they utter an evil word and a lie, and indeed Allah is Pardoning, Forgiving. * And those who perform zihar against their wives and then go back on what they said — the freeing of a slave before the two touch each other; that is what you are admonished with, and Allah is Aware of what you do. * And whoever does not find [the means], then fasting two consecutive months before the two touch each other; and whoever is not able, then the feeding of sixty needy persons]. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to that woman: "Tell your husband Aws ibn al-Samit to free a slave." The woman said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! He has no slave, and no one is his servant except me." The Prophet said: "Then tell him to fast two consecutive months." The woman said: "He is an old man who does not have the strength to fast." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Then tell him to give charity to sixty needy people." The woman said: "He has nothing to give as charity. By Allah, there is no one here more needy than us." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Then tell him to go to Umm al-Mundhir and take some dates from her, and with them give charity to sixty needy people." The woman came to Aws. Aws asked: "What happened?" The woman said: "It went well, but it is upon you, as the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) has ordered, to go to Umm al-Mundhir and take some dates from her, and with them give charity to sixty needy people."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ કુરઆનને સાત પ્રકારો પર નાઝિલ કર્યું છે ... અને એક ગુરૂપ એવો છે જેનું તાવીલ તેના નુઝૂલમાં જ છે ... પરંતુ એ આયતો જેમનો મફહૂમ આયતોના નાઝિલ થવા પહેલાં જ ઘટિત થઈ ચૂક્યો હતો, જેમ કે અલ્લાહ તઆલાનું કથન એ ઘટનાઓ વિષે જે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના જમાનામાં બની હતી કે જેમના વિષે અલ્લાહ તરફથી કોઈ સ્પષ્ટ હુકમ ઉતર્યો ન હતો અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પણ તેના વિષે કંઈ ન હતું અને તેનો હુકમ માલૂમ ન હતો ... અને કુરઆનમાં તેના બીજા ઉદાહરણોમાંથી એક ઝિહાર છે. આ પહેલાં જ્યારે અરબમાં કોઈ પુરુષ પોતાની પત્નીનું ઝિહાર કરતો તો તે તેના પર હંમેશ માટે હરામ થઈ જતી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હિજરત પછી મદીનામાં અન્સારમાંનો એક પુરુષ હતો જેને અવ્સ બિન સામિત કહેતા હતા, જે ઇસ્લામમાં ઝિહાર કરનાર પ્રથમ વ્યક્તિ છે. તે એક નબળો વૃદ્ધ પુરુષ હતો, તેની અને તેની પત્ની જેનું નામ ખવલા બિન્તે ષઅલબા અન્સારી હતું તેમની વચ્ચે ઝઘડો થયો અને તેણે તેને કહ્યું: "તું મારા માટે મારી માની પીઠ સમાન છે." અને પછી પોતાના કહેવા પર પસ્તાયો અને કહ્યું: "તારા પર અફસોસ! જાહિલિય્યતના જમાનામાં આવા મામલાઓમાં અમારી પત્નીઓ અમારા પર હરામ થઈ જતી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે જા અને તેનો હુકમ પૂછ." ખવલા બિન્તે ષઅલબા રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પાસે આવી અને કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારા શૌહરે મારું ઝિહાર કર્યું છે. તે મારા બાળકોના પિતા છે અને મારા પિતરાઈ ભાઈ છે, અને જાહિલિય્યતમાં ઝિહાર દ્વારા સ્ત્રીઓ પુરુષો પર હંમેશ માટે હરામ થઈ જતી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "હું પણ તને તેના પર હરામ સમજું છું." આ ક્ષણે તે સ્ત્રી ખૂબ ગમગીન થઈ અને રડી પડી અને ઊભી થઈ અને પોતાના હાથ આસમાન તરફ ઉઠાવ્યા અને કહ્યું: "મારા શૌહરથી જુદાઈની ફરિયાદ હું અલ્લાહને કરું છું." ઘરના લોકો તેના રડવાથી રડવા લાગ્યા. ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ પોતાના પયગંબર પર આ આયત નાઝિલ કરી: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجَادِلُکَ فِی زَوْجِهَا وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحَاوُرَکُمَا إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ * الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسَائِهِمْ مَا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلاَّ اللاَّئِی وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ * وَ الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا ذلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ * فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِیناً [ખરેખર અલ્લાહે એ સ્ત્રીની વાત સાંભળી લીધી છે જે તમારી સાથે તેના શૌહર વિષે તકરાર કરે છે અને અલ્લાહ પાસે ફરિયાદ કરે છે, અને અલ્લાહ તમારા બંનેની વાતચીત સાંભળી રહ્યો છે; ખરેખર અલ્લાહ સાંભળનાર જોનાર છે. * તમારામાંથી જે લોકો પોતાની પત્નીઓનું ઝિહાર કરે છે — તે તેમની માતાઓ નથી; તેમની માતાઓ તો ફક્ત તે જ છે જેમણે તેમને જન્મ આપ્યો, અને ખરેખર તેઓ એક ખરાબ અને જૂઠ વાત કહે છે, અને ખરેખર અલ્લાહ માફ કરનાર બક્ષનાર છે. * અને જે લોકો પોતાની પત્નીઓનું ઝિહાર કરે છે અને પછી પોતાની કહેલી વાત પરથી પાછા ફરે છે, તો એકબીજાને સ્પર્શ કરે તે પહેલાં એક ગુલામને આઝાદ કરવો — આ છે જેની તમને નસીહત કરવામાં આવે છે, અને અલ્લાહ તમારા આમાલથી બાખબર છે. * અને જે ન મેળવી શકે, તો એકબીજાને સ્પર્શ કરે તે પહેલાં સતત બે મહિનાના રોઝા; અને જે તેની તાકાત ન રાખે, તો સાઠ મિસ્કીનોને ખવડાવવું]. ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તે સ્ત્રીને કહ્યું: "તારા શૌહર અવ્સ બિન સામિતને કહે કે એક ગુલામને આઝાદ કરે." સ્ત્રીએ કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તેની પાસે કોઈ ગુલામ નથી અને મારા સિવાય કોઈ તેનો ખાદિમ નથી." પયગંબરે ફરમાવ્યું: "તો કહે કે સતત બે મહિનાના રોઝા રાખે." તે સ્ત્રીએ કહ્યું: "તે એક વૃદ્ધ પુરુષ છે જે રોઝા રાખવાની તાકાત ધરાવતો નથી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તો તેને કહે કે સાઠ મિસ્કીનોને સદકો આપે." સ્ત્રીએ કહ્યું: "તેની પાસે સદકો આપવા માટે કંઈ નથી. અલ્લાહની કસમ, અહીં અમારાથી વધારે જરૂરતમંદ કોઈ નથી." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તો તેને કહે કે ઉમ્મે મુન્ઝિર પાસે જાય અને તેમની પાસેથી થોડી ખજૂર લે અને તેનાથી સાઠ મિસ્કીનોને સદકો આપે." સ્ત્રી અવ્સ પાસે આવી. અવ્સે પૂછ્યું: "શું થયું?" સ્ત્રીએ કહ્યું: "ખૈરિયતથી થયું, પણ તારી જવાબદારી છે કે જે રીતે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) હુકમ આપ્યો છે તે પ્રમાણે ઉમ્મે મુન્ઝિર પાસે જા અને તેમની પાસેથી થોડી ખજૂર લે અને તેનાથી સાઠ મિસ્કીનોને સદકો આપ."

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

کَانَ سَبَبَ نُزُولِ هَذِهِ السُّورَهًِْ أَنَّهُ أَوَّلُ مَنْ ظَاهَرَ فِی الْإِسْلَامِ کَانَ رَجُلًا یُقَالُ لَهُ أَوْسُ‌بْنُ‌الصَّامِتِ مِنَ الْأَنْصَارِ وَ کَانَ شَیْخاً کَبِیراً فَغَضِبَ عَلَی أَهْلِهِ یَوْماً فَقَالَ لَهَا أَنْتِ عَلَیَّ کَظَهْرِ أُمِّی ثُمَّ نَدِمَ عَلَی ذَلِکَ قَالَ وَ کَانَ الرَّجُلُ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ إِذَا قَالَ لِأَهْلِهِ أَنْتِ عَلَیَّ کَظَهْرِ أُمِّی حَرُمَتْ عَلَیْهِ آخِرَ الْأَبَدِ فَقَالَ أَوْسٌ لِأَهْلِهِ یَا خَوْلَهًُْ إِنَّا کُنَّا نُحَرِّمُ هَذَا فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ وَ قَدْ أَتَانَا اللَّهُ بِالْإِسْلَامِ فَاذْهَبِی إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَاسْأَلِیهِ عَنْ ذَلِکِ فَأَتَتْ خَوْلَهًُْ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَتْ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ أَوْسَ‌بْنَ‌الصَّامِتِ هُوَ زَوْجِی وَ أَبُو وُلْدِی وَ ابْنُ‌عَمِّی فَقَالَ لِی أَنْتِ عَلَیَّ کَظَهْرِ أُمِّی وَ کُنَّا نُحَرِّمُ ذَلِکَ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ وَ قَدْ أَتَانَا اللَّهُ الْإِسْلَامَ بِک.

علیّ‌ّّّبن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- سبب نزول این سوره این است که اوّلین کسی که در اسلام ظهار کرد، پیرمردی بود به نام اوس‌بن‌صامت که از انصار بود. او بر همسرش خشمگین شد و به او گفت: «تو همچون مادرم بر من حرامی». پس از کرده‌ی خویش پشیمان شد. گفت: «سنّت چنین بود که اگر در جاهلیّت کسی به همسرش می‌گفت: تو برای من مانند پشت مادرم هستی، آن زن تا ابد بر او حرام می‌شد. اوس به همسرش گفت: «ای خوله، ما این امر را در جاهلیّت حرام می‌دانستیم و خداوند اسلام را برایمان آورده است؛ پس به‌سوی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برو و از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در این‌باره سؤال کن. خوله نزد رسول الله (صلی الله علیه و آله) آمد و گفت: «پدر و مادرم فدایت ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! اوس‌بن‌صامت همسر من است و پدر فرزندانم و پسر عموی من است». او به من گفت: «تو همچون مادرم بر من حرامی. ما در جاهلیّت این کار را حرام می‌دانستیم و اکنون خداوند به‌واسطه‌ی تو، اسلام را برایمان آورده است، پس خداوند این سوره را نازل کرد».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The reason for the revelation of this surah is that the first person in Islam to perform zihar was an old man named Aws ibn Samit, who was from the Ansar. He became angry with his wife and said to her: "You are to me like the back of my mother [أَنْتِ عَلَیَّ کَظَهْرِ أُمِّی]." Then he regretted what he had done. He said: "The custom was such that in the Jahiliyyah (pre-Islamic era), if a man said to his wife: 'You are to me like the back of my mother,' that woman became forever forbidden to him." Aws said to his wife: "O Khawlah, we considered this matter forbidden in the Jahiliyyah, and Allah has brought us Islam; so go to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and ask the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) about this." Khawlah came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "May my father and mother be sacrificed for you, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Aws ibn Samit is my husband and the father of my children and my cousin." He said to me: "You are to me like the back of my mother. We considered this act forbidden in the Jahiliyyah, and now Allah, through you, has brought us Islam." So Allah revealed this surah.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)- આ સૂરહની નાઝિલ થવાનું કારણ એ છે કે ઇસ્લામમાં ઝિહાર કરનાર પ્રથમ વ્યક્તિ એક વૃદ્ધ પુરુષ હતા જેમનું નામ ઔસ બિન સામિત હતું, જેઓ અન્સારમાંથી હતા. તેઓ પોતાની પત્ની પર ગુસ્સે થયા અને તેને કહ્યું: "તું મારા માટે મારી માતાની પીઠ સમાન હરામ છે [أَنْتِ عَلَیَّ کَظَهْرِ أُمِّی]." પછી પોતાના કૃત્યથી પસ્તાયા. તેમણે કહ્યું: "રિવાજ એવો હતો કે જાહિલિય્યતમાં જો કોઈ પોતાની પત્નીને કહે: 'તું મારા માટે મારી માતાની પીઠ સમાન છે,' તો તે સ્ત્રી હંમેશ માટે તેના પર હરામ થઈ જતી હતી." ઔસે પોતાની પત્નીને કહ્યું: "ઓ ખૌલા, અમે જાહિલિય્યતમાં આ કામને હરામ ગણતા હતા અને અલ્લાહે અમારા માટે ઇસ્લામ લાવ્યો છે; તો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે જા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આ બાબતે પૂછ." ખૌલા અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવી અને કહ્યું: "મારા માતા-પિતા આપ પર કુરબાન થાય, ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! ઔસ બિન સામિત મારા પતિ છે અને મારા બાળકોના પિતા છે અને મારા પિતરાઈ ભાઈ છે." તેમણે મને કહ્યું: "તું મારા માટે મારી માતાની પીઠ સમાન હરામ છે. અમે જાહિલિય્યતમાં આ કામને હરામ ગણતા હતા, અને હવે અલ્લાહે તારા દ્વારા અમારા માટે ઇસ્લામ લાવ્યો છે, તો અલ્લાહે આ સૂરહ નાઝિલ કરી."

#5 جدال Disputation જદલ

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْزَلَ الْقُرْآنَ عَلَی سَبْعَهًِْ أَقْسَامٍ کُلٌّ مِنْهَا شَافٍ کَافٍ وَ هِیَ أَمْرٌ وَ زَجْرٌ وَ تَرْغِیبٌ وَ تَرْهِیبٌ وَ جَدَلٌ وَ مَثَلٌ وَ قِصَصٌ ... أَمَّا الْجِدَالُ وَ مَعَانِیهِ فِی کِتَابِ اللَّهِ تَعَالَی ... قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهُ.

امام علی (علیه السلام)- خداوند متعال قرآن را بر هفت قسم نازل فرمود که هرکدام آن‌ها شافی و کفایت کننده‌اند که عبارتند از: آیات امر، نهی، ترغیب، ترساندن، جدل و مثل و قصص ... و امّا جدل و معانی آن در کتاب خداوند ... این آیه است: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی الله.

Imam Ali (peace be upon him): Allah the Exalted revealed the Quran in seven categories, each of which is healing and sufficient. They are: verses of command, prohibition, encouragement, warning, disputation (jadal), parable, and stories ... As for jadal and its meanings in the Book of Allah ... it is this verse: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ [Allah indeed knows the plea of her who pleads with you about her husband and complains to Allah].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)- અલ્લાહ તઆલાએ કુરઆનને સાત પ્રકારે નાઝિલ ફરમાવ્યું છે, જેમાંથી દરેક શિફા આપનાર અને પૂરતું છે. તે છે: આદેશની આયતો, નિષેધ, પ્રોત્સાહન, ડરાવવું, જદલ (વાદ-વિવાદ) અને દૃષ્ટાંત અને કિસ્સાઓ ... અને જદલ અને તેના અર્થો અલ્લાહની કિતાબમાં ... આ આયત છે: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی الله [ખરેખર અલ્લાહે તે સ્ત્રીની વાત સાંભળી જે તમારી સાથે તેના પતિ વિશે વાદ-વિવાદ કરે છે અને અલ્લાહ સમક્ષ ફરિયાદ કરે છે].

#6 ولایت Wilayah વિલાયત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِفَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) إِنَّ زَوْجَکَ یُلَاقِی بَعْدِی کَذَا وَ یُلَاقِی بَعْدِی کَذَا فَخَبِّرْهَا بِمَا یَلْقَی بَعْدِی فَقَالَتْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَلَا تَدْعُو اللَّهَ أَنْ یَصْرِفَ ذَلِکَ عَنْهُ فَقَالَ قَدْ سَأَلْتُ اللَّهَ ذَلِکَ لَهُ فَقَالَ إِنَّهُ مُبْتَلًی وَ مُبْتَلًی بِهِ فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ وَ شَکْوَاهَا لَهُ لَا مِنْهُ وَ لَا عَلَیْهِ.

امام صادق (علیه السلام)- پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به فاطمه (سلام الله علیها) فرمود: «شوهرت بعد از من چنین‌وچنان خواهد دید». و جریان‌های پس از خود را به فاطمه (سلام الله علیها) اطلاع داد. عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از خدا درخواست نمی‌کنید این ناراحتی‌ها را از او رفع کند». فرمود: «چرا درخواست کردم». و فرمود: «او گرفتار خواهد شد و گروهی به‌واسطه‌ی او آزمایش می‌شوند جبرئیل این آیه را آورد: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ البتّه شکایت حضرت فاطمه (سلام الله علیها) از ناراحتی‌هایی بود که علی (علیه السلام) خواهد دید نه اینکه از خود شکایت داشته باشد».

Imam Sadiq (peace be upon him): The Noble Prophet (peace be upon him and his family) said to Fatimah (peace be upon her): "Your husband will face such and such after me." And he informed Fatimah (peace be upon her) of the events after him. She said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), will you not ask Allah to remove these hardships from him?" He said: "Yes, I have asked." And he said: "He will be afflicted, and a group will be tested through him." Jibra'il brought this verse: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ [Allah indeed knows the plea of her who pleads with you about her husband and complains to Allah, and Allah knows the contentions of both of you; surely Allah is Hearing, Seeing]. Indeed, the complaint of Lady Fatimah (peace be upon her) was about the hardships that Ali (peace be upon him) would face, not that she had any complaint against him.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)- પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: "તમારા પતિ મારા પછી આવું આવું જોશે." અને પોતાના પછીની ઘટનાઓ વિશે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને જાણ કરી. તેમણે અરજ કરી: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), શું આપ અલ્લાહ પાસે વિનંતી નથી કરતા કે આ તકલીફો તેમનાથી દૂર કરે?" ફરમાવ્યું: "કેમ નહીં, વિનંતી કરી છે." અને ફરમાવ્યું: "તેઓ ગ્રસ્ત થશે અને એક જૂથ તેમના દ્વારા આઝમાવવામાં આવશે." જિબ્રઇલ આ આયત લાવ્યા: قَدْ سَمِعَ اللهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللهِ وَ اللهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ [ખરેખર અલ્લાહે તે સ્ત્રીની વાત સાંભળી જે તમારી સાથે તેના પતિ વિશે વાદ-વિવાદ કરે છે અને અલ્લાહ સમક્ષ ફરિયાદ કરે છે, અને અલ્લાહ તમારા બંનેની વાતચીત સાંભળે છે; ખરેખર અલ્લાહ સાંભળનાર, જોનાર છે]. અલબત્ત હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ની ફરિયાદ તે તકલીફો વિશે હતી જે અલી (અલયહિસ્સલામ) જોશે, એવું નહીં કે તેમની પોતાની સામે કોઈ ફરિયાદ હોય.