اتَّخَذُوا أَیْمانَهُمْ جُنَّةً ... أَیْ حِجَاباً بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ الْکُفَّارِ، وَأَیْمَانَهُمْ إِقْرَاراً بِاللِّسَانِ فَزَعاً مِنَ السَّیْفِ وَ دَفْعِ الْجِزْیَهًِْ.
علیّ‌ّّّبن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- اتَّخَذُوا أَیْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللهِ فَلَهُمْ عَذابٌ مُهینٌ یعنی حجابی میان آنان و کفّار است. و ایمان آنان، تنها اقرار به زبان است که از ترس شمشیر و نپرداختن جزیه می‌باشد.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): اتَّخَذُوا أَیْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللهِ فَلَهُمْ عَذابٌ مُهینٌ [They make their oaths to serve as a cover, so they turn away from Allah's way; therefore they shall have an abasing chastisement] — meaning it is a barrier between them and the disbelievers. And their faith is only a verbal profession, out of fear of the sword and to avoid paying the jizya (poll-tax).
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): اتَّخَذُوا أَیْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللهِ فَلَهُمْ عَذابٌ مُهینٌ [તેઓએ પોતાની કસમોને ઢાલ બનાવી છે, પછી અલ્લાહના માર્ગથી રોક્યા, તો તેઓ માટે અપમાનજનક અઝાબ છે] એટલે કે તેમની અને કાફિરોની વચ્ચે એક પડદો છે. અને તેમનું ઈમાન માત્ર ઝબાનથી ઇકરાર છે, જે તલવારના ડરથી અને જિઝયા (ટેક્સ) ન ચૂકવવા માટે છે.