لَمَّا بُویِعَ مُحَمَّدُبْنُعَبْدِاللَّهِبْنِالْحَسَنِ عَلَی أَنَّهُ مَهْدِیُّ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ جَاءَ أَبُوهُ عَبْدُ اللَّهِ إِلَی الصَّادِقِ (علیه السلام) وَ قَدْ کَانَ یَنْهَاهُ وَ زَعَمَ أَنَّهُ یَحْسُدُهُ فَضَرَبَ الصَّادِقُ (علیه السلام) یَدَهُ عَلَی کَتِفِ عَبْدِ اللَّهِ وَ قَالَ إِیهاً وَ اللَّهِ مَا هِیَ إِلَیْکَ وَ لَا إِلَی ابْنِکَ وَ إِنَّمَا هِیَ لِهَذَا یَعْنِی السَّفَّاحَ ثُمَّ لِهَذَا یَعْنِی الْمَنْصُورَ یَقْتُلُهُ عَلَی أَحْجَارِ الزَّیْتِ ثُمَّ یَقْتُلُ أَخَاهُ بِالطُّفُوفِ وَ قَوَائِمُ فَرَسِهِ فِی الْمَاءِ فَتَبِعَهُ الْمَنْصُورُ فَقَالَ مَا قُلْتَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ مَا سَمِعْتَهُ وَ إِنَّهُ لَکَائِنٌ قَالَ فَحَدَّثَنِی مَنْ سَمِعَ الْمَنْصُورَ أَنَّهُ قَالَ انْصَرَفْتُ مِنْ وَقْتِی فَهَیَّأْتُ أَمْرِی فَکَانَ کَمَا قَالَ وَ رُوِیَ أَنَّهُ لَمَّا أَکْبَرَ الْمَنْصُورُ أَمْرَ ابْنَیْ عَبْدِ اللَّهِ اسْتَطْلَعَ حَالَهُمَا مِنْهُ فَقَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) مَا یَئُولُ إِلَیْهِ حَالُهُمَا أَتْلُو عَلَیْکَ آیَهًًْ فِیهَا مُنْتَهَی عِلْمِی وَ تَلَا لَئِنْ أُخْرِجُوا لا یَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَ لَئِنْ قُوتِلُوا لا یَنْصُرُونَهُمْ وَ لَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَیُوَلُّنَّ الْأَدْبارَ ثُمَّ لا یُنْصَرُونَ فَخَرَّ الْمَنْصُورُ سَاجِداً وَ قَالَ حَسْبُکَ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام).
امام صادق (علیه السلام)- وقتی با محمّدبنعبداللَّهبنحسن به‌عنوان مهدی بیعت شد پدرش عبداللَّه پیش امام صادق (علیه السلام) آمد امام او را از این کار بازمی‌داشت ولی عبداللَّه خیال می‌کرد ایشان از روی حسد این حرف را می‌زند. امام دست بر روی شانه‌ی عبداللَّه گذاشت و فرمود: «عجله نکن! خلافت به تو و پسرت نمی‌رسد نصیب این شخص می‌شود». اشاره به سفّاح نمود بعد از او به منصور خواهد رسید او پسرت را در احجارالزّیت می‌کشد بعد برادرش را در طفوف خواهد کشت درحالی‌که پاهای اسبش درون آب باشد. منصور از پی امام رفت گفت: «چه فرمودید»؟ امام جواب داد آنچه شنیدی بالأخره واقع می‌شود. منصور گفت: «پس از شنیدن این حرف کارهایم را کردم و خود را آماده‌ی خلافت نمودم همان‌طوری که فرموده بود شد. وقتی کار دو فرزند عبداللَّهبنحسن بالا گرفت و پیشرفت کردند منصور از امام صادق (علیه السلام) تقاضا کرد بفرمایید: «عاقبت کار آن‌ها به کجا می‌رسد». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «درباره‌ی عاقبت آن دو همین آیه را برایت می‌خوانم؛ لَئِنْ أُخْرِجُوا لا یَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَ لَئِنْ قُوتِلُوا لا یَنْصُرُونَهُمْ وَ لَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَیُوَلُّنَّ الْأَدْبارَ ثُمَّ لا یُنْصَرُونَ منصور به سجده افتاده گفت: «بس است دیگر توضیحی نمی‌خواهم».
Imam Sadiq (peace be upon him): When Muhammad ibn Abdullah ibn al-Hasan was pledged allegiance to as the Mahdi, his father Abdullah came to Imam Sadiq (peace be upon him). The Imam was forbidding him from this, but Abdullah imagined that he was saying this out of envy. The Imam placed his hand on Abdullah's shoulder and said, "Do not hurry! The caliphate will not reach you or your son; it will fall to this man," — pointing to al-Saffah — "and after him it will pass to al-Mansur. He will kill your son at Ahjar al-Zayt, then he will kill his brother at al-Tuff, while the legs of his horse are in the water." Al-Mansur followed the Imam and asked, "What did you say?" The Imam replied, "What you heard will eventually come to pass." Al-Mansur said, "After hearing this, I arranged my affairs and prepared myself for the caliphate, and it happened just as he had said." When the affair of the two sons of Abdullah ibn al-Hasan grew and they made progress, al-Mansur asked Imam Sadiq (peace be upon him), "Tell me: where will their affair end?" Imam Sadiq (peace be upon him) said, "Concerning the outcome of those two I will recite this very verse for you: لَئِنْ أُخْرِجُوا لا یَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَ لَئِنْ قُوتِلُوا لا یَنْصُرُونَهُمْ وَ لَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَیُوَلُّنَّ الْأَدْبارَ ثُمَّ لا یُنْصَرُونَ [Certainly if these are driven forth, they will not go forth with them, and if they are fought against, they will not help them, and even if they help them, they will certainly turn (their) backs, then they shall not be helped]." Al-Mansur fell down in prostration and said, "That is enough — I do not want any further explanation."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ બિન હસનની મહદી તરીકે બયઅત કરવામાં આવી, ત્યારે તેમના પિતા અબ્દુલ્લાહ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા. ઇમામ તેમને આ કામથી રોકતા હતા, પરંતુ અબ્દુલ્લાહ વિચારતા હતા કે ઇમામ હસદને લીધે આ વાત કહે છે. ઇમામે અબ્દુલ્લાહના ખભા પર હાથ મૂકીને ફરમાવ્યું: "ઉતાવળ ન કરો! ખિલાફત તમને કે તમારા દીકરાને નહીં મળે, આ વ્યક્તિને મળશે" — સફ્ફાહ તરફ ઇશારો કરીને — "તેમના પછી મન્સૂરને પહોંચશે. તે તમારા દીકરાને અહજારુઝ ઝયતમાં કત્લ કરશે, પછી તેમના ભાઈને તુફૂફમાં કત્લ કરશે, જ્યારે તેમના ઘોડાના પગ પાણીમાં હશે." મન્સૂર ઇમામની પાછળ ગયો અને પૂછ્યું: "તમે શું ફરમાવ્યું?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "જે તમે સાંભળ્યું છે તે અંતે થઈને જ રહેશે." મન્સૂરે કહ્યું: "આ વાત સાંભળ્યા પછી મેં મારા કામ કર્યાં અને પોતાને ખિલાફત માટે તૈયાર કર્યો, અને જેમ તેમણે ફરમાવ્યું હતું તેમ જ થયું." જ્યારે અબ્દુલ્લાહ બિન હસનના બે દીકરાઓનું કામ વધ્યું અને તેઓ આગળ વધ્યા, ત્યારે મન્સૂરે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે વિનંતી કરી: "ફરમાવો: તેમના કામનું અંત ક્યાં પહોંચશે?" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે બંનેના અંજામ વિશે તમારા માટે આ જ આયત વાંચું છું; لَئِنْ أُخْرِجُوا لا یَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَ لَئِنْ قُوتِلُوا لا یَنْصُرُونَهُمْ وَ لَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَیُوَلُّنَّ الْأَدْبارَ ثُمَّ لا یُنْصَرُونَ [ખરેખર જો તેઓને કાઢી મુકવામાં આવે તો તેઓ તેમની સાથે નહીં નીકળે, અને જો તેમની સાથે યુદ્ધ કરવામાં આવે તો તેઓ તેમની મદદ નહીં કરે, અને જો તેઓ મદદ કરે તો પણ પીઠ ફેરવીને ભાગશે, પછી તેઓને મદદ મળશે નહીં]." મન્સૂર સિજદામાં પડી ગયો અને કહ્યું: "બસ છે, હવે વધુ સ્પષ્ટીકરણ જોઈતું નથી."