سورة الحشر

Verse 6 of 24

59:6

وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَ لا رِكابٍ وَ لكِنَّ اللهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللهُ عَلى كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَديرٌ

و آنچه را خدا از آنان [يهود ] به پيامبرش باز گردانده [و بخشيده] چيزى است كه شما [براى به دست آوردن آن زحمتى نكشيديد]، نه اسبى بر آن تاختيد و نه شترى؛ ولى خداوند پيامبران خود را بر هركس بخواهد مسلط مى‌سازد؛ و خدا بر هر چيز تواناست.

And whatever Allah restored to His Apostle from them you did not press forward against it any horse or a riding camel but Allah gives authority to His apostles against whom He pleases, and Allah has power over all things.

અને જે માલે ગનીમત અલ્લાહે તેના રસૂલને તેઓ પાસેથી પાછો અપાવ્યો કે જેના માટે તમે ઘોડા અને ઊંટ થકી કોઇ મહેનત નથી કરી, પરંતુ અલ્લાહ તેના રસૂલોને જેના ઊપર ચાહે સત્તા આપે છે અને તે દરેક વસ્તુ પર કુદરત રાખનાર છે.

#1 و آنچه را خدا از آنان [یهود] به پیامبرش باز گردانده [و بخشیده] چیزی است که شما [برای به دست آوردن آن زحمتی نکشیدید،] نه … And what Allah restored to His Messenger from them, you did not spur any horse or camel for it અને જે [માલ] અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના પયગંબરને પાછો આપ્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ الْحَلَبِیِّ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الْأَنْفَالِ فَقَالَ مَا کَانَ مِنَ الْأَرَضِینَ بَادَ أَهْلُهَا وَ فِی غَیْرِ ذَلِکَ الْأَنْفَالُ هُوَ لَنَا وَ قَالَ سُورَهًُْ الْأَنْفَالِ فِیهَا جَدْعُ الْأَنْفِ وَ قَالَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ وَ لکِنَّ اللهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ وَ قَالَ الْفَیْءُ مَا کَانَ مِنْ أَمْوَالٍ لَمْ یَکُنْ فِیهَا هِرَاقَهًُْ دَمٍ أَوْ قَتْلٌ وَ الْأَنْفَالُ مِثْلُ ذَلِکَ هُوَ بِمَنْزِلَتِهِ.

امام صادق (علیه السلام)- محمّدبن‌علی حلبی گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی این کلام خداوند متعال: و مَا أَفَاء اللهُ عَلی رَسُولهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوجَفْتُمْ عَلیْهِ مِنْ خَیْل ولا رِکَابٍ ولکِنَّ اللهَ یُسَلطُ رُسُلهُ عَلی مَن یَشَاءُ پرسیدم. فرمود: فیء اموالی است که در پای آن خونی ریخته نشده و کسی کشته نشده است. و انفال نیز مثل آن و به‌منزله‌ی آن است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn Ali al-Halabi said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about this word of Allah the Exalted: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ وَ لکِنَّ اللهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ [And whatever Allah restored to His Messenger from them, you did not press forward against it any horse or riding camel, but Allah gives authority to His messengers over whomever He wills]. He said: 'Fay' is the wealth in obtaining which no blood was shed and no one was killed. And the anfal are likewise and have the same status as it.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન અલી હલબી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અલ્લાહ તઆલાના આ વચન વિશે પૂછ્યું: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ وَ لکِنَّ اللهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ [અને અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના રસૂલને જે કંઈ પાછું આપ્યું, તેના માટે તમે ન તો ઘોડા દોડાવ્યા અને ન ઊંટ, પરંતુ અલ્લાહ પોતાના રસૂલોને જેના પર ચાહે તેના પર સત્તા આપે છે]. આપે ફરમાવ્યું: 'ફય એ સંપત્તિ છે જેના માટે કોઈ લોહી વહાવવામાં આવ્યું નથી અને કોઈને મારવામાં આવ્યો નથી. અને અન્ફાલ પણ તેના જેવું જ છે અને તેની જ કક્ષાનું છે.'

#2 و آنچه را خدا از آنان [یهود] به پیامبرش باز گردانده [و بخشیده] چیزی است که شما [برای به دست آوردن آن زحمتی نکشیدید،] نه … And what Allah restored to His Messenger from them, you did not spur any horse or camel for it અને જે [માલ] અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના પયગંબરને પાછો આપ્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

الْفَیْءُ وَ الْأَنْفَالُ مَا کَانَ مِنْ أَرْضٍ لَمْ یَکُنْ فِیهَا هِرَاقَهًُْ الدِّمَاءِ وَ قَوْمٍ صُولِحُوا وَ أَعْطَوْا بِأَیْدِیهِمْ وَ مَا کَانَ مِنْ أَرْضٍ خَرِبَهًٍْ أَوْ بُطُونِ أَوْدِیَهًٍْ فَهُوَ کُلُّهُ مِنَ الْفَیْءِ فَهَذَا لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) فَمَا کَانَ لِلَّهِ فَهُوَ لِرَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) یَضَعُهُ حَیْثُ شَاءَ وَ هُوَ لِلْإِمَامِ (علیه السلام) بَعْدَ الرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَوْلُهُ وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ قَالَ أَ لَا تَرَی هُوَ هَذَا.

امام باقر (علیه السلام)- فیء و انفال زمین‌هایی است که برای آن خونی ریخته نشده است و قومی صلح کرده‌اند و با دستان خودشان، آن زمین‌ها را عطا کرده‌اند. زمین‌های بایر و آنچه در دل دشت است همگی فیء هستند و از آن خدا و رسولش می‌باشد. هرآنچه از آن خدا باشد، از آن رسولش هست و هرگونه بخواهد، از آن بهره می‌برد و آنچه از آن رسول (صلی الله علیه و آله) می‌باشد پس از ایشان، از آن امام (علیه السلام) است. و این همان کلام خداوند است که فرمود: و مَا أَفَاء اللهُ عَلی رَسُولهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوجَفْتُمْ عَلیْهِ مِنْ خَیْل ولا رِکَابٍ امام علی (علیه السلام) فرمود: نمی‌بینی که آن، همین است.

Imam Baqir (peace be upon him): Fay' and anfal are lands over which no blood has been shed, and [lands of] a people who made peace and handed over those lands with their own hands. Barren lands and whatever lies in the heart of the valleys are all fay', and they belong to Allah and His Messenger. Whatever belongs to Allah belongs to His Messenger, and he disposes of it as he wishes; and whatever belongs to the Messenger (peace be upon him and his family) belongs, after him, to the Imam (peace be upon him). And this is the very word of Allah who said: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ [And whatever Allah restored to His Messenger from them — you did not press forward against it any horse or riding camel]. He said: Do you not see that it is just this?

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ફય્અ અને અન્ફાલ એ જમીનો છે જેમના માટે કોઈ લોહી વહાવવામાં આવ્યું નથી અને એવી કૌમની જમીનો છે જેમણે સુલેહ કરી અને પોતાના હાથોથી તે જમીનો સોંપી દીધી. બંજર જમીનો અને જે કંઈ મેદાનોની વચ્ચે છે તે બધું ફય્અ છે અને તે અલ્લાહ અને તેના રસૂલનું છે. જે કંઈ અલ્લાહનું છે તે તેના રસૂલનું છે અને તેઓ જે રીતે ઇચ્છે તે રીતે તેનો ઉપયોગ કરે છે, અને જે કંઈ રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું છે તે તેમના પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)નું છે. અને આ જ અલ્લાહનું કલામ છે જેમાં તેણે ફરમાવ્યું: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ [અને જે કંઈ અલ્લાહે તેમનામાંથી પોતાના રસૂલને પરત આપ્યું — તેના પર તમે ન કોઈ ઘોડો દોડાવ્યો કે ન કોઈ ઊંટ]. તેમણે ફરમાવ્યું: શું તમે જોતા નથી કે તે આ જ છે.

#3 و آنچه را خدا از آنان [یهود] به پیامبرش باز گردانده [و بخشیده] چیزی است که شما [برای به دست آوردن آن زحمتی نکشیدید،] نه … And what Allah restored to His Messenger from them, you did not spur any horse or camel for it અને જે [માલ] અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના પયગંબરને પાછો આપ્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

رِسَالَهًَْ الصَّادِقِ (علیه السلام) فِی الْغَنَائِمِ ... فَلَمَّا ظَهَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی بَنِی قُرَیْظَهًَْ وَ النَّضِیرِ وَ قَبَضَ أَمْوَالَهُمْ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِلْأَنْصَارِ إِنْ شِئْتُمْ أَخْرَجْتُمُ الْمُهَاجِرِینَ مِنْ دُورِکُمْ وَ أَمْوَالِکُمْ وَ قَسَمْتُ لهُمْ هَذِهِ الْأَمْوَالَ دُونَکُمْ وَ إِنْ شِئْتُمْ تَرَکْتُمْ أَمْوَالَکُمْ وَ دُورَکُمْ وَ قَسَمْتُ لَکُمْ مَعَهُمْ قَالَتِ الْأَنْصَارُ بَلِ اقْسِمْ لَهُمْ دُونَنَا وَ اتْرُکْهُمْ مَعَنَا فِی دُورِنَا وَ أَمْوَالِنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ یَعْنِی یَهُودَ قُرَیْظَةَ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ لِأَنَّهُمْ کَانُوا مَعَهُمْ بِالْمَدِینَهًِْ أَقْرَبَ مِنْ أَنْ یُوجَفَ عَلَیْهِ بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ.

امام صادق (علیه السلام)- نامه‌ی امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی غنیمت‌ها ... و چون خدا بر دو طائفه‌ی بنی‌قریظه و بنی‌نضیر پیروز شد و اموالشان را به‌دست آورد پیغمبر (صلی الله علیه و آله) به انصار فرمود: «اگر می‌خواهید مهاجران را از خانه‌ها و اموال خود به‌در کنید، و من این اموال را به همان‌ها تقسیم کنم، و اگر می‌خواهید اموال و خانه‌ها که به آن‌ها دادید به خودشان وانهید و من این اموال را به همه‌ی شما و آن‌ها تقسیم کنم». انصار گفتند: «بلکه همه‌ی این اموال را به آن‌ها تقسیم کن، و خانه‌ها و اموال ما هم از آنِ آن‌ها باشد، و خدای تبارک‌وتعالی این آیه: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ وَ لکِنَّ اللهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ وَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ را نازل فرمود که منظور یهود قریظه هستند چون قریظه با آن‌ها در خود مدینه بودند، و نزدیکتر از این بودند که نیازی به اسب‌سوار و شترسوار داشته باشند.

Imam Sadiq (peace be upon him): The letter of Imam Sadiq (peace be upon him) concerning the spoils of war ... And when Allah gave His Messenger (peace be upon him and his family) victory over the two tribes of Banu Qurayza and Banu Nadir and he took possession of their properties, the Prophet (peace be upon him and his family) said to the Ansar: "If you wish, drive the Muhajirin out from your houses and your properties and I will divide these properties among them alone; and if you wish, leave your properties and houses which you gave to them with them, and I will divide these properties among all of you and them together." The Ansar said: "Rather, divide all these properties among them, and let our houses and our properties also belong to them." And Allah the Blessed and Exalted revealed this verse: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ وَ لکِنَّ اللهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ وَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ [And whatever Allah restored to His Messenger from them — you did not press forward against it any horse or riding camel; but Allah gives authority to His messengers over whom He wills, and Allah has power over all things] — meaning the Jews of Qurayza, because Qurayza were with them in Madinah itself and were nearer than would require a horseman or a camel-rider.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)નો ગનીમતો વિશેનો પત્ર ... અને જ્યારે અલ્લાહે પોતાના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને બની કુરયઝા અને બની નઝીરની બે કૌમો પર વિજય આપ્યો અને તેમની સંપત્તિ હાસિલ કરી, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અન્સારને ફરમાવ્યું: "જો તમે ઇચ્છો તો મુહાજિરોને તમારા ઘરો અને સંપત્તિમાંથી કાઢી મૂકો, અને હું આ સંપત્તિ ફક્ત તેમનામાં જ વહેંચી દઉં; અને જો તમે ઇચ્છો તો જે સંપત્તિ અને ઘરો તમે તેમને આપ્યાં તે તેમની પાસે જ રહેવા દો અને હું આ સંપત્તિ તમારા બધામાં અને તેમનામાં વહેંચી દઉં." અન્સારે કહ્યું: "બલ્કે આ બધી સંપત્તિ તેમનામાં જ વહેંચી દો, અને અમારા ઘરો અને સંપત્તિ પણ તેમની જ રહે." અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ وَ لکِنَّ اللهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ وَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ [અને જે કંઈ અલ્લાહે તેમનામાંથી પોતાના રસૂલને પરત આપ્યું — તેના પર તમે ન કોઈ ઘોડો દોડાવ્યો કે ન કોઈ ઊંટ; પરંતુ અલ્લાહ પોતાના રસૂલોને જેમના પર ઇચ્છે તેમના પર સત્તા આપે છે, અને અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે] — જેનો હેતુ કુરયઝાના યહૂદીઓ છે કારણ કે કુરયઝા તેમની સાથે મદીનામાં જ હતા, અને એટલા નજીક હતા કે ઘોડેસવાર કે ઊંટસવારની જરૂરત ન હતી.

#4 و آنچه را خدا از آنان [یهود] به پیامبرش باز گردانده [و بخشیده] چیزی است که شما [برای به دست آوردن آن زحمتی نکشیدید،] نه … And what Allah restored to His Messenger from them, you did not spur any horse or camel for it અને જે [માલ] અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના પયગંબરને પાછો આપ્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

رِسَالَهًَْ الصَّادِقِ (علیه السلام) فِی الْغَنَائِم ... وَ أَمَّا الْمَغَانِمُ فَإِنَّهُ لَمَّا کَانَ یَوْمُ بَدْرٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنْ قَتَلَ قَتِیلًا فَلَهُ کَذَا وَ کَذَا وَ مَنْ أَسَرَ أَسِیراً فَلَهُ مِنْ غَنَائِمِ الْقَوْمِ کَذَا وَ کَذَا فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ وَعَدَنِی أَنْ یَفْتَحَ عَلَیَّ وَ أَنْعَمَنِی عَسْکَرَهُمْ فَلَمَّا هَزَمَ اللَّهُ الْمُشْرِکِینَ وَ جُمِعَتْ غَنَائِمُهُمْ قَامَ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّکَ أَمَرْتَنَا بِقِتَالِ الْمُشْرِکِینَ وَ حَثَثْتَنَا عَلَیْهِ وَ قُلْتَ مَنْ أَسَرَ أَسِیراً فَلَهُ کَذَا وَ کَذَا مِنْ غَنَائِمِ الْقَوْمِ وَ مَنْ قَتَلَ قَتِیلًا فَلَهُ کَذَا وَ کَذَا وَ إِنِّی قَتَلْتُ قَتِیلَیْنِ لِی بِذَلِکَ الْبَیِّنَهًُْ وَ أَسَرْتُ أَسِیراً فَأَعْطِنَا مَا أَوْجَبْتَ عَلَی نَفْسِکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ جَلَسَ فَقَامَ سَعْدُ‌بْنُ‌عُبَادَهًَْ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا مَنَعَنَا أَنْ نُصِیبَ مِثْلَ مَا أَصَابُوا جُبْنٌ مِنَ الْعَدُوِّ وَ لَا زَهَادَهًٌْ فِی الْآخِرَهًِْ وَ الْمَغْنَمِ وَ لَکِنَّا تَخَوَّفْنَا إِنْ بَعُدَ مَکَانُنَا مِنْکَ فَیَمِیلُ إِلَیْکَ مِنْ جُنْدِ الْمُشْرِکِینَ أَوْ یُصِیبُوا مِنْکَ ضَیْعَهًًْ فَیَمِیلُوا إِلَیْکَ فَیُصِیبُوکَ بِمُصِیبَهًٍْ وَ إِنَّکَ إِنْ تُعْطِ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ مَا طَلَبُوا یَرْجِعُ سَائِرُ الْمُسْلِمِینَ لَیْسَ لَهُمْ مِنَ الْغَنِیمَهًِْ شَیْءٌ ثُمَّ جَلَسَ فَقَامَ الْأَنْصَارِیُّ فَقَالَ مِثْلَ مَقَالَتِهِ الْأُولَی ثُمَّ جَلَسَ یَقُولُ ذَلِکَ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَصَدَّ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِوَجْهِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عزّوجلّ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفالِ وَ الْأَنْفَالُ اسْمٌ جَامِعٌ لِمَا أَصَابُوا یَوْمَئِذٍ مِثْلَ قَوْلِهِ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ وَ مِثْلَ قَوْلِهِ أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْءٍ ثُمَّ قَالَ قُلِ الْأَنْفالُ لِلهِ وَ الرَّسُولِ فَاخْتَلَجَهَا اللَّهُ مِنْ أَیْدِیهِمْ فَجَعَلَهَا لِلَّهِ وَ لِرَسُولِه (صلی الله علیه و آله).

امام صادق (علیه السلام)- نامه امام صادق (علیه السلام) در مورد غنایم جنگی ... امّا غنایم جنگی، بدین شرح می‌باشد که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در روز [جنگ] بدر فرمود: «هرکس از [سپاه] دشمن کسی را بکشد؛ فلان مقدار [مال] برای اوست، و هرکس دشمنی را اسیر کند، فلان مقدار از غنایم به او رسد، زیرا خداوند به من وعده فرموده که پیروزم فرماید و تمام غنایم لشکر دشمن را به من ارزانی بدارد». پس آنگاه که خداوند مشرکین را شکست داد و تار و مار کرد و غنیمت‌هایشان گرد آمد، مردی از اهل مدینه به پاخاسته و گفت: «ای رسول خدا، شما ما را به نبرد با دشمنان مشرک فرمان دادید و بر آن تشویق نمودید، و نیز فرمودید: «هرکس دشمنی را بکشد یا به اسارت گیرد فلان و فلان مقدار از آن اوست، من دو تن از دشمنان را کشته‌ام و بر این ادّعا شاهد و گواه نیز دارم، و یک نفر هم اسیر کرده‌ام، پس ای رسول خدا آنچه تعهّد کرده‌ای به ما عطا فرما»! [این را گفت] و نشست. سپس سعدبن‌عباده برخاسته و گفت: «ای رسول خدا، مانع ما در رسیدن به آنچه دیگران رسیدند نه ترس از دشمن بود و نه بی‌رغبتی به پول؛ بلکه ترسیدیم مبادا از شما دور شویم و گروهی از مشرکان بر شما حمله کنند، یا شما را تنها و بی‌یاور بینند و یورش برده و به شما گزند و آسیبی رسانند، و با این وضع اگر شما تنها خواسته‌ی این جماعت را اجابت فرمایید، مسلمانان دیگر ناکام و بی‌بهره از غنایم به شهر بازمی‌گردند، [این را گفت] و نشست، سپس آن مرد مدنی برخاسته و همان سخن پیش خود را تکرار کرد و نشست. و خلاصه هرکدام از طرفین حرف خودشان را سه‌بار تکرار کردند. و پیامبر (صلی الله علیه و آله) هیچ واکنش یا عکس‌العملی از خود نشان نداد و توجّهی به ایشان نکرد، تا اینکه خداوند عزیز و جلیل این آیه را نازل فرمود: از تو درباره‌ی انفال [غنایم، و هرگونه مال بدون مالک مشخص] سؤال می‌کنند. ( انفال/۱ ) و کلمه‌ی «انفال» در آن روز دربرگیرنده‌ی هر چیزی بود که در جنگ به دست مردم می‌افتاد، مانند این آیه‌ی: هرگونه غنیمتی به دست آورید. ( انفال/۴۲ ) سپس خداوند فرمود: بگو: انفال مخصوص خدا و پیامبر است. ( انفال/۱ ) در نتیجه [با نزول این آیه] غنیمت را از ایشان باز گرفته و آن را منحصراً به خدا و رسول اختصاص داده است.

Imam Sadiq (peace be upon him): The letter of Imam Sadiq (peace be upon him) concerning the spoils of war ... As for the spoils of war, it is thus: on the day of [the battle of] Badr the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Whoever kills someone from [the army of] the enemy, such and such [wealth] is for him, and whoever takes an enemy captive, such and such of the spoils shall reach him, for Allah has promised me that He will grant me victory and bestow upon me all the spoils of the enemy army." Then, when Allah defeated the polytheists and routed them and their spoils were gathered, a man from the people of Medina stood up and said: "O Messenger of Allah, you commanded us to fight the polytheist enemies and urged us to do so, and you also said: 'Whoever kills an enemy or takes him captive, such and such an amount is his.' I have killed two of the enemies and I have witnesses and proof for this claim, and I have also taken one captive, so O Messenger of Allah, grant us what you have pledged!" [He said this] and sat down. Then Sa'd ibn Ubada stood up and said: "O Messenger of Allah, what prevented us from attaining what others attained was neither fear of the enemy nor lack of desire for wealth; rather, we feared lest we become distant from you and a group of the polytheists attack you, or find you alone and unaided and launch an assault and inflict harm and injury upon you. Given this situation, if you comply only with the request of this group, the rest of the Muslims will return to the city empty-handed and without any share of the spoils." [He said this] and sat down. Then that Medinan man stood up again and repeated the same words he had said before, and sat down. In short, each of the two parties repeated their own words three times. And the Prophet (peace be upon him and his family) showed no reaction or response and paid them no attention, until Allah the Mighty and Majestic revealed this verse: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفالِ [They ask you concerning the anfal (the spoils, and any property without a specified owner).] (Anfal/1). And the word "anfal" on that day encompassed everything that fell into people's hands in war, like this verse: أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْءٍ [Whatever spoils you obtain.] (Anfal/42). Then Allah said: قُلِ الْأَنْفالُ لِلهِ وَ الرَّسُولِ [Say: The anfal belong to Allah and the Messenger.] (Anfal/1). Consequently, [with the revelation of this verse] He took the spoils back from them and assigned them exclusively to Allah and the Messenger.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જંગી ગનીમતો વિશે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)નો પત્ર ... પરંતુ જંગી ગનીમતોની બાબત આ પ્રમાણે છે કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) બદરના [જંગના] દિવસે ફરમાવ્યું: "જે કોઈ [દુશ્મનની સેનામાંથી] કોઈને મારી નાખશે; તેના માટે અમુક પ્રમાણમાં [માલ] છે, અને જે કોઈ દુશ્મનને કેદી બનાવશે, તેને ગનીમતોમાંથી અમુક પ્રમાણ મળશે, કારણ કે અલ્લાહે મને વાયદો કર્યો છે કે મને વિજય આપશે અને દુશ્મન સેનાની તમામ ગનીમતો મને બક્ષશે." પછી જ્યારે અલ્લાહે મુશરિકોને હરાવ્યા અને તેમને છિન્ન-ભિન્ન કરી નાખ્યા અને તેમની ગનીમતો એકત્ર થઈ, ત્યારે મદીનાનો એક માણસ ઊભો થયો અને બોલ્યો: "ઓ રસૂલુલ્લાહ, આપે અમને મુશરિક દુશ્મનો સાથે લડવાનો હુકમ આપ્યો અને તેના પર પ્રોત્સાહન આપ્યું, અને એમ પણ ફરમાવ્યું: 'જે કોઈ દુશ્મનને મારી નાખશે અથવા કેદી બનાવશે તેને અમુક પ્રમાણ મળશે', મેં દુશ્મનોમાંથી બે જણને મારી નાખ્યા છે અને આ દાવા પર મારી પાસે સાક્ષી અને પુરાવો પણ છે, અને એક જણને કેદી પણ બનાવ્યો છે, તો ઓ રસૂલુલ્લાહ, જેનું આપે વચન આપ્યું છે તે અમને આપો!" [આમ કહી] બેસી ગયો. પછી સઅદ બિન ઉબાદહ ઊભા થયા અને બોલ્યા: "ઓ રસૂલુલ્લાહ, બીજાઓ જે પ્રાપ્ત કરી શક્યા તેને પ્રાપ્ત કરવામાં અમારી અડચણ ન તો દુશ્મનનો ડર હતો અને ન તો માલ પ્રત્યેની અરુચિ; બલ્કે અમે ડર્યા કે ક્યાંક આપથી દૂર ન થઈ જઈએ અને મુશરિકોનું કોઈ જૂથ આપ પર હુમલો ન કરી બેસે, અથવા આપને એકલા અને અસહાય જોઈને હુમલો કરી આપને નુકસાન અને ઈજા પહોંચાડે, અને આ પરિસ્થિતિમાં જો આપ ફક્ત આ જૂથની માંગ સ્વીકારશો, તો બાકીના મુસલમાનો ગનીમતોથી નિષ્ફળ અને વંચિત થઈને શહેરમાં પાછા ફરશે." [આમ કહી] બેસી ગયા. પછી તે મદીનાનો માણસ ફરી ઊભો થયો અને પોતાની અગાઉની જ વાત ફરી કહી અને બેસી ગયો. અને ટૂંકમાં, બંને પક્ષોમાંથી દરેકે પોતાની વાત ત્રણ વખત દોહરાવી. અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) કોઈ પ્રતિક્રિયા કે પ્રત્યુત્તર ન બતાવ્યો અને તેમના તરફ ધ્યાન ન આપ્યું, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفالِ [તેઓ આપને અન્ફાલ (ગનીમતો, અને દરેક એવો માલ કે જેનો કોઈ નિશ્ચિત માલિક ન હોય) વિશે પૂછે છે.] (અન્ફાલ/૧). અને "અન્ફાલ" શબ્દ તે દિવસે તે દરેક વસ્તુને આવરી લેતો હતો જે જંગમાં લોકોના હાથે લાગતી હતી, જેમ કે આ આયત: أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْءٍ [જે કંઈ ગનીમત તમે પ્રાપ્ત કરો.] (અન્ફાલ/૪૨). પછી અલ્લાહે ફરમાવ્યું: قُلِ الْأَنْفالُ لِلهِ وَ الرَّسُولِ [કહો: અન્ફાલ ફક્ત અલ્લાહ અને પયગંબરના માટે છે.] (અન્ફાલ/૧). પરિણામે [આ આયતના નાઝિલ થવાથી] ગનીમત તેમની પાસેથી પાછી લઈ લીધી અને તેને ફક્ત અલ્લાહ અને રસૂલ માટે ખાસ કરી દીધી.

#5 و آنچه را خدا از آنان [یهود] به پیامبرش باز گردانده [و بخشیده] چیزی است که شما [برای به دست آوردن آن زحمتی نکشیدید،] نه … And what Allah restored to His Messenger from them, you did not spur any horse or camel for it અને જે [માલ] અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના પયગંબરને પાછો આપ્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) خَرَجَ فِی غَزَاهًٍْ فَلَمَّا انْصَرَفَ رَاجِعاً نَزَلَ فِی بَعْضِ الطَّرِیقِ فَبَیْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَطْعَمُ وَ النَّاسُ مَعَهُ إِذْ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قُمْ فَارْکَبْ فَقَامَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَرَکِبَ وَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) مَعَهُ فَطُوِیَتْ لَهُ الْأَرْضُ کَطَیِّ الثَّوْبِ حَتَّی انْتَهَی إِلَی فَدَکَ فَلَمَّا سَمِعَ أَهْلُ فَدَکَ وَقْعَ الْخَیْلِ ظَنُّوا أَنَّ عَدُوَّهُمْ قَدْ جَاءَهُمْ فَغَلَّقُوا أَبْوَابَ الْمَدِینَهًِْ وَ دَفَعُوا الْمَفَاتِیحَ إِلَی عَجُوزٍ لَهُمْ فِی بَیْتٍ لَهُمْ خَارِجٍ مِنَ الْمَدِینَهًِْ وَ لَحِقُوا بِرُءُوسِ الْجِبَالِ فَأَتَی جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) الْعَجُوزَ حَتَّی أَخَذَ الْمَفَاتِیحَ ثُمَّ فَتَحَ أَبْوَابَ الْمَدِینَهًِْ وَ دَارَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فِی بُیُوتِهَا وَ قِرَاهَا فَقَالَ جَبْرَئِیلُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) هَذَا مَا خَصَّکَ اللَّهُ بِهِ أَعْطَاکَهُ دُونَ النَّاسِ وَ هُوَ قَوْلُهُ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُری فَلِلهِ وَ لِلرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) وَ لِذِی الْقُرْبی وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ وَ لکِنَّ اللهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ وَ لَمْ یَعْرِفِ الْمُسْلِمُونَ وَ لَمْ یَطَئُوهَا وَ لَکِنَّ اللَّهَ أَفَاءَهَا عَلَی رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) وَ طَوَّفَ بِهِ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فِی دُورِهَا وَ حِیطَانِهَا وَ غَلَّقَ الْبَابَ وَ دَفَعَ الْمَفَاتِیحَ إِلَیْهِ فَجَعَلَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی غِلَافِ سَیْفِهِ وَ هُوَ مُعَلَّقٌ بِالرَّحْلِ ثُمَّ رَکِبَ وَ طُوِیَتْ لَهُ الْأَرْضُ کَطَیِّ الثَّوْبِ ثُمَّ أَتَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُمْ عَلَی مَجَالِسِهِمْ وَ لَمْ یَتَفَرَّقُوا وَ لَمْ یَبْرَحُوا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدِ انْتَهَیْتُ إِلَی فَدَکَ وَ إِنِّی قَدْ أَفَاءَهَا اللَّهُ عَلَیَّ فَغَمَزَ الْمُنَافِقُونَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ مَفَاتِیحُ فَدَکَ ثُمَّ أَخْرَجَهَا مِنْ غِلَافِ سَیْفِهِ ثُمَّ رَکِبَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ رَکِبَ مَعَهُ النَّاسُ فَلَمَّا دَخَلَ الْمَدِینَهًَْ دَخَلَ عَلَی فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَقَالَ یَا بُنَیَّهًُْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَفَاءَ عَلَی أَبِیکِ بِفَدَکَ وَ اخْتَصَّهُ بِهَا فَهِیَ لَهُ خَاصَّهًًْ دُونَ الْمُسْلِمِینَ أَفْعَلُ بِهَا مَا أَشَاءُ وَ إِنَّهُ قَدْ کَانَ لِأُمِّکِ خَدِیجَهًَْ عَلَی أَبِیکِ مَهْرٌ وَ إِنَّ أَبَاکِ قَدْ جَعَلَهَا لَکِ بِذَلِکِ وَ أَنْحَلْتُکِهَا تَکُونُ لَکِ وَ لِوُلْدِکِ بَعْدَکِ قَالَ فَدَعَا بِأَدِیمٍ وَ دَعَا عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَقَالَ اکْتُبْ لِفَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) بِفَدَکَ نِحْلَهًًْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَشَهِدَ عَلَی ذَلِکَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ مَوْلًی لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أُمُّ أَیْمَنَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ أُمَّ أَیْمَنَ امْرَأَهًٌْ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ وَ جَاءَ أَهْلُ فدَکَ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَقَاطَعَهُمْ عَلَی أَرْبَعَهًٍْ وَ عِشْرِینَ أَلْفَ دِینَارٍ فِی کُلِّ سَنَهًٍْ.

امام صادق (علیه السلام)- پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و مسلمانان از جنگی برمی‌گشتند در منزلی فرود آمدند و غذا خوردند. جبرئیل فرود آمد و فرمود: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! برخیز و سوار شو»! حضرت، سوار شد و جبرئیل با او بود. به‌وسیله‌ی طیّ الارض به فدک رسید. هنگامی‌که اهل فدک شنیدند سواری به‌طرف آن‌ها می‌آید، خیال کردند دشمن، آن‌ها را غافلگیر کرده لذا درهای شهر را بستند و کلیدها را به پیرزنی که در بیرون شهر زندگی می‌کرد، سپردند، و به بالای کوه‌ها پناه بردند. جبرئیل نزد پیر زن آمد و کلیدها را از وی گرفت و دروازه‌های شهر را باز کرد. و پیامبر (صلی الله علیه و آله) را در خانه‌های آن‌ها گردانید. جبرئیل فرمود: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! اینجا را خداوند از آن تو قرار داده است؛ چون مسلمانان جنگ نکردند. و خدا آن را به تو بخشید. و جبرئیل پیامبر را در خانه‌ها و کوچه‌های آن‌ها گردانید و درها را بست و کلیدها را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) سپرد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نیز آن را در غلاف شمشیرش قرار داد. سپس سوار شد و باز هم زمین زیر پای او پیچیده شد و به یارانش ملحق گردید. و هنوز آن‌ها برنخاسته بودند. حضرت فرمود: «به فدک رفتم و خداوند آن را به من بخشید». منافقین به حضرت، کنایه و طعنه زدند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «این هم کلیدهای آن». بعد سوار شدند و به مدینه برگشتند. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نزد حضرت فاطمه (سلام الله علیها) رفت و فرمود: «دخترم! خدا فدک را به پدرت بخشیده و به او اختصاص داده است. و مسلمانان را در آن سهمی نیست. هرچه می‌خواهی درباره‌ی آن انجام بده. چون من به مادرت خدیجه، مهرش را مقروض بودم. فدک را عوض مهر مادرت به تو می‌دهم. از آن تو و فرزندانت باشد». بعد پوستی را خواست و خطاب به علی (علیه السلام) فرمود: «بنویس: «رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فدک را به دخترش فاطمه (سلام الله علیها) بخشید». علی (علیه السلام) غلام پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امّ‌ایمن شاهد این جریان بودند. و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در مورد ام‌ّایمن فرمود: «ام‌ّایمن اهل بهشت است». اهل فدک آمدند و با حضرت بر بیست‌وچهار هزار دینار در سال، صلح کردند.

Imam Sadiq (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and the Muslims were returning from a battle. They stopped at a place and ate food. Jibra'il descended and said, "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Rise and mount up!" The Prophet mounted, and Jibra'il was with him. By means of tayy al-ard (the folding of the earth) he reached Fadak. When the people of Fadak heard that riders were coming toward them, they thought the enemy had taken them by surprise, so they closed the gates of the city and entrusted the keys to an old woman who lived outside the city, and took refuge on the tops of the mountains. Jibra'il came to the old woman, took the keys from her, opened the gates of the city, and led the Prophet (peace be upon him and his family) through their houses. Jibra'il said, "O Muhammad (peace be upon him and his family)! This is a place which Allah has designated for you, because the Muslims did not fight over it; and Allah has bestowed it upon you." Jibra'il led the Prophet through their houses and lanes, closed the doors, and handed the keys to the Prophet (peace be upon him and his family). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) placed them in the sheath of his sword. Then he mounted, and again the earth was folded under his feet, and he rejoined his companions — and they had not yet risen. The Prophet said, "I went to Fadak, and Allah has bestowed it upon me." The hypocrites cast insinuations and gibes at the Prophet. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said, "And here are its keys." Then they mounted and returned to Medina. The Prophet (peace be upon him and his family) went to Fatimah (peace be upon her) and said, "My daughter! Allah has bestowed Fadak upon your father and designated it for him. The Muslims have no share in it. Do with it whatever you wish. Since I owed your mother Khadijah her mahr (bridal dower), I give you Fadak in place of your mother's mahr. Let it be yours and your children's [after you]." Then he called for a piece of leather and, addressing Ali (peace be upon him), said, "Write: 'The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) has bestowed Fadak upon his daughter Fatimah (peace be upon her).'" Ali (peace be upon him), a freedman of the Prophet (peace be upon him and his family), and Umm Ayman were witnesses to this affair. The Prophet (peace be upon him and his family) said concerning Umm Ayman, "Umm Ayman is one of the people of Paradise." The people of Fadak came and settled with the Prophet on twenty-four thousand dinars per year.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને મુસલમાનો એક જંગમાંથી પાછા ફરી રહ્યા હતા. તેઓ એક મુકામ પર ઉતર્યા અને ખાણું ખાધું. જિબ્રઈલ ઉતર્યા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! ઊભા થાઓ અને સવાર થાઓ!" હઝરત સવાર થયા અને જિબ્રઈલ તેમની સાથે હતા. તય્યુલ અર્ઝ [જમીનનું સંકોચાવું] દ્વારા તેઓ ફદક પહોંચ્યા. જ્યારે ફદકના લોકોએ સાંભળ્યું કે સવારો તેમની તરફ આવી રહ્યા છે, તો તેઓએ ધાર્યું કે દુશ્મને તેમને અચાનક પકડ્યા છે, તેથી શહેરના દરવાજા બંધ કરી દીધા અને ચાવીઓ એક વૃદ્ધ સ્ત્રીને સોંપી જે શહેરની બહાર રહેતી હતી, અને પર્વતોની ટોચ પર જઈને પનાહ લીધી. જિબ્રઈલ વૃદ્ધ સ્ત્રી પાસે આવ્યા અને તેની પાસેથી ચાવીઓ લીધી અને શહેરના દરવાજા ખોલ્યા. અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને તેમના ઘરોમાં ફેરવ્યા. જિબ્રઈલે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહે આ જગ્યાને તમારા માટે નિર્ધારિત કરી છે; કારણ કે મુસલમાનોએ જંગ કર્યો ન હતો. અને અલ્લાહે તેને તમને બક્ષી છે." અને જિબ્રઈલે પયગંબરને તેમના ઘરો અને ગલીઓમાં ફેરવ્યા અને દરવાજા બંધ કર્યા અને ચાવીઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને સોંપી. રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પણ તેને પોતાની તલવારના મ્યાનમાં મૂકી. પછી સવાર થયા અને ફરી પણ જમીન તેમના પગ નીચે સંકોચાઈ ગઈ અને તેઓ પોતાના સાથીઓને જઈ મળ્યા. અને હજુ સુધી તેઓ ઊઠ્યા ન હતા. હઝરતે ફરમાવ્યું: "હું ફદક ગયો હતો અને અલ્લાહે તેને મને બક્ષ્યું છે." મુનાફિકોએ હઝરત પર કિનાયો અને ટોણો માર્યો. રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આ તેની ચાવીઓ પણ છે." પછી સવાર થયા અને મદીના પાછા ફર્યા. પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) પાસે ગયા અને ફરમાવ્યું: "મારી દીકરી! અલ્લાહે ફદકને તમારા પિતાને બક્ષ્યું છે અને તેમના માટે ખાસ કર્યું છે. અને મુસલમાનોનો તેમાં કોઈ હિસ્સો નથી. તેના વિશે તમે જે ઇચ્છો તે કરો. કારણ કે હું તમારી માતા ખદીજાનો મહર દેવાદાર હતો. તમારી માતાના મહરના બદલે ફદક તમને આપું છું. તે તમારું અને તમારી પછી તમારા બાળકોનું હો." પછી તેમણે એક ચામડું મંગાવ્યું અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સંબોધીને ફરમાવ્યું: "લખો: 'રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફદકને પોતાની દીકરી ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બક્ષ્યું છે.'" અલી (અલયહિસ્સલામ), પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ગુલામ અને ઉમ્મે અયમન આ પ્રસંગના સાક્ષી હતા. અને પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ઉમ્મે અયમન વિશે ફરમાવ્યું: "ઉમ્મે અયમન જન્નતવાસી છે." ફદકના લોકો આવ્યા અને હઝરત સાથે વર્ષે ચોવીસ હજાર દીનાર પર સુલેહ કરી.

#6 و آنچه را خدا از آنان [یهود] به پیامبرش باز گردانده [و بخشیده] چیزی است که شما [برای به دست آوردن آن زحمتی نکشیدید،] نه … And what Allah restored to His Messenger from them, you did not spur any horse or camel for it અને જે [માલ] અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના પયગંબરને પાછો આપ્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَیُّمَا قَرْیَهًْ فَتَحَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ بِغَیْرِ قِتَالٍ فَهِیَ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ أَیُّمَا قَرْیَهًْ فَتَحَهَا الْمُسْلِمُونَ عَنْوَهًْ فَأَنَّ لِلهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِأَقْرِبَائِهِ وَ مَا بَقِیَ غَنِیمَهًْ لِمَنْ قَاتَلَ عَلَیْهَا إِذَا کَانَ یَصِحُّ نَقْلُهُ إِلَی دَارِ السَّلَامِ فَإِنْ لَمْ یُمْکِنْ نَقْلُهُ فَهُوَ لِبَیْتِ الْمَالِ. ثُمَّ قَالَ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ یَعْنِی لَمْ یُوجِفُوا عَلَی ذَلِکَ بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ وَ إِنَّمَا جَلَوْا عَنِ الرُّعْبِ وَ لَمْ یَکُنْ هُنَاکَ قِتَال.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هر آبادی که خدا و رسولش بدون جنگ فتح کنند، آن برای خدا و رسولش می باشد و هر آبادی که مسلمانان آن را با زور و غلبه فتح کنند، خمس آن برای خدا، و برای پیامبر (صلی الله علیه و آله) و برای خویشاوندان اوست و آنچه به‌عنوان غنیمت برای کسی که جنگ کرده باقی بماند؛ اگر انتقال آن به سرزمین امن و امان [مسلمانان] ممکن بود [همین حکم را دارد] و اگر انتقال آن ممکن نبود، آن برای بیت‌المال است. سپس فرمود: فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ یعنی نه اسبی بر آن تاختید و نه شتری؛ بلکه از روی ترس، ترک وطن کردند و جنگی در کار نبود.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Any town that Allah and His Messenger conquer without fighting belongs to Allah and His Messenger, and any town that the Muslims conquer by force and overpowering, its khums belongs to Allah, and to the Prophet (peace be upon him and his family), and to his relatives, and whatever remains as spoils for the one who fought — if its transport to the safe land [of the Muslims] is possible [it has the same ruling], and if its transport is not possible, it belongs to the bayt al-mal (public treasury). Then he said: فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ [You did not press forward against it any horse or a riding camel], meaning: you neither charged upon it with horses nor with camels; rather, out of fear they abandoned their homeland and there was no battle.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જે પણ વસ્તી અલ્લાહ અને તેમના રસૂલ યુદ્ધ વગર ફતેહ કરે, તે અલ્લાહ અને તેમના રસૂલની છે, અને જે પણ વસ્તી મુસલમાનો બળજબરીથી અને ગલબાથી ફતેહ કરે, તેનો ખુમ્સ અલ્લાહ માટે, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે અને તેમના સગાંવહાલાં માટે છે, અને જે લડનાર માટે ગનીમત તરીકે બાકી રહે; જો તેને [મુસલમાનોની] સુરક્ષિત ભૂમિ સુધી પહોંચાડવું શક્ય હોય [તો આ જ હુકમ છે] અને જો તેને પહોંચાડવું શક્ય ન હોય, તો તે બયતુલ-માલ (જાહેર ખજાનો) માટે છે. પછી ફરમાવ્યું: فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ [તમે તેના પર ન તો ઘોડા દોડાવ્યા અને ન ઊંટ], એટલે કે તમે તેના પર ન ઘોડા દોડાવ્યા અને ન ઊંટ; બલ્કે ડરના કારણે તેમણે વતન છોડ્યું અને ત્યાં કોઈ યુદ્ધ થયું નહીં.

#7 و آنچه را خدا از آنان [یهود] به پیامبرش باز گردانده [و بخشیده] چیزی است که شما [برای به دست آوردن آن زحمتی نکشیدید،] نه … And what Allah restored to His Messenger from them, you did not spur any horse or camel for it અને જે [માલ] અલ્લાહે તેમની પાસેથી પોતાના પયગંબરને પાછો આપ્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ فِی غَزْوَهًْ بَنِی النَّضِیرِ وَ زَادَ فِیهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّه (صلی الله علیه و آله) لِلْأَنْصَارِ:إِنْ شِئْتُمْ دَفَعْتُ إِلَیْکُمْ فَیْءَ الْمُهَاجِرِینَ مِنْهَا وَ إِنْ شِئْتُمْ قَسَمْتُهَا بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُمْ وَ تَرَکْتُهُمْ مَعَکُمْ قَالُوا: قَدْ شِئْنَا أَنْ تَقْسِمَهَا فِیهِمْ، فَقَسَمَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بَیْنَ الْمُهَاجِرِینَ وَ دَفَعَهَا عَنِ الْأَنْصَارِ وَ لَمْ یُعْطِ مِنَ الْأَنْصَارِ إِلَّا رَجُلَیْنِ سُهَیْلَ‌بْنَ‌حُنَیْفٍ وَ أبو {أَبَا} دُجَانَهًَْ فَإِنَّهُمَا ذَکَرَا حَاجَهًْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در غزوه‌ی بنی‌نضیر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به انصار فرمود: «اگر بخواهید، اموال را به مهاجرین می‌دهم و اگر بخواهید، میان شما و آنان تقسیم می‌کنم و آنان را در کنار شما باقی می‌گذارم». گفتند: «می‌خواهیم، اموال را میان آنان تقسیم کنی». پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن‌ها را میان مهاجرین تقسیم کرد و به انصار چیزی نبخشید، فقط به دو نفر از آنان، سهل‌بن‌حنین و ابودجانهًْ عطا کرد، چراکه آن دو اظهار نیاز کردند.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): In the Battle of Banu al-Nadir, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to the Ansar: "If you wish, I will give the wealth to the Muhajirun, and if you wish, I will divide it between you and them and leave them alongside you." They said: "We wish that you divide the wealth among them." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) divided it among the Muhajirun and gave nothing to the Ansar, except that he gave to two of them, Sahl ibn Hunayf and Abu Dujanah, because those two expressed need.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): બની-નઝીરના યુદ્ધમાં અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અન્સારને ફરમાવ્યું: "જો તમે ઈચ્છો, તો હું આ માલ મુહાજિરીનને આપી દઉં, અને જો ઈચ્છો, તો તમારી અને તેમની વચ્ચે વહેંચી દઉં અને તેમને તમારી સાથે રહેવા દઉં." તેમણે કહ્યું: "અમે ઈચ્છીએ છીએ કે તમે માલ તેમની વચ્ચે વહેંચી દો." તો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને મુહાજિરીન વચ્ચે વહેંચ્યો અને અન્સારને કંઈ ન આપ્યું, ફક્ત તેમાંથી બે વ્યક્તિઓ, સહલ બિન હુનયફ અને અબૂ દુજાનાહને આપ્યું, કારણ કે તે બંનેએ પોતાની જરૂરિયાત જાહેર કરી.