إِذَا أَرَادَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی قَبْضَ رُوحِ الْمُؤْمِنِ قَالَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ انْطَلِقْ أَنْتَ وَ أَعْوَانُکَ إِلَی عَبْدِی فَطَالَ مَا نَصَبَ نَفْسَهُ مِنْ أَجْلِی فَأْتِنِی بِرُوحِهِ لِأُرِیحَهُ عِنْدِی فَیَأْتِیهِ مَلَکُ الْمَوْتِ بِوَجْهٍ حَسَنٍ ... فَإِذَا کَانَتْ صَیْحَهًُْ الْقِیَامَهًِْ خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ مَسْتُورَهًًْ عَوْرَتُهُ مُسَکَّنَهًًْ رَوْعَتُهُ قَدْ أُعْطِیَ الْأَمْنَ وَ الْأَمَانَ وَ بُشِّرَ بِالرِّضْوَانِ وَ الرَّوْحِ وَ الرَّیْحَانِ وَ الْخَیْرَاتِ الْحِسَانِ فَیَسْتَقْبِلُهُ الْمَلَکَانِ اللَّذَانِ کَانَا مَعَهُ فِی الْحَیَاهًِْ الدُّنْیَا ... فَیُقَامُ فِی ظِلِّ الْعَرْشِ فَیُدْنِیهِ الرَّبُّ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی حَتَّی یَکُونَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُ حِجَابٌ مِنْ نُورٍ فَیَقُولُ لَهُ مَرْحَباً فَمِنْهَا یَبْیَضُّ وَجْهُهُ وَ یَسُرُّ قَلْبُهُ وَ یَطُولُ سَبْعُونَ ذِرَاعاً مِنْ فَرْحَتِهِ فَوَجْهُهُ کَالْقَمَرِ وَ طُولُهُ طُولُ آدَمَ وَ صُورَتُهُ صُورَهًُْ یُوسُفَ وَ لِسَانُهُ لِسَانُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ قَلْبُهُ قَلْبُ أَیُّوبَ کُلَّمَا غُفِرَ لَهُ ذَنْبٌ سَجَدَ فَیَقُولُ عَبْدِی اقْرَأْ کِتَابَکَ فَیَصْطَکُّ فَرَائِصُهُ شَفَقاً وَ فَرَقاً قَالَ فَیَقُولُالْجَبَّارُ هَلْ زِدْنَا عَلَیْکَ سَیِّئَاتِکَ وَ نَقَصْنَا مِنْ حَسَنَاتِکَ قَالَ فَیَقُولُ یَا سَیِّدِی بَلْ أَنْتَ قَائِمٌ بِالْقِسْطِ وَ أَنْتَ خَیْرُ الْفَاصِلِینَ قَالَ فَیَقُولُ عَبْدِی أَ مَا اسْتَحْیَیْتَ وَ لَا رَاقَبْتَنِی وَ لَا خَشِیتَنِی قَالَ فَیَقُولُ سَیِّدِی قَدْ أَسَأْتُ فَلَا تَفْضَحْنِی فَإِنَّ الْخَلَائِقَ یَنْظُرُونَ إِلَیَّ قَالَ فَیَقُولُ الْجَبَّارُ وَ عِزَّتِی یَا مُسِیءُ لَا أَفْضَحُکَ الْیَوْمَ قَالَ فَالسَّیِّئَاتُ فِیمَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ اللَّهِ مَسْتُورَهًٌْ وَ الْحَسَنَاتُ بَارِزَهًٌْ لِلْخَلَائِقِ قَالَ فَکُلَّمَا عَیَّرَهُ بِذَنْبٍ قَالَ سَیِّدِی لَسَعْیِی إِلَی النَّارِ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ أَنْ تُعَیِّرَنِی قَالَ فَیَقُولُ الْجَبَّارُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَ تَذْکُرُ یَوْمَ کَذَا وَ کَذَا أَطْعَمْتَ جَائِعاً وَ وَصَلْتَ أَخاً مُؤْمِناً کَسَوْتَ یَوْماً حَجَجْتَ فِی الصَّحَارِی تَدْعُونِی مُحْرِماً أَرْسَلْتَ عَیْنَیْکَ فَرَقَا سَهِرْتَ لَیْلَهًًْ شَفَقاً غَضَضْتَ طَرْفَکَ مِنِّی فَرَقَا فَإِذَا {فَذَا} بِذَا أَمَّا مَا أَحْسَنْتَ فَمَشْکُورٌ وَ أَمَّا مَا أَسَأْتَ فَمَغْفُورٌ فَعِنْدَ ذَلِکَ ابْیَضَّ وَجْهُهُ وَ سُرَّ قَلْبُهُ وَ وُضِعَ التَّاجُ عَلَی رَأْسِهِ وَ عَلَی یَدَیْهِ الْحُلِیُّ وَ الْحُلَلُ ثُمَّ یَقُولُ یَا جَبْرَئِیلُ انْطَلِقْ بِعَبْدِی فَأَرِهِ کَرَامَتِی فَیَخْرُجُ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ قَدْ أَخَذَ کِتَابَهُ بِیَمِینِهِ فَیَدْحُو بِهِ مَدَّ الْبَصَرِ فَیَبْسُطُ صَحِیفَتَهُ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ وَ هُوَ یُنَادِی هاؤُمُ اقْرَؤُا کِتابِیَهْ إِنِّی ظَنَنْتُ أَنِّی مُلاقٍ حِسابِیَهْ فَهُوَ فِی عِیشَةٍ راضِیَةٍ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هنگامی‌که خدای تبارک‌وتعالی بخواهد جان مؤمن را بگیرد، می‌فرماید: «ای فرشته‌ی مرگ! تو و یارانت به‌سوی بنده‌ی من بروید که خسته‌کردن خودش به خاطر من طولانی شد. سپس روحش را برایم بیاور تا آن را نزد خود آسایش دهم». فرشته‌ی مرگ با چهره‌ای نیکو نزد او می‌آید ... وقتی فریاد قیامت (نفخ صور دوّم) واقع شود، از قبرش بیرون می‌آید درحالی‌که عورتش پوشیده و فکرش آسوده است و آرامش و ایمنی به او عطا شده و به خشنودی [پروردگار]، آسایش، روزی پاک [بهشتی] و زنان نیکو خلق و زیبا بشارت داده می‌شود و دو ملکی که در زندگی دنیا با او بودند به استقبالش می‌آیند ... در سایه‌ی عرش می‌ایستد و پروردگار تبارک‌وتعالی او را نزدیک می‌گرداند تا اینکه بین او و بین بنده‌اش [تنها] حجابی از نور می‌باشد؛ پس به او می‌فرماید: «خوش آمدی». در اثر آن، چهره‌اش سفید می‌شود و قلبش شاد می‌گردد و از خوشحالی هفتاد ذراع [قدّش] بلند می‌شود. صورتش مانند ماه، قدّش قدّ آدم، چهره‌اش چهره‌ی یوسف، زبانش زبان محمّد (صلی الله علیه و آله) و قلبش قلب ایّوب (علیه السلام) است. هر زمان گناهی برای او آمرزیده شود، سجده کند؛ پس می‌فرماید: «بنده‌ی من نامه‌ی عملت را بخوان». بدنش از نگرانی و ترس می‌لرزد». فرمود: خدای جبّار می‌فرماید: «آیا بدی‌هایت را بر تو افزودیم و از نیکی‌های تو کاستیم»؟ فرمود: عرض می‌کند: «ای آقای من! بلکه تو قیام‌کننده به عدالت و بهترین جداکننده [حق از باطل] هستی». فرمود: خداوند می‌فرماید: «بنده (علیه السلام)ی من! آیا حیاء نکردی و [حدود] مرا مراعات نکردی و از من نترسیدی»؟ فرمود: عرض می‌کند: «سرورم! بد کرده‌ام، مرا رسوا نکن؛ خلایق به من نگاه می‌کنند». فرمود: خدای جبّار می‌فرماید: «به عزّتم سوگند ای گنهکار! امروز تو را رسوا نمی‌کنم». فرمود: «گناهان بین او بین خداوند پوشیده است و نیکی‌ها برای خلایق آشکار است». فرمود: «هر زمان خداوند او را به خاطر گناهی سرزنش کند»، عرض کند: «آقای من! با شتاب به‌سوی آتش بروم برایم بهتر است از اینکه مرا سرزنش کنی». فرمود: پس خدای جبّار تبارک‌وتعالی می‌فرماید: «آیا فلان روز را به خاطر می‌آوری که به گرسنه‌ای غذا دادی و روزی به برادر مؤمنی بخشش کردی و پوشاندی و در صحراها حجّ به‌جا آوردی و درحال احرام مرا خواندی و از ترس [من] گریه کردی و شبی از ترس [من] بیدار ماندی و از ترس، چشمت را از من فرو گرفتی؛ پس این به آن در [و تو را به خاطر گناهانت عذاب نمی‌کنم] امّا آنچه نیکی کردی، پس مورد تقدیر و سپاس است و امّا آنچه بدی کردی، پس آمرزیده شده است». دراین‌هنگام چهره‌اش سفید شود و قلبش شاد گردد و تاج بر سرش و زیور آلات و جامه‌ها بر روی دستانش قرار داده شود. سپس خداوند می‌فرماید: «ای جبرئیل! بنده‌ی مرا ببر و کرامت مرا به او نشان بده». از پیش خدا خارج می‌شود درحالی‌که کتابش را به دست راستش گرفته است. آن را تا جایی که چشم کار می‌کند می‌گستراند و پرونده‌اش را برای زنان و مردان مؤمن بازمی‌کند درحالی فریاد می‌زند: هاؤُمُ اقْرَؤُا کِتابِیَهْ إِنِّی ظَنَنْتُ أَنِّی مُلاقٍ حِسابِیَهْ فَهُوَ فِی عِیشَةٍ راضِیَةٍ.
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): When Allah, the Blessed and Exalted, wishes to take the soul of a believer, He says: "O Angel of Death! Go, you and your helpers, to My servant, for he has long wearied himself for My sake. Then bring me his soul so that I may give it rest with Me." So the Angel of Death comes to him with a beautiful face ... When the cry of the Resurrection (the second blast of the trumpet) takes place, he comes out of his grave with his private parts covered and his mind at ease. Peace and safety are granted to him, and he is given glad tidings of [his Lord's] good pleasure, rest, pure [heavenly] sustenance, and beautiful, virtuous women. The two angels who were with him in the life of this world come to welcome him ... He is made to stand in the shade of the Throne, and the Lord, the Blessed and Exalted, brings him near until between Him and His servant there is [only] a veil of light. Then He says to him: "Welcome." At that his face turns white, his heart is gladdened, and out of joy [his stature] grows seventy cubits tall. His face is like the moon, his height the height of Adam, his features the features of Yusuf, his tongue the tongue of Muhammad (peace be upon him and his family), and his heart the heart of Ayyub (peace be upon him). Whenever a sin of his is forgiven, he prostrates. Then He says: "My servant, read the record of your deeds." His body trembles with anxiety and fear. He said: Allah, the Compeller, says: "Have We added to your evil deeds or diminished your good deeds?" He said: He replies: "O my Master! Rather, You are the One who upholds justice, and You are the best of those who separate [truth from falsehood]." He said: Allah says: "My servant! Did you not feel shame, did you not observe [My limits], and did you not fear Me?" He said: He replies: "My Master! I have done wrong; do not disgrace me — the creatures are looking at me." He said: Allah, the Compeller, says: "By My might, O sinner, today I shall not disgrace you." He said: "The sins [remain] hidden between him and Allah, and the good deeds are made manifest to the creatures." He said: "Whenever Allah reproaches him for a sin," he says: "My Master! It is dearer to me to rush into the Fire than that You should reproach me." He said: Then Allah, the Compeller, the Blessed and Exalted, says: "Do you remember such and such a day, when you fed a hungry person, and one day you gave to a believing brother and clothed him, and you performed the Hajj in the deserts and called upon Me while in ihram, and you wept out of fear [of Me], and one night you stayed awake out of fear [of Me], and you lowered your gaze away from what I forbade out of fear; so this for that [and I shall not punish you for your sins]. As for the good you did, it is appreciated and thanked; and as for the evil you did, it is forgiven." At that point his face turns white, his heart is gladdened, the crown is placed upon his head, and ornaments and robes are placed upon his hands. Then Allah says: "O Jibrail! Take My servant and show him My honour." He goes out from the presence of Allah while holding his book in his right hand. He unrolls it as far as the eye can see and spreads out his record before the believing men and believing women, crying out: هاؤُمُ اقْرَؤُا کِتابِیَهْ إِنِّی ظَنَنْتُ أَنِّی مُلاقٍ حِسابِیَهْ فَهُوَ فِی عِیشَةٍ راضِیَةٍ [Lo! read my book. Surely I knew that I would meet my reckoning. So he shall be in a pleasing life.]
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે અલ્લાહ તબારક વ તઆલા મોમિનની જાન લેવા ઇચ્છે છે, ત્યારે ફરમાવે છે: "હે મૌતના ફરિશ્તા! તું અને તારા સાથીઓ મારા બંદા પાસે જાઓ, કારણ કે તેણે મારા માટે પોતાની જાતને લાંબા સમય સુધી થકવી છે. પછી તેની રૂહ મારી પાસે લાવો જેથી હું તેને મારી પાસે આરામ આપું." તો મૌતનો ફરિશ્તો સુંદર ચહેરા સાથે તેની પાસે આવે છે ... જ્યારે કયામતની ચીસ (બીજી વખતનું સૂર ફૂંકવું) થાય છે, ત્યારે તે પોતાની કબરમાંથી બહાર આવે છે એવી હાલતમાં કે તેની શરમગાહ ઢાંકેલી હોય છે અને તેનું મન શાંત હોય છે, અને તેને શાંતિ અને સલામતી અતા કરવામાં આવે છે અને [પરવરદિગારની] ખુશનૂદી, રાહત, પાક [જન્નતી] રિઝ્ક અને સુંદર ખૂબસૂરત સ્ત્રીઓની ખુશખબર આપવામાં આવે છે, અને દુનિયાની ઝિંદગીમાં જે બે ફરિશ્તા તેની સાથે હતા તેઓ તેના સ્વાગત માટે આવે છે ... તે અર્શના પડછાયામાં ઊભો રહે છે અને પરવરદિગાર તબારક વ તઆલા તેને એટલો નજીક લાવે છે કે તેની અને તેના બંદા વચ્ચે [ફક્ત] નૂરનો પડદો હોય છે; પછી તેને ફરમાવે છે: "ખુશ આમદીદ." તેના કારણે તેનો ચહેરો સફેદ થાય છે અને તેનું દિલ ખુશ થાય છે, અને ખુશીના કારણે [તેની કદ] સિત્તેર હાથ લાંબી થાય છે. તેનો ચહેરો ચંદ્ર જેવો, તેની કદ આદમની કદ, તેનો ચહેરો યુસુફનો ચહેરો, તેની જીભ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની જીભ અને તેનું દિલ અય્યુબ (અલયહિસ્સલામ)નું દિલ છે. જ્યારે પણ તેનો કોઈ ગુનાહ માફ કરવામાં આવે, ત્યારે તે સજદો કરે છે; પછી ફરમાવે છે: "મારા બંદા, તારા આમાલનું નામું વાંચ." તેનું શરીર ચિંતા અને ભયથી ધ્રૂજે છે. ફરમાવ્યું: અલ્લાહ જબ્બાર ફરમાવે છે: "શું અમે તારી બુરાઈઓ તારા પર વધારી છે અને તારી નેકીઓ ઓછી કરી છે?" ફરમાવ્યું: તે અરજ કરે છે: "હે મારા આકા! બલ્કે તમે ઇન્સાફ પર કાયમ છો અને [હક અને બાતિલ વચ્ચે] જુદાઈ કરનારાઓમાં શ્રેષ્ઠ છો." ફરમાવ્યું: અલ્લાહ ફરમાવે છે: "મારા બંદા (અલયહિસ્સલામ)! શું તેં હયા ન કરી અને મારી [હદોની] મરાયત ન કરી અને મારાથી ન ડર્યો?" ફરમાવ્યું: તે અરજ કરે છે: "મારા સરદાર! મેં ખરાબ કર્યું છે, મને રુસ્વા ન કરો; ખલાયક મારી તરફ જોઈ રહ્યા છે." ફરમાવ્યું: અલ્લાહ જબ્બાર ફરમાવે છે: "મારી ઇઝ્ઝતની કસમ હે ગુનેહગાર! આજે હું તને રુસ્વા નહીં કરું." ફરમાવ્યું: "ગુનાહો તેની અને અલ્લાહની વચ્ચે ઢાંકેલા છે અને નેકીઓ ખલાયક માટે જાહેર છે." ફરમાવ્યું: "જ્યારે પણ અલ્લાહ તેને કોઈ ગુનાહના કારણે મલામત કરે," ત્યારે તે અરજ કરે: "મારા આકા! મારા માટે વધુ સારું છે કે હું ઝડપથી આગ તરફ જાઉં તેના કરતાં કે તમે મને મલામત કરો." ફરમાવ્યું: પછી અલ્લાહ જબ્બાર તબારક વ તઆલા ફરમાવે છે: "શું તું ફલાણો દિવસ યાદ કરે છે જ્યારે તેં એક ભૂખ્યાને ખાવાનું આપ્યું, અને એક દિવસ મોમિન ભાઈને બક્ષિશ કરી અને પહેરાવ્યું, અને સહરાઓમાં હજ્જ કરી અને એહરામની હાલતમાં મને પોકાર્યો, અને [મારા] ડરથી રડ્યો, અને એક રાત [મારા] ડરથી જાગતો રહ્યો, અને ડરથી તારી નજર મારાથી નીચી કરી; તો આ તેના બદલામાં [અને હું તને તારા ગુનાહો બદલ અઝાબ નહીં આપું]. પરંતુ જે નેકી તેં કરી, તે કદરદાની અને શુક્રનું પાત્ર છે, અને જે બુરાઈ તેં કરી, તે માફ કરવામાં આવી છે." આ સમયે તેનો ચહેરો સફેદ થાય છે અને તેનું દિલ ખુશ થાય છે, અને તેના માથા પર તાજ અને તેના હાથો પર ઝેવરાત અને લિબાસ મૂકવામાં આવે છે. પછી અલ્લાહ ફરમાવે છે: "હે જિબ્રઈલ! મારા બંદાને લઈ જા અને તેને મારી કરામત બતાવ." તે અલ્લાહની પાસેથી બહાર નીકળે છે એવી હાલતમાં કે તેની કિતાબ પોતાના જમણા હાથમાં પકડેલી છે. તે તેને જ્યાં સુધી નજર પહોંચે ત્યાં સુધી ફેલાવે છે અને પોતાનું નામએ આમાલ મોમિન સ્ત્રીઓ અને પુરુષો સામે ખોલે છે એવી હાલતમાં કે તે પોકારી રહ્યો છે: هاؤُمُ اقْرَؤُا کِتابِیَهْ إِنِّی ظَنَنْتُ أَنِّی مُلاقٍ حِسابِیَهْ فَهُوَ فِی عِیشَةٍ راضِیَةٍ [આ લો, મારી કિતાબ વાંચો. ખરેખર મને યકીન હતું કે હું મારા હિસાબનો સામનો કરીશ. તો તે પસંદીદા ઝિંદગીમાં હશે.]