سورة الأعراف

Verse 76 of 206

7:76

قالَ الَّذينَ اسْتَكْبَرُوا إِنّا بِالَّذي آمَنْتُمْ بِهِ كافِرُونَ

مستكبران گفتند: «[ولى] ما به آنچه شما به آن ايمان آورده‌ايد، كافريم».

Those who were haughty said: Surely we are deniers of what you believe in.

જેઓએ તકબ્બૂર કર્યો તેઓએ કહ્યું કે તમે જેના પર ઇમાન રાખો છો, બેશક અમે તેના મુન્કીર છીએ.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زِیْدٍ الشَّحَّامِ، عَنْ أبِی‌عَبْدِاللهِ (علیه السلام)، قَالَ: إِنَّ صَالِحاً (علیه السلام) غَابَ عَنْ قَوْمِهِ زَمَاناً وَ کَانَ یَوْمَ غَابَ عَنْهُمْ کَهْلًا مُدَبِّحَ الْبَطْنِ حَسَنَ الْجِسْمِ وَافِرَ اللِّحْیَهًِْ خَمِیصَ الْبَطْنِ خَفِیفَ الْعَارِضَیْنِ مُجْتَمِعاً رَبْعَهًًْ مِنَ الرِّجَالِ فَلَمَّا رَجَعَ إِلَی قَوْمِهِ لَمْ یَعْرِفُوهُ بِصُورَتِهِ فَرَجَعَ إِلَیْهِمْ وَ هُمْ عَلَی ثَلَاثِ طَبَقَاتٍ طَبَقَهًٌْ جَاحِدَهًٌْ لَا تَرْجِعُ أَبَداً وَ أُخْرَی شَاکَّهًٌْ فِیهِ وَ أُخْرَی عَلَی یَقِینٍ فَبَدَأَ (علیه السلام) حَیْثُ رَجَعَ بِطَبَقَهًِْ الشُّکَّاکِ فَقَالَ لَهُمْ أَنَا صَالِحٌ (علیه السلام) فَکَذَّبُوهُ وَ شَتَمُوهُ وَ زَجَرُوهُ وَ قَالُوا بَرِئَ اللَّهُ مِنْکَ إِنَّ صَالِحاً (علیه السلام) کَانَ فِی غَیْرِ صَورَتِکَ قَالَ فَأَتَی الْجُحَّادَ فَلَمْ یَسْمَعُوا مِنْهُ الْقَوْلَ وَ نَفَرُوا مِنْهُ أَشَدَّ النَّفُورِ ثُمَّ انْطَلَقَ إِلَی الطَّبَقَهًِْ الثَّالِثَهًِْ وَ هُمْ أَهْلُ الْیَقِینِ فَقَالَ لَهُمْ أَنَا صَالِحٌ (علیه السلام) فَقَالُوا أَخْبِرْنَا خَبَراً لَا نَشُکُّ فِیکَ مَعَهُ أَنَّکَ صَالِحٌ (علیه السلام) فَإِنَّا لَا نَمْتَرِی أَنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی الْخَالِقُ یَنْقُلُ وَ یُحَوِّلُ فِی أَیِّ الصُّوَرِ شَاءَ وَ قَدْ أُخْبِرْنَا وَ تَدَارَسْنَا فِیمَا بَیْنَنَا بِعَلَامَاتِ الْقَائِمِ إِذَا جَاءَ وَ إِنَّمَا صَحَّ عِنْدَنَا إِذَا أَتَی الْخَبَرُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ لَهُمْ صَالِحٌ أَنَا صَالِحٌ (علیه السلام) الَّذِی أَتَیْتُکُمْ بِالنَّاقَهًِْ فَقَالُوا صَدَقْتَ وَ هِیَ الَّتِی نَتَدَارَسُ فَمَا عَلَامَاتُهَا فَقَالَ لَها شِرْبٌ وَ لَکُمْ شِرْبُ یَوْمٍ مَعْلُومٍ قَالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِمَا جِئْتَنَا بِهِ فَعِنْدَ ذَلِکَ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ قَالَ أَهْلُ الْیَقِینِ إِنَّا بِما أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ وَ قالَ الَّذِینَ اسْتَکْبَرُوا وَ هُمُ الشُّکَّاکُ وَ الْجُحَّادُ إِنَّا بِالَّذِی آمَنْتُمْ بِهِ کافِرُونَ قُلْتُ هَلْ کَانَ فِیهِمْ ذَلِکَ الْیَوْمَ عَالِمٌ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی أَعْدَلُ مِنْ أَنْ یَتْرُکَ الْأَرْضَ بِغَیْرِ عَالِمٍ یَدُلُّ عَلَی اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ لَقَدْ مَکَثَ الْقَوْمُ بَعْدَ خُرُوجِ صَالِحٍ (علیه السلام) سَبْعَهًَْ أَیَّامٍ عَلَی فَتْرَهًٍْ لَا یَعْرِفُونَ إِمَاماً غَیْرَ أَنَّهُمْ عَلَی مَا فِی أَیْدِیهِمْ مِنْ دِینِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ کَلِمَتُهُمْ وَاحِدَهًٌْ فَلَمَّا ظَهَرَ صَالِحٌ (علیه السلام) اجْتَمَعُوا عَلَیْهِ وَ إِنَّمَا مَثَلُ عَلِیٍّ وَ الْقَائِم (علیها السلام) مَثَلُ صَالِحٍ (علیه السلام).

امام صادق ( زید شحّام گوید: امام صادق (فرمود: صالح پیامبر مدّت زمانی را در میان قومش نبود و هنگامی‌که از آنان دور شد، مردی میانسال و خوش اندام بود که شکمی افتاده و ریشی بلند داشت. امّا زمانی‌که برگشت، شکم او فرو رفته و گونه هایش لاغر و جمع شده بود و قامتی متوسط داشت. بنابراین قومش او را نشناختند. هنگامی‌که به نزد آنان برگشت، آنان سه طبقه [گروه] بودند: «گروهی منکر او شدند و هیچ‌گاه حاضر به بازگشت نبودند و گروهی نسبت به او در حالت شک‌وتردید بودند و گروهی ایمان داشتند و بر یقین بودند. پس حضرت صالح (از گروه شکاک و دو دل [گروه دوّم] شروع کرد». به آنان گفت: «من صالح هستم». آنان او را تکذیب کردند و به وی دشنام دادند و از خود دور ساختند. و گفتند: «ما از تو به خدا برائت می‌جوییم. شمایل و [قیافه‌ی] صالح با تو فرق می‌کرد». فرمود: «پس از آن به‌طرف منکران رفت، امّا آنان نیز به گفته‌ی او گوش ندادند و سخت از او اظهار تنفّر کردند. سپس به طرف گروه سوّم راه افتاد. آنان اهل یقین بودند». به آنان گفت: «من صالح هستم». گفتند: «به ما نشانه‌ای نشان بده که ما شک نکنیم که تو همان صالح هستی. ما شک نداریم که خدای تبارک‌وتعالی که آفریدگار است، به هرصورتی‌که می‌خواهد، آفریدگان خویش را دگرگون می‌کند و نشانه‌های قائم در هنگام قیام او به اطّلاع ما رسیده است و آن‌ها را بررسی کردیم. بی‌گمان، خبر هنگامی نزد ما صحیح است که از آسمان آمده باشد». صالح (به آنان گفت: «من همان صالح هستم که ماده شتر را برای شما آورده بودم». گفتند: «راست می‌گویی و آن همان شتری است که درحال بررسی آن هستیم». بگو: «نشانه‌ی آن چیست»؟ گفت: «آن شتر در یک روز آب می‌خورد و شما در روزی دیگر». گفتند: «به خدا و به آنچه از جانب خدا آورده‌ای، ایمان آوردیم و آنگاه خدای تبارک‌وتعالی فرمود: صالح از طرف پروردگارش فرستاده شده است»؟!. اهل یقین گفتند: «ما به آنچه او برای آن فرستاده شده، ایمان آورده‌ایم. و شک‌کنندگان و منکران گفتند: [ولی] ما به آنچه شما به آن ایمان آورده‌اید، کافریم!. ( اعراف/۷۶ )». عرض کردم: «آیا در آن روز عالمی در میان آنان بود»؟ فرمود: «خدا عادل‌تر است از اینکه زمین را بدون عالمی رها کند که این عالم به خدای عزّوجلّ راهنمایی کند. این قوم پس از خارج‌شدن و برانگیخته‌شدن صالح به‌مدّت هفت‌روز امامی را نمی‌شناختند. امّا آنان با آن مقداری که از دین خدا نزد آنان بود، متّفق القول و پکپارچه بودند. هنگامی‌که صالح (ظاهر شد، دور او را گرفتند. درحقیقت، داستان حضرت قائم (نیز مانند داستان صالح (است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Zayd al-Shahham said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: The Prophet Salih (peace be upon him) was absent from his people for a period of time. When he departed from them, he was a middle-aged man of fine build, with a full belly and a long beard. But when he returned, his belly had sunk in, his cheeks had grown thin and drawn, and he was of medium stature. So his people did not recognize him. When he returned to them, they were of three classes [groups]: "One group denied him and would never be ready to return [to belief], another group was in a state of doubt and hesitation about him, and another group had faith and were on certainty. So Salih (peace be upon him) began with the group of the doubters and the wavering ones [the second group]." He said to them: "I am Salih." They rejected him, insulted him, and drove him away. They said: "We seek refuge with Allah from you. The appearance and [features] of Salih were different from yours." He said: "Then he went to the deniers, but they too did not listen to his words and expressed the utmost aversion to him. Then he set off toward the third group. They were the people of certainty." He said to them: "I am Salih." They said: "Give us a sign so that we may not doubt that you are indeed Salih. We do not doubt that Allah, the Blessed and Exalted, who is the Creator, transforms His creatures into whatever form He wills, and the signs of the Qa'im at the time of his rising have reached us, and we have examined them. Certainly, a report is only sound with us when it has come from the heavens." Salih (peace be upon him) said to them: "I am the same Salih who brought the she-camel to you." They said: "You have spoken the truth, and that is the very camel we are examining." Say: "What is its sign?" He said: "That camel drinks water on one day, and you drink on another day." They said: "We believe in Allah and in what you have brought from Allah, and then Allah, the Blessed and Exalted, said: Salih is sent from his Lord?!" The people of certainty said: "We believe in what he has been sent with. And the doubters and deniers said: [But] إِنَّا بِالَّذِی آمَنْتُمْ بِهِ کافِرُونَ [Surely we are deniers of what you believe in]. (Al-A'raf/76)." I said: "Was there a scholar among them on that day?" He said: "Allah is more just than to leave the earth without a scholar who would guide to Allah the Mighty and Majestic. This people, after Salih (peace be upon him) went out and was sent forth, did not know an Imam for a period of seven days. But they, with the measure of Allah's religion that was with them, were of one word and united. When Salih (peace be upon him) appeared, they gathered around him. In truth, the story of Imam Qa'im (peace be upon him) is also like the story of Salih (peace be upon him)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝૈદ શહ્હામ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: સાલિહ પયગંબર થોડા સમય માટે પોતાની કૌમ વચ્ચે ન હતા, અને જ્યારે તેઓ તેમનાથી દૂર થયા ત્યારે તેઓ એક આધેડ ઉંમરના, સુંદર દેહવાળા પુરુષ હતા જેમનું પેટ ઢળી પડેલું અને દાઢી લાંબી હતી. પરંતુ જ્યારે તેઓ પાછા ફર્યા, ત્યારે તેમનું પેટ અંદર ઊતરી ગયું હતું, ગાલ પાતળા અને ખિચેલા થઈ ગયા હતા અને કદ મધ્યમ હતું. તેથી તેમની કૌમે તેમને ઓળખ્યા નહીં. જ્યારે તેઓ તેમની પાસે પાછા ફર્યા, ત્યારે તેઓ ત્રણ તબક્કા [જૂથો] હતા: "એક જૂથ તેમનો ઇન્કાર કરનારું હતું અને ક્યારેય પાછા ફરવા તૈયાર ન હતું, અને એક જૂથ તેમના વિશે શંકા અને દ્વિધામાં હતું, અને એક જૂથ ઈમાન રાખતું અને યકીન પર હતું. તો હઝરત સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ શંકા કરનારા અને દ્વિધામાં પડેલા જૂથ [બીજા જૂથ]થી શરૂઆત કરી." તેમણે તેમને કહ્યું: "હું સાલિહ છું." તેઓએ તેમને જુઠલાવ્યા, અપશબ્દો કહ્યા અને પોતાનાથી દૂર કર્યા. અને કહ્યું: "અમે તારાથી અલ્લાહ પાસે બરાઅત ચાહીએ છીએ. સાલિહનું સ્વરૂપ અને [ચહેરો] તારાથી અલગ હતું." ફરમાવ્યું: "ત્યાર બાદ તેઓ ઇન્કાર કરનારાઓ તરફ ગયા, પરંતુ તેઓએ પણ તેમની વાત ન સાંભળી અને તેમનાથી સખત નફરત વ્યક્ત કરી. પછી તેઓ ત્રીજા જૂથ તરફ ચાલી નીકળ્યા. તેઓ યકીનવાળા લોકો હતા." તેમને કહ્યું: "હું સાલિહ છું." તેઓએ કહ્યું: "અમને એવી નિશાની બતાવો કે અમે શંકા ન કરીએ કે તમે એ જ સાલિહ છો. અમને શંકા નથી કે અલ્લાહ તબારક વ તઆલા જે સર્જનહાર છે, જે સ્વરૂપમાં ઇચ્છે તેમાં પોતાની સૃષ્ટિને પલટી નાખે છે, અને કાઇમના કિયામ સમયની નિશાનીઓ અમારા સુધી પહોંચી છે અને અમે તેમની તપાસ કરી છે. ખરેખર, ખબર ત્યારે જ અમારી પાસે સાચી ગણાય જ્યારે તે આસમાનથી આવી હોય." સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "હું એ જ સાલિહ છું જેણે તમારા માટે ઊંટણી લાવ્યો હતો." તેઓએ કહ્યું: "તમે સાચું કહો છો, અને એ જ ઊંટણી છે જેની અમે તપાસ કરી રહ્યા છીએ." કહો: "તેની નિશાની શું છે?" ફરમાવ્યું: "તે ઊંટણી એક દિવસે પાણી પીતી અને તમે બીજા દિવસે." તેઓએ કહ્યું: "અમે અલ્લાહ પર અને જે તમે અલ્લાહ તરફથી લાવ્યા છો તેના પર ઈમાન લાવ્યા, અને ત્યારે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરમાવ્યું: સાલિહ પોતાના પરવરદિગાર તરફથી મોકલવામાં આવ્યા છે?!" યકીનવાળા લોકોએ કહ્યું: "અમે તે વાત પર ઈમાન લાવ્યા છીએ જેના માટે તેઓ મોકલવામાં આવ્યા છે. અને શંકા કરનારાઓ તથા ઇન્કાર કરનારાઓએ કહ્યું: [પરંતુ] إِنَّا بِالَّذِی آمَنْتُمْ بِهِ کافِرُونَ [ખરેખર અમે તે વસ્તુના ઇન્કારી છીએ જેના પર તમે ઈમાન લાવ્યા છો]. (અઅરાફ/૭૬)." મેં અરજ કરી: "શું તે દિવસે તેઓમાં કોઈ આલિમ હતો?" ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ એથી વધુ ન્યાયી છે કે તે ધરતીને એવા આલિમ વગર છોડી દે જે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફ માર્ગદર્શન કરે. આ કૌમ સાલિહના નીકળી જવા અને મોકલવામાં આવ્યા બાદ સાત દિવસ સુધી કોઈ ઇમામને ઓળખતી ન હતી. પરંતુ તેઓ, જે અલ્લાહના દીનમાંથી તેમની પાસે હતું તેટલા સાથે, એકમત અને એકતાબદ્ધ હતા. જ્યારે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) ઝાહિર થયા, ત્યારે તેમની આસપાસ એકત્ર થયા. હકીકતમાં, હઝરત કાઇમ (અલયહિસ્સલામ)ની વાર્તા પણ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ની વાર્તા જેવી છે."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی جَعْفَر (علیه السلام)قَالَ: قَالَ إِنَّ رَسُولَ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سَأَلَ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) کَیْفَ کَانَ مَهْلَکُ قَوْمِ صَالِحٍ (علیه السلام) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ صَالِحاً (علیه السلام) بُعِثَ إِلَی قَوْمِهِ وَ هُوَ ابْنُ سِتَّ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ فَلَبِثَ فِیهِمْ حَتَّی بَلَغَ عِشْرِینَ وَ مِائَهًَْ سَنَهًٍْ لَا یُجِیبُونَهُ إِلَی خَیْرٍ قَالَ وَ کَانَ لَهُمْ سَبْعُونَ صَنَماً یَعْبُدُونَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ مِنْهُمْ قَالَ یَا قَوْمِ بُعِثْتُ إِلَیْکُمْ وَ أَنَا ابْنُ سِتَّ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ وَ قَدْ بَلَغْتُ عِشْرِینَ وَ مِائَهًَْ سَنَهًٍْ وَ أَنَا أَعْرِضُ عَلَیْکُمْ أَمْرَیْنِ إِنْ شِئْتُمْ فَاسْأَلُونِی حَتَّی أَسْأَلَ إِلَهِی فَیُجِیبَکُمْ فِیمَا سَأَلْتُمُونِی السَّاعَهًَْ وَ إِنْ شِئْتُمْ سَأَلْتُ آلِهَتَکُمْ فَإِنْ أَجَابَتْنِی بِالَّذِی أَسْأَلُهَا خَرَجْتُ عَنْکُمْ فَقَدْ سَئِمْتُکُمْ وَ سَئِمْتُمُونِی قَالُوا قَدْ أَنْصَفْتَ یَا صَالِحُ (علیه السلام) فَاتَّعَدُوا لِیَوْمٍ یَخْرُجُونَ فِیهِ قَالَ فَخَرَجُوا بِأَصْنَامِهِمْ إِلَی ظَهْرِهِمْ ثُمَّ قَرَّبُوا طَعَامَهُمْ وَ شَرَابَهُمْ فَأَکَلُوا وَ شَرِبُوا فَلَمَّا أَنْ فَرَغُوا دَعَوْهُ فَقَالُوا یَا صَالِحُ (علیه السلام) سَلْ فَقَالَ لِکَبِیرِهِمْ مَا اسْمُ هَذَا قَالُوا فُلَانٌ فَقَالَ لَهُ صَالِحٌ (علیه السلام) یَا فُلَانُ أَجِبْ فَلَمْ یُجِبْهُ فَقَالَ صَالِحُ (علیه السلام) مَا لَهُ لَا یُجِیبُ قَالُوا ادْعُ غَیْرَهُ قَالَ فَدَعَاهَا کُلَّهَا بِأَسْمَائِهَا فَلَمْ یُجِبْهُ مِنْهَا شَیْءٌ فَأَقْبَلُوا عَلَی أَصْنَامِهِمْ فَقَالُوا لَهَا مَا لَکِ لَا تُجِیبِینَ صَالِحاً (علیه السلام) فَلَمْ تُجِبْ فَقَالُوا تَنَحَّ عَنَّا وَ دَعْنَا وَ آلِهَتَنَا سَاعَهًًْ ثُمَّ نَحَّوْا بُسُطَهُمْ وَ فُرُشَهُمْ وَ نَحَّوْا ثِیَابَهُمْ وَ تَمَرَّغُوا عَلَی التُّرَابِ وَ طَرَحُوا التُّرَابَ عَلَی رُءُوسِهِمْ وَ قَالُوا لِأَصْنَامِهِم لَئِنْ لَمْ تُجِبْنَ صَالِحاً (علیه السلام) الْیَوْمَ لَتُفْضَحْنَ قَالَ ثُمَّ دَعَوْهُ فَقَالُوا یَا صَالِحُ (علیه السلام) ادْعُهَا فَدَعَاهَا فَلَمْ تُجِبْهُ فَقَالَ لَهُمْ یَا قَوْمِ قَدْ ذَهَبَ صَدْرُ النَّهَارِ وَ لَا أَرَی آلِهَتَکُمْ تُجِیبُونِی فَاسْأَلُونِی حَتَّی أَدْعُوَ إِلَهِی فَیُجِیبَکُمُ السَّاعَهًَْ فَانْتَدَبَ لَهُ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا مِنْ کُبَرَائِهِمْ وَ الْمَنْظُورِ إِلَیْهِمْ مِنْهُمْ فَقَالُوا یَا صَالِحُ (علیه السلام) نَحْنُ نَسْأَلُکَ فَإِنْ أَجَابَکَ رَبُّکَ اتَّبَعْنَاکَ وَ أَجَبْنَاکَ وَ یُبَایِعُکَ جَمِیعُ أَهْلِ قَرْیَتِنَا فَقَالَ لَهُمْ صَالِحٌ (علیه السلام) سَلُونِی مَا شِئْتُمْ فَقَالُوا تَقَدَّمْ بِنَا إِلَی هَذَا الْجَبَلِ وَ کَانَ الْجَبَلُ قَرِیباً مِنْهُمْ فَانْطَلَقَ مَعَهُمْ صَالِحٌ (علیه السلام) فَلَمَّا انْتَهَوْا إِلَی الْجَبَلِ قَالُوا یَا صَالِحُ (علیه السلام) ادْعُ لَنَا رَبَّکَ یُخْرِجْ لَنَا مِنْ هَذَا الْجَبَلِ السَّاعَهًَْ نَاقَهًًْ حَمْرَاءَ شَقْرَاءَ وَبْرَاءَ عُشَرَاءَ بَیْنَ جَنْبَیْهَا مِیلٌ فَقَالَ لَهُمْ صَالِحٌ (علیه السلام) لَقَدْ سَأَلْتُمُونِی شَیْئاً یَعْظُمُ عَلَیَّ وَ یَهُونُ عَلَی رَبِّی جَلَّ وَ عَزَّ قَالَ فَسَأَلَ اللَّهَ تَعَالَی صَالِحٌ (علیه السلام) ذَلِکَ فَانْصَدَعَ الْجَبَلُ صَدْعاً کَادَتْ تَطِیرُ مِنْهُ عُقُولُهُمْ لَمَّا سَمِعُوا ذَلِکَ ثُمَّ اضْطَرَبَ ذَلِکَ الْجَبَلُ اضْطِرَاباً شَدِیداً کَالْمَرْأَهًِْ إِذَا أَخَذَهَا الْمَخَاضُ ثُمَّ لَمْ یَفْجَأْهُمْ إِلَّا رَأْسُهَا قَدْ طَلَعَ عَلَیْهِمْ مِنْ ذَلِکَ الصَّدْعِ فَمَا اسْتُتِمَّتْ رَقَبَتُهَا حَتَّی اجْتَرَّتْ ثُمَّ خَرَجَ سَائِرُ جَسَدِهَا ثُمَّ اسْتَوَتْ قَائِمَهًًْ عَلَی الْأَرْضِ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِکَ قَالُوا یَا صَالِحُ (علیه السلام) مَا أَسْرَعَ مَا أَجَابَکَ رَبُّکَ ادْعُ لَنَا رَبَّکَ یُخْرِجْ لَنَا فَصِیلَهَا فَسَأَلَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ ذَلِکَ فَرَمَتْ بِهِ فَدَبَّ حَوْلَهَا فَقَالَ لَهُمْ یَا قَوْمِ أَ بَقِیَ شَیْءٌ قَالُوا لَا انْطَلِقْ بِنَا إِلَی قَوْمِنَا نُخْبِرُهُمْ بِمَا رَأَیْنَا وَ یُؤْمِنُونَ بِکَ قَالَ فَرَجَعُوا فَلَمْ یَبْلُغِ السَّبْعُونَ إِلَیْهِمْ حَتَّی ارْتَدَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَهًٌْ وَ سِتُّونَ رَجُلًا وَ قَالُوا سِحْرٌ وَ کَذِبٌ قَالُوا فَانْتَهُوا إِلَی الْجَمِیعِ فَقَالَ السِّتَّهًُْ حَقٌّ وَ قَالَ الْجَمِیعُ کَذِبٌ وَ سِحْرٌ قَالَ فَانْصَرَفُوا عَلَی ذَلِکَ ثُمَّ ارْتَابَ مِنَ السِّتَّهًِْ وَاحِدٌ فَکَانَ فِیمَنْ عَقَرَهَا.

پیامبر ( امام باقر (فرمود: همانا رسول خدا (از جبرئیل پرسید: «قوم صالح (چگونه به هلاکت رسیدند»؟ فرمود: «ای محمّد (! همانا صالح (شانزده‌ساله بود که در میان قومش برانگیخته شد. در میان آنان زندگی کرد تا اینکه به سن صدوبیست سال رسید. امّا آنان دعوت او را اجابت نکردند». فرمود: «و آنان هفتاد بت داشتند که آن‌ها را می‌پرستیدند و از پرستش خدا روی‌گردان بودند و اعراض می‌کردند و هنگامی‌که صالح رفتار آنان را دید». گفت: «ای قوم! من به‌سوی شما برانگیخته شدم درحالی‌که شانزده‌ساله بودم و اکنون صدوبیست ساله‌ام و من دو امر را به شما پیشنهاد می‌کنم و اگر بخواهید، از من سؤال کنید تا من از خدایم سؤال کنم و او به شما و به سؤال‌هایتان پاسخ دهد و اگر بخواهید، از خدایان شما سؤال کنم. اگر به این سؤالات پاسخ دادند، من شما را ترک خواهم کرد. زیرا دراین‌صورت هم من از شما متنفر خواهم شد و هم شما از من». گفتند: «ای صالح! این پیشنهاد عادلانه‌ایست». آنان روزی را تعیین کردند که این کار را انجام دهند». فرمود: «آنان در آن روز درحالی‌که بت‌هایشان را بر پشت خویش حمل می‌کردند، بیرون آمدند. سپس غذا و نوشیدنی‌هایشان را آماده کردند و پس از خوردن و نوشیدن، او را فراخواندند». و گفتند: «ای صالح (! بپرس». صالح (بت بزرگشان را صدا زد. و گفت: «نامش چیست»؟ آنان نامش را گفتند. او را با نام صدا کرد. امّا پاسخ نداد. صالح (گفت: «چرا جواب نمی‌دهد»؟ به او گفتند: «بت دیگر را صدا کن. سپس همه‌ی آن‌ها را با نام‌های خودشان صدا زد، امّا هیچ‌کدام جواب ندادند». پس گفت: «ای قوم! با چشم خود دیدید، من بتان شما را فرا خواندم، امّا هیچ‌کدام از آنان پاسخ مرا ندادند. اکنون شما از من سؤال کنید تا خدایم را دعوت کنم تا همین الان پاسخ شما را بدهد». آنان به‌سوی بت‌هایشان آمدند و به آن‌ها گفتند: «چرا جواب صالح را نمی‌دهید»؟ امّا پاسخی ندادند. گفتند: «ای صالح (دور شو و بگذار کمی با بت‌هایمان باشیم». سپس زیراندازها و فرش هایشان را کنار زدند و لباس‌هایشان را بیرون آوردند و خود را در خاک غلطانیدند و خاک را بر سرهایشان پاشیدند و به بت‌هایشان گفتند: «اگر امروز به صالح پاسخ ندهید، کار ما به افتضاح و رسوایی خواهد کشید». فرمود: سپس او را صدا زدند و گفتند: «ای صالح! بیا و از آن‌ها بپرس». صالح دوباره آمد و از آن‌ها سؤال کرد. امّا جوابی ندادند. گفتند: «حقیقت امر این است که صالح (می‌خواست جواب او را بدهند». پس به آنان گفت: «ای قوم! روز درحال سپری‌شدن است و خدایان شما تا به حال به من پاسخ نداده‌اند. پس از من بپرسید تا خدایم را دعوت کنم و او نیز پاسخ شما را همین الآن دهد». هفتاد مرد از بزرگان و شخصیّت‌های برجسته‌ی آنان خود را به‌عنوان نماینده به صالح معرفی کردند. و گفتند: «ای صالح (! ما از شما می‌پرسیم». گفت: «آیا همه‌ی اینان شما را تأیید می‌کنند»؟ گفتند: «بلی هرگاه اینان پاسخ شما را دهند، پاسخ ما نیز همان است». گفتند: «ای صالح، ما از شما می‌پرسیم و هرگاه پروردگارت پاسخت را داد، ما از تو پیروی خواهیم کرد و به تو پاسخ مثبت خواهیم داد و همه‌ی اهالی قریه ما با تو بیعت می‌کنند». صالح گفت: «هرچه می‌خواهید از من بپرسید». آنان گفتند: «کنار آن کوه که در نزدیکی آنان بود برویم تا از تو سؤال کنیم». صالح (به راه افتاد و آنان نیز با او به راه افتادند و هنگامی‌که به آن کوه رسیدند، گفتند: «ای صالح (! از پروردگارت بخواه که همین‌الان از این کوه یک شتر ماده سرخ و بور و میان پهلوهایش یک میل فاصله است؛ بیرون بیاورد». صالح (گفت: «از من چیزی خواسته‌اید که برای من سخت است، امّا برای پروردگارم آسان است. پس این حاجت را از خدا خواست. کوه به‌گونه‌ای شکافته شد که عقل‌ها در هنگام شنیدن صدایش در شگفت ماند و نزدیک بود ازجا کنده شود و بپرد؛ کوه مانند یک زن حامله در هنگام زایش، دچار اضطراب و تکان شد. آنگاه به‌طور ناگهانی سر آن شتر ماده از آن شکاف بیرون آمد و به‌محض اینکه تمامی گردنش بیرون آمد، شروع به نشخوار کرد. سپس سایر بدنش بیرون آمد و بر روی زمین ایستاد. آنان هنگامی‌که این صحنه را دیدند. گفتند: «ای صالح (! چه زود پروردگارت درخواست تو را برآورده کرد! از او بخواه که بچّه‌اش را نیز بیرون بیاورد». فرمودند: «پس این را نیز از خدا خواست. آن شتر ماده بچّه‌اش را بیرون انداخت و آن بچّه شروع به حرکت کرد و دور و بر مادرش چرخید». و حضرت صالح به آنان گفت: «ای قوم! آیا چیزی مانده است»؟ گفتند: «خیر. به‌سوی قوم برویم تا آنچه را دیدیم برای آنان بازگوییم تا به تو ایمان بیاورند». فرمودند: «آنان برگشتند و هنوز آن هفتادنفر به قومشان نرسیده بودند که شصت‌وچهار نفر از آنان مرتد شدند». و گفتند: «این کار صالح، جادو بود. امّا شش‌نفر از آنان بر ایمان خود باقی ماندند». و گفتند: «آنچه را دیده‌ایم، حق است. پس جروبحث در میان آن افراد به درازا کشید و برگشتند، درحالی‌که صالح را تکذیب می‌کردند، مگر آن شش نفر. پس از آن نیز یک‌نفر از آن شش‌نفر دچار شک‌وتردید شد و از جمله کسانی بود که دست و پای شتر ماده را پی کرد».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Imam Baqir (peace be upon him) said: Indeed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) asked Jibra'il (peace be upon him): "How were the people of Salih (peace be upon him) destroyed?" He said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Indeed Salih (peace be upon him) was sixteen years old when he was sent among his people. He lived among them until he reached one hundred and twenty years, but they did not respond to his call." He said: "They had seventy idols which they worshipped, and they turned away from the worship of Allah and shunned it. When Salih saw their conduct," he said: "O my people! I was sent to you when I was sixteen years old, and now I am one hundred and twenty years old, and I put two matters before you: if you wish, ask me and I shall ask my Allah, and He will answer you and your questions; and if you wish, I shall ask your gods. If they answer these questions, I shall leave you, because in that case I shall have become weary of you and you of me." They said: "O Salih! This is a fair proposal." They fixed a day on which to do this. He said: "On that day they came out carrying their idols on their backs. Then they prepared their food and drink, and after eating and drinking, they called him." And they said: "O Salih (peace be upon him)! Ask." Salih (peace be upon him) called out to their greatest idol, and said: "What is its name?" They told him its name. He called it by its name, but it did not answer. Salih (peace be upon him) said: "Why does it not answer?" They said to him: "Call another idol." Then he called all of them by their names, but none of them answered. So he said: "O my people! You have seen with your own eyes — I called your idols, but none of them answered me. Now you ask me, and I shall call upon my Allah so that He answers you this very moment." They turned to their idols and said to them: "Why do you not answer Salih?" But they gave no reply. They said: "O Salih (peace be upon him), withdraw and let us be with our idols for a while." Then they cast aside their spread-cloths and their carpets, took off their clothes, rolled themselves in the dust, threw dust on their heads, and said to their idols: "If today you do not answer Salih (peace be upon him), our affair will end in scandal and disgrace." He said: Then they called him and said: "O Salih! Come and ask them." Salih came again and asked them, but they gave no answer. They said: "The truth of the matter is that Salih (peace be upon him) wanted them to answer him." Then he said to them: "O my people! The day is passing, and your gods have not answered me until now. So ask me, and I shall call upon my Allah, and He too will answer you this very moment." Seventy men from among their elders and prominent figures put themselves forward as representatives to Salih. They said: "O Salih (peace be upon him)! We shall ask you." He said: "Do all of these confirm you?" They said: "Yes; whenever they answer you, our answer is the same as theirs." They said: "O Salih, we shall ask you, and whenever your Lord answers you, we shall follow you and respond positively to you, and all the people of our village will give you their allegiance." Salih said: "Ask me whatever you wish." They said: "Let us go to that mountain," which was near them, "so that we may ask you." Salih (peace be upon him) set off, and they set off with him. When they reached the mountain they said: "O Salih (peace be upon him)! Ask your Lord that He bring out for us this very moment from this mountain a she-camel — red, tawny, thick-haired, ten months pregnant, with a mile between its two flanks." Salih (peace be upon him) said: "You have asked of me something that is hard for me, but easy for my Lord, the Mighty and Majestic. So he asked this request from Allah. The mountain split open in such a way that minds were astonished on hearing its sound, and it was almost torn loose and flung away; the mountain shook and trembled violently, like a woman in labour at the time of birth. Then suddenly the head of that she-camel came out from that cleft, and as soon as its whole neck came out, it began to chew the cud. Then the rest of its body came out and it stood upon the ground. When they saw this scene, they said: "O Salih (peace be upon him)! How quickly your Lord has granted your request! Ask Him to bring out its young one also." They said: "So he asked this too from Allah. The she-camel cast out her young one, and the young one began to move and circled around its mother." And Salih said to them: "O my people! Is anything left?" They said: "No. Let us go to our people so that we may relate to them what we have seen, that they may believe in you." They said: "They turned back, and those seventy had not yet reached their people when sixty-four of them apostatised." And they said: "This deed of Salih was magic. But six of them remained upon their faith." And they said: "What we have seen is truth. So the dispute among those people dragged on, and they returned denying Salih, except those six. After that too, one of the six was seized by doubt and was among those who hamstrung the she-camel."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: ખરેખર રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ કેવી રીતે હલાક થઈ?" તેમણે ફરમાવ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! ખરેખર સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) સોળ વર્ષના હતા જ્યારે તેઓને પોતાની કૌમમાં મબઊસ કરવામાં આવ્યા. તેઓ તેમની વચ્ચે રહ્યા ત્યાં સુધી કે એકસો વીસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચ્યા, પરંતુ તેઓએ તેમની દઅવત કબૂલ ન કરી." તેમણે ફરમાવ્યું: "અને તેમની પાસે સિત્તેર બુત હતા જેમની તેઓ પૂજા કરતા હતા અને અલ્લાહની ઇબાદતથી મોં ફેરવતા હતા અને દૂર થતા હતા. જ્યારે સાલિહે તેમનું આ વર્તન જોયું," તેમણે કહ્યું: "ઓ મારી કૌમ! હું તમારી તરફ મબઊસ થયો ત્યારે સોળ વર્ષનો હતો અને હવે એકસો વીસ વર્ષનો છું, અને હું તમારી સામે બે વાત મૂકું છું: જો ઈચ્છો, તો મને પૂછો જેથી હું મારા ખુદાને પૂછું અને તે તમને અને તમારા સવાલોના જવાબ આપે; અને જો ઈચ્છો, તો હું તમારા ખુદાઓને પૂછું. જો તેઓ આ સવાલોના જવાબ આપશે, તો હું તમને છોડી દઈશ, કારણ કે એ સૂરતમાં હું પણ તમારાથી કંટાળી જઈશ અને તમે પણ મારાથી." તેઓએ કહ્યું: "ઓ સાલિહ! આ ઈન્સાફભરી પેશકશ છે." તેમણે એક દિવસ નક્કી કર્યો કે એ દિવસે આ કામ કરવામાં આવે." તેમણે ફરમાવ્યું: "તે દિવસે તેઓ પોતાના બુતોને પોતાની પીઠ પર ઉઠાવીને બહાર આવ્યા. પછી પોતાનો ખોરાક અને પીણું તૈયાર કર્યું, અને ખાધા-પીધા પછી તેમને બોલાવ્યા." અને કહ્યું: "ઓ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)! પૂછો." સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમના મોટા બુતને બોલાવ્યો. અને પૂછ્યું: "તેનું નામ શું છે?" તેઓએ તેનું નામ કહ્યું. તેમણે તેને નામથી બોલાવ્યો, પણ તેણે જવાબ ન આપ્યો. સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "એ કેમ જવાબ નથી આપતો?" તેમને કહ્યું: "બીજા બુતને બોલાવો. પછી બધાને તેમના નામોથી બોલાવ્યા, પણ કોઈએ જવાબ ન આપ્યો." પછી તેમણે કહ્યું: "ઓ મારી કૌમ! તમે તમારી આંખે જોયું, મેં તમારા બુતોને બોલાવ્યા, પણ કોઈએ મારો જવાબ ન આપ્યો. હવે તમે મને પૂછો જેથી હું મારા ખુદાને પોકારું અને તે અત્યારે જ તમારો જવાબ આપે." તેઓ પોતાના બુતો તરફ ગયા અને તેમને કહ્યું: "તમે સાલિહનો જવાબ કેમ નથી આપતા?" પણ કોઈ જવાબ ન મળ્યો. તેઓએ કહ્યું: "ઓ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ), દૂર જાઓ અને અમને થોડી વાર અમારા બુતો સાથે રહેવા દો." પછી તેઓએ પોતાના બિછાનાં અને જાજમ હટાવ્યાં, પોતાના કપડાં ઉતાર્યાં, પોતાની જાતને માટીમાં લોટાવ્યાં અને પોતાનાં માથાં પર માટી નાખી, અને પોતાનાં બુતોને કહ્યું: "જો આજે તમે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ને જવાબ નહીં આપો, તો અમારું કામ ફજેતી અને રુસ્વાઈમાં પરિણમશે." તેમણે ફરમાવ્યું: પછી તેમને બોલાવ્યા અને કહ્યું: "ઓ સાલિહ! આવો અને તેમને પૂછો." સાલિહ ફરી આવ્યા અને તેમને પૂછ્યું, પણ કોઈ જવાબ ન આપ્યો. તેઓએ કહ્યું: "હકીકત એ છે કે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) ઈચ્છતા હતા કે તેઓ તેમનો જવાબ આપે." પછી તેમણે તેમને કહ્યું: "ઓ મારી કૌમ! દિવસ પસાર થઈ રહ્યો છે અને તમારા ખુદાઓએ અત્યાર સુધી મને જવાબ નથી આપ્યો. તો મને પૂછો જેથી હું મારા ખુદાને પોકારું અને તે પણ તમારો જવાબ અત્યારે જ આપે." તેમનામાંથી સિત્તેર મર્દો, જેઓ તેમના મોટા અને ખાસ પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિઓ હતા, પોતાને પ્રતિનિધિ તરીકે સાલિહ સામે રજૂ કર્યા. અને કહ્યું: "ઓ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)! અમે તમને પૂછીશું." તેમણે કહ્યું: "શું આ બધા તમારી તાઈદ કરે છે?" તેઓએ કહ્યું: "હા, જ્યારે આ લોકો તમારો જવાબ આપશે, અમારો જવાબ પણ એ જ છે." તેઓએ કહ્યું: "ઓ સાલિહ, અમે તમને પૂછીશું, અને જ્યારે તમારા પરવરદિગાર તમારો જવાબ આપશે, અમે તમારી પૈરવી કરીશું અને તમને હકારાત્મક જવાબ આપીશું, અને અમારી બસ્તીના બધા લોકો તમારી સાથે બયઅત કરશે." સાલિહે કહ્યું: "તમે જે ઈચ્છો તે મને પૂછો." તેઓએ કહ્યું: "એ પહાડની બાજુમાં જઈએ જે તેમની નજીકમાં હતો, જેથી અમે તમને પૂછીએ." સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા અને તેઓ પણ તેમની સાથે ચાલ્યા, અને જ્યારે તેઓ પહાડ પર પહોંચ્યા, ત્યારે તેઓએ કહ્યું: "ઓ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)! તમારા પરવરદિગારને કહો કે અત્યારે જ આ પહાડમાંથી એક માદા ઊંટ કાઢે — લાલ, બદામી રંગની, ગાઢ વાળવાળી, દસ મહિનાની ગર્ભવતી, જેનાં બંને પડખાં વચ્ચે એક માઈલનું અંતર હોય." સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "તમે મારી પાસેથી એવી વસ્તુ માંગી છે જે મારા માટે મુશ્કેલ છે, પણ મારા પરવરદિગાર માટે આસાન છે. પછી તેમણે આ હાજત અલ્લાહથી માંગી. પહાડ એવી રીતે ફાટ્યો કે તેનો અવાજ સાંભળીને અક્લો દંગ રહી ગઈ, અને લગભગ પોતાની જગ્યાએથી ઊખડીને ઊડી જવાની અણી પર હતો; પહાડ પ્રસવ સમયે ગર્ભવતી સ્ત્રીની જેમ સખત હલચલ અને ધ્રુજારીમાં આવ્યો. પછી અચાનક તે માદા ઊંટનું માથું એ ફાટમાંથી બહાર આવ્યું, અને જેવી તેની આખી ગરદન બહાર આવી, તે વાગોળવા લાગી. પછી તેનું બાકીનું શરીર બહાર આવ્યું અને તે જમીન પર ઊભી થઈ. જ્યારે તેઓએ આ દ્રશ્ય જોયું. તેઓએ કહ્યું: "ઓ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)! તમારા પરવરદિગારે તમારી માંગ કેટલી જલ્દી પૂરી કરી! તેમને કહો કે તેનું બચ્ચું પણ બહાર કાઢે." તેમણે ફરમાવ્યું: "તો આ પણ અલ્લાહથી માંગ્યું. તે માદા ઊંટે પોતાનું બચ્ચું બહાર કાઢ્યું, અને તે બચ્ચું હાલવા લાગ્યું અને પોતાની માની આજુબાજુ ફર્યું." અને હઝરત સાલિહે તેમને કહ્યું: "ઓ મારી કૌમ! શું કોઈ વસ્તુ બાકી છે?" તેઓએ કહ્યું: "ના. અમારી કૌમ તરફ જઈએ જેથી અમે જે જોયું છે તે તેમને કહીએ, અને તેઓ તમારા પર ઈમાન લાવે." તેમણે ફરમાવ્યું: "તેઓ પાછા ફર્યા, અને હજુ એ સિત્તેર માણસો પોતાની કૌમ સુધી પહોંચ્યા ન હતા કે તેમનામાંથી ચોસઠ મુર્તદ થઈ ગયા." અને તેઓએ કહ્યું: "સાલિહનું આ કામ જાદુ હતું. પરંતુ તેમનામાંથી છ માણસો પોતાના ઈમાન પર કાયમ રહ્યા." અને તેઓએ કહ્યું: "જે અમે જોયું છે, તે હક છે. પછી એ લોકોમાં તકરાર લાંબી ચાલી, અને તેઓ સાલિહને જૂઠલાવતાં પાછા ફર્યા, સિવાય કે એ છ માણસો. તે પછી પણ એ છ માણસોમાંથી એક શક-શુબાહમાં પડ્યો અને એ લોકોમાં હતો જેમણે માદા ઊંટના પગ કાપ્યા."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً أَنِ اعْبُدُوا اللهَ فَإِذا هُمْ فَرِیقانِ یَخْتَصِمُونَ یَقُولُ مُصَدِّقٌ وَ مُکَذِّبٌ قَالَ الْکَافِرُونَ مِنْهُمْ أَ تَشْهَدُونَ أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ قَالَ الْمُؤْمِنُونَ إِنَّا بِما أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ فَقَالَ الْکَافِرُونَ إِنَّا بِالَّذِی آمَنْتُمْ بِهِ کافِرُونَ وَ قَالُوا یَا صَالِحُ (علیه السلام) ائْتِنَا بِآیَهًٍْ إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقِینَ فَجَاءَهُمْ بِنَاقَهًٍْ فَعَقَرُوهَا وَ کَانَ الَّذِی عَقَرَهَا أَزْرَقَ أَحْمَرَ وَلَدَ الزِّنَا.

امام باقر ( امام باقر (در مورد سخن خداوند متعال: ما به‌سوی «ثمود»، برادرشان «صالح» را فرستادیم که: خدای یگانه را بپرستید! امّا آنان به دو گروه تقسیم شدند که به مخاصمه پرداختند. ( نمل/۴۵ ) می‌فرماید: «تصدیق‌کننده و تکذیب‌کننده». کافران آنان گفتند: «آیا گواهی می‌دهید که صالح از طرف پروردگارش فرستاده شده است»؟ مؤمنان گفتند: «ما به آنچه او بدان مأموریت یافته، ایمان آورده‌ایم». پس کافران گفتند: «[ولی] ما به آنچه شما به آن ایمان آورده‌اید، کافریم»! و گفتند ای صالح، اگر راست می‌گویی معجزه‌ای بیاور». پس برای آنان ماده شتری آورد، پس آن را پی کردند و کسی که آن را پی کرد کبود سرخ رنگ حرام‌زاده بود.

Imam Baqir (peace be upon him): Regarding the words of Allah the Exalted: "We sent to Thamud their brother Salih, saying: Worship Allah alone! But they split into two groups who quarrelled with each other" (Naml/45), he said: "One affirming and one denying." The disbelievers among them said: "Do you testify that Salih has been sent from his Lord?" The believers said: "Indeed we believe in that with which he has been sent." Then the disbelievers said: "[But] we are deniers of what you believe in!" And they said: "O Salih, if you are truthful, bring us a miracle." So he brought them a she-camel, and they hamstrung her; and the one who hamstrung her was a blue-eyed, red-skinned man born of fornication.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાના કથન વિશે: "અમે 'સમૂદ' તરફ તેમના ભાઈ 'સાલિહ'ને મોકલ્યા કે: એક જ અલ્લાહની ઇબાદત કરો! પરંતુ તેઓ બે જૂથોમાં વહેંચાઈ ગયા જેઓ એકબીજા સાથે ઝઘડવા લાગ્યા" (નમ્લ/૪૫), તેમણે ફરમાવ્યું: "તસ્દીક કરનાર અને જુઠલાવનાર." તેમાંથી કાફિરોએ કહ્યું: "શું તમે ગવાહી આપો છો કે સાલિહ પોતાના પરવરદિગાર તરફથી મોકલવામાં આવ્યા છે?" મોમિનોએ કહ્યું: "ખરેખર જે વસ્તુ સાથે તેઓ મોકલવામાં આવ્યા છે તેના પર અમે ઈમાન લાવ્યા છીએ." પછી કાફિરોએ કહ્યું: "[પરંતુ] જેના પર તમે ઈમાન લાવ્યા છો તેનો અમે ઇન્કાર કરીએ છીએ!" અને તેઓએ કહ્યું: "ઓ સાલિહ, જો તમે સાચા છો તો કોઈ મોઅજિઝો લાવો." તો તેમણે તેમના માટે એક માદા ઊંટ લાવ્યા, પછી તેઓએ તેની કૂચો કાપી નાખી, અને જેણે તેની કૂચો કાપી તે વાદળી આંખો વાળો, લાલ રંગનો, હરામજાદો હતો.