سورة المعارج

Verse 1 of 44

70:1

سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ

تقاضا‌كننده‌اي تقاضاي عذابي كرد كه انجام مي‌گيرد.

One demanding, demanded the chastisement which must befall

એક માંગણી કરનારે આવનારા અઝાબની માંગણી કરી:*

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَال بَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَاتَ یَوْمٍ جَالِساً إِذْ أَقْبَلَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ فِیکَ شَبَهاً مِنْ عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) وَ لَوْ لَا أَنْ تَقُولَ فِیکَ طَوَائِفُ مِنْ أُمَّتِی مَا قَالَتِ النَّصَارَی فِی عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) لَقُلْتُ فِیکَ قَوْلًا لَا تَمُرُّ بِمَلَإٍ مِنَ النَّاسِ إِلَّا أَخَذُوا التُّرَابَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَیْکَ یَلْتَمِسُونَ بِذَلِکَ الْبَرَکَهًَْ قَالَ فَغَضِبَ الْأَعْرَابِیَّانِ وَ الْمُغِیرَهًُْ‌بْنُ‌شُعْبَهًَْ وَ عِدَّهًٌْ مِنْ قُرَیْشٍ مَعَهُمْ فَقَالُوا مَا رَضِیَ أَنْ یَضْرِبَ لِابْنِ عَمِّهِ مَثَلًا إِلَّا عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ‌مَرْیَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ* وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَیْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ* إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَیْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِی إِسْرائِیلَ* وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْکُمْ یَعْنِی مِنْ بَنِی هَاشِمٍ مَلائِکَةً فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ قَالَ فَغَضِبَ الْحَارِثُ‌بْنُ‌عَمْرٍو الْفِهْرِیُّ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ أَنَّ بَنِی هَاشِمٍ یَتَوَارَثُونَ هِرَقْلًا بَعْدَ هِرَقْلٍ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَهًًْ مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ مَقَالَهًَْ الْحَارِثِ وَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ ثُمَّ قَالَ لَهُ یَا ابْنَ عَمْرٍو إِمَّا تُبْتَ وَ إِمَّا رَحَلْتَ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ بَلْ تَجْعَلُ لِسَائِرِ قُرَیْشٍ شَیْئاً مِمَّا فِی یَدَیْکَ فَقَدْ ذَهَبَتْ بَنُو هَاشِمٍ بِمَکْرُمَهًِْ الْعَرَبِ وَ الْعَجَمِ فَقَالَ لَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لَیْسَ ذَلِکَ إِلَیَّ ذَلِکَ إِلَی اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قَلْبِی مَا یُتَابِعُنِی عَلَی التَّوْبَهًِْ وَ لَکِنْ أَرْحَلُ عَنْکَ فَدَعَا بِرَاحِلَتِهِ فَرَکِبَهَا فَلَمَّا صَارَ بِظَهْرِ الْمَدِینَهًِْ أَتَتْهُ جَنْدَلَهًٌْ فَرَضَخَتْ هَامَتَهُ ثُمَّ أَتَی الْوَحْیُ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِع.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابوبصیر گوید: روزی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نشسته بود که امیرالمؤمنین (علیه السلام) آمد و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «تو به عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) می‌مانی، و اگر نبود ترس از اینکه گروه‌هایی از امّتم درباره‌ی تو همان را گویند که ترسایان درباره‌ی عیسی (علیه السلام) می‌گفتند، درباره‌ی تو چیزهایی می‌گفتم که از میان مردم گذر نکنی مگر آنکه خاک پایت را برای تبرّک می‌بردند». آن دو تن اعرابی خشمگین شدند و به همراهی مغیرةبن‌شعبه و گروهی از قریشیان که همراه آن‌ها بودند، گفتند: «برای عموزاده‌اش به نمونه‌ای پایین‌تر از عیسی (علیه السلام) راضی نیست». و این آیه برای پیامبر (صلی الله علیه و آله) نازل شد: و هنگامی‌که درباره‌ی فرزند مریم مثلی زده شد، ناگهان قوم تو به خاطر آن داد و فریاد راه انداختند. و گفتند: «آیا خدایان ما بهترند یا او (مسیح) ؟! [اگر معبودان ما در دوزخند، مسیح نیز در دوزخ است، چرا که معبود واقع شده]»! ولی آن‌ها این مثل را جز از طریق جدال [و لجاج] برای تو نزدند آنان گروهی کینه‌توز و پرخاشگرند! مسیح فقط بنده‌ای بود که ما نعمت به او بخشیدیم و او را نمونه و الگویی برای بنی اسرائیل قرار دادیم. و هرگاه بخواهیم به‌جای شما در زمین فرشتگانی قرار می‌دهیم که جانشین [شما] گردند!. ( زخرف/۶۰۵۷ ) حارث‌بن‌عمرو فهری خشمگین شد و گفت: «خدایا! اگر این حکم درست می‌باشد و از نزد توست که مقرّر شده، بنی‌هاشم پیشواییِ امّت را مانند هراکلیوس پس از هراکلیوس به ارث برند (یعنی به رسم پادشاهان) پس بر سر ما از آسمان سنگ بباران یا عذاب دردناکی بر ما فرود آر». بنابراین خداوند سخن حارث را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) وحی کرد و این آیه هم نازل شد: ولی [ای پیامبر]! تا تو در میان آن‌ها هستی، خداوند آن‌ها را مجازات نخواهد کرد و [نیز] تا استغفار می‌کنند، خدا عذابشان نمی‌کند. ( انفال/۳۳ ) پیامبر (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «ای عمرو! یا توبه کن یا کوچ کن». او گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! از آنچه داری برای قریشیان بهره‌ای مقرّر کن، زیرا بنی‌هاشم صاحب تمام مکارم عرب و عجم شدند». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «من چنین نکرده‌ام این کار خداوند سبحان است». او گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! دلم به توبه تمایلی ندارد از کنار شما خواهم رفت». و دستور داد شترش را بیاورند، او سوار آن شد. و چون به حومه مدینه رسید تکّه سنگی به سر او خورد و بر فرقش کوفت، و در اینجا به پیامبر (صلی الله علیه و آله) وحی آمد که: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ.

The Prophet (peace be upon him and his family): Abu Basir said: One day the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was sitting when Amir al-Mu'minin (peace be upon him) came in, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him: 'You resemble Isa ibn Maryam (peace be upon him), and were it not for my fear that groups of my ummah would say about you what the Christians said about Isa (peace be upon him), I would say things about you such that you would not pass by any gathering of people without their taking the dust from beneath your feet for its blessing.' The two Bedouins became angry, and along with al-Mughira ibn Shu'ba and a group of the Quraysh who were with them, they said: 'He is not content to strike for his cousin any example less than Isa (peace be upon him).' And this verse was revealed to the Prophet (peace be upon him and his family): وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ‌مَرْیَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ* وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَیْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ* إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَیْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِی إِسْرائِیلَ* وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْکُمْ مَلائِکَةً فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ [And when the son of Maryam was cited as an example, thereupon your people raised an outcry. And they said: 'Are our gods better, or is he (the Messiah)?' [If our deities are in Hell, then the Messiah too is in Hell, since he was taken as a deity!] But they did not cite this example to you except by way of dispute [and obstinacy]; they are a contentious people! He (the Messiah) was only a servant on whom We bestowed Our favour, and We made him an example for the Children of Israel. And if We willed, We could appoint, in your place — meaning from Bani Hashim — angels on the earth to succeed [you]!] (Zukhruf/57–60). Then al-Harith ibn 'Amr al-Fihri became angry and said: 'O Allah! If this ruling is true and is from You, that Bani Hashim should inherit the leadership of the ummah like Heraclius after Heraclius (that is, in the manner of kings), then rain down upon us stones from the sky, or bring upon us a painful punishment.' So Allah revealed al-Harith's words to the Prophet (peace be upon him and his family), and this verse too was revealed: وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [But [O Prophet], as long as you are among them, Allah will not punish them, and [also] as long as they seek forgiveness, Allah will not punish them] (Anfal/33). The Prophet (peace be upon him and his family) said to him: 'O 'Amr! Either repent or depart.' He said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! From what you have, assign some share to the rest of the Quraysh, for Bani Hashim have taken possession of all the honours of the Arabs and the non-Arabs.' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'I have not done this; this is the work of Allah the Glorified.' He said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! My heart does not incline toward repentance; I shall depart from you.' And he ordered that his camel be brought, and he mounted it. When he reached the outskirts of Medina, a piece of stone struck his head and crushed his skull, and at that point revelation came to the Prophet (peace be upon him and his family): سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ [One demanding, demanded the chastisement which must befall].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબૂ બસીર કહે છે: એક દિવસ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બેઠા હતા કે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા, અને પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ફરમાવ્યું: 'તમે ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) ને મળતા આવો છો, અને જો એ ડર ન હોત કે મારી ઉમ્મતના કેટલાક જૂથો તમારા વિષે એ જ કહેશે જે ખ્રિસ્તીઓએ ઈસા (અલયહિસ્સલામ) વિષે કહ્યું હતું, તો હું તમારા વિષે એવી વાતો કહેત કે તમે લોકોના જૂથમાંથી પસાર ન થાત સિવાય કે તેઓ તમારા પગની ધૂળ બરકત માટે લઈ જાત.' તે બંને અઆરાબીઓ ગુસ્સે થયા અને મુગીરહ બિન શોઅબહ તથા તેમની સાથે કુરૈશીઓના એક જૂથ સાથે મળીને કહ્યું: 'પોતાના પિતરાઈ ભાઈ માટે ઈસા (અલયહિસ્સલામ) થી નીચેના કોઈ ઉદાહરણથી રાજી નથી.' અને આ આયત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થઈ: وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ‌مَرْیَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ* وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَیْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ* إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَیْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِی إِسْرائِیلَ* وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْکُمْ مَلائِکَةً فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ [અને જ્યારે મરયમના પુત્ર વિષે ઉદાહરણ આપવામાં આવ્યું, ત્યારે અચાનક તમારી કૌમ તેના કારણે ચીસો પાડવા લાગી. અને તેઓએ કહ્યું: 'શું અમારા ખુદાઓ સારા છે કે તે (મસીહ)?' [જો અમારા મઅબૂદો દોઝખમાં છે, તો મસીહ પણ દોઝખમાં છે, કારણ કે તે મઅબૂદ બન્યા હતા!] પરંતુ તેઓએ આ ઉદાહરણ તમારા માટે ઝઘડા [અને હઠ] સિવાય કોઈ કારણથી નથી આપ્યું; તેઓ કીના રાખનારી અને ઝઘડાળુ કૌમ છે! મસીહ ફક્ત એક બંદો હતો જેમના પર અમે નેઅમત આપી અને તેમને બની ઇસ્રાઇલ માટે નમૂનો બનાવ્યો. અને જો અમે ઇચ્છીએ તો તમારી જગ્યાએ ઝમીન પર ફરિશ્તાઓને મૂકી શકીએ છીએ — એટલે કે બની હાશિમમાંથી — જે [તમારા] જાનશીન બને!] (ઝુખ્રુફ/૫૭–૬૦). હારિસ બિન અમ્ર ફિહરી ગુસ્સે થયો અને કહ્યું: 'હે અલ્લાહ! જો આ હુકમ સાચો છે અને તારી તરફથી નક્કી થયો છે કે બની હાશિમ ઉમ્મતની પેશવાઈને હિરકલ પછી હિરકલની જેમ (એટલે કે બાદશાહોની રીતે) વારસામાં પ્રાપ્ત કરે, તો અમારા પર આસમાનમાંથી પથ્થરો વરસાવ અથવા અમારા પર દર્દનાક અઝાબ ઉતાર.' આથી અલ્લાહે હારિસની વાત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી કરી, અને આ આયત પણ નાઝિલ થઈ: وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ [પરંતુ [હે પયગંબર]! જ્યાં સુધી તમે તેમની વચ્ચે છો, અલ્લાહ તેમને સજા નહીં આપે, અને [પણ] જ્યાં સુધી તેઓ ઇસ્તિગ્ફાર કરે છે, અલ્લાહ તેમને અઝાબ નહીં આપે] (અન્ફાલ/૩૩). પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને ફરમાવ્યું: 'હે અમ્ર! કાં તો તૌબા કર કાં તો ચાલ્યો જા.' તેણે કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! જે તમારી પાસે છે તેમાંથી કુરૈશીઓ માટે કંઈ હિસ્સો નક્કી કરો, કારણ કે બની હાશિમ આરબ અને અજમના તમામ મકારિમના માલિક બની ગયા છે.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'મેં આ કર્યું નથી; આ કામ અલ્લાહ સુબ્હાનનું છે.' તેણે કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારૂં દિલ તૌબા તરફ ઝુકતું નથી, હું તમારી પાસેથી ચાલ્યો જઈશ.' અને તેણે હુકમ આપ્યો કે તેનું ઊંટ લાવવામાં આવે, તે તેના પર સવાર થયો. અને જ્યારે તે મદીનાની હદ પર પહોંચ્યો, ત્યારે એક પથ્થરનો ટુકડો તેના માથે લાગ્યો અને તેની ખોપરીને કચડી નાખી, અને અહીં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી આવી: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ [એક પૂછનારે તે અઝાબ વિષે પૂછ્યું જે અવશ્ય થવાનું છે].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَبُوبَصِیرٍ عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام) لَمَّا قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) یَا عَلِیُّ لَوْ لَا أَنَّنِی أَخَافُ أَنْ یَقُولَ فِیکَ مَا قَالَتِ النَّصَارَی فِی الْمَسِیحِ لَقُلْتُ الْیَوْمَ فِیکَ مَقَالَهًًْ لَا تَمُرُّ بِمَلَإٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ إِلَّا أَخَذُوا التُّرَابَ مِنْ تَحْتِ قَدَمِکَ الْخَبَرَ قَالَ الْحَارِثُ‌بْنُ‌عَمْرٍو الْفِهْرِیُّ لِقَوْمٍ مِنْ أَصْحَابِهِ مَا وَجَدَ مُحَمَّدٌ لِابْنِ عَمِّهِ مَثَلًا إِلَّا عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ یُوشِکُ أَنْ یَجْعَلَهُ نَبِیّاً مِنْ بَعْدِهِ وَ اللَّهِ إِنَّ آلِهَتَنَا الَّتِی کُنَّا نَعْبُدُ خَیْرٌ مِنْه ... دَعَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْحَارِثَ فَقَالَ إِمَّا أَنْ تَتُوبَ أَوْ تَرْحَلَ عَنَّا قَالَ فَإِنَّ قَلْبِی لَا یُطَاوِعُنِی إِلَی التَّوْبَهًِْ لَکِنِّی أَرْحَلُ عَنْکَ فَرَکِبَ رَاحِلَتَهُ فَلَمَّا أَصْحَرَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ طَیْراً مِنَ السَّمَاءِ فِی مِنْقَارِهِ حَصَاهًٌْ مِثْلُ الْعَدَسَهًِْ فَأَنْزَلَهَا عَلَی هَامَتِهِ وَ خَرَجَتْ مِنْ دُبُرِهِ إِلَی الْأَرْضِ فَفَحَصَ بِرِجْلِهِ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی عَلَی رَسُولِهِ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکَافِرِینَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَالَ هَکَذَا نَزَلَ بِهِ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابوبصیر از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای علی! اگر بیم آن نداشتم که مردم همان چیزهایی را که درباره عیسی (علیه السلام) مسیح گفتند درباره تو بگویند، امروز سخنی درباره‌ی تو می گفتم که از هرجا بگذری مسلمانان خاک پای تو را به عنوان تبرّک بردارند. حارث بن عمرو فهریّ به جمعی از دوستانش گفت: محمّد (صلی الله علیه و آله) مشابهی برای پسر عموی خود جز عیسی‌بن‌مریم نیافت و کم مانده او را پس از خود پیامبر کند، به خدا سوگند إلهه‌ای که من می‌پرستیدیم بهتر از اوست ... پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) به حارث فرمود: «یا توبه می کنی یا از نزد ما می‌روی»؟ حارث گفت: «دلم برای توبه کردن مرا همراهی نمی کند لیکن شما را ترک خواهم کرد». سوار شتر خود شد و رفت و چون به صحرا رسید، خداوند پرنده ای را به‌سویش فرستاد که سنگی به اندازه‌ی عدس با منقار خود حمل می کرد و آن را چنان بر فرق سرش رها ساخت که از نشمین گاه او در آمد. حارث با این سنگ ریزه به جان دادن افتاد و به شدت پاهای خود را تکان می داد تا مُرد و خداوند آیه: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکَافِرِینَ را برای کافران به ولایت علی (علیه السلام) فرستاد و جبرئیل اینگونه نازل کرد.

The Prophet (peace be upon him and his family) — Abu Basir narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) that the Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Ali! If I were not afraid that people would say about you what they said about Isa (peace be upon him) the Messiah, I would today say something about you such that wherever you passed, the Muslims would pick up the dust of your feet as a blessing." Harith ibn Amr al-Fihri said to a group of his companions: "Muhammad (peace be upon him and his family) found no likeness for his cousin except Isa ibn Maryam, and he is about to make him a prophet after himself. By Allah, the gods we used to worship are better than him." ... So the Prophet (peace be upon him and his family) said to Harith: "Either you repent, or you leave us." Harith said: "My heart does not accompany me in repenting, but I will leave you." He mounted his camel and set off, and when he reached the open desert, Allah sent a bird toward him carrying in its beak a stone the size of a lentil, which it dropped on the crown of his head so that it came out from his backside. Harith began to give up his life from this pebble, kicking his legs violently until he died. And Allah sent down the verse: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکَافِرِینَ [One demanding, demanded the chastisement which must befall — for those who disbelieve] in the wilayah (guardianship) of Ali (peace be upon him). And Jibril brought it down in this way.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) - અબૂ બસીર ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! જો મને એ ડર ન હોત કે લોકો તમારા વિશે એ જ વાતો કહેશે જે તેઓએ ઈસા (અલયહિસ્સલામ) મસીહ વિશે કહી હતી, તો આજે હું તમારા વિશે એવી વાત કહેત કે તમે જ્યાંથી પણ પસાર થાઓ, મુસલમાનો તમારા પગની ધૂળ તબર્રુક તરીકે ઉઠાવી લે." હારિષ બિન અમ્ર ફિહરીએ પોતાના મિત્રોના એક જૂથને કહ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાના પિતરાઈ ભાઈ માટે ઈસા બિન મરિયમ સિવાય કોઈ સમાન ન શોધ્યો, અને લગભગ તેઓ તેમને પોતાના પછી પયગંબર બનાવવાના છે. અલ્લાહની કસમ, અમે જે માબૂદોની ઇબાદત કરતા હતા તે તેમના કરતાં વધુ સારા છે." ... પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) હારિષને ફરમાવ્યું: "કાં તો તું તૌબા કરે છે, અથવા અમારી પાસેથી ચાલ્યો જા?" હારિષે કહ્યું: "મારૂં દિલ તૌબા કરવામાં મારો સાથ આપતું નથી, પરંતુ હું આપને છોડી જઈશ." તે પોતાના ઊંટ પર સવાર થઈને ચાલી નીકળ્યો, અને જ્યારે તે રણમાં પહોંચ્યો ત્યારે અલ્લાહે તેની તરફ એક પક્ષી મોકલ્યું જે પોતાની ચાંચમાં મસૂરની દાળ જેટલો પથ્થર ઉપાડી લાવ્યું હતું, અને તેને એવી રીતે તેના માથાના તાળવા પર છોડ્યું કે તે તેના પાછળના ભાગમાંથી બહાર નીકળી ગયું. હારિષ આ કાંકરીથી જીવ છોડવા લાગ્યો અને પોતાના પગ ખૂબ જ જોરથી હલાવવા લાગ્યો, ત્યાં સુધી કે તે મરી ગયો. અને અલ્લાહે આ આયત: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکَافِرِینَ [કોઈ માગનારાએ પડનારા અઝાબની માંગણી કરી - એ લોકો માટે જેઓ કાફિર છે] અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયત (વલી હોવા) ના મુનકિર કાફિરો માટે નાઝિલ કરી, અને જિબ્રઈલ આ પ્રમાણે લઈને નાઝિલ થયા.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ‌الْخَارِقِیِّ قَالَ لَمَّا کَانَ یَوْمُ غَدِیرِ خُمٍّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) خَطِیباً فَأَوْجَزَ فِی خُطْبَتِهِ ثُمَّ دَعَا أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّ‌بْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَأَخَذَ بِضَبْعِهِ ثُمَّ رَفَعَ بِیَدِهِ حَتَّی رُئِیَ بَیَاضُ إِبْطَیْهِمَا فَقَالَ أَ لَمْ أُبَلِّغْکُمُ الرِّسَالَهًَْ أَ لَمْ أَنْصَحْ لَکُمْ قَالُوا اللَّهُمَّ نَعَمْ فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَفَشَتْ هَذِهِ فِی النَّاسِ فَبَلَغَ الْحَارِثَ‌بْنَ‌النُّعْمَانِ الْفِهْرِیَّ فَرَحَلَ رَاحِلَتَهُ ثُمَّ اسْتَوَی عَلَیْهَا وَ رَسُولُ اللَّهِ إِذْ ذَاکَ بِمَکَّهًَْ حَتَّی انْتَهَی إِلَی الْأَبْطَحِ فَأَنَاخَ نَاقَتَهُ ثُمَّ عَقَلَهَا ثُمَّ جَاءَ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَسَلَّمَ فَرَدَّ عَلَیْهِ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ إِنَّکَ دَعَوْتَنَا أَنْ نَقُولَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُلْنَا ثُمَّ دَعَوْتَنَا أَنْ نَقُولَ إِنَّکَ رَسُولُ اللَّهِ فَقُلْنَا وَ فِی الْقَلْبِ مَا فِیهِ ثُمَّ قُلْتَ فَصَلُّوا فَصَلَّیْنَا ثُمَّ قُلْتَ فَصُومُوا فَصُمْنَا ثُمَّ قُلْتَ فَحُجُّوا فَحَجَجْنَا ثُمَّ قُلْتَ إِذَا رُزِقَ أَحَدُکُمْ مِائَتَیْ دِرْهَمٍ فَلْیَتَصَدَّقْ بِخُمُسِهِ کُلَّ سَنَهًٍْ فَفَعَلْنَا ثُمَّ إِنَّکَ أَقَمْتَ ابْنَ‌عَمِّکَ فَجَعَلْتَهُ عَلَماً وَ قُلْتَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ أَ فَعَنْکَ أَمْ عَنِ اللَّهِ قَالَ بَلْ عَنِ اللَّهِ قَالَ فَقَالَهَا ثَلَاثاً قَالَ فَنَهَضَ وَ إِنَّهُ لَمُغْضَبُ وَ إِنَّهُ لَیَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ مَا قَالَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) حَقّاً فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَهًًْ مِنَ السَّماءِ تَکُونُ نَقِمَهًًْ فِی أَوَّلِنَا وَ آیَهًًْ فِی آخِرِنَا وَ إِنْ کَانَ مَا قَالَ مُحَمَّدٌ کَذِباً فَأَنْزِلْ بِهِ نَقِمَتَکَ ثُمَّ أَثَارَ نَاقَتَهُ فَحَلَّ عِقَالَهَا ثُمَّ اسْتَوَی عَلَیْهَا فَلَمَّا خَرَجَ مِنَ الْأَبْطَحِ رَمَاهُ اللَّهُ تَعَالَی بِحَجَرٍ مِنَ السَّمَاءِ فَسَقَطَ عَنْ رَأْسِهِ وَ خَرَجَ مِنْ دُبُرِهِ وَ سَقَطَ مَیِّتاً فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِیهِ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حسین‌بن‌محمّد خارقی گوید: در روز غدیر خم، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سخنرانی کرد و علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را فرا خواند و دو دست ایشان را گرفت و سپس دست علی (علیه السلام) را تا جایی بالا برد که سفیدی زیر بغل آن‌ها نمایان شد و فرمود: «مگر رسالت پروردگارم را به شما ابلاغ نکردم؟ مگر شما را نصیحت نکردم»؟ گفتند: «به خدا سوگند! آری، این چنین بود. فرمود: هرکس من مولای اویم، علی مولای اوست. خداوندا! دوستداران او را دوست بدار و دشمنان او را دشمن بدار. این خبر بین مردم منتشر شد، و به گوش حارث‌بن‌نعمان فهری رسید و سوار بر مرکب خویش شد و نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمد». و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در آن هنگام در مکّه بود و حرکت کرد تا اینکه به ابطح رسید و شتر خود را خواباند و زانوی آن را بست، سپس نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمده، سلام کرد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) پاسخ سلام وی را داد. سپس گفت: «محمّد (صلی الله علیه و آله)، از ما خواستی بگوییم: لا إله إلّا الله و گفتیم؛ سپس از ما خواستی بگوییم: شما فرستاده‌ی خدا هستی، که علی رغم میلمان گفتیم؛ سپس گفتی، حج بگزارید، گزاردیم، سپس گفتی، هرکس دویست درهم روزی داده شود، سالیانه یک پنجم آن را صدقه دهد، چنین کردیم. سپس عموزاده ات را به پیشوایی گمارده و گفتی: «هر کس من مولای اویم، اینک علی مولای اوست. خداوندا، دوستدارش را دوست بدار و دشمن دشمنش باش و یاری رسان وی را نصرت ده و فرو گذارنده او را خوار و ذلیل کن! آیا این سخن از خودتان است یا از خدا»؟ فرمود: «از جانب خداست»! سه بار آن را تکرار فرمود: پس حارث با خشم برخاست و از آنجا خارج شد درحالی‌که می گفت: «خدایا، اگر گفته محمّد (صلی الله علیه و آله) راست است، از آسمان سنگی بر ما ببار تا بلایی برای اوّلین و نشان و عبرتی برای آخرین ما باشد. و اگر سخنان محمّد (صلی الله علیه و آله) دروغ بوده باشد، بلای خود را بر وی نازل کن! سپس شتر خویش راهی کرده، زانویش را باز کرد و بر آن سوار گشت و چون از ابطح خارج شد، خداوند سنگی از آسمان به‌سوی وی پرتاب نمود که به سرش اصابت نموده و از نشیمنگاهش خارج گشت، بر زمین افتاد و مُرد، و خداوند متعال این آیه را نازل کرد: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ.

The Prophet (peace be upon him and his family) — Husayn ibn Muhammad al-Khariqi said: On the day of Ghadir Khumm, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) delivered a sermon and called Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), took both his hands, and then raised Ali's (peace be upon him) hand so high that the whiteness of their armpits became visible, and he said: "Have I not delivered to you the message of my Lord? Have I not given you sincere counsel?" They said: "By Allah! Yes, it is so." He said: "Whoever I am his master, Ali is his master. O Allah! Befriend those who befriend him and be an enemy to those who are his enemies." This news spread among the people and reached Harith ibn Nu'man al-Fihri, who mounted his riding animal and came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). At that time the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was in Mecca and moved on until he reached al-Abtah, where he made his camel kneel and hobbled its knee, then came to the Prophet (peace be upon him and his family) and greeted him. The Prophet (peace be upon him and his family) returned his greeting. Then he said: "Muhammad (peace be upon him and his family), you asked us to say لا إله إلّا الله [there is no god but Allah], and we said it; then you asked us to say that you are the Messenger of Allah, which we said in spite of ourselves; then you said, perform the Hajj, and we performed it; then you said, whoever is provided with two hundred dirhams should give one-fifth of it as charity each year, and we did so. Then you appointed your cousin as leader and said: 'Whoever I am his master, this Ali is his master. O Allah, befriend the one who befriends him and be the enemy of the one who is his enemy, and help the one who helps him and abase the one who forsakes him!' Is this speech from yourself or from Allah?" He said: "It is from Allah!" He repeated it three times. Then Harith rose in anger and left, saying: "O Allah, if what Muhammad (peace be upon him and his family) said is true, then rain down upon us stones from the sky, so that it may be a calamity for the first of us and a sign and lesson for the last of us. And if what Muhammad (peace be upon him and his family) said is a lie, then send down Your calamity upon him!" Then he set off with his camel, undid its hobble, and mounted it. When he came out of al-Abtah, Allah hurled a stone from the sky at him which struck his head and came out through his backside; he fell to the ground and died, and Allah the Exalted revealed this verse: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ [One demanding, demanded the chastisement which must befall].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — હુસૈન બિન મુહમ્મદ ખારિકી કહે છે: ગદીરે ખુમના દિવસે, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ભાષણ આપ્યું અને અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને તેમના બંને હાથ પકડ્યા અને પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ એટલો ઊંચો કર્યો કે તેમની બગલોની સફેદી દેખાવા લાગી અને ફરમાવ્યું: "શું મેં મારા પરવરદિગારની રિસાલત તમને પહોંચાડી નથી? શું મેં તમને નસીહત કરી નથી?" તેઓએ કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ! હા, એવું જ હતું." ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, અલી તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! તેમને ચાહનારાઓને ચાહ અને તેમના દુશ્મનોનો દુશ્મન થા." આ ખબર લોકોમાં ફેલાઈ ગઈ, અને હારિસ બિન નુઅમાન ફિહરીના કાને પહોંચી અને તે પોતાની સવારી પર સવાર થઈને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો. અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તે વખતે મક્કામાં હતા અને ચાલ્યા યહાં સુધી કે અબતહ પહોંચ્યા અને પોતાના ઊંટને બેસાડી તેનો ઘૂંટણ બાંધ્યો, પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવીને સલામ કરી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તેના સલામનો જવાબ આપ્યો. પછી તેણે કહ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), તમે અમારી પાસેથી માંગ્યું કે અમે કહીએ: લા ઇલાહ ઇલ્લલ્લાહ [અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી], અને અમે કહ્યું; પછી તમે અમારી પાસેથી માંગ્યું કે અમે કહીએ: તમે અલ્લાહના રસૂલ છો, જે અમે અમારી ઇચ્છા વિરુદ્ધ કહ્યું; પછી તમે કહ્યું, હજ કરો, અમે કરી, પછી તમે કહ્યું, જેને બસ્સો દિરહમની રોજી મળે, તે વાર્ષિક તેનો પાંચમો ભાગ સદકો આપે, અમે એવું જ કર્યું. પછી તમે તમારા પિતરાઈ ભાઈને પેશવા બનાવીને કહ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું, હવે અલી તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ, તેને ચાહનારને ચાહ અને તેના દુશ્મનનો દુશ્મન થા અને તેને મદદ કરનારને મદદ કર અને તેને છોડી દેનારને ખ્વાર અને ઝલીલ કર! શું આ વાત તમારી પોતાની તરફથી છે કે અલ્લાહ તરફથી?" ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તરફથી છે!" ત્રણ વાર તેને દોહરાવ્યું: પછી હારિસ ગુસ્સાથી ઊભો થયો અને ત્યાંથી બહાર નીકળ્યો આ કહેતાં કે: "હે અલ્લાહ, જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વાત સાચી છે, તો આસમાનથી અમારા પર પથ્થર વરસાવ કે અમારા પહેલાઓ માટે બલા અને અમારા છેલ્લા માટે નિશાની અને ઈબરત બને. અને જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વાતો ખોટી હોય, તો તારી બલા તેમના પર નાઝિલ કર!" પછી પોતાના ઊંટને ચલાવીને, તેનો ઘૂંટણ ખોલ્યો અને તેના પર સવાર થયો, અને જ્યારે અબતહથી બહાર નીકળ્યો, ત્યારે અલ્લાહે આસમાનથી એક પથ્થર તેની તરફ ફેંક્યો જે તેના માથા પર લાગ્યો અને તેના પાછળના ભાગમાંથી બહાર નીકળ્યો, જમીન પર પડ્યો અને મરી ગયો, અને અલ્લાહ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ કરી: સَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ [એક માગનારે માગ્યો તે અઝાબ જે અવશ્ય ઉતરવાનો છે].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَبِی وَقَّاصٍ قَالَ صَلَّی بِنَا النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) صَلَاهًَْ الْفَجْرِ یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَیْنَا بِوَجْهِهِ الْکَرِیمِ الْحَسَنِ وَ أَثْنَی عَلَی اللَّهِ تَعَالَی فَقَالَ أَخْرُجُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) أَمَامِی وَ بِیَدِهِ لِوَاءُ الْحَمْدِ وَ هُوَ یَوْمَئِذٍ شِقَّتَانِ شِقَّهًٌْ مِنَ السُّنْدُسِ وَ شِقَّهًٌْ مِنَ الْإِسْتَبْرَقِ فَوَثَبَ إِلَیْهِ رَجُلٌ أَعْرَابِیٌّ مِنْ أَهْلِ نَجْدٍ مِنْ وُلْدِ جَعْفَرِ‌بْنِ‌کِلَابِ‌بْنِ‌رَبِیعَهًَْ فَقَالَ قَدْ أَرْسَلُونِی إِلَیْکَ لِأَسْأَلَکَ فَقَالَ قُلْ یَا أَخَا الْبَادِیَهًِْ قَالَ مَا تَقُولُ فِی عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ فَقَدْ کَثُرَ الِاخْتِلَافُ فِیهِ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ضَاحِکاً فَقَالَ یَا أَعْرَابِیُّ وَ لِمَ کَثُرَتِ الِاخْتِلَافُ فِیهِ عَلِیٌّ مِنِّی کَرَأْسِی مِنْ بَدَنِی وَ زِرِّی مِنْ قَمِیصِی فَوَثَبَ الْأَعْرَابِیُّ مُغْضَباً ثُمَّ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنِّی أَشَدُّ مِنْ عَلِیٍّ بَطْشاً فَهَلْ یَسْتَطِیعُ عَلِیٌّ أَنْ یَحْمِلَ لِوَاءَ الْحَمْدِ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَهْلًا یَا أَعْرَابِیُّ فَقَدْ أَعْطَاهُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ خِصَالًا شَتَّی حُسْنَ یُوسُفَ وَ زُهْدَ یَحْیَی وَ صَبْرَ أَیُّوبَ وَ طُولَ آدَمَ وَ قُوَّهًَْ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) عَلَیْهِمُ الصَّلَاهًُْ وَ السَّلَامُ وَ بِیَدِهِ لِوَاءُ الْحَمْدِ وَ کُلُّ الْخَلَائِقِ تَحْتَ اللِّوَاءِ وَ تَحُفُّ بِهِ الْأَئِمَّهًُْ وَ الْمُؤَذِّنُونَ بِتِلَاوَهًِْ الْقُرْآنِ وَ الْأَذَانِ وَ هُمُ الَّذِینَ لَا یتدودون {یَتَبَدَّدُونَ} فِی قُبُورِهِمْ فَوَثَبَ الْأَعْرَابِیُّ مُغْضَباً وَ قَالَ اللَّهُمَّ إِنْ یَکُنْ مَا قَالَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) حَقّاً فَأَنْزِلْ عَلَیَّ حَجَراً فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِیهِ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِع.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابو وقّاص گفت: پیامبر (صلی الله علیه و آله) روز جمعه نماز صبح را با ما خواند سپس با چهره‌ی کریم و زیبایش رو به ما کرد و خدای تعالی را ستایش نمود و فرمود: «روز قیامت ظاهر می‌شوم درحالی‌که علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) روبروی من است و پرچم حمد در دست اوست و آن [پرچم] در آن روز دو قسمت دارد؛ قسمتی از حریر نازک و قسمتی از حریر ضخیم است». مردی بادیه‌نشین از اهل [قبیله] نجد از فرزندان جعفربن‌کلاب‌بن‌ربیعه برخاست و به‌سویش رفت و گفت: «مرا فرستاده‌اند تا از تو بپرسم». فرمود: «ای برادر بادیه‌نشین بپرس»! گفت: «درباره‌ی علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) چه می‌گویی؟ اختلاف در مورد او زیاد شده است». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) تبسّمی کرد و خندید و فرمود: «ای بادیه‌نشین! چرا اختلاف درباره‌ی او زیاد است؛ علی (علیه السلام) نسبت به من مانند سر من نسبت به بدنم است و دگمه من است نسبت به پیراهنم». با عصبانیّت برخاست. سپس گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! من از علی (علیه السلام) نیرومندترم. آیا علی (علیه السلام) می‌تواند پرچم حمد را حمل کند»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای بادیه‌نشین آهسته! خداوند روز قیامت به او ویژگی‌های گوناگونی داده است، [مانند] زیبایی یوسف، زهد یحیی، صبر ایّوب، بلندی قدّ آدم (علیهم السلام) و قدرت جبرئیل. و در دست او پرچم حمد است و همه‌ی خلایق زیر پرچم او هستند و امامان و مؤذّنان با تلاوت قرآن و اذان او را احاطه می‌کنند و آن‌ها کسانی هستند که [بدنشان] در قبرهایشان فاسد و پراکنده نمی‌شود». بادیه‌نشین با عصبانیّت برخاست و گفت: «خدایا! اگر آنچه محمّد (صلی الله علیه و آله) گفت حقّ است، سنگی بر من فرو فرست». خداوند درباره‌ی او فرمود: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِع.

The Prophet (peace be upon him and his family): Abu Waqqas said: The Prophet (peace be upon him and his family) prayed the Fajr prayer with us on Friday, then he turned toward us with his noble and beautiful face and praised Allah the Exalted and said: "On the Day of Resurrection I shall come forth while Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) is in front of me and the banner of praise is in his hand, and that [banner] on that day has two pieces; one piece of fine silk and one piece of thick silk." A bedouin man from the people of [the tribe of] Najd, from the descendants of Ja'far ibn Kilab ibn Rabi'a, stood up and went toward him and said: "They have sent me to ask you." He said: "Ask, O brother of the desert!" He said: "What do you say concerning Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)? Disagreement about him has become great." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) smiled and laughed and said: "O bedouin! Why is the disagreement about him so great? Ali (peace be upon him) is to me as my head is to my body, and he is as my button is to my shirt." He stood up angrily. Then he said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! I am stronger than Ali (peace be upon him). Is Ali (peace be upon him) able to carry the banner of praise?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Slowly, O bedouin! Allah has granted him on the Day of Resurrection various qualities, [such as] the beauty of Yusuf, the asceticism of Yahya, the patience of Ayyub, the tall stature of Adam (peace be upon them), and the strength of Jibra'il. And in his hand is the banner of praise, and all creatures are under his banner, and the imams and the muezzins surround him with the recitation of the Quran and the adhan; and they are those whose [bodies] do not decay and scatter in their graves." The bedouin stood up angrily and said: "O Allah! If what Muhammad (peace be upon him and his family) has said is true, then send down upon me a stone." Allah revealed concerning him: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِع [One demanding, demanded the chastisement which must befall].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- અબૂ વક્કાસે કહ્યું: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) શુક્રવારના દિવસે અમારી સાથે ફજરની નમાઝ પઢી, પછી પોતાના કરીમ અને સુંદર ચહેરા સાથે અમારી તરફ ફર્યા અને અલ્લાહ તઆલાની પ્રશંસા કરી અને ફરમાવ્યું: "કયામતના દિવસે હું એવી હાલતમાં પ્રગટ થઈશ કે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) મારી સામે હશે અને હમ્દનો અલમ તેમના હાથમાં હશે, અને તે [અલમ] તે દિવસે બે ભાગોવાળો હશે; એક ભાગ પાતળા રેશમનો અને એક ભાગ જાડા રેશમનો." નજદના [કબીલા] ના રહેવાસી, જઅફર બિન કિલાબ બિન રબીઆના સંતાનોમાંથી એક બદ્દૂ માણસ ઊભો થયો અને તેમની તરફ ગયો અને કહ્યું: "મને મોકલવામાં આવ્યો છે કે તમને પ્રશ્ન પૂછું." આપે ફરમાવ્યું: "ઓ બદ્દૂ ભાઈ! પૂછ!" તેણે કહ્યું: "અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) વિશે તમે શું કહો છો? તેમના વિશે ઘણો મતભેદ થયો છે." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) એક સ્મિત કર્યું અને હસ્યા અને ફરમાવ્યું: "ઓ બદ્દૂ! તેમના વિશે મતભેદ કેમ ઘણો છે; અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા સંબંધમાં એવા છે જેવું મારું માથું મારા શરીરના સંબંધમાં છે, અને તેઓ મારા ખમીસના સંબંધમાં મારા બટન સમાન છે." તે ગુસ્સાથી ઊભો થયો. પછી કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું અલી (અલયહિસ્સલામ) કરતાં વધુ બળવાન છું. શું અલી (અલયહિસ્સલામ) હમ્દનો અલમ ઉઠાવી શકે છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "ઓ બદ્દૂ! ધીરજ રાખ! અલ્લાહે કયામતના દિવસે તેમને વિવિધ વિશેષતાઓ આપી છે, [જેમ કે] યુસુફની સુંદરતા, યહ્યાની ઝુહ્દ (દુન્યાથી વિરક્તિ), અય્યૂબની સબર, આદમ (અલયહિમુસ્સલામ)ની લંબાઈ, અને જિબ્રઈલની તાકાત. અને તેમના હાથમાં હમ્દનો અલમ છે અને બધી મખલૂક તેમના અલમ નીચે છે, અને ઇમામો અને મુઅઝ્ઝિનો કુરઆનની તિલાવત અને અઝાન સાથે તેમને ઘેરી લેશે, અને તેઓ એ લોકો છે જેમના [શરીર] તેમની કબરોમાં સડતા અને વિખેરાતા નથી." બદ્દૂ ગુસ્સાથી ઊભો થયો અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહ! જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) જે કહ્યું છે તે હક છે, તો મારા ઉપર એક પથ્થર ઉતાર." અલ્લાહે તેના વિશે ફરમાવ્યું: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِع [એક માગનારે તે અઝાબની માગણી કરી જે અવશ્ય પડનારો છે].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) یَقُولُ کُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِذْ دَخَلَ عَلَیْنَا عَمْرُوبْنُ‌الْحَارِثِ الْفِهْرِیُّ قَالَ یَا أَحْمَدُ (صلی الله علیه و آله) أَمَرْتَنَا بِالصَّلَاهًِْ وَ الزَّکَاهًِْ أَ فَمِنْکَ کَانَ هَذَا أَمْ مِنْ رَبِّکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قَالَ الْفَرِیضَهًُْ مِنْ رَبِّی وَ أَدَاءُ الرِّسَالَهًِْ مِنِّی حَتَّی أَقُولَ مَا أَدَّیْتُ إِلَیْکُمْ إِلَّا مَا أَمَرَنِی رَبِّی قَالَ فَأَمَرْتَنَا بِحُبِّ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) زَعَمْتَ أَنَّهُ مِنْکَ کَهَارُونَ مِنْ مُوسَی (علیها السلام) وَ شِیعَتُهُ عَلَی نُوقٍ غُرٍّ مُحَجَّلَهًٍْ یَرْفُلُونَ فِی عَرْصَهًِْ الْقِیَامَهًِْ حَتَّی یَأْتُوا الْکَوْثَرَ فَیَشْرَبُوا وَ جَمِیعُ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ یَکُونُونَ زُمْرَهًًْ فِی عَرْصَهًِْ الْقِیَامَهًِْ أَ هَذَا سَبَقَ مِنَ السَّمَاءِ أَمْ کَانَ مِنْکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قَالَ بَلَی سَبَقَ مِنَ السَّمَاءِ ثُمَّ کَانَ مِنِّی لَقَدْ خَلَقَنَا اللَّهُ نُوراً تَحْتَ الْعَرْشِ فَقَالَ عَمْرُوبْنُ‌الْحَارِثِ الْآنَ عَلِمْتُ أَنَّکَ سَاحِرٌ کَذَّابٌ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَ لَسْتُمَا مِنْ وُلْدِ آدَمَ (علیه السلام) قَالَ بَلَی وَ لَکِنْ خَلَقَنِی اللَّهُ نُوراً تَحْتَ الْعَرْشِ قَبْلَ أَنْ یَخْلُقَ اللَّهُ آدَمَ فَجَعَلَ ذَلِکَ النُّورَ فِی صُلْبِ آدَمَ (علیه السلام) فَأَقْبَلَ یَنْتَقِلُ ذَلِکَ النُّورُ مِنْ صُلْبٍ إِلَی صُلْبٍ حَتَّی تَفَرَّقْنَا فِی صُلْبِ عَبْدِ‌اللَّهِ‌بْنِ‌عَبْدِ الْمُطَّلِبِ (علیه السلام) وَ أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَخَلَقَنِی رَبِّی مِنْ ذَلِکَ النُّورِ لَکِنَّهُ لَا نَبِیَّ بَعْدِی قَالَ فَوَثَبَ عَمْرُوبْنُ‌الْحَارِثِ الْفِهْرِیُّ مَعَ اثْنَیْ عَشَرَ رَجُلًا مِنَ الْکُفَّارِ وَ هُمْ یَنْفُضُونَ أَرْدِیَتَهُمْ فَیَقُولُونَ اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) صَادِقاً فِی مَقَالَتِهِ فَارْمِ عَمْراً وَ أَصْحَابَهُ بِشُوَاظٍ مِنْ نَارٍ قَالَ فَرُمِیَ عَمْرٌو وَ أَصْحَابُهُ بِصَاعِقَهًٍْ مِنَ السَّمَاءِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ مِنَ اللهِ ذِی الْمَعارِجِ فَالسَّائِلُ عَمْرٌو وَ أَصْحَابُهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) [نقل شده است] که می‌گفت: با رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودم که عمروبن‌حارث فهری نزد ما آمد و گفت: «ای احمد! به ما دستور نماز و زکات دادی. آیا این [دستورات] از طرف تو بود یا از طرف پروردگارت»! فرمود: «واجب، از طرف پروردگام است و رساندن [پیام] رسالت از طرف من است. تا [این حدّ به شما] بگویم که جز آنچه پروردگارم به من دستور داده به شما نرسانم». عمرو گفت: «به ما دستور دادی علیّ‌بن‌ابی‌طالب را دوست داشته باشیم و گمان کردی که او نسبت به تو مانند هارون نسبت به موسی (علیه السلام) است و شیعیان او بر شترانی پیشانی سفید که چهارپایشان سفید است [سوار می‌شوند] و در عرصه‌ی قیامت با ناز راه می‌روند تا کنار [حوض] کوثر بیایند و [از آن] بخورند و همه‌ی این امّت در عرصه‌ی قیامت یک جماعت هستند. آیا این از قبل، از طرف آسمان صادر شده بود یا از طرف تو بود ای محمّد (صلی الله علیه و آله)»! فرمود: «بله از قبل، از طرف آسمان صادر شده بود سپس از طرف من بود. خداوند ما را نوری زیر عرش آفرید». عمروبن‌حارث گفت: «الآن فهمیدم که تو ساحر دروغگو هستی ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! آیا شما دو نفر از فرزندان آدم نیستید»؟ فرمود: «بله ولکن قبل از اینکه خداوند آدم (علیه السلام) را بیافریند مرا نوری زیر عرش آفرید و آن نور را در صلب آدم (علیه السلام) قرار داد. سپس آن نور از صلبی به صلب دیگر منتقل می‌شد تا اینکه در صلب عبدالله‌بن‌عبدالمطلب و ابوطالب از هم جدا شدیم؛ پس خداوند مرا از آن نور آفرید لکن پیامبری بعد از من نیست». عمروبن‌حارث به همراه دوازده نفر از کافران برخاستند درحالی‌که آن‌ها لباسشان را تکان می‌دادند و می‌گفتند: «خداوندا! اگر محمّد (صلی الله علیه و آله) در سخنانش راستگوست، عمرو و یارانش را با شعله‌هایی از آتش [بر روی زمین] بینداز». گفت: در نتیجه عمرو و یارانش به‌وسیله‌ی صاعقه‌ای از آسمان [بر زمین] افکنده شدند و خداوند این آیه را نازل فرمود: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ* لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ* مِنَ اللهِ ذِی المَعارِجِ؛ پس تقاضاکننده‌ی عمرو و یاران او هستند».

The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated from Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) who said: I was with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) when Amr ibn al-Harith al-Fihri came to us and said: "O Ahmad! You commanded us to prayer and zakat. Were these [commands] from you or from your Lord?" He said: "The obligation is from my Lord, and delivering the [message of] risalah (prophethood) is from me. [To this extent I tell you] that I do not convey to you anything except what my Lord has commanded me." Amr said: "You commanded us to love Ali ibn Abi Talib and claimed that he is to you as Harun was to Musa (peace be upon him), and that his Shia will [ride] upon camels with white foreheads and white legs, and will walk proudly in the arena of Qiyamah until they come to [the pool of] al-Kawthar and drink [from it], while all of this ummah in the arena of Qiyamah will be [only] one group. Was this issued beforehand from the heavens, or was it from you, O Muhammad (peace be upon him and his family)?" He said: "Yes, it was issued beforehand from the heavens, then it was from me. Allah created us as a light beneath the Throne." Amr ibn al-Harith said: "Now I know that you are a lying sorcerer, O Muhammad (peace be upon him and his family)! Are you two not from the children of Adam?" He said: "Yes, but before Allah created Adam (peace be upon him), He created me as a light beneath the Throne, and He placed that light in the loins of Adam (peace be upon him). Then that light was transferred from one loin to another until we separated in the loins of Abdullah ibn Abd al-Muttalib and Abu Talib; so my Lord created me from that light, but there is no prophet after me." Amr ibn al-Harith rose along with twelve men of the disbelievers, while they were shaking their garments and saying: "O Allah! If Muhammad (peace be upon him and his family) is truthful in his words, then cast down Amr and his companions with flames of fire [upon the earth]." He said: Consequently Amr and his companions were struck down [to the earth] by a thunderbolt from the sky, and Allah revealed this verse: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ* لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ* مِنَ اللهِ ذِی المَعارِجِ [One demanding, demanded the chastisement which must befall the disbelievers; none can repel it, from Allah, Lord of the Ascending Stairways]; so the demander is Amr and his companions.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) થી [રિવાયત છે] કે તેઓ કહેતા હતા: હું રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે હતો કે અમ્ર બિન હારિસ ફિહરી અમારી પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "ઓ અહમદ! તમે અમને નમાઝ અને ઝકાતનો આદેશ આપ્યો. શું આ [આદેશો] તમારા તરફથી હતા કે તમારા પરવરદિગાર તરફથી?" આપે ફરમાવ્યું: "વાજિબ, મારા પરવરદિગાર તરફથી છે અને રિસાલતના [પયગામને] પહોંચાડવો મારા તરફથી છે. [આ હદ સુધી તમને] કહું છું કે મારા પરવરદિગારે મને જે આદેશ આપ્યો છે તે સિવાય કંઈ તમને પહોંચાડતો નથી." અમ્રે કહ્યું: "તમે અમને અલી બિન અબી તાલિબને દોસ્ત રાખવાનો આદેશ આપ્યો અને ગુમાન કર્યું કે તેઓ તમારા સંબંધે તે જ છે જે હારૂન મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના સંબંધે હતા, અને તેમના શિયાઓ સફેદ કપાળવાળા અને સફેદ પગવાળા ઊંટો પર [સવાર થશે] અને કયામતના મેદાનમાં નાઝ સાથે ચાલશે ત્યાં સુધી કે [હૌઝે] કૌસર પાસે આવે અને [તેમાંથી] પીવે, અને આ સમગ્ર ઉમ્મત કયામતના મેદાનમાં એક જ જમાત હશે. શું આ પહેલેથી આકાશ તરફથી જારી કરવામાં આવ્યું હતું કે તમારા તરફથી હતું, ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)?" આપે ફરમાવ્યું: "હા, પહેલેથી આકાશ તરફથી જારી કરવામાં આવ્યું હતું, પછી મારા તરફથી હતું. અલ્લાહે અમને અર્શની નીચે નૂર તરીકે પેદા કર્યા." અમ્ર બિન હારિસે કહ્યું: "હવે મને ખબર પડી કે તમે જૂઠા જાદુગર છો, ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું તમે બંને આદમના સંતાનોમાંથી નથી?" આપે ફરમાવ્યું: "હા, પરંતુ અલ્લાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને પેદા કરે તે પહેલા મને અર્શની નીચે નૂર તરીકે પેદા કર્યો અને તે નૂરને આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની પુશ્તમાં મૂક્યો. પછી તે નૂર એક પુશ્તથી બીજી પુશ્તમાં સ્થળાંતરિત થતું રહ્યું ત્યાં સુધી કે અબ્દુલ્લાહ બિન અબ્દુલ મુત્તલિબ અને અબૂ તાલિબની પુશ્તમાં અમે એકબીજાથી અલગ થયા; તો અલ્લાહે મને તે નૂરથી પેદા કર્યો, પરંતુ મારા પછી કોઈ પયગંબર નથી." અમ્ર બિન હારિસ બાર કાફિરો સાથે ઊભા થયા, જ્યારે તેઓ પોતાના કપડાં ખંખેરી રહ્યા હતા અને કહી રહ્યા હતા: "ઓ અલ્લાહ! જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાની વાતોમાં સાચા છે, તો અમ્ર અને તેના સાથીઓને આગની જ્વાળાઓ સાથે [જમીન પર] નાખી દે." કહ્યું: પરિણામે અમ્ર અને તેના સાથીઓ આકાશથી વીજળી દ્વારા [જમીન પર] નાખી દેવામાં આવ્યા અને અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ* لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ* مِنَ اللهِ ذِی المَعارِجِ [એક માંગનારે તે અઝાબની માંગણી કરી જે કાફિરો પર પડનાર છે; તેને રોકનાર કોઈ નથી, અલ્લાહ તરફથી જે ચઢાણોના માલિક છે]; તો માંગણી કરનાર અમ્ર અને તેના સાથીઓ છે."

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِ‌الرَّحْمَنِ‌بْنِ‌کَثِیرٍ عَنْ أَبِی‌الْحَسَنِ (علیه السلام) سَأَلَ رَجُلٌ عَنِ الْأَوْصِیَاءِ وَ عَنْ شَأْنِ لَیْلَهًِْ الْقَدْرِ وَ مَا یُلْهَمُونَ فِیهَا فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) سَأَلَ عَنْ عَذَابٍ وَاقِعٍ ثُمَّ کَفَرَ بِأَنَّ ذَلِکَ لَا یَکُونُ فَإِذَا وَقَعَ {فَ} لَیْسَ لَهُ دَافِع.

امام کاظم (علیه السلام)- عبدالرّحمن‌بن‌کثیر از امام کاظم (علیه السلام) درباره‌ی این آیه: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ روایت کرده است که: «مردی درباره‌ی اوصیاء و شأن و منزلت شب قدر و آن الهاماتی که در این شب به آن‌ها می‌شود، پرسید». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «درباره‌ی عذابی محقّق سؤال کردی؛ سپس کفر ورزیدی و گفتی که این امر تحقّق‌پذیر نیست، اگر رخ دهد، هیچ کس نمی‌تواند آن را دفع کن».

Imam Kazim (peace be upon him): Abd al-Rahman ibn Kathir has narrated from Imam Kazim (peace be upon him) regarding this verse: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ [One demanding, demanded the chastisement which must befall]: "A man asked about the awsiya (successors) and about the status of the Night of Qadr and the inspirations that come to them on this night." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "You asked about a chastisement that shall come to pass; then you disbelieved and said that this matter will not come to pass — [but] if it occurs, no one can repel it."

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુર્રહમાન બિન કસીરે ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) થી આ આયત: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ [એક માંગનારે તે અઝાબની માંગણી કરી જે પડનાર છે] વિશે રિવાયત કરી છે કે: "એક માણસે અવસિયા (વસીઓ) અને શબે કદ્રની શાન અને મરતબા વિશે તથા તે ઇલ્હામો વિશે જે આ રાત્રે તેમને થાય છે, પૂછ્યું." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તમે એક નિશ્ચિત અઝાબ વિશે સવાલ કર્યો; પછી કુફ્ર કર્યું અને કહ્યું કે આ બાબત ઘટિત થનાર નથી, [પરંતુ] જો થાય તો, કોઈ પણ તેને રોકી શકતું નથી."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

سُئِلَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) عَنْ مَعْنَی هَذَا فَقَالَ نَارٌ تَخْرُجُ مِنَ الْمَغْرِبِ وَ مَلَکٌ یَسُوقُهَا مِنْ خَلْفِهَا حَتَّی یَأْتِیَ مِنْ جِهَهًِْ دَارِ بَنِی سَعْدِ‌بْنِ‌هَمَّامٍ عِنْدَ مَسْجِدِهِمْ فَلَا تَدَعُ دَاراً لِبَنِی أُمَیَّهًَْ إِلَّا أَحْرَقَتْهَا وَ أَهْلَهَا وَ لَا تَدَعُ دَاراً فِیهَا وَتْرٌ لِآلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) إِلَّا أَحْرَقَتْهَا وَ ذَلِکَ الْمَهْدِیّ (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

امام باقر (علیه السلام)- درباره‌ی معنی این آیه پرسیده شد، ایشان فرمود: «آتشی از جانب مغرب خارج می‌شود که فرشته‌ای از پشت‌سر آن را هدایت می‌کند تا اینکه به دیار بنی‌سعدبن‌همّام و کنار مسجدشان می‌رسد و در آن هنگام، همه‌ی خانه‌های بنی‌امیّه را به همراه ساکنانش می‌سوزاند و هر خانه‌ای را که خاندان محمّد (علیهم السلام) در آن خانه، طالب خونخواهی باشند، می‌سوزاند و این شخص همان مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است».

Imam Baqir (peace be upon him): He was asked about the meaning of this verse, and he said: "A fire will come out from the direction of the west, led from behind by an angel, until it reaches the dwellings of Banu Sa'd ibn Hammam and their mosque. At that time, it will burn all the houses of Banu Umayyah along with their inhabitants, and it will burn every house in which the family of Muhammad (peace be upon them) seek retribution for blood. And this person is the Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance)."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આ આયતના અર્થ વિશે પૂછવામાં આવ્યું, તો તેમણે ફરમાવ્યું: "પશ્ચિમ તરફથી એક આગ નીકળશે જેને એક ફરિશ્તો પાછળથી હાંકશે, ત્યાં સુધી કે તે બની સઅદ બિન હમ્મામના વિસ્તાર અને તેમની મસ્જિદ પાસે પહોંચશે, અને તે વખતે બની ઉમય્યાના તમામ ઘરોને તેમના રહેવાસીઓ સહિત બાળી નાખશે, અને દરેક એ ઘરને પણ બાળી નાખશે જેમાં મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ)ના ખાનદાનનું ખૂનનો બદલો લેવાનો હોય, અને આ વ્યક્તિ જ મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) છે."

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

لَمَّا اصْطَفَّتِ الْخَیْلَانِ یَوْمَ بَدْرٍ رَفَعَ أَبُو جَهْلٍ یَدَیْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ أَقْطَعَنَا لِلرَّحِمِ وَ آتَانَا بِمَا لَا نَعْرِفُ فَأَحِنْهُ الْعَذَابَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- هنگامی‌که دو سپاه در روز بدر، در مقابل هم صف‌آرایی کردند، ابوجهل دست خود را بلند کرد و گفت: «خداوندا! این شخص، روابط خویشاوندی ما را قطع کرد، و آنچه که نسبت به آن آشنایی نداریم، برای ما آورد، پس عذاب را بر وی نازل کن». و خداوند عزّوجلّ نازل کرد: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When the two armies lined up facing each other on the day of Badr, Abu Jahl raised his hands and said: "O Allah! This man has severed our ties of kinship and brought us that with which we are not familiar, so send down the punishment upon him." And Allah the Mighty and Majestic revealed: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ [One demanding, demanded the chastisement which must befall].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે બદરના દિવસે બન્ને લશ્કરો સામસામે સફ બાંધીને ઊભા રહ્યા, ત્યારે અબૂ જહલે પોતાના હાથ ઉઠાવીને કહ્યું: "અય અલ્લાહ! આ વ્યક્તિએ અમારા સગાઈના સંબંધો તોડી નાખ્યા છે, અને એવી વસ્તુ અમારી પાસે લાવ્યો છે જેનાથી અમે પરિચિત નથી, તો તેના પર અઝાબ ઉતાર." અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે નાઝિલ કર્યું: سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ [એક માંગનારે એ અઝાબ માંગ્યો જે પડનારો છે].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَبْدُ اللَّهِ‌بْنُ‌عَبَّاسٍ قَالَ حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ: لَمَّا عُرِجَ بِی إِلَی السَّمَاءِ رَأَیْتُ عَلَی بَابِ الْجَنَّهًِْ مَکْتُوباً لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ عَلِیٌّ وَلِیُّ اللَّهِ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ سِبْطَا رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ فَاطِمَهًُْ الزَّهْرَاءُ صَفْوَهًُْ اللَّهِ وَ عَلَی نَاکِرِهِمْ وَ بَاغِضِهِمْ لَعْنَهًُْ اللَّهِ تَعَالَی.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به من فرمود: «وقتی که در شب معراج به آسمان‌ها برده شدم، دیدم بر در بهشت نوشته شده بود: لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ عَلِیٌّ وَلِیُّ اللهِ وَ الحَسَنُ وَ الحُسَیْنُ سِبْطَا رَسُولِ اللهِ وَ فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ صَفْوَةُ اللهِ وَ عَلَی نَاکِرِهِمْ وَ بَاغِضِهِمْ لَعْنَةُ اللهِ تَعَالَی.

The Prophet (peace be upon him and his family): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) told me: "When I was taken up to the heavens on the night of the Mi'raj, I saw written on the door of Paradise: لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ عَلِیٌّ وَلِیُّ اللهِ وَ الحَسَنُ وَ الحُسَیْنُ سِبْطَا رَسُولِ اللهِ وَ فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ صَفْوَةُ اللهِ وَ عَلَی نَاکِرِهِمْ وَ بَاغِضِهِمْ لَعْنَةُ اللهِ تَعَالَی [There is no god but Allah, Muhammad is the Messenger of Allah, Ali is the Wali of Allah, and al-Hasan and al-Husayn are the two grandsons of the Messenger of Allah, and Fatimah al-Zahra is the chosen one of Allah, and upon whoever denies them and hates them is the curse of Allah the Exalted]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) મને ફરમાવ્યું: "જ્યારે મેરાજની રાતે મને આસમાનો પર લઈ જવામાં આવ્યો, તો મેં જન્નતના દરવાજા પર લખેલું જોયું: لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ عَلِیٌّ وَلِیُّ اللهِ وَ الحَسَنُ وَ الحُسَیْنُ سِبْطَا رَسُولِ اللهِ وَ فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ صَفْوَةُ اللهِ وَ عَلَی نَاکِرِهِمْ وَ بَاغِضِهِمْ لَعْنَةُ اللهِ تَعَالَی [અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી, મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે, અલી અલ્લાહના વલી છે, અને હસન અને હુસૈન રસૂલુલ્લાહના બે નવાસાઓ છે, અને ફાતિમા ઝહરા અલ્લાહની પસંદ કરેલી છે, અને જે તેમનો ઇન્કાર કરે અને તેમની સાથે દુશ્મની રાખે તેના પર અલ્લાહ તઆલાની લઅનત છે]."

#10

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَبْدُ اللَّهِ‌بْنُ‌عَبَّاسٍ قَالَ: ... إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)کَانَ جَالِساً ذَاتَ یَوْمٍ وَ عِنْدَهُ الْإِمَامُ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) إِذْ دَخَلَ الْحُسَیْنُ‌بْنُ‌عَلِیٍّ فَأَخَذَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ أَجْلَسَهُ فِی حَجْرِهِ وَ قَبَّلَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ قَبَّلَ شَفَتَیْهِ وَ کَانَ لِلْحُسَیْنِ (علیه السلام) سِتُّ سِنِینَ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا رَسُولَ اللَّهِ أَ تُحِبُّ وَلَدِیَ الْحُسَیْنَ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ کَیْفَ لَا أُحِبُّهُ وَ هُوَ عُضْوٌ مِنْ أَعْضَائِی فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا رَسُولَ اللَّهِ أَیُّمَا أَحَبُّ إِلَیْکَ أَنَا أَمِ الْحُسَیْنُ فَقَالَ الْحُسَیْنُ یَا أَبَتَا مَنْ کَانَ أَعْلَی شَرَفاً کَانَ أَحَبَّ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ أَقْرَبَ إِلَیْهِ مَنْزِلَهًًْ قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) لِوَلَدِهِ أَ تُفَاخِرُنِی یَا حُسَیْنُ قَالَ نَعَمْ یَا أَبَتَاهْ إِنْ شِئْتَ فَقَالَ لَهُ الْإِمَامُ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا حُسَیْنُ أَنَا أَمِیرُ الْمُؤْمِنِین ... أَنَا الَّذِی نَزَلَ عَلَی أَعْدَائِی سَأَلَ سائِلٌ بعَذابٍ واقِعٍ لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ بِمَعْنَی مَنْ أَنْکَرَ وَلَایَتِی وَ هُوَ النُّعْمَانُ‌بْنُ‌الْحَارِثِ الْیَهُودِیُّ لَعَنَهُ اللَّهُ تَعَالَی.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: «... روزی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نشسته بود و امام علی (علیه السلام) نزد او بود که حسین‌بن‌علی (علیه السلام) وارد شد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) او را گرفت و در دامنش نشاند و پیشانی و لب‌هایش را بوسید؛ حسین (علیه السلام) شش سال داشت. علی (علیه السلام) عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! آیا فرزندم حسین (علیه السلام) را دوست داری»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «چگونه او را دوست نداشته باشم درحالی‌که عضوی از اعضای من است»؟! علی (علیه السلام) گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! کدام‌یک نزد تو محبوب‌تریم من یا حسین (علیه السلام)»؟ حسین (علیه السلام) فرمود: «پدر جان! نسب هرکس شریف‌تر باشد، نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) محبوب‌تر و پیش او جایگاه بلندتری دارد». علی (علیه السلام) به فرزندش فرمود: «آیا به من مباهات می‌کنی»؟ گفت: «بله پدر جان! اگر بخواهی»! امام علی (علیه السلام) به او فرمود: «ای حسین (علیه السلام)! من امیرالمؤمنین هستم. ... من کسی هستم که در مورد دشمنانم آیه: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ نازل شد؛ یعنی هرکس ولایت مرا انکار کند، [عذاب بر او واقع می‌شود] و او نعمان‌بن‌حارث یهودی است که لعنت خدای تعالی بر او باد».

The Prophet (peace be upon him and his family): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: "...One day the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was sitting, and Imam Ali (peace be upon him) was with him, when Husayn ibn Ali (peace be upon him) entered. The Prophet (peace be upon him and his family) took him and sat him on his lap, and kissed his forehead and his lips; Husayn (peace be upon him) was six years old. Ali (peace be upon him) said: 'O Messenger of Allah! Do you love my son Husayn (peace be upon him)?' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'How could I not love him, when he is a limb of my limbs?!' Ali (peace be upon him) said: 'O Messenger of Allah! Which of us is more beloved to you, I or Husayn (peace be upon him)?' Husayn (peace be upon him) said: 'Dear father! Whoever has a nobler lineage is more beloved to the Prophet (peace be upon him and his family) and holds a higher station with him.' Ali (peace be upon him) said to his son: 'Are you boasting against me?' He said: 'Yes, dear father, if you wish!' Imam Ali (peace be upon him) said to him: 'O Husayn (peace be upon him)! I am the Commander of the Faithful... I am the one concerning whose enemies the verse سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ [One demanding, demanded the chastisement which must befall the disbelievers — none can repel it] was revealed; meaning whoever denies my wilayah, [the punishment falls upon him], and he is Nu'man ibn al-Harith the Jew, upon whom be the curse of Allah the Exalted.'"

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: "...એક દિવસ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બેઠા હતા અને ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાસે હતા, એટલામાં હુસૈન બિન અલી (અલયહિસ્સલામ) દાખલ થયા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તેમને લીધા અને પોતાના ખોળામાં બેસાડ્યા અને તેમના કપાળ અને હોઠોને ચૂમ્યા; હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) છ વર્ષના હતા. અલી (અલયહિસ્સલામે) અરજ કરી: 'અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું તમે મારા દીકરા હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ને ચાહો છો?' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: 'હું તેમને કેવી રીતે ન ચાહું, જ્યારે તેઓ મારા અંગોમાંનું એક અંગ છે?!' અલી (અલયહિસ્સલામે) કહ્યું: 'અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારામાંથી કોણ તમને વધુ પ્રિય છે, હું કે હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)?' હુસૈન (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: 'પિતાજી! જેનો નસબ વધુ શરીફ હોય, તે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે વધુ પ્રિય હોય છે અને તેમની પાસે વધુ ઊંચું સ્થાન ધરાવે છે.' અલી (અલયહિસ્સલામે) પોતાના દીકરાને ફરમાવ્યું: 'શું તમે મારી સામે મુબાહાત કરો છો?' તેમણે કહ્યું: 'હા, પિતાજી! જો તમે ઇચ્છો!' ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામે) તેમને ફરમાવ્યું: 'અય હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)! હું અમીરુલ મોમેનીન છું... હું એ છું જેના દુશ્મનો વિશે આ આયત: سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ [એક માંગનારે એ અઝાબ માંગ્યો જે કાફિરો પર પડનારો છે, જેને કોઈ રોકનારો નથી] નાઝિલ થઈ; એટલે કે જે કોઈ મારી વિલાયતનો ઇન્કાર કરે, [તેના પર અઝાબ પડે છે], અને તે નોમાન બિન હારિસ યહૂદી છે, જેના પર અલ્લાહ તઆલાની લઅનત હો.'"