عَنْ عَبْدِاللَّهِبْنِالْفَضْلِ الْهَاشِمِیِّ قَالَ قَالَ الصَّادِقُ جَعْفَرُبْنُمُحَمَّدٍ (علیه السلام) لَمَّا أَظْهَرَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی نُبُوَّهًَْ نُوحٍ (علیه السلام) وَ أَیْقَنَ الشِّیعَهًُْ بِالْفَرَجِ اشْتَدَّتِ الْبَلْوَی وَ عَظُمَتِ الْفِرْیَهًُْ إِلَی أَنْ آلَ الْأَمْرُ إِلَی شِدَّهًٍْ شَدِیدَهًٍْ نَالَتِ الشِّیعَهًَْ وَ الْوُثُوبِ عَلَی نُوحٍ بِالضَّرْبِ الْمُبَرِّحِ حَتَّی مَکَثَ (علیه السلام) فِی بَعْضِ الْأَوْقَاتِ مَغْشِیّاً عَلَیْهِ ثَلَاثَهًَْ أَیَّامٍ یَجْرِی الدَّمُ مِنْ أُذُنِهِ ثُمَّ أَفَاقَ وَ ذَلِکَ بَعْدَ ثَلَاثِمِائَهًِْ سَنَهًٍْ مِنْ مَبْعَثِهِ وَ هُوَ فِی خِلَالِ ذَلِکَ یَدْعُوهُمْ لَیْلًا وَ نَهَاراً فَیَهْرَبُونَ وَ یَدْعُوهُمْ سِرّاً فَلَا یُجِیبُونَ وَ یَدْعُوهُمْ عَلَانِیَهًًْ فَیُوَلُّونَ فَهَمَّ بَعْدَ ثَلَاثِمِائَهًِْ سَنَهًٍْ بِالدُّعَاءِ عَلَیْهِمْ وَ جَلَسَ بَعْدَ صَلَاهًِْ الْفَجْرِ لِلدُّعَاءِ فَهَبَطَ إِلَیْهِ وَفْدٌ مِنَ السَّمَاءِ السَّابِعَهًِْ وَ هُمْ ثَلَاثَهًُْ أَمْلَاکٍ فَسَلَّمُوا عَلَیْهِ ثُمَّ قَالُوا لَهُ یَا نَبِیَّ اللَّهِ لَنَا حَاجَهًٌْ قَالَ وَ مَا هِیَ قَالُوا تُؤَخِّرُ الدُّعَاءَ عَلَی قَوْمِکَ فَإِنَّهَا أَوَّلُ سَطْوَهًٍْ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِی الْأَرْضِ قَالَ قَدْ أَخَّرْتُ الدُّعَاءَ عَلَیْهِمْ ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ أُخْرَی وَ عَادَ إِلَیْهِمْ فَصَنَعَ مَا کَانَ یَصْنَعُ وَ یَفْعَلُونَ مَا کَانُوا یَفْعَلُونَ حَتَّی إِذَا انْقَضَتْ ثَلَاثُمِائَهًِْ سَنَهًٍْ أُخْرَی وَ یَئِسَ مِنْ إِیمَانِهِمْ جَلَسَ فِی وَقْتِ ضُحَی النَّهَارِ لِلدُّعَاءِ فَهَبَطَ عَلَیْهِ وَفْدٌ مِنَ السَّمَاءِ السَّادِسَهًِْ وَ هُمْ ثَلَاثَهًُْ أَمْلَاکٍ فَسَلَّمُوا عَلَیْهِ وَ قَالُوا نَحْنُ وَفْدٌ مِنَ السَّمَاءِ السَّادِسَهًِْ خَرَجْنَا بُکْرَهًًْ وَ جِئْنَاکَ ضَحْوَهًًْ ثُمَّ سَأَلُوهُ مِثْلَ مَا سَأَلَهُ وَفْدُ السَّمَاءِ السَّابِعَهًِْ فَأَجَابَهُمْ إِلَی مِثْلِ مَا أَجَابَ أُولَئِکَ إِلَیْهِ وَ عَادَ (علیه السلام) إِلَی قَوْمِهِ یَدْعُوهُمْ فَلَا یَزِیدُهُمْ دُعَاؤُهُ إِلَّا فِرَاراً حَتَّی انْقَضَتْ ثَلَاثُمِائَهًِْ سَنَهًٍْ تَتِمَّهًُْ تِسْعِمِائَهًِْ سَنَهًٍْ فَصَارَتْ إِلَیْهِ الشِّیعَهًُْ وَ شَکَوْا مَا یَنَالُهُمْ مِنَ الْعَامَّهًِْ وَ الطَّوَاغِیتِ وَ سَأَلُوهُ الدُّعَاءَ بِالْفَرَجِ فَأَجَابَهُمْ إِلَی ذَلِکَ وَ صَلَّی وَ دَعَا فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَجَابَ دَعْوَتَکَ فَقُلْ لِلشِّیعَهًِْ یَأْکُلُوا التَّمْرَ وَ یَغْرِسُوا النَّوَی وَ یُرَاعُوهُ حَتَّی یُثْمِرَ فَإِذَا أَثْمَرَ فَرَّجْتُ عَنْهُمْ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ وَ عَرَّفَهُمْ ذَلِکَ فَاسْتَبْشَرُوا بِهِ فَأَکَلُوا التَّمْرَ وَ غَرَسُوا النَّوَی وَ رَاعُوهُ حَتَّی أَثْمَرَ ثُمَّ صَارُوا إِلَی نُوحٍ (علیه السلام) بِالتَّمْرِ وَ سَأَلُوهُ أَنْ یُنْجِزَ لَهُمُ الْوَعْدَ فَسَأَلَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ فِی ذَلِکَ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ قُلْ لَهُمْ کُلُوا هَذَا التَّمْرَ وَ اغْرِسُوا النَّوَی فَإِذَا أَثْمَرَ فَرَّجْتُ عَنْکُمْ فَلَمَّا ظَنُّوا أَنَّ الْخُلْفَ قَدْ وَقَعَ عَلَیْهِمْ ارْتَدَّ مِنْهُمُ الثُّلُثُ وَ ثَبَتَ الثُّلُثَانِ فَأَکَلُوا التَّمْرَ وَ غَرَسُوا النَّوَی حَتَّی إِذَا أَثْمَرَ أَتَوْا بِهِ نُوحاً (علیه السلام) فَأَخْبَرُوهُ وَ سَأَلُوهُ أَنْ یُنْجِزَ لَهُمُ الْوَعْدَ فَسَأَلَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ فِی ذَلِکَ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ قُلْ لَهُمْ کُلُوا هَذَا التَّمْرَ وَ اغْرِسُوا النَّوَی فَارْتَدَّ الثُّلُثُ الْآخَرُ وَ بَقِیَ الثُّلُثُ فَأَکَلُوا التَّمْرَ وَ غَرَسُوا النَّوَی فَلَمَّا أَثْمَرَ أَتَوْا بِهِ نُوحاً (علیه السلام) ثُمَّ قَالُوا لَهُ لَمْ یَبْقَ مِنَّا إِلَّا الْقَلِیلُ وَ نَحْنُ نَتَخَوَّفُ عَلَی أَنْفُسِنَا بِتَأَخُّرِ الْفَرَجِ أَنْ نَهْلِکَ فَصَلَّی نُوحٌ (علیه السلام) ثُمَّ قَالَ یَا رَبِّ لَمْ یَبْقَ مِنْ أَصْحَابِی إِلَّا هَذِهِ الْعِصَابَهًُْ وَ إِنِّی أَخَافُ عَلَیْهِمُ الْهَلَاکَ إِنْ تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الْفَرَجُ فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ قَدْ أَجَبْتُ دُعَاءَکَ فَاصْنَعِ الْفُلْکَ وَ کَانَ بَیْنَ إِجَابَهًِْ الدُّعَاءِ وَ بَیْنَ الطُّوفَانِ خَمْسُونَ سَنَهًْ.
امام صادق (علیه السلام)- عبدالله‌بن‌فضل هاشمی گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: «زمانی که خدای تبارک‌وتعالی نبوّت حضرت نوح (علیه السلام) را آشکار کرد و به پیروان وی یقین به پیروزی داد، آزمون [الهی] شدّت یافت و غوغا و جنجال بالا گرفت تا اینکه کار به سختی بیشتری برای پیروان [نوح] رسید. و گاهی نوح را چنان کتک می زدند که سه روز بی هوش بر زمین می افتاد و خون از گوشش جاری می شد. سپس بعد از سه روز به هوش می آمد. این اتّفاقات مربوط به سیصد سال پس از نبوّت نوح است و در طول این مدت نوح. مخفیانه آنان را دعوت می‌کرد و آنان اجابتش نمی‌کردند، آشکارا آنان را دعوت می‌کرد، روی برمی‌گرداندند. پس، بعد از سیصد سال تصمیم گرفت آنان را نفرین کند. پس از نماز صبح نشست تا آنان را نفرین کند. از آسمان هفتم گروهی شامل سه فرشته به سوی او پایین آمده، بر او سلام کرده و گفتند: «ای پیامبر خدا، درخواستی داریم». فرمود: «چه درخواستی»؟ گفتند: «نفرین بر قومت را به تأخیر بینداز، چراکه این، اوّلین خشم خداوند در زمین است». فرمود: «نفرین بر آنان را سیصد سال دیگر به تأخیر انداختم». و به‌سوی آنان بازگشت و به فعالیّت گذشته‌ی خود پرداخت و آنان نیز کار گذشته‌ی خود را ادامه دادند. وقتی سیصد سال دیگر گذشت و از ایمان آوردن آنان ناامید شد. در وقت چاشت نشست تا آنان را نفرین کند. پس گروهی از آسمان ششم بر او فرود آمده، بر او سلام کردند و گفتند: «صبح زود بیرون آمده و در وقت چاشت نزد تو آمده‌ایم»، سپس همان خواسته‌ی گروه آسمان هفتم را از او درخواست کردند و او همانند پاسخی که به آنان داد، به اینان نیز داد و آن حضرت برای دعوت‌کردن قوم خویش به‌سوی آنان رفت، امّا دعوت او جز بر فرار آنان نیفزود، تا اینکه سیصد سال باقی مانده از نهصد سال نیز گذشت. پس شیعیان نزد او آمدند و از آنچه از سوی عامه و طاغوتیان به آنان می‌رسید شکایت کردند و درخواست دعا برای رفع گرفتاری کردند. پس درخواست آنان را اجابت کرده نماز خواند و دعا کرد. جبرئیل (علیه السلام) بر او نازل شد و گفت: «همانا خداوند تبارک‌وتعالی دعایت را اجابت کرده است. به پیروانت بگو: «خرما خورده و هسته‌اش را بکارند و از آن مراقبت کنند تا ثمر دهد. هرگاه ثمر داد، اندوه آنان را می‌زدایم»». خدا را حمد و ستایش کرده و آنان را از این کار آگاه کرد. آن‌ها به یکدیگر بشارت دادند، نوح نیز آنچه را خداوند به او وحی کرده بود، به آنان خبر داد. چنین کردند و از آن مراقبت کردند تا ثمر داد. سپس میوه را نزد نوح (علیه السلام) برده و از او خواستند وعده را برایشان محقّق سازد. پس نوح در این‌باره از خداوند پرسید. خداوند به او وحی کرد: «به آنان بگو: «این خرما را بخورید و هسته را بکارید پس هرگاه ثمر داد، اندوهتان را می‌زدایم». وقتی گمان کردند که خلف وعده شده است، یک سوّم آنان [از دینشان] منحرف شدند و دو سوّم باقی ماندند. پس خرما را خورده و هسته‌اش را کاشتند و زمانی که ثمر داد، میوه‌اش را نزد نوح (علیه السلام) آورده و درخواست عملی شدن وعده را کردند. نوح (علیه السلام) از خداوند این مطلب را درخواست کرد، به او وحی فرستاد که: «به آنان بگو این خرما را بخورید و هسته را بکارید». پس یک‌سوّم دیگر منحرف شدند و یک‌سوّم باقی ماندند. پس خرما را خورده و هسته را گاشتنند، وقتی ثمر داد، میوه را نزد نوح (علیه السلام) آورده و به او گفتند: «از ما جز تعداد اندکی باقی نمانده است و ما بر خویش بیمناکیم که اگر فرج به تأخیر افتد، هلاک شویم، پس نوح (علیه السلام) نماز خواند، سپس فرمود: «پروردگارا، از یارانم جز این گروه کسی باقی نمانده است و اگر فرج آنان را به تأخیر اندازی، از هلاکت آنان می‌ترسم». پس خدای عزّوجلّ به او وحی کرد: «دعوتت را اجابت کردم، پس کشتی را بساز»! میان اجابت دعا و طوفان پنجاه سال فاصله بود.
Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Fadl al-Hashimi said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: "When Allah the Blessed and Exalted made manifest the prophethood of Nuh (peace be upon him) and gave his followers certainty of victory, the [divine] trial intensified and the uproar and turmoil grew, until the matter reached greater hardship for the followers [of Nuh]. At times they would beat Nuh so severely that he would fall unconscious on the ground for three days with blood flowing from his ear. Then, after three days, he would regain consciousness. These events took place three hundred years after the prophethood of Nuh, and throughout this period Nuh called them secretly and they did not answer him, and he called them openly and they turned away. So, after three hundred years, he decided to invoke against them. He sat down after the dawn prayer to invoke against them. A delegation from the seventh heaven, consisting of three angels, descended to him, greeted him with salaam and said: 'O Prophet of Allah, we have a request.' He said: 'What is it?' They said: 'Delay the invocation against your people, for this would be the first assault of Allah the Mighty and Majestic upon the earth.' He said: 'I have delayed the invocation against them for another three hundred years.' He returned to them and resumed his former activity, and they too continued their former conduct. When another three hundred years passed and he despaired of their believing, he sat down at forenoon to invoke against them. Then a delegation from the sixth heaven descended upon him, greeted him with salaam and said: 'We came out early in the morning and have reached you at forenoon.' Then they asked of him the same as the delegation of the seventh heaven had asked, and he gave them the same reply he had given the others. And that noble one went to his people to call them, but his call only increased them in fleeing, until the remaining three hundred years of the nine hundred years also passed. Then the Shia came to him and complained of what was befalling them from the common people and the tyrants, and asked him to pray for the removal of their affliction. He responded to their request, performed prayer and supplicated. Jibril (peace be upon him) descended upon him and said: 'Indeed, Allah the Blessed and Exalted has answered your supplication. Tell your followers to eat dates, plant the pits, and tend to them until they bear fruit. When they bear fruit, I will remove the grief from them.'" He praised and glorified Allah and informed them of this. They gave one another glad tidings, and Nuh conveyed to them what Allah had revealed to him. They did so and tended to it until it bore fruit. Then they took the fruit to Nuh (peace be upon him) and asked him to fulfil the promise for them. Nuh asked Allah about this. Allah revealed to him: "Tell them: 'Eat these dates and plant the pits; when they bear fruit, I will remove your grief.'" When they thought that the promise had been broken, one-third of them apostatised [from their religion] and two-thirds remained. So they ate the dates and planted the pits, and when they bore fruit, they brought the fruit to Nuh (peace be upon him) and asked for the fulfilment of the promise. Nuh (peace be upon him) asked Allah about this matter, and He revealed to him: "Tell them: 'Eat these dates and plant the pits.'" So another one-third apostatised and one-third remained. They ate the dates and planted the pits, and when they bore fruit, they brought the fruit to Nuh (peace be upon him) and said to him: "Only a few of us remain, and we fear for ourselves that if relief is delayed further we will perish." Nuh (peace be upon him) prayed, then said: "O my Lord, none of my companions remain except this group, and I fear their destruction if You delay relief from them." Then Allah the Mighty and Majestic revealed to him: "I have answered your call, so build the Ark!" Between the answering of the supplication and the flood there was a gap of 50 years.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન ફદ્લ હાશમી કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ હઝરત નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની નબુવ્વત જાહેર કરી અને તેમના અનુયાયીઓને વિજયનો યકીન આપ્યો, ત્યારે [ઇલાહી] આઝમાઇશ તીવ્ર બની અને ગડબડ અને હંગામો વધી ગયો, ત્યાં સુધી કે વાત [નૂહના] અનુયાયીઓ માટે વધુ મુશ્કેલ થઈ ગઈ. અને ક્યારેક નૂહને એટલા માર મારતા કે તેઓ ત્રણ દિવસ સુધી બેહોશ થઈને જમીન પર પડ્યા રહેતા અને તેમના કાનમાંથી લોહી વહેતું. પછી ત્રણ દિવસ બાદ હોશમાં આવતા. આ ઘટનાઓ નૂહની નબુવ્વતના ત્રણસો વર્ષ પછીની છે અને આ સમયગાળા દરમિયાન નૂહ છૂપી રીતે તેમને દઅવત આપતા હતા અને તેઓ કબૂલ કરતા ન હતા, ખુલ્લેઆમ દઅવત આપતા તો મોઢું ફેરવી લેતા. પછી ત્રણસો વર્ષ પછી તેમણે નિર્ણય કર્યો કે તેમના પર બદદુઆ કરે. ફજરની નમાઝ પછી બેઠા જેથી તેમના પર બદદુઆ કરે. સાતમા આસમાનથી ત્રણ ફરિશ્તાઓનું એક જૂથ તેમની તરફ ઉતર્યું, તેમને સલામ કર્યો અને કહ્યું: 'હે અલ્લાહના પયગંબર, અમારી એક વિનંતી છે.' ફરમાવ્યું: 'શું વિનંતી છે?' કહ્યું: 'આપની કૌમ પર બદદુઆને મુલતવી રાખો, કારણ કે આ જમીન પર અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનો પ્રથમ કોપ હશે.' ફરમાવ્યું: 'મેં તેમના પર બદદુઆને બીજા ત્રણસો વર્ષ મુલતવી રાખી.' અને તેમની તરફ પાછા ફર્યા અને પોતાની પહેલાંની પ્રવૃત્તિ ચાલુ રાખી અને તેઓએ પણ પોતાનું પહેલાંનું કામ ચાલુ રાખ્યું. જ્યારે બીજા ત્રણસો વર્ષ પસાર થયા અને તેમના ઈમાન લાવવાથી નિરાશ થયા, ત્યારે ચાસ્તના સમયે બેઠા જેથી તેમના પર બદદુઆ કરે. પછી છઠ્ઠા આસમાનથી એક જૂથ તેમના પર ઉતર્યું, તેમને સલામ કર્યો અને કહ્યું: 'અમે વહેલી સવારે નીકળ્યા છીએ અને ચાસ્તના સમયે આપની પાસે આવ્યા છીએ,' પછી સાતમા આસમાનના જૂથે જે વિનંતી કરી હતી તે જ વિનંતી તેમની પાસેથી કરી અને તેમણે તેમને પણ એ જ જવાબ આપ્યો જે પહેલાં તેઓને આપ્યો હતો, અને તે હઝરત પોતાની કૌમને દઅવત આપવા માટે તેમની તરફ ગયા, પરંતુ તેમની દઅવત તેમને ભાગવામાં જ વધારો કરતી હતી, ત્યાં સુધી કે નવસો વર્ષોના બાકી રહેલા ત્રણસો વર્ષ પણ પસાર થઈ ગયા. પછી શિયાઓ તેમની પાસે આવ્યા અને આમ લોકો અને તાગૂતોની તરફથી તેમને જે તકલીફ પહોંચતી હતી તેની ફરિયાદ કરી અને મુસીબત દૂર થવા માટે દુઆની વિનંતી કરી. તેમણે તેમની વિનંતી કબૂલ કરી, નમાઝ પઢી અને દુઆ કરી. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) તેમના પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: 'ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આપની દુઆ કબૂલ કરી છે. આપના અનુયાયીઓને કહો: ખજૂર ખાય અને તેની ગોટલી વાવે અને તેની સંભાળ રાખે ત્યાં સુધી કે તે ફળ આપે. જ્યારે ફળ આપે, હું તેમના દુઃખને દૂર કરીશ.' અલ્લાહની હમ્દ અને પ્રશંસા કરી અને તેમને આ વાતથી માહિતગાર કર્યા. તેઓએ એકબીજાને ખુશખબર આપી, નૂહે પણ જે વહી અલ્લાહે તેમને કરી હતી તેની તેમને ખબર આપી. તેમણે એ પ્રમાણે કર્યું અને તેની સંભાળ રાખી ત્યાં સુધી કે ફળ આપ્યું. પછી ફળ નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પાસે લઈ ગયા અને તેમને વિનંતી કરી કે વચન તેમના માટે પૂરું કરે. પછી નૂહે આ બાબતે અલ્લાહને પૂછ્યું. અલ્લાહે તેમને વહી કરી: 'તેમને કહો: આ ખજૂર ખાઓ અને ગોટલી વાવો, પછી જ્યારે ફળ આપે, હું તમારું દુઃખ દૂર કરીશ.' જ્યારે તેઓએ વિચાર્યું કે વચન તોડવામાં આવ્યું છે, તો તેમાંથી એક તૃતીયાંશ [પોતાના દીનથી] ભટકી ગયા અને બે તૃતીયાંશ બાકી રહ્યા. પછી ખજૂર ખાધી અને તેની ગોટલી વાવી અને જ્યારે ફળ આપ્યું, ત્યારે ફળ નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પાસે લઈ આવ્યા અને વચન પૂરું થવાની વિનંતી કરી. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહથી આ બાબત વિનંતી કરી, તેમને વહી મોકલી કે: 'તેમને કહો આ ખજૂર ખાઓ અને ગોટલી વાવો.' પછી બીજા એક તૃતીયાંશ ભટકી ગયા અને એક તૃતીયાંશ બાકી રહ્યા. પછી ખજૂર ખાધી અને ગોટલી વાવી, જ્યારે ફળ આપ્યું, ફળ નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પાસે લઈ આવ્યા અને તેમને કહ્યું: 'અમારામાંથી ફક્ત થોડા જ બાકી રહ્યા છે અને અમે પોતાના પર ડરીએ છીએ કે જો ફરજ મુલતવી થશે તો હલાક થઈ જઈશું,' પછી નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ નમાઝ પઢી, પછી ફરમાવ્યું: 'હે પરવરદિગાર, મારા સાથીઓમાંથી આ જૂથ સિવાય કોઈ બાકી નથી અને જો તું તેમના ફરજને મુલતવી રાખશે, તો હું તેમની હલાકતથી ડરું છું.' પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેમને વહી કરી: 'મેં તારી દઅવત કબૂલ કરી, તો કશ્તી બનાવ!' દુઆ કબૂલ થવા અને તૂફાન વચ્ચે 50 વર્ષનું અંતર હતું.