سورة نوح

Verse 23 of 28

71:23

وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً

و گفتند: دست از معبودان خود برنداريد [بخصوص] بت‌هاي «ودّ»، «سُواع»، «يَغُوث»، «يعوق» و «نسر» را رها نكنيد.

And they say: By no means leave your gods, nor leave Wadd, nor Suwa; nor Yaghus, and Yauq and Nasr.

અને તેમણે લોકોને કહ્યું કે તમારા ખુદાઓને છોડી ન દેતા; અને વદ, સૂવાઅ, યગૂસ, યઊક તથા નસ્રને છોડી ન દેજો. (મૂર્તિઓના નામ)

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا قَالَ کَانَ قَوْمٌ مُؤْمِنُونَ قَبْلَ نُوحٍ (علیه السلام) عَلَی نَبِیِّنَا وَ آلِهِ وَ فَمَاتُوا فَحَزِنَ عَلَیْهِمُ النَّاسُ فَجَاءَ إِبْلِیسُ فَاتَّخَذَ لَهُمْ صُوَرَهُمْ لِیَأْنَسُوا بِهَا فَأَنِسُوا بِهَا فَلَمَّا جَاءَهُمُ الشِّتَاءُ أَدْخَلُوهُمُ الْبُیُوتَ فَمَضَی ذَلِکَ الْقَرْنُ وَ جَاءَ الْقَرْنُ الْآخَرُ فَجَاءَهُمْ إِبْلِیسُ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ هَؤُلَاءِ آلِهَهًٌْ کَانُوا آبَاؤُکُمْ یَعْبُدُونَهَا فَعَبَدُوهُمْ وَ ضَلَّ مِنْهُمْ بَشَرٌ کَثِیرٌ فَدَعَا عَلَیْهِمْ نُوحٌ فَأَهْلَکَهُمُ اللَّهُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا؛ قوم مؤمنی قبل از حضرت نوح (علیه السلام) زندگی می‌کردند و پس از مدّتی مردند. مردم برای آن‌ها خیلی ناراحت شدند. ابلیس مجسمه‌ها و صورت‌هایی از آن قوم درست کرد تا اینکه مردم به آن مجسّمه‌ها خو گرفتند و هنگامی که زمستان فرا رسید، آن مجسمه‌ها را وارد منزل خویش کردند. آن قرن سپری شد و قرن دیگر فرا رسید. ابلیس نزد آنان آمد و به آنان گفت: «پدران شما این مجسّمه‌ها را پرستش می‌کردند». پس آن مجسّمه‌ها را پرستیدند و بسیاری از آنان گمراه شدند. لذا نوح (علیه السلام) علیه آنان دعا کرد تا اینکه خداوند آنان را نابود کرد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا [And they said: By no means leave your gods, nor leave Wadd]; a believing people lived before Nuh (peace be upon him), and after a time they died. The people were greatly grieved over them. Iblis made statues and images of that people, until the people grew attached to those statues, and when winter came, they brought those statues into their homes. That generation passed away and another generation came. Iblis came to them and said to them: 'Your fathers used to worship these statues.' So they worshipped those statues and many of them went astray. Therefore Nuh (peace be upon him) prayed against them, until Allah destroyed them.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا [અને તેઓએ કહ્યું: તમારા દેવોને છોડશો નહીં, અને વદ્દને પણ છોડશો નહીં]; નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પહેલાં એક મોમિન કોમ જીવતી હતી અને થોડા સમય પછી તેઓ મૃત્યુ પામ્યા. લોકો તેમના માટે ખૂબ દુઃખી થયા. ઇબ્લીસે તે કોમની મૂર્તિઓ અને છબીઓ બનાવી, જેથી લોકો તે મૂર્તિઓ સાથે અભ્યસ્ત થઈ ગયા અને જ્યારે શિયાળો આવ્યો, ત્યારે તે મૂર્તિઓને પોતાના ઘરોમાં લઈ ગયા. તે સદી પસાર થઈ ગઈ અને બીજી સદી આવી. ઇબ્લીસ તેમની પાસે આવ્યો અને તેમને કહ્યું: 'તમારા બાપ-દાદાઓ આ મૂર્તિઓની પૂજા કરતા હતા.' તેથી તેઓએ તે મૂર્તિઓની પૂજા કરી અને તેમાંથી ઘણા ગુમરાહ થઈ ગયા. તેથી નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમની વિરુદ્ધ દુઆ કરી, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તેમને નષ્ટ કરી દીધા.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حَرِیزٍ عَنْ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً قَالَ کَانُوا یَعْبُدُونَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ فَمَاتُوا فَضَجَّ قَوْمُهُمْ وَ شَقَّ ذَلِکَ عَلَیْهِمْ فَجَاءَهُمْ إِبْلِیسُ لَعَنَهُ اللَّهُ فَقَالَ لَهُمْ أَتَّخِذُ لَکُمْ أَصْنَاماً عَلَی صُوَرِهِمْ فَتَنْظُرُونَ إِلَیْهِمْ وَ تَأْنِسُونَ بِهِمْ وَ تَعْبُدُونَ اللَّهَ فَأَعَدَّ لَهُمْ أَصْنَاماً عَلَی مِثَالِهِمْ فَکَانُوا یَعْبُدُونَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَ یَنْظُرُونَ إِلَی تِلْکَ الْأَصْنَامِ فَلَمَّا جَاءَهُمُ الشِّتَاءُ وَ الْأَمْطَارُ أَدْخَلُوا الْأَصْنَامَ الْبُیُوتَ فَلَمْ یَزَالُوا یَعْبُدُونَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ حَتَّی هَلَکَ ذَلِکَ الْقَرْنُ وَ نَشَأَ أَوْلَادُهُمْ فَقَالُوا إِنَّ آبَاءَنَا کَانُوا یَعْبُدُونَ هَؤُلَاءِ فَعَبَدُوهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً الْآیَهًَْ.

امام صادق (علیه السلام)- حریز از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که درباره‌ی تفسیر آیه: وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً؛ فرمود: «ودّ، سواع، یغوث، یعوق، و نسر، [در زمان حضرت نوح (علیه السلام)] بندگانی بودند که خداوند متعال را عبادت می‌نمودند، و وقتی از دنیا رفتند، طایفه و قبیله‌ی آن‌ها غمگین و افسرده شدند. و ضجّه و زاری نمودند و سخت گریستند، شیطان [که یگانه دشمن سعادت و تقوی و عبادت بشر است وقت را غنیمت شمرد و] به نزد ایشان آمد و گفت: «[این‌قدر گریه نکنید و خود را به زحمت نیندازید] من برای شما بت‌هایی شبیه آن‌ها می‌سازم تا به آن‌ها انس بگیرید و آرام شوید و بتوانید خدا را عبادت نمایید [آن مردم جاهل قبول کردند و] شیطان بت‌هایی شبیه به، ودّ، سواع، یغوث، یعوق و نسر، ساخت و آن مردم هنگام عبادت [به دستور شیطان بت‌ها را] مقابل خود می‌گذاشتند، هنگامی‌که فصل زمستان و بارندگی شد [و از ترس سردی هوا به خانه‌های خود رفتند] آن بت‌ها را هم به اطاق‌ها بردند و این رویه را داشتند تا مردند. و زمان فرزندانشان که شد گفتند: «پدران ما این‌ها را عبادت می‌نمودند و ما هم باید [از پدران خود پیروی نماییم و این بت‌ها را] عبادت کنیم». [و رفته رفته بت‌پرستی رواج یافت و شروع گردید] و آیه: وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً، اشاره به همین مطلب است.

Imam Sadiq (peace be upon him): Hariz narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) that concerning the interpretation of the verse: وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً [And they said: By no means leave your gods, nor leave Wadd, nor Suwa, nor Yaghuth, and Yauq and Nasr], he said: "Wadd, Suwa, Yaghuth, Yauq, and Nasr were [in the time of Prophet Nuh (peace be upon him)] servants who worshipped Allah the Exalted. When they passed away, their tribe and clan became sorrowful and grieved, and they wailed and wept bitterly. Satan [who is the sole enemy of mankind's felicity, piety, and worship, seized the opportunity and] came to them and said: '[Do not weep so much and do not put yourselves to trouble] I will make for you idols resembling them so that you may become familiar with them and be comforted, and be able to worship Allah.' [Those ignorant people accepted, and] Satan made idols resembling Wadd, Suwa, Yaghuth, Yauq, and Nasr, and those people, when worshipping, would place [the idols, by Satan's instruction] in front of them. When the season of winter and rain came [and out of fear of the cold they went into their houses], they took those idols into the rooms as well, and they continued this practice until they died. When the time of their children came, they said: 'Our fathers used to worship these, and we too must [follow our fathers and] worship [these idols].' [And gradually idolatry spread and took hold], and the verse: وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً [nor leave Wadd, nor Suwa, nor Yaghuth, and Yauq and Nasr] is a reference to this very matter."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હરીઝ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે આયત: وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً [અને તેઓએ કહ્યું: તમારા દેવોને હરગિઝ ન છોડો, અને વદ્દ, સુવા, યગૂસ, યઊક અને નસ્રને ન છોડો] ની તફસીર વિશે ફરમાવ્યું: "વદ્દ, સુવા, યગૂસ, યઊક અને નસ્ર [હઝરત નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ના સમયમાં] એવા બંદાઓ હતા જેઓ અલ્લાહ તઆલાની ઇબાદત કરતા હતા, અને જ્યારે તેઓ દુનિયામાંથી ચાલ્યા ગયા ત્યારે તેમની કોમ અને કબીલો ગમગીન અને ઉદાસ થઇ ગયા. અને તેઓએ ચીસો અને રુદન કર્યું અને સખત રડ્યા. શેતાન [જે માનવીની સૌભાગ્ય, તકવા અને ઇબાદતનો એકમાત્ર દુશ્મન છે, તકને ગનીમત સમજી અને] તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: '[આટલું ન રડો અને પોતાને તકલીફમાં ન નાખો] હું તમારા માટે તેમના જેવી મૂર્તિઓ બનાવીશ જેથી તમે તેમની સાથે અનુસ (લાગણી) અનુભવો અને શાંત થાઓ અને અલ્લાહની ઇબાદત કરી શકો.' [તે જાહિલ લોકોએ સ્વીકારી લીધું અને] શેતાને વદ્દ, સુવા, યગૂસ, યઊક અને નસ્ર જેવી મૂર્તિઓ બનાવી અને તે લોકો ઇબાદતના સમયે [શેતાનના હુકમથી મૂર્તિઓને] પોતાની સામે મૂકતા હતા. જ્યારે શિયાળા અને વરસાદની ઋતુ આવી [અને ઠંડીના ડરથી પોતાના ઘરોમાં ગયા] ત્યારે તેઓ તે મૂર્તિઓને પણ ઓરડામાં લઇ ગયા અને આ રીત તેઓ મરતાં સુધી ચાલુ રહી. અને જ્યારે તેમના બાળકોનો સમય આવ્યો ત્યારે તેઓએ કહ્યું: 'અમારા બાપ-દાદાઓ આમની ઇબાદત કરતા હતા અને અમારે પણ [અમારા બાપ-દાદાઓનું અનુસરણ કરવું જોઇએ અને આ મૂર્તિઓની] ઇબાદત કરવી જોઇએ.' [અને ધીરે ધીરે મૂર્તિપૂજા પ્રચલિત થઇ અને શરૂ થઇ] અને આયત: وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً [અને વદ્દ, સુવા, યગૂસ, યઊક અને નસ્રને ન છોડો] આ જ બાબત તરફ ઇશારો છે."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَن الْمُفَضَّلِ‌بْنِ‌عُمَرَ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) بِالْکُوفَهًِْ ... فقَالَ لی انْزِلْ فَإِنَّ هَذَا الْمَوْضِعَ کَانَ مَسْجِدَ الْکُوفَهًِْ الْأَوَّلَ الَّذِی خَطَّهُ آدَمُ (علیه السلام) فقَامَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) فَصَلَّی الظُّهْرَ وَ الْعَصْرَ ثُمَّ انْصَرَفَ مِنَ الْمَسْجِدِ فَالْتَفَتَ عَنْ یَسَارِهِ وَ أَشَارَ بِیَدِهِ إِلَی مَوْضِعِ دَارِ الدَّارِیِّینَ وَ هُوَ مَوْضِعُ دَارِ ابْنِ حَکِیمٍ وَ ذَاکَ فُرَاتٌ الْیَوْمَ فَقَالَ لِی یَا مُفَضَّلُ وَ هَاهُنَا نُصِبَتْ أَصْنَامُ قَوْمِ نُوحٍ (علیه السلام) یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً.

امام صادق (علیه السلام)- مفضّل‌بن‌عمر می‌گوید: در آن هنگام که امام صادق (علیه السلام) برای دیدار با ابوالعباس [سفّاح نخستین خلیفه عبّاسی] به کوفه آمد... فرمود: «پایین بیا که اینجا مسجد اوّل کوفه بوده است که آدم (علیه السلام) [نقشه‌ی] آن را رسم کرده بود ... سخن امام صادق (علیه السلام) در وقت زوال خورشید قطع شد. پس برخاسته و نماز ظهر و سپس عصر را به‌جای آورد. سپس از مسجد بیرون آمد، پس به سمت چپ خویش توجّه نموده و با دست به محل دارالداریین اشاره کرد که در محل خانه ابن‌حکیم همان فرات کنونی می‌باشد و به من فرمود: «ای مفضل، بت‌های قوم نوح: یغوث، یعوق و نسر در اینجا نصب شدند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Mufaddal ibn Umar says: At the time when Imam Sadiq (peace be upon him) came to Kufa to meet Abu al-Abbas [al-Saffah, the first Abbasid caliph]... he said: "Come down, for this place was the first mosque of Kufa, whose [plan] Adam (peace be upon him) had drawn... Imam Sadiq's (peace be upon him) speech was interrupted at the time of the sun's decline. So he rose and performed the Zuhr prayer and then the Asr prayer. Then he came out of the mosque, turned to his left, and pointed with his hand to the location of Dar al-Dariyyin, which is at the site of the house of Ibn Hakim, the same Euphrates of today, and said to me: 'O Mufaddal, the idols of the people of Nuh: Yaghuth, Yauq, and Nasr were set up here.'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફદ્દલ બિન ઉમર કહે છે: જ્યારે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) અબુલ અબ્બાસ [સફ્ફાહ, પ્રથમ અબ્બાસી ખલીફા] ને મળવા માટે કૂફા આવ્યા... ફરમાવ્યું: "નીચે આવો કે અહીં કૂફાની પહેલી મસ્જિદ હતી જેનો [નકશો] આદમ (અલયહિસ્સલામ) એ દોર્યો હતો... ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ની વાત સૂર્યના ઢળવાના સમયે અટકી ગઇ. પછી ઊભા થયા અને ઝોહરની અને ત્યાર બાદ અસ્રની નમાઝ અદા કરી. પછી મસ્જિદમાંથી બહાર આવ્યા, પોતાની ડાબી બાજુ ધ્યાન આપ્યું અને હાથથી દારુલ દારિય્યીનની જગ્યા તરફ ઇશારો કર્યો જે ઇબ્ને હકીમના ઘરની જગ્યાએ છે, એ જ આજનો ફુરાત છે, અને મને ફરમાવ્યું: 'ઓ મુફદ્દલ, નૂહની કોમની મૂર્તિઓ: યગૂસ, યઊક અને નસ્ર અહીં સ્થાપિત કરવામાં આવી હતી.'"

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ بُرَیْدِ‌بْنِ‌مُعَاوِیَهًَْ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ فِی مَسْجِدِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ إِبْلِیسَ اللَّعِینَ هُوَ أَوَّلُ مَنْ صَوَّرَ صُورَهًًْ عَلَی مِثَالِ آدَمَ (علیه السلام) لِیَفْتِنَ بِهِ النَّاسَ وَ یُضِلَّهُمْ عَنْ عِبَادَهًِْ اللَّهِ تَعَالَی وَ کَانَ وَدٌّ فِی وُلْدِ قَابِیلَ وَ کَانَ خَلِیفَهًَْ قَابِیلَ عَلَی وُلْدِهِ وَ عَلَی مَنْ بِحَضْرَتِهِمْ فِی سَفْحِ الْجَبَلِ یُعَظِّمُونَهُ وَ یُسَوِّدُونَهُ فَلَمَّا أَنْ مَاتَ وَدٌّ جَزِعَ عَلَیْهِ إِخْوَتُهُ وَ خَلَّفَ عَلَیْهِمْ ابْناً یُقَالُ لَهُ سُوَاعٌ فَلَمْ یُغْنِ غَنَاءَ أَبِیهِ مِنْهُمْ فَأَتَاهُمْ إِبْلِیسُ فِی صُورَهًِْ شَیْخٍ فَقَالَ قَدْ بَلَغَنِی مَا أُصِبْتُمْ بِهِ مِنْ مَوْتِ وَدٍّ عَظِیمِکُمْ فَهَلْ لَکُمْ فِی أَنْ أُصَوِّرَ لَکُمْ عَلَی مِثَالِ وَدٍّ صُورَهًًْ تَسْتَرِیحُونَ إِلَیْهَا وَ تَأْنِسُونَ بِهَا قَالُوا افْعَلْ فَعَمَدَ الْخَبِیثُ إِلَی الْآنُکِ فَأَذَابَهُ حَتَّی صَارَ مِثْلَ الْمَاءِ ثُمَّ صَوَّرَ لَهُمْ صُورَهًًْ مِثَالَ وَدٍّ فِی بَیْتِهِ فَتَدَافَعُوا عَلَی الصُّورَهًِْ یَلْثِمُونَهَا وَ یَضَعُونَ خُدُودَهُمْ عَلَیْهَا وَ یَسْجُدُونَ لَهَا وَ أَحَبَّ سُوَاعٌ أَنْ یَکُونَ التَّعْظِیمُ وَ السُّجُودُ لَهُ فَوَثَبَ عَلَی صُورَهًِْ وَدٍّ فَحَکَّهَا حَتَّی لَمْ یَدَعْ مِنْهَا شَیْئاً وَ هَمُّوا بِقَتْلِ سُوَاعٍ فَوَعَظَهُمْ وَ قَالَ أَنَا أَقُومُ لَکُمْ بِمَا کَانَ یَقُومُ بِهِ وَدٌّ وَ أَنَا ابْنُهُ فَإِنْ قَتَلْتُمُونِی لَمْ یَکُنْ لَکُمْ رَئِیسٌ فَمَالُوا إِلَی السُّوَاعِ بِالطَّاعَهًِْ وَ التَّعْظِیمِ فَلَمْ یَلْبَثْ سُوَاعٌ أَنْ مَاتَ وَ خَلَّفَ ابْناً یُقَالُ لَهُ یَغُوثُ فَجَزِعُوا عَلَی سُوَاعٍ فَأَتَاهُمْ إِبْلِیسُ وَ قَالَ أَنَا الَّذِی صَوَّرْتُ لَکُمْ صُورَهًَْ وَدٍّ فَهَلْ لَکُمْ أَنْ أَجْعَلَ لَکُمْ مِثَالَ سُوَاعٍ عَلَی وَجْهٍ لَا یَسْتَطِیعُ أَحَدٌ أَنْ یُغَیِّرَهُ قَالُوا فَافْعَلْ فَعَمَدَ إِلَی عُودٍ فَنَجَرَهُ وَ نَصَبَهُ لَهُمْ فِی مَنْزِلِ سُوَاعٍ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ ذَلِکَ الْعُوْدُ خِلَافاً لِأَنَّ إِبْلِیسَ عَمِلَ صُورَهًَْ سُوَاعٍ عَلَی خِلَافِ صُورَهًِْ وَدٍّ قَالَ فَسَجَدُوا لَهُ وَ عَظَّمُوهُ وَ قَالُوا لِیَغُوثَ مَا نَأْمَنُکَ عَلَی هَذَا الصَّنَمِ أَنْ تَکِیدَهُ کَمَا کَادَ أَبُوکَ مِثَالَ وَدٍّ فَوَضَعُوا عَلَی الْبَیْتِ حُرَّاساً وَ حُجَّاباً ثُمَّ کَانُوا یَأْتُونَ الصَّنَمَ فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ وَ یُعَظِّمُونَهُ أَشَدَّ مَا کَانُوا یُعَظِّمُونَ سُوَاعاً فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ یَغُوثُ قَتَلَ الْحَرَسَهًَْ وَ الْحُجَّابَ لَیْلًا وَ جَعَلَ الصَّنَمَ رَمِیماً فَلَمَّا بَلَغَهُمْ ذَلِکَ أَقْبَلُوا لِیَقْتُلُوهُ فَتَوَارَی مِنْهُمْ إِلَی أَنْ طَلَبُوهُ وَ رَأَّسُوهُ وَ عَظَّمُوهُ ثُمَّ مَاتَ وَ خَلَّفَ ابْناً یُقَالُ لَهُ یَعُوقُ فَأَتَاهُمْ إِبْلِیسُ فَقَالَ قَدْ بَلَغَنِی مَوْتُ یَغُوثُ وَ أَنَا جَاعِلٌ لَکُمْ مِثَالَهُ فِی شَیْءٍ لَا یَقْدِرُ أَحَدٌ أَنْ یُغَیِّرَهُ قَالُوا فَافْعَلْ فَعَمَدَ الْخَبِیثُ إِلَی حَجَرٍ أَبْیَضَ فَنَقَرَهُ بِالْحَدِیدِ حَتَّی صَوَّرَ لَهُمْ مِثَالَ یَغُوثَ فَعَظَّمُوهُ أَشَدَّ مِمَّا مَضَی وَ بَنَوْا عَلَیْهِ بَیْتاً مِنْ حَجَرٍ وَ تَبَایَعُوا أَنْ لَا یَفْتَحُوا بَابَ ذَلِکَ الْبَیْتِ إِلَّا فِی رَأْسِ کُلِّ سَنَهًٍْ وَ سُمِّیَتِ الْبَیْعَهًَْ یَوْمَئِذٍ لِأَنَّهُمْ تَبَایَعُوا وَ تَعَاقَدُوا عَلَیْهِ فَاشْتَدَّ ذَلِکَ عَلَی یَعُوقَ فَعَمَدَ إِلَی رَیْطَهًٍْ وَ خَلَقٍ فَأَلْقَاهَا فِی الْحَائِرِ ثُمَّ رَمَاهَا بِالنَّارِ لَیْلًا فَأَصْبَحَ الْقَوْمُ وَ قَدِ احْتَرَقَ الْبَیْتُ وَ الصَّنَمُ وَ الْحَرَسُ وَ ارْفَضَّ الصَّنَمُ مُلْقًی فَجَزِعُوا وَ هَمُّوا بِقَتْلِ یَعُوقَ فَقَالَ لَهُمْ إِنْ قَتَلْتُمْ رَئِیسَکُمْ فَسَدَتْ أُمُورُکُمْ فَکَفُّوا فَلَمْ یَلْبَثْ أَنْ مَاتَ یَعُوقُ وَ خَلَّفَ ابْناً یُقَالُ لَهُ نَسْرٌ فَأَتَاهُمْ إِبْلِیسُ فَقَالَ بَلَغَنِی مَوْتُ عَظِیمِکُمْ فَأَنَا جَاعِلٌ لَکُمْ مِثَالَ یَعُوقَ فِی شَیْءٍ لَا یَبْلَی فَقَالُوا افْعَلْ فَعَمَدَ إِلَی الذَّهَبِ وَ أَوْقَدَ عَلَیْهِ النَّارَ حَتَّی صَارَ کَالْمَاءِ وَ عَمِلَ مِثَالًا مِنَ الطِّینِ عَلَی صُورَهًِْ یَعُوقَ ثُمَّ أَفْرَغَ الذَّهَبَ فِیهِ ثُمَّ نَصَبَهُ لَهُمْ فِی دَیْرِهِمْ وَ اشْتَدَّ ذَلِکَ عَلَی نَسْرٍ وَ لَمْ یَقْدِرْ عَلَی دُخُولِ تِلْکَ الدَّیْرِ فَانْحَازَ عَنْهُمْ فِی فِرْقَهًٍْ قَلِیلَهًٍْ مِنْ إِخْوَتِهِ یَعْبُدُونَ نَسْراً وَ الْآخَرُونَ یَعْبُدُونَ الصَّنَمَ حَتَّی مَاتَ نَسْرٌ وَ ظَهَرَتْ نُبُوَّهًُْ إِدْرِیسَ فَبَلَغَهُ حَالُ الْقَوْمِ وَ أَنَّهُمْ یَعْبُدُونَ جِسْماً عَلَی مِثَالِ یَعُوقَ وَ أَنَّ نَسْراً کَانَ یُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَسَارَ إِلَیْهِمْ بِمَنْ مَعَهُ حَتَّی نَزَلَ مَدِینَهًَْ نَسْرٍ وَ هُمْ فِیهَا فَهَزَمَهُمْ وَ قُتِلَ مَنْ قُتِلَ وَ هَرَبَ مَنْ هَرَبَ فَتَفَرَّقُوا فِی الْبِلَادِ وَ أَمَرَ بِالصَّنَمِ فَحُمِلَ وَ أُلْقِیَ فِی الْبَحْرِ فَاتَّخَذَتْ کُلُّ فِرْقَهًٍْ مِنْهُمْ صَنَماً وَ سَمَّوْهَا بِأَسْمَائِهَا فَلَمْ یَزَالُوا بَعْدَ ذَلِکَ قَرْناً بَعْدَ قَرْنٍ لَا یَعْرِفُونَ إِلَّا تِلْکَ الْأَسْمَاءَ ثُمَّ ظَهَرَتْ نُبُوَّهًُْ نُوحٍ (علیه السلام) فَدَعَاهُمْ إِلَی عِبَادَهًِْ اللَّهِ وَحْدَهُ وَ تَرْکِ مَا کَانُوا یَعْبُدُونَ مِنَ الْأَصْنَامِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً.

امام باقر (علیه السلام)- بریدبن‌معاویه گوید: از امام باقر (علیه السلام) شنیدم که در مسجدالنّبی می‌فرمود: «ابلیس ملعون اوّلین کسی بود که مجسّمه‌ای به شکل آدمی ساخت تا مردم را گمراه کند و از عبادت خدا دور گرداند. ودّ از فرزندان قابیل و جانشین او در میان ایشان و ساکنان دامنه‌ی کوه بود. آن‌ها او را بزرگ می‌داشتند و سرور خود می‌دانستند. هنگامی که ودّ مُرد برادرانش برای او جزع کردند و پسر او را که سواع نام داشت جانشین او ساختند. امّا او جای خالی پدرش را برایشان پر نکرد. بنابراین ابلیس به صورت پیرمردی نزد ایشان آمد و گفت: «خبر مصیبت شما در مرگ بزرگتان ودّ به من رسیده است آیا می خواهید تمثالی به شکل او برایتان بسازم تا با آن انس گیرید و آرامش یابید»؟ گفتند: «بله چنین کن». پس آن خبیث سرب را ذوب کرد تا مثل آب شد آنگاه از آن تمثالی به شکل ودّ در خانه‌ی او ساخت. آن‌ها به‌سوی تمثال هجوم آوردند او را می‌بوسیدند و چهره‌هایشان را بر او می‌گذاشتند و برایش سجده می‌کردند. امّا سواع دوست داشت که این احترام و سجده برای او باشد پس به تمثال ودّ حمله کرد و آن را سائید آنقدر که چیزی از آن باقی نگذاشت. آن‌ها تصمیم به قتل وی گرفتند پس او نصیحتشان کرد و گفت: «آنچه را ودّ برای شما انجام می‌داد من انجام می‌دهم و من پسر او هستم اگر مرا بکشید رئیسی نخواهید داشت». پس به اطاعت و بزرگداشت او مایل شدند. دیری نگذشت که سواع هم مرد و پسرش یغوث را جانشین خود گذاشت. آن‌ها برای سواع جزع کردند. ابلیس دوباره نزد ایشان آمد و گفت: «من همانی هستم که تمثالی به شکل ودّ برایتان ساختم آیا می‌خواهید تمثالی به شکل سواع برایتان بسازم به گونه‌ای که هیچ‌کس نتواند آن را تغییر دهد»؟ گفتند: «چنین کن»! پس چوب عودی گرفت و آن را تراشید و در منزل سواع نصبش کرد. و عود به این جهت «خلاف» نامیده شد که ابلیس تمثال سواع را برخلاف تمثال ودّ از آن ساخت. پس مردم برای تمثال سواع سجده و تعظیم می‌کردند و به یغوث گفتند: «درباره‌ی این بت به تو اطمینانی نداریم که علیه آن مکر نکنی چنانچه پدرت با تمثال ودّ کرد. پس نگهبان‌هایی برای خانه گذاشتند و آن‌ها در یک روز مشخص پیش بت می‌آمدند و آن را بیشتر از سواع بزرگ می‌داشتند. وقتی یغوث این را دید، شبی نگهبان‌ها را کشت و بت را تبدیل به خاکستر کرد. وقتی خبر به آن‌ها رسید خواستند او را بکشند که او فرار کرد امّا بعداً او را خواستند و رئیس کرده و بزرگش داشتند تا اینکه مرد و پسرش یعوق جانشین او شد. پس ابلیس آمد و گفت: «خبر مرگ یغوث به من رسیده و من تمثالی از او می‌سازم که هیچ‌کس نتواند تغییرش دهد». گفتند: «چنین کن»! پس آن خبیث سنگ سفیدی را با آهن تراشید و تمثالی به شکل یغوث برایشان ساخت. پس آن‌ها به شدّت آن را تعظیم کردند و خانه‌ای از سنگ برایش ساختند و عهد کردند که درب این خانه را باز نکنند مگر در آغاز هر سال. و «بیعت» از آن روز نامیده شد زیرا آن‌ها بر آن عهد و قرار گذاشتند. این مسأله بر یعوق گران آمد؛ پس پارچه کهنه‌هایی جمع کرد و در آن خانه انداخت و شب هنگام آن‌ها را آتش زد وقتی که صبح شد مردم دیدند خانه و بت و نگهبان‌ها سوخته‌اند و بت به رو بر زمین افتاده پس ناراحت شدند و تصمیم به قتل یعوق گرفتند. او گفت: «اگر رئیس خود را بکشید اوضاعتان خراب می‌شود». پس دست نگه داشتند تا اینکه یعوق مرد و پسرش نسر جانشین او شد. ابلیس آمد و گفت: «خبر مرگ بزرگتان به من رسیده و من می‌خواهم تمثال یعوق را از چیزی بسازم که کهنه نشود». گفتند: «چنین کن»! پس طلا آورد و در آن آتش انداخت تا اینکه ذوب شد و تمثالی از گِل به شکل یعوق ساخت و طلا را در آن ریخت و در دِیر آن‌ها قرار داد این مطلب بر نسر گران آمد ولی نتوانست وارد دِیر شود. پس با گروهی اندک از برادرانش از آن‌ها کناره گرفت و آن گروه، نسر را عبادت می‌کردند و دیگران بت می‌پرستیدند تا اینکه نسر مرد و نبوّت ادریس ظاهر شد و خبر آن قوم و اینکه تمثالی به شکل یعوق و نیز نسر را می پرستند، به وی رسید پس با گروهی به‌سوی ایشان روانه شد و وارد شهر نسر شد و آن‌ها را شکست داد و عدّه‌ای کشته شده و عدّه‌ای فرار کرده در شهرها پراکنده شدند. پس دستور داد که بت را بیاورند و در دریا اندازند. پس هر گروهی از ایشان برای خود بتی قرار داد و اسم‌هایی برایش گذاشت و در طی قرن‌ها بر این حال بودند و غیر از این اسم‌ها نمی‌شناختند تا اینکه نبوّت نوح ظاهر شد و آن‌ها را به عبادت خدای واحد و ترک عبادت بت‌ها دعوت کرد. پس بعضیشان گفتند: لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً.

Imam Baqir (peace be upon him): Burayd ibn Muawiya said: I heard Imam Baqir (peace be upon him) saying in Masjid al-Nabi: "Iblis the accursed was the first to fashion a statue in the form of a human, in order to lead people astray and turn them away from the worship of Allah. Wadd was among the descendants of Qabil (Cain) and his successor among them and among the dwellers at the foot of the mountain. They exalted him and regarded him as their chief. When Wadd died, his brothers grieved for him and set his son, named Suwa, as his successor. But he did not fill his father's place for them. So Iblis came to them in the form of an old man and said: 'The news of your calamity in the death of your great one, Wadd, has reached me. Would you like me to make for you an image in his likeness, so that you may find intimacy and comfort with it?' They said: 'Yes, do so.' So that vile one melted lead until it became like water, and then made from it an image in the likeness of Wadd inside his house. They rushed to the image, kissing it, placing their cheeks upon it and prostrating to it. But Suwa wished that this reverence and prostration be for him, so he attacked the image of Wadd and scraped it until nothing of it remained. They resolved to kill him, but he counselled them and said: 'What Wadd used to do for you, I shall do, and I am his son. If you kill me, you will have no chief.' So they inclined to obey and honour him. It was not long before Suwa too died, leaving his son Yaghuth as his successor. They grieved for Suwa. Iblis came to them again and said: 'I am the one who made for you the image in the likeness of Wadd. Would you like me to make for you an image in the likeness of Suwa in such a way that no one will be able to alter it?' They said: 'Do so!' So he took a piece of aloeswood, carved it, and set it up in Suwa's dwelling. And that wood was called 'khilaf' (opposition) because Iblis made the image of Suwa contrary to (khilaf) the image of Wadd. So the people prostrated and paid reverence to the image of Suwa, and they said to Yaghuth: 'We do not trust you with this idol, that you may not plot against it as your father plotted against the image of Wadd.' So they set guards over the house, and they would come to the idol on one specific day and exalt it more than they had exalted Suwa. When Yaghuth saw this, one night he killed the guards and reduced the idol to dust. When the news reached them, they wanted to kill him, but he fled. Later, however, they sought him out, made him chief and honoured him, until he died and his son Yauq succeeded him. Then Iblis came and said: 'The news of Yaghuth's death has reached me, and I shall make for you an image of him that no one will be able to alter.' They said: 'Do so!' So that vile one chiselled a white stone with iron and fashioned for them an image in the likeness of Yaghuth. They venerated it intensely, built a house of stone over it, and pledged themselves not to open the door of that house except at the beginning of each year. And 'bay'a' (pact) was named from that day, because they made a covenant and pledge upon it. This weighed heavily upon Yauq, so he gathered old rags, threw them into that house, and at night set them on fire. When morning came, the people saw that the house, the idol and the guards had been burnt, and the idol had fallen face down. They grieved and resolved to kill Yauq. He said to them: 'If you kill your chief, your affairs will fall into ruin.' So they held back, until Yauq died and his son Nasr succeeded him. Iblis came and said: 'The news of your great one's death has reached me, and I wish to make for you an image of Yauq from something that will not decay.' They said: 'Do so!' So he brought gold, cast fire upon it until it melted, made a clay mould in the shape of Yauq, poured the gold into it, and set it up for them in their temple. This weighed heavily upon Nasr, but he could not enter that temple. So he withdrew from them with a small group of his brothers, and that group worshipped Nasr, while the others worshipped the idol, until Nasr died and the prophethood of Idris appeared. The condition of that people reached him — that they were worshipping a body in the likeness of Yaghuth, and that Nasr was being worshipped besides Allah. So he marched against them with those who were with him until he reached the city of Nasr, where they were. He defeated them; some were killed and some fled, and they were scattered throughout the lands. He ordered that the idol be brought and cast into the sea. Then every group among them took for itself an idol and named them with those names, and they continued thus, generation after generation, knowing nothing but those names, until the prophethood of Nuh (peace be upon him) appeared and he called them to the worship of the One Allah and to abandoning the idols they worshipped. So some of them said: لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً [Do not forsake your gods, and do not forsake Wadd, nor Suwa, nor Yaghuth, and Yauq and Nasr]."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): બુરૈદ બિન મુઆવિયા કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી મસ્જિદે નબવીમાં સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવતા હતા: "ઇબ્લીસ મલઊન સૌપ્રથમ વ્યક્તિ હતો જેણે માણસના રૂપમાં એક મૂર્તિ બનાવી, જેથી લોકોને ગુમરાહ કરે અને અલ્લાહની ઇબાદતથી દૂર કરે. વદ્દ કાબીલના સંતાનોમાંથી હતો અને તેમની વચ્ચે તથા પર્વતના તળેટીના રહેવાસીઓમાં કાબીલનો જાનશીન હતો. તેઓ તેને મોટો ગણતા અને પોતાનો સરદાર માનતા. જ્યારે વદ્દ મરી ગયો ત્યારે તેના ભાઈઓએ તેના માટે વિલાપ કર્યો અને તેના પુત્રને, જેનું નામ સુવા હતું, તેનો જાનશીન બનાવ્યો. પરંતુ તેણે તેમના માટે તેના પિતાની જગ્યા પૂરી ન કરી. તેથી ઇબ્લીસ એક વૃદ્ધના રૂપમાં તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: 'તમારા મોટા વદ્દના મૃત્યુની મુસીબતના સમાચાર મને પહોંચ્યા છે. શું તમે ઈચ્છો છો કે હું તમારા માટે તેના રૂપમાં એક પ્રતિમા બનાવું, જેથી તમે તેની સાથે અંસ પામો અને શાંતિ મેળવો?' તેમણે કહ્યું: 'હા, એમ કરો.' પછી તે ખબીસે સીસાને ઓગાળ્યું ત્યાં સુધી કે તે પાણી જેવું થઈ ગયું, પછી તેમાંથી વદ્દના રૂપમાં તેના ઘરમાં એક પ્રતિમા બનાવી. તેઓ પ્રતિમા તરફ ધસ્યા, તેને ચૂમતા હતા, તેમના ચહેરાઓ તેના પર મૂકતા હતા અને તેને સજદો કરતા હતા. પરંતુ સુવાએ ઈચ્છ્યું કે આ સન્માન અને સજદો તેના માટે થાય, તેથી તેણે વદ્દની પ્રતિમા પર હુમલો કર્યો અને તેને એટલી ઘસી નાખી કે તેમાંથી કંઈ પણ બાકી ન રહેવા દીધું. તેમણે તેને મારી નાખવાનો નિર્ણય કર્યો, પરંતુ તેણે તેમને નસીહત કરી અને કહ્યું: 'જે વદ્દ તમારા માટે કરતો હતો તે હું કરીશ, અને હું તેનો પુત્ર છું. જો તમે મને મારી નાખશો તો તમારો કોઈ સરદાર નહીં હોય.' તેથી તેઓ તેની આજ્ઞાપાલન અને સન્માન તરફ ઝૂક્યા. લાંબો સમય ન વીત્યો કે સુવા પણ મરી ગયો અને પોતાના પુત્ર યગૂસને પોતાનો જાનશીન બનાવ્યો. તેમણે સુવા માટે વિલાપ કર્યો. ઇબ્લીસ ફરીથી તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: 'હું તે જ છું જેણે તમારા માટે વદ્દના રૂપમાં પ્રતિમા બનાવી હતી. શું તમે ઈચ્છો છો કે હું તમારા માટે સુવાના રૂપમાં એવી પ્રતિમા બનાવું કે કોઈ પણ તેને બદલી ન શકે?' તેમણે કહ્યું: 'એમ કરો!' તેથી તેણે ઊદનું લાકડું લીધું અને તેને તરાશ્યું અને સુવાના ઘરમાં તેને સ્થાપિત કર્યું. અને ઊદને 'ખિલાફ' એટલા માટે નામ આપવામાં આવ્યું કારણ કે ઇબ્લીસે સુવાની પ્રતિમા વદ્દની પ્રતિમાથી વિરુદ્ધ (ખિલાફ) બનાવી હતી. તેથી લોકો સુવાની પ્રતિમાને સજદો અને તાઝીમ કરવા લાગ્યા, અને તેમણે યગૂસને કહ્યું: 'આ બુત વિશે અમને તમારા પર ભરોસો નથી કે તમે એની વિરુદ્ધ મક્ર ન કરો, જેમ તમારા પિતાએ વદ્દની પ્રતિમા સાથે કર્યું.' તેથી તેમણે ઘર પર ચોકીદારો મૂક્યા, અને તેઓ એક નિશ્ચિત દિવસે બુત પાસે આવતા હતા અને તેને સુવા કરતાં પણ વધારે મોટો ગણતા હતા. જ્યારે યગૂસે આ જોયું ત્યારે એક રાત્રે ચોકીદારોને મારી નાખ્યા અને બુતને રાખ કરી નાખ્યો. જ્યારે તેમને ખબર પહોંચી ત્યારે તેઓએ તેને મારી નાખવા ચાહ્યું પણ તે ભાગી ગયો. પરંતુ પછીથી તેમણે તેને શોધ્યો અને સરદાર બનાવ્યો અને તેને મોટો ગણ્યો, ત્યાં સુધી કે તે મરી ગયો અને તેનો પુત્ર યઊક તેનો જાનશીન થયો. પછી ઇબ્લીસ આવ્યો અને કહ્યું: 'યગૂસના મૃત્યુના સમાચાર મને પહોંચ્યા છે, અને હું તેના રૂપની એવી પ્રતિમા બનાવીશ કે કોઈ પણ તેને બદલી ન શકે.' તેમણે કહ્યું: 'એમ કરો!' તેથી તે ખબીસે એક સફેદ પથ્થરને લોખંડથી તરાશ્યો અને તેમના માટે યગૂસના રૂપની પ્રતિમા બનાવી. તેમણે તેને ખૂબ જ તાઝીમ કર્યું અને તેના માટે પથ્થરનું એક ઘર બનાવ્યું અને પ્રતિજ્ઞા કરી કે આ ઘરનો દરવાજો દરેક વર્ષની શરૂઆતમાં જ ખોલશે. અને 'બૈઅત' તે દિવસથી નામ પડ્યું કારણ કે તેમણે તેના પર અહદ અને કરાર કર્યો. આ બાબત યઊક પર ભારે લાગી; તેથી તેણે જૂનાં કપડાં ભેગાં કર્યાં અને તે ઘરમાં નાખ્યાં અને રાત્રે તેમને આગ લગાવી. જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે લોકોએ જોયું કે ઘર, બુત અને ચોકીદારો બળી ગયા છે અને બુત મોઢાભેર જમીન પર પડ્યો છે. તેથી તેઓ દુઃખી થયા અને યઊકને મારી નાખવાનો નિર્ણય કર્યો. તેણે કહ્યું: 'જો તમે તમારા સરદારને મારી નાખશો તો તમારી હાલત ખરાબ થઈ જશે.' તેથી તેઓ રોકાયા, ત્યાં સુધી કે યઊક મરી ગયો અને તેનો પુત્ર નસ્ર તેનો જાનશીન થયો. ઇબ્લીસ આવ્યો અને કહ્યું: 'તમારા મોટાના મૃત્યુના સમાચાર મને પહોંચ્યા છે, અને હું યઊકની પ્રતિમા એવી વસ્તુમાંથી બનાવવા માંગું છું જે જૂની ન થાય.' તેમણે કહ્યું: 'એમ કરો!' તેથી તે સોનું લાવ્યો અને તેમાં આગ લગાવી ત્યાં સુધી કે તે ઓગળી ગયું, અને માટીથી યઊકના રૂપની પ્રતિમા બનાવી અને તેમાં સોનું રેડ્યું અને તેને તેમના દૈરમાં મૂક્યું. આ બાબત નસ્ર પર ભારે લાગી પણ તે દૈરમાં પ્રવેશ ન કરી શક્યો. તેથી તે તેના ભાઈઓમાંથી થોડા લોકોના જૂથ સાથે તેમનાથી અલગ થયો, અને તે જૂથ નસ્રની ઇબાદત કરતું હતું અને બીજા લોકો બુતની પૂજા કરતા હતા, ત્યાં સુધી કે નસ્ર મરી ગયો અને ઇદરીસની નબુવ્વત પ્રગટ થઈ. તે કૌમની હાલત અને એ કે તેઓ યગૂસના રૂપની પ્રતિમાની અને નસ્રની પણ પૂજા કરે છે તે ખબર તેમને પહોંચી. તેથી તેઓ પોતાના સાથે એક જૂથ સાથે તેમની તરફ રવાના થયા અને નસ્રના શહેરમાં દાખલ થયા અને તેમને હરાવ્યા. કેટલાક માર્યા ગયા અને કેટલાક ભાગી ગયા અને શહેરોમાં વિખેરાઈ ગયા. પછી હુકમ કર્યો કે બુતને લાવવામાં આવે અને દરિયામાં ફેંકી દેવામાં આવે. પછી તેમનામાંથી દરેક જૂથે પોતાના માટે એક બુત બનાવ્યો અને તેમના નામ પર નામ આપ્યાં અને સદીઓ સુધી આ હાલતમાં રહ્યા અને આ નામો સિવાય કંઈ જાણતા ન હતા, ત્યાં સુધી કે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની નબુવ્વત પ્રગટ થઈ અને તેમને એક અલ્લાહની ઇબાદત અને બુતોની ઇબાદત છોડવા તરફ બોલાવ્યા. પછી તેમાંથી કેટલાકે કહ્યું: لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا یَغُوثَ وَ یَعُوقَ وَ نَسْراً [તમારા ખુદાઓને છોડશો નહીં, અને વદ્દને ન છોડો, ન સુવાને, ન યગૂસને, ન યઊકને અને ન નસ્રને]."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّمَا سُمِّیَ الْعُودُ خِلَافاً لِأَنَّ إِبْلِیسَ عَمِلَ صُورَهًَْ سُوَاعٍ مِنَ الْعُودِ عَلَی خِلَافِ صُورَهًِْ وَدٍّ فَسُمِّیَ الْعُودُ خِلَافاً.

امام باقر (علیه السلام)- علّت آنکه درخت بید را [به لغت اهل شام] خلاف نامیدند، آن است که چون شیطان از چوب آن درخت صورت بت سواع را [از لحاظ شکل برای تعلیم‌ساختن بت به بت‌پرستان] بر خلاف بت ودّ ساخت لذا [این اسم و علم شد و] درخت بید را خلاف [بر وزن کتاب] نامیدند.

Imam Baqir (peace be upon him): The reason the willow tree was named "khilaf" [in the dialect of the people of Sham] is that Satan carved the idol of Suwa from the wood of that tree [in order to teach the idolaters how to make idols], in a form opposite (khilaf) to the idol of Wadd; therefore [this became its name and] the willow tree was called "khilaf" [on the pattern of kitab].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): વિલો વૃક્ષને [શામના લોકોની ભાષામાં] "ખિલાફ" કહેવાનું કારણ એ છે કે શેતાને તે વૃક્ષના લાકડામાંથી સુવાઅ મૂર્તિનું સ્વરૂપ [મૂર્તિપૂજકોને મૂર્તિ બનાવવાનું શીખવવા માટે] વદ્દ મૂર્તિની વિરુદ્ધ (ખિલાફ) બનાવ્યું, તેથી [આ તેનું નામ બન્યું અને] વિલો વૃક્ષને "ખિલાફ" [કિતાબના વજન પર] કહેવામાં આવ્યું.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

کَانَتْ قُرَیْشٌ تُلَطِّخُ الْأَصْنَامَ الَّتِی کَانَتْ حَوْلَ الْکَعْبَهًِْ بِالْمِسْکِ وَ الْعَنْبَرِ وَ کَانَ یَغُوثُ قِبَالَ الْبَابِ وَ کَانَ یَعُوقُ عَنْ یَمِینِ الْکَعْبَهًِْ وَ کَانَ نَسْرٌ عَنْ یَسَارِهَا وَ کَانُوا إِذَا دَخَلُوا خَرُّوا سُجَّداً لِیَغُوثَ وَ لَا یَنْحَنُونَ ثُمَّ یَسْتَدِیرُونَ بِحِیَالِهِمْ إِلَی یَعُوقَ ثُمَّ یَسْتَدِیرُونَ بِحِیَالِهِمْ إِلَی نَسْرٍ ثُمَّ یُلَبُّونَ.

امام صادق (علیه السلام)- قریش بت‌هایی را که در اطراف کعبه بود را با مشک و عنبر می اندودند و آغشته می‌کردند. یغوث مقابل در بود و یعوق در سمت راست کعبه و نَسر در سمت چپ کعبه بود. لذا هنگامی‌که وارد می‌شدند، در برابر یغوث سجده می‌کردند و به خاک می افتادند و خم نمی‌شدند. سپس رو به‌سوی یعوق می کردند و پس از آن به نسر روی می‌آوردند و آنگاه لبیک می‌گفتند.

Imam Sadiq (peace be upon him): The Quraysh used to smear the idols that were around the Ka'bah with musk and ambergris. Yaghuth was in front of the door, Ya'uq was on the right side of the Ka'bah, and Nasr was on its left side. So when they entered, they would prostrate before Yaghuth and fall to the ground without bowing. Then they would turn toward Ya'uq, then after that they would turn toward Nasr, and then they would recite the talbiyah.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કુરૈશ કાબાની આસપાસ જે મૂર્તિઓ હતી તેને કસ્તૂરી અને અંબરથી લેપતા અને પલાળતા હતા. યગૂસ દરવાજાની સામે હતો, યઊક કાબાની જમણી બાજુ હતો અને નસ્ર કાબાની ડાબી બાજુ હતો. તેથી જ્યારે તેઓ પ્રવેશતા, ત્યારે યગૂસ સામે સિજદો કરતા અને જમીન પર પડી જતા, ઝૂકતા નહીં. પછી યઊક તરફ ફરતા અને ત્યાર બાદ નસ્ર તરફ વળતા અને પછી લબ્બૈક કહેતા.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ هُوَ فِی مَسْجِدِ الْکُوفَهًِْ فَقَالَ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ فَرَدَّ عَلَیْهِ فَقَالَ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنِّی أَرَدْتُ الْمَسْجِدَ الْأَقْصَی فَأَرَدْتُ أَنْ أُسَلِّمَ عَلَیْکَ وَ أُوَدِّعَکَ فَقَالَ لَهُ وَ أَیَّ شَیْءٍ أَرَدْتَ بِذَلِکَ فَقَالَ الْفَضْلَ جُعِلْتُ فِدَاکَ قَالَ فَبِعْ رَاحِلَتَکَ وَ کُلْ زَادَکَ وَ صَلِّ فِی هَذَا الْمَسْجِدِ فَإِنَّ الصَّلَاهًَْ الْمَکْتُوبَهًَْ فِیهِ حَجَّهًٌْ مَبْرُورَهًٌْ وَ النَّافِلَهًَْ عُمْرَهًٌْ مَبْرُورَهًٌْ وَ الْبَرَکَهًَْ فِیهِ عَلَی اثْنَیْ عَشَرَ مِیلًا یَمِینُهُ یُمْنٌ وَ یَسَارُهُ مَکْرٌ وَ فِی وَسَطِهِ عَیْنٌ مِنْ دُهْنٍ وَ عَیْنٌ مِنْ لَبَنٍ وَ عَیْنٌ مِنْ مَاءٍ شَرَابٍ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ عَیْنٌ مِنْ مَاءٍ طُهْرٍ لِلْمُؤْمِنِینَ مِنْهُ سَارَتْ سَفِینَهًُْ نُوحٍ وَ کَانَ فِیهِ نَسْرٌ وَ یَغُوثُ وَ یَعُوقُ وَ صَلَّی فِیهِ سَبْعُونَ نَبِیّاً وَ سَبْعُونَ وَصِیّاً أَنَا أَحَدُهُمْ وَ قَالَ بِیَدِهِ فِی صَدْرِهِ مَا دَعَا فِیهِ مَکْرُوبٌ بِمَسْأَلَهًٍْ فِی حَاجَهًٍْ مِنَ الْحَوَائِجِ إِلَّا أَجَابَهُ اللَّهُ وَ فَرَّجَ عَنْهُ کُرْبَتَهُ.

امام علی (علیه السلام)- از امام صادق (علیه السلام) نقل است که فرمود: «مردی نزد امیرالمؤمنین (علیه السلام) در مسجد کوفه آمد و گفت: «سلام بر تو ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! و رحمت و برکات خداوند بر تو باد»! امیرالمؤمنین (علیه السلام) جواب سلام وی را داد. آن مرد عرض کرد: «فدایت شوم! می‌خواهم به مسجدالأقصی بروم و آمده‌ام که با شما خداحافظی کنم». حضرت به وی فرمود: «چه کاری از دست من برمی‌آید»؟ عرض کرد: «فدایت شوم! فضل و بخشش»! فرمود: «مرکب خویش و همه‌ی زاد و توشه ات را بفروش و به آنجا برو و در آن مسجد نماز بخوان؛ زیرا نماز واجب در آنجا مانند حجّ مقبول است و نماز مستحبّی در آنجا مانند حجّ عمره است و برکت در آن دوازده میل است: سمت راست آن میمنت و خوشبختی است و سمت چپ آنجا مَکر است، و در وسط آن، چشمه‌ای از روغن و چشمه‌ای از شیر و چشمه ای آب وجود دارد که شرابی برای مؤمنان است و چشمه آبی پاک وجود دارد که برای [طهارت و پاکی] مؤمنان است، و از آنجا کشتی نوح (علیه السلام) به راه افتاد، و نسر و یغوث و یعوق در آنجا بودند و هفتاد پیامبر و هفتاد وصیّ و جانشین که من یکی از آنان هستم در آنجا نماز خوانده اند سپس درحالی‌که دست خویش بر سینه می‌زد فرمود: «و اگر هر مصیبت‌زده و غمدیده‌ای در آنجا دعا کند، خداوند غم و مصیبت وی را برطرف خواهد کرد».

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said: "A man came to Amir al-Mu'minin (peace be upon him) in the mosque of Kufa and said: 'Peace be upon you, O Amir al-Mu'minin (peace be upon him), and the mercy of Allah and His blessings!' Amir al-Mu'minin (peace be upon him) returned his greeting. The man said: 'May I be your ransom! I intend to go to Masjid al-Aqsa, and I have come to bid you farewell.' The Imam said to him: 'What can I do for you?' He said: 'May I be your ransom! Grace and bounty!' He said: 'Sell your mount and all your provisions, and go there and pray in that mosque, for the obligatory prayer there is like an accepted Hajj, and the recommended prayer there is like an accepted Umrah. And the blessing in it extends over twelve miles: its right side is blessing and good fortune, its left side is deceit, and in its centre there is a spring of oil, a spring of milk, and a spring of water which is a drink for the believers, and a spring of pure water which is for [the purity and cleansing of] the believers. From there the ark of Nuh (peace be upon him) set sail, and Nasr, Yaghuth and Ya'uq were there, and seventy prophets and seventy successors and heirs — of whom I am one — have prayed there.' Then, while striking his hand upon his chest, he said: 'And if any afflicted and grief-stricken person supplicates there, Allah will remove his grief and affliction.'"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "એક માણસ કૂફાની મસ્જિદમાં અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને કહ્યું: 'આપના પર સલામ થાય હે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! અને અલ્લાહની રહમત અને બરકતો આપ પર થાય.' અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેના સલામનો જવાબ આપ્યો. તે માણસે અરજ કરી: 'હું આપ પર કુરબાન થાઉં! હું મસ્જિદુલ અક્સા જવા માંગુ છું અને આપને અલવિદા કહેવા આવ્યો છું.' હઝરતે તેને ફરમાવ્યું: 'મારા હાથે તારું શું કામ છે?' તેણે અરજ કરી: 'હું આપ પર કુરબાન થાઉં! ફઝલ અને બક્ષિશ!' ફરમાવ્યું: 'તારી સવારી અને તારી બધી ઝાદ-તોશા વેચી દે અને ત્યાં જા અને તે મસ્જિદમાં નમાઝ પઢ; કારણ કે ત્યાં વાજિબ નમાઝ કબૂલ હજ્જ સમાન છે અને મુસ્તહબ નમાઝ હજ્જે ઉમરહ સમાન છે અને તેમાં બરકત બાર માઇલ સુધી છે: તેની જમણી બાજુ મયમનત અને ખુશકિસ્મતી છે, અને તેની ડાબી બાજુ મક્ર છે, અને તેની વચ્ચે તેલનો ઝરો, દૂધનો ઝરો અને પાણીનો ઝરો છે જે મોઅમિનો માટે શરાબ છે, અને પવિત્ર પાણીનો એક ઝરો છે જે મોઅમિનોની [તહારત અને પાકી] માટે છે, અને ત્યાંથી નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની કશ્તી રવાના થઈ, અને નસ્ર, યગૂસ અને યઊક ત્યાં હતા, અને સિત્તેર પયગંબરો અને સિત્તેર વસી અને જાનશીન — જેમાંનો હું એક છું — ત્યાં નમાઝ પઢી ચૂક્યા છે.' પછી પોતાના હાથે પોતાની છાતી પર મારતાં ફરમાવ્યું: 'અને જો કોઈ પણ મુસીબતગ્રસ્ત અને ગમગીન વ્યક્તિ ત્યાં દુઆ કરે, તો અલ્લાહ તેનો ગમ અને મુસીબત દૂર કરી દેશે.'"