عَنْ حُذَیْفَهًَْبْنِالْیَمَانِ قَالَ کُنْتُ وَ اللَّهِ جَالِساً بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ قَدْ نَزَلَ بِنَا غَدِیرَ خُمٍّ وَ قَدْ غَصَّ الْمَجْلِسُ بِالْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی قَدَمَیْهِ وَ قَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِی بِأَمْرٍ فَقَالَ ... أَیُّهَا النَّاسُ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا مَوْلَاهُ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ عَرْضِ الْمَسْجِدِ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا تَأْوِیلُ هَذَا فَقَالَ مَنْ کُنْتُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) أَمِیرُهُ وَ قَالَ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَقَالَ حُذَیْفَهًُْ فَوَ اللَّهِ لَقَدْ رَأَیْتُ مُعَاوِیَهًَْ حَتَّی قَامَ فَتَمَطَّی وَ خَرَجَ مُغْضَباً وَاضِعاً یَمِینَهُ عَلَی عَبْدِ اللَّهِبْنِقَیْسٍ الْأَشْعَرِیِّ وَ یَسَارَهُ عَلَی مُغِیرَهًَْبْنِشُعْبَهًَْ ثُمَّ قَامَ یَمْشِی مُتَمَطِّیاً وَ هُوَ یَقُولُ لَا نُصَدِّقُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَلَی مَقَالَتِهِ وَ لَا نُقِرُّ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) بِوَلَایَتِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی أَثَرِ کَلَامِهِ فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّی وَ لکِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّی ثُمَّ ذَهَبَ إِلی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی أَوْلی لَکَ فَأَوْلی ثُمَّ أَوْلی لَکَ فَأَوْلی.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از حذیفةبن‌یمان [نقل شده است که] گفت: به خدا سوگند روبروی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نشسته بودم درحالی‌که ما را در غدیر خم پیاده کرده بود و مجلس با مهاجرین و انصار پر شده بود. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بر روی پاهایش ایستاد و فرمود: «ای مردم! خداوند دستوری به من داده است. و فرمود: «ای مردم! هرکس من صاحب اختیار او هستم، پس این [علی (علیه السلام)] صاحب اختیار او است». مردی از عرض مسجد گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! تفسیر این [سخن] چیست»؟ فرمود: «هرکس من پیامبر او هستم، پس این علی (علیه السلام) امیر او است و گفت: خداوندا! دوست بدار هرکه او را دوست بدارد و دشمن باش با کسی که با او دشمنی کند و یاری کن کسی را که او را یاری کند و خوار بگردان کسی را که او را یاری نکند». حذیفه گفت: به خدا سوگند معاویه را دیدم که برخاست و متکبّرانه راه رفت و خشمگین خارج شد و درحالی‌که دست راستش را بر عبدالله‌بن‌قیس اشعری و دست چپش را بر مغیرةبن‌شعبه قرار داده بود برخاست و متکبّرانه راه رفت و گفت: «سخنان محمّد (صلی الله علیه و آله) را تصدیق نمی‌کنیم و به ولایت علی (علیه السلام) اقرار نمی‌کنیم»؛ پس خداوند درپی کلام او نازل فرمود: فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّی * وَلَکِن کَذَّبَ وَتَوَلَّی * ثُمَّ ذَهَبَ إِلَی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی * أَوْلَی لَکَ فَأَوْلَی.
The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated from Hudhayfa ibn al-Yaman that he said: By Allah, I was sitting in front of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) while he had made us dismount at Ghadir Khumm, and the gathering was packed with the Muhajirin and the Ansar. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stood on his feet and said: "O people! Allah has given me a command." And he said: "O people! Whoever I am his master, then this [Ali (peace be upon him)] is his master." A man from the far side of the mosque said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! What is the interpretation of this [statement]?" He said: "Whoever I am his prophet, then this Ali (peace be upon him) is his commander," and he said: "O Allah! Befriend whoever befriends him, and be an enemy to whoever is an enemy to him, and help whoever helps him, and abase whoever forsakes him." Hudhayfa said: By Allah, I saw Muawiya rise and walk arrogantly, and he went out enraged, having placed his right hand on Abdullah ibn Qays al-Ash'ari and his left hand on Mughira ibn Shu'ba; he rose and walked arrogantly and said: "We do not confirm the words of Muhammad (peace be upon him and his family), and we do not acknowledge the wilaya of Ali (peace be upon him)." So Allah revealed following his speech: فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّی * وَلَکِن کَذَّبَ وَتَوَلَّی * ثُمَّ ذَهَبَ إِلَی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی * أَوْلَی لَکَ فَأَوْلَی [So he did not accept the truth, nor did he pray, but he denied and turned back, then he went to his family swaggering. Nearer to you (is destruction) and nearer].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હુઝયફા બિન યમાનથી [રિવાયત છે કે] તેમણે કહ્યું: અલ્લાહની કસમ, હું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની સામે બેઠો હતો જ્યારે તેમણે અમને ગદીરે ખુમમાં ઉતાર્યા હતા અને મજલિસ મુહાજિરીન અને અન્સારથી ભરાઈ ગઈ હતી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના પગો પર ઊભા થયા અને ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! અલ્લાહે મને એક હુકમ આપ્યો છે." અને ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! જેનો હું મૌલા છું, તો આ [અલી (અલયહિસ્સલામ)] તેમના મૌલા છે." મસ્જિદની બીજી બાજુથી એક માણસે કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આ [કથન] ની તફ્સીર શું છે?" આપે ફરમાવ્યું: "જેનો હું પયગંબર છું, તો આ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના અમીર છે," અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહ! જે તેમને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેની સાથે દુશ્મન થા અને જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમને છોડી દે તેને ઝલીલ કર." હુઝયફાએ કહ્યું: અલ્લાહની કસમ, મેં મુઆવિયાને જોયો કે તે ઊભો થયો અને ઘમંડથી ચાલ્યો અને ગુસ્સામાં બહાર નીકળ્યો, પોતાનો જમણો હાથ અબ્દુલ્લાહ બિન કૈસ અશ્અરી પર અને ડાબો હાથ મુગીરા બિન શુઅ્બા પર રાખીને; તે ઊભો થયો અને ઘમંડથી ચાલ્યો અને કહ્યું: "અમે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની વાતોની તસ્દીક કરતા નથી અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયતનો ઇકરાર કરતા નથી." તો અલ્લાહે તેની વાત પછી નાઝિલ ફરમાવ્યું: فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّی * وَلَکِن کَذَّبَ وَتَوَلَّی * ثُمَّ ذَهَبَ إِلَی أَهْلِهِ یَتَمَطَّی * أَوْلَی لَکَ فَأَوْلَی [તો ન તેણે સાચું માન્યું અને ન નમાઝ પઢી, પરંતુ તેણે જૂઠલાવ્યું અને મોં ફેરવ્યું, પછી પોતાના પરિવાર તરફ ઘમંડથી ચાલતો ગયો. તારા માટે વિનાશ છે અને વિનાશ].