عَنِ ابْنِعَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) أَنَّ عُمَرَبْنَالْخَطَّابِ قَالَ لَهُ یَا أَبَاالْحَسَنِ (علیه السلام) إِنَّکَ لَتَعْجَلُ فِی الْحُکْمِ وَ الْفَصْلِ لِلشَّیْءِ إِذَا سُئِلْتَ عَنْهُ قَالَ فَأَبْرَزَ عَلِیٌّ (علیه السلام) کَفَّهُ وَ قَالَ لَهُ کَمْ هَذَا فَقَالَ عُمَرُ خَمْسَهًٌْ فَقَالَ عَجَّلْتَ أَبَاحَفْصٍ قَالَ لَمْ یَخْفَ عَلَیَّ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ أَنَا أَسْرَعُ فِیمَا لَا یَخْفَی عَلَیَّ وَ اسْتَعْجَمَ عَلَیْهِ شَیْءٌ وَ نَازَعَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَ کَتَبَ إِلَیْهِ أَنْ یَتَجَشَّمَ بِالْحُضُورِ فَکَتَبَ إِلَیْهِمَا الْعِلْمُ یُؤْتَی وَ لَا یَأْتِی فَقَالَ عُمَرُ هُنَاکَ شَیْخٌ مِنْ بَنِی‌هَاشِمٍ وَ أَثَارَهًٌْ مِنْ عِلْمٍ یُؤْتَی إِلَیْهِ وَ لَا یَأْتِی فَصَارَ إِلَیْهِ فَوَجَدَهُ مُتَّکِئاً عَلَی مِسْحَاهًٍْ فَسَأَلَهُ عَمَّا أَرَادَ فَأَعْطَاهُ الْجَوَابَ فَقَالَ عُمَرُ لَقَدْ عَدَلَ عَنْکَ قَوْمُکَ وَ إِنَّکَ لَأَحَقُّ بِهِ فَقَالَ (علیه السلام) إِنَّ یَوْمَ الْفَصْلِ کانَ مِیقاتاً.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- عمربن‌خطّاب گفت: «ای ابا الحسن (علیه السلام)! در داوری و فصل خصومت که از تو سؤال می‌شود عجله می‌کنی». حضرت (علیه السلام) دست خود را ظاهر کرد و پرسید: «چند انگشت است»؟ جواب داد: «پنج»، فرمود: «ای اباحفص! عجله کردی»!؟ گفت: «بر من پوشیده نبود». علی (علیه السلام) فرمود: «و من نیز در چیزی عجله می‌کنم که برایم مخفی نیست». مسئله ای برای عمر پیش آمد و از فهم آن عاجز ماند. با عبدالرحمن بر سر آن دچار اختلاف شدند. برای علی (علیه السلام) پیغامی فرستاد تا به خود زحمت دهد و نزد آن‌ها بیاید. علی (علیه السلام) در جواب آن‌ها نوشت: «علم نزد کسی نمی رود بلکه نزد او می روند». عمر گفت: «علی (علیه السلام) از بنی‌هاشم و میراث علم است. او نزد کسی نمی رود بلکه این مردم هستند که به او احتیاج دارند و نزدش می روند». عمر برای دیدن علی (علیه السلام) رفت. به حضور وی رسید درحالی‌که بر بیلش تکیه زده بود. سؤالش را مطرح کرد و علی (علیه السلام) جوابش را داد و مشکل حل شد. در آن هنگام عمر گفت: قومت از تو روی گرداندند. به راستی که تو سزاورترین شخص به آن هستی، علی (علیه السلام) فرمود: إِنَّ یَوْمَ الْفَصْلِ کانَ مِیقاتاً.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Umar ibn al-Khattab said: "O Abu al-Hasan (peace be upon him)! In judgement and settling disputes about which you are asked, you are hasty." The Imam (peace be upon him) held out his hand and asked: "How many fingers is this?" He answered: "Five." He said: "O Abu Hafs! You were hasty!" He said: "It was not hidden from me." Ali (peace be upon him) said: "And I too am quick in that which is not hidden from me." A matter came up for Umar and he was unable to understand it. He and Abd al-Rahman disagreed about it. He sent a message to Ali (peace be upon him) to take the trouble to come to them. Ali (peace be upon him) wrote back to them: "Knowledge does not go to anyone; rather, people come to it." Umar said: "Ali (peace be upon him) is of Banu Hashim and the inheritor of knowledge. He does not go to anyone; rather, it is the people who need him and go to him." Umar went to see Ali (peace be upon him). He came into his presence while he was leaning on his shovel. He put his question to him, and Ali (peace be upon him) answered him and the problem was solved. Then Umar said: "Your people turned away from you. Truly you are the most worthy of it." Ali (peace be upon him) said: إِنَّ یَوْمَ الْفَصْلِ کانَ مِیقاتاً [Surely the day of decision is (a day) appointed].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ઉમર બિન ખત્તાબે કહ્યું: "હે અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)! ન્યાય કરવામાં અને ઝઘડાનો ફેંસલો કરવામાં જ્યારે તમને પૂછવામાં આવે છે ત્યારે તમે ઉતાવળ કરો છો." હઝરત (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાનો હાથ બહાર કાઢ્યો અને પૂછ્યું: "આ કેટલી આંગળીઓ છે?" તેમણે જવાબ આપ્યો: "પાંચ." આપે ફરમાવ્યું: "હે અબુ હફ્સ! તમે ઉતાવળ કરી!?" તેણે કહ્યું: "મારા પર છુપું નહોતું." અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "અને હું પણ એ બાબતમાં ઉતાવળ કરું છું જે મારા પર છુપી નથી." ઉમર માટે એક મસ્અલો ઊભો થયો અને તે તેને સમજવામાં અસમર્થ રહ્યો. તેમણે અબ્દુર્રહમાન સાથે તેના પર મતભેદ કર્યો. તેણે અલી (અલયહિસ્સલામ) ને સંદેશો મોકલ્યો કે તેઓ તકલીફ ઉઠાવીને તેમની પાસે આવે. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ તેઓને જવાબમાં લખ્યું: "ઇલ્મ કોઈની પાસે જતું નથી બલ્કે લોકો તેની પાસે આવે છે." ઉમરે કહ્યું: "અલી (અલયહિસ્સલામ) બની હાશિમમાંથી છે અને ઇલ્મના વારસ છે. તેઓ કોઈની પાસે જતા નથી બલ્કે લોકો છે જેમને તેમની જરૂર છે અને તેમની પાસે જાય છે." ઉમર અલી (અલયહિસ્સલામ) ને મળવા ગયો. તે તેમની હાજરીમાં પહોંચ્યો જ્યારે તેઓ પોતાના પાવડા પર ટેકો લગાવીને હતા. તેણે પોતાનો સવાલ રજૂ કર્યો અને અલી (અલયહિસ્સલામ) એ તેનો જવાબ આપ્યો અને મુશ્કેલી હલ થઈ ગઈ. તે વખતે ઉમરે કહ્યું: તમારી કૌમે તમારાથી મોં ફેરવી લીધું. ખરેખર તમે એના સૌથી વધુ હકદાર છો. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: إِنَّ یَوْمَ الْفَصْلِ کانَ مِیقاتاً [ખરેખર ફેંસલાનો દિવસ એક નિયત સમય છે].