سورة الأنفال

Verse 48 of 75

8:48

وَ إِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ وَ قالَ لا غالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَ إِنِّي جارٌ لَكُمْ فَلَمَّا تَراءَتِ الْفِئَتانِ نَكَصَ عَلى عَقِبَيْهِ وَ قالَ إِنِّي بَري‌ءٌ مِنْكُمْ إِنِّي أَرى ما لا تَرَوْنَ إِنِّي أَخافُ اللهَ‌ وَ اللهُ شَديدُ الْعِقابِ

و [به يادآور] هنگامى را كه شيطان، اعمال آن‌ها (مشركان) را در نظرشان جلوه داد و گفت: «امروز هيچ‌كس از مردم بر شما پيروز نمى‌گردد و من در كنار شما [و پناه دهنده‌ی شما] هستم». امّا هنگامى‌كه دو گروه [كافران و مؤمنان] در برابر يكديگر قرار گرفتند، به عقب برگشت و گفت: «من از شما [پيروانم] بيزارم من چيزى مى‌بينم كه شما نمى‌بينيد من از خدا مى‌ترسم، خداوند سخت كيفر است»!

And when the Shaitan made their works fair seeming to them, and said: No one can overcome you this day, and surely I am your protector: but when the two parties came in sight of each other he turned upon his heels, and said: Surely I am clear of you, surely I see what you do not see, surely I fear Allah; and Allah is severe in requiting (evil).

અને જ્યારે શૈતાને તેમના અમલ તેમની નજરમાં સુશોભિત કરી દીધા અને કહ્યું કે કોઇ પણ ઇન્સાન આજે તમારા ઉપર ગાલીબ થશે નહિ, અને બેશક હું તમને આશરો આપનાર છું. પછી જ્યારે તે બંને ગિરોહ સામસામે એકબીજાની નજરે પડ્યા ત્યારે શૈતાન ફરી ગયો અને કહ્યું કે બેશક હું તો તમારાથી બેઝાર છું; બેશક હું જે કાંઇ જોઉં છું તે તમે જોતા નથી; હું અલ્લાહથી ડરૂં છું; અને અલ્લાહ સખ્ત સજા આપનાર છે.

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

أَمَّا عَطِشَ الْقَوْمُ یَوْمَ بَدْرٍ انْطَلَقَ عَلِیٌّ بِالْقِرْبَهًِْ یَسْتَقِی وَ هُوَ عَلَی الْقَلِیبِ إِذْ جَاءَتْ رِیحٌ شَدِیدَهًٌْ ثُمَّ مَضَتْ فَلَبِثَ مَا بَدَا لَهُ ثُمَّ جَاءَتْ رِیحٌ أُخْرَی ثُمَّ مَضَتْ ثُمَّ جَاءَتْهُ أُخْرَی کَادَتْ أَنْ تَشْغَلَهُ وَ هُوَ عَلَی الْقَلِیبِ ثُمَّ جَلَسَ حَتَّی مَضَی فَلَمَّا رَجَعَ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَخْبَرَهُ بِذَلِکَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَمَّا الرِّیحُ الْأُولَی فِیهَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) مَعَ أَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ وَ الثَّانِیَهًُْ فِیهَا مِیکَائِیلُ مَعَ أَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ وَ الثَّالِثَهًُْ فِیهَا إِسْرَافِیلُ مَعَ أَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ وَ قَدْ سَلَّمُوا عَلَیْکَ وَ هُمْ مَدَدٌ لَنَا وَ هُمُ الَّذِینَ رَآهُمْ إِبْلِیسُ فَنَکَصَ عَلی عَقِبَیْهِ یَمْشِی الْقَهْقَرَی حِینَ یَقُولُ إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ إِنِّی أَخافُ اللهَ وَ اللهُ شَدِیدُ الْعِقابِ.

امام سجّاد ( هنگامی‌که قوم در روز بدر دچار تشنگی شدند، علی (مَشک را برداشت و برای آوردن آب به راه افتاد. هنگامی‌که بر سر چاه بود، ناگهان بادی شدید وزید و سپس فرونشست. پس منتظر ماند. باد دیگری وزید و رفت و سپس باد دیگری آمد که نزدیک بود او را درحالی‌که سر چاه بود، به داخل چاه بیندازد. پس نشست تا آن باد تمام شد. هنگامی‌که به‌سوی رسول خدا (برگشت، به او خبر داد. رسول خدا (فرمود: «باد نخست، جبرئیل بود با هزار نفر از فرشتگان. باد دوّم میکائیل بود با هزار نفر از فرشتگان. باد سوّم اسرافیل بود با هزار نفر از فرشتگان. آنان به تو سلام کردند و آنان به یاری ما آمدند و ایشان همان کسانی هستند که ابلیس آنان را دید و عقب نشست و در حالت عقب‌نشینی چنین می‌گفت: إِنِّی أَرَی مَا لاَ تَرَوْنَ إِنِّیَ أَخَافُ اللهَ وَ اللهُ شَدِیدُ الْعِقَابِ.

Imam Sajjad (peace be upon him): When the people were struck with thirst on the day of Badr, Ali (peace be upon him) took the waterskin and set out to fetch water. When he was at the well, suddenly a violent wind blew and then subsided, so he waited. Another wind blew and passed, and then yet another wind came which nearly threw him — while he was at the mouth of the well — down into the well. So he sat down until that wind subsided. When he returned to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), he informed him. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'The first wind was Jibra'il (peace be upon him) with a thousand of the angels. The second wind was Mika'il with a thousand of the angels. The third wind was Israfil with a thousand of the angels. They greeted you with salam, and they came as reinforcement for us, and they are the very ones whom Iblis saw, whereupon he turned back on his heels and while retreating said: إِنِّی أَرَی مَا لاَ تَرَوْنَ إِنِّیَ أَخَافُ اللهَ وَ اللهُ شَدِیدُ الْعِقَابِ [Indeed I see what you do not see; indeed I fear Allah, and Allah is severe in punishment].'

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે બદરના દિવસે લોકો તરસથી પીડિત થયા, ત્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) મશક ઉઠાવીને પાણી લાવવા માટે નીકળ્યા. જ્યારે તેઓ કૂવા પર હતા, ત્યારે અચાનક એક તીવ્ર પવન ફૂંકાયો અને પછી શમી ગયો, તેથી તેઓ રાહ જોતા રહ્યા. બીજો પવન ફૂંકાયો અને પસાર થયો, પછી બીજો પવન આવ્યો જે લગભગ તેમને કૂવાના મુખ પર હોવા છતાં કૂવામાં પાડી દેવાની અણી પર હતો. તેથી તેઓ બેસી ગયા ત્યાં સુધી કે તે પવન સમાપ્ત થયો. જ્યારે તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પાછા ફર્યા, ત્યારે તેમને ખબર આપી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'પહેલો પવન જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) હતા હજાર ફરિશ્તાઓ સાથે. બીજો પવન મીકાઈલ હતા હજાર ફરિશ્તાઓ સાથે. ત્રીજો પવન ઇસ્રાફીલ હતા હજાર ફરિશ્તાઓ સાથે. તેમણે તમને સલામ કરી અને તેઓ અમારી મદદ માટે આવ્યા હતા અને તેઓ એ જ છે જેમને ઇબ્લીસે જોયા અને પાછળ હટી ગયો અને પાછળ હટવાની હાલતમાં એમ કહેતો હતો: إِنِّی أَرَی مَا لاَ تَرَوْنَ إِنِّیَ أَخَافُ اللهَ وَ اللهُ شَدِیدُ الْعِقَابِ [ખરેખર હું એ જોઉં છું જે તમે નથી જોતા; ખરેખર હું અલ્લાહથી ડરું છું, અને અલ્લાહ સખ્ત સજા આપનાર છે].'

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنْتَدَبَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) النَّاسَ لَیْلَهًَْ الْبَدْرِ إِلَی الْمَاءِ فَانْتَدَبَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَخَرَجَ وَ کَانَتْ لَیْلَهًًْ بَارِدَهًًْ ذَاتَ رِیحٍ وَ ظُلْمَهًٍْ فَخَرَجَ بِقِرْبَتِهِ فَلَمَّا کَانَ إِلَی الْقَلِیبِ لَمْ یَجِدْ دَلْواً فَنَزَلَ فِی الْجُبِّ تِلْکَ السَّاعَهًَْ فَمَلَأَ قِرْبَتَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ فَاسْتَقْبَلَتْهُ رِیحٌ شَدِیدَهًٌْ فَجَلَسَ حَتَّی مَضَتْ ثُمَّ قَامَ ثُمَّ مَرَّتْ بِهِ أُخْرَی فَجَلَسَ حَتَّی مَضَتْ ثُمَّ قَامَ ثُمَّ مَرَّتْ بِهِ أُخْرَی فَجَلَسَ حَتَّی مَضَتْ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ لَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَا حَبَسَکَ یَا أَبَاالْحَسَنِ (علیه السلام) قَالَ لَقِیتُ رِیحاً ثُمَّ رِیحاً ثُمَّ رِیحاً شَدِیدَهًًْ فَأَصَابَتْنِی قَشْعَرِیرَهًٌْ فَقَالَ أَتَدْرِی مَا کَانَ ذَاکَ یَا عَلِیُّ فَقَالَ لَافَقَالَ ذَاکَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فِی أَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ وَ قَدْ سَلَّمَ عَلَیْکَ وَ سَلَّمُوا ثُمَّ مَرَّ مِیکَائِیلُ فِی أَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ فَسَلَّمَ عَلَیْکَ وَ سَلَّمُوا ثُمَّ مَرَّ إِسْرَافِیلُ وَ أَلْفٌ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ فَسَلَّمَ عَلَیْکَ وَ سَلَّمُوا.

امام باقر ( در شب جنگ بدر، رسول خدا (از میان مسلمانان داوطلبی خواست که به دنبال آب برود، علی (داوطلب شد و در آن شب که شبی سرد و تاریک بود و بادی می‌وزید با مَشک آبش خارج شد و چون به چاه آب رسید دَلْوی [برای آب‌کشی] نیافت، به ناچار خود در آن تاریکی درون چاه رفته و مَشکش را پُر از آب کرده [و از چاه بیرون آمد] و به راه افتاد که ناگهان با باد شدیدی مواجه شد، اندکی نشست تا باد فروکش کرد، برخاست [که بازگردد] باد شدید دیگری وزید، دوباره نشست تا باد فروکش کرد، باز برخاست که باد شدید دیگری وزیدن گرفت و حضرت (نشست تا فروکش کرد. چون [به نزد پیامبر (] آمد پیامبر (از او پرسید: «ای ابالحسن (! علّت تأخیرت چه بود»؟ عرضه داشت: «سه مرتبه با بادهای شدیدی مواجه شدم به‌طوری که لرزه بر اندامم افتاد»! پیامبر (فرمود: «ای علی (! آیا می‌دانی آن بادها چه بود»؟ عرض کرد: «نه نمی‌دانم»! فرمود: «[بار اوّل] جبرئیل به همراه هزار فرشته بود که جملگی بر تو سلام کردند، سپس میکائیل با هزار فرشته عبور کرده و جملگی بر تو سلام کردند، آنگاه اسرافیل با هزار فرشته عبورکرده و جملگی بر تو سلام کردند».

Imam Baqir (peace be upon him): On the night of the battle of Badr, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) asked for a volunteer from among the Muslims to go and fetch water. Ali (peace be upon him) volunteered, and on that cold, dark, and windy night he went out with his waterskin. When he reached the well, he found no bucket [to draw water with], so he had no choice but to go down into the well himself in that darkness and fill his waterskin with water [and came out of the well]. He set off, and suddenly encountered a violent wind. He sat down for a little while until the wind subsided. He rose up [to return], and another violent wind blew, so he sat down again until the wind subsided. He rose again, and yet another violent wind began to blow, and he (peace be upon him) sat down until it subsided. When he came [to the Prophet (peace be upon him and his family)], the Prophet (peace be upon him and his family) asked him: 'O Abal-Hasan (peace be upon him)! What was the reason for your delay?' He said: 'Three times I encountered violent winds such that a shudder ran through my body!' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'O Ali (peace be upon him)! Do you know what those winds were?' He said: 'No, I do not know!' He said: '[The first time] it was Jibra'il along with a thousand angels, and all of them greeted you with salam; then Mika'il passed by with a thousand angels, and all of them greeted you with salam; then Israfil passed by with a thousand angels, and all of them greeted you with salam.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): બદરના યુદ્ધની રાત્રે, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ મુસલમાનોમાંથી કોઈ સ્વયંસેવક માંગ્યો કે પાણી લાવવા જાય, અલી (અલયહિસ્સલામ) સ્વયંસેવક બન્યા અને એ રાત્રે જે ઠંડી અને અંધારી રાત હતી અને પવન ફૂંકાઈ રહ્યો હતો, પોતાની મશક લઈને નીકળ્યા અને જ્યારે પાણીના કૂવા પર પહોંચ્યા ત્યારે [પાણી ખેંચવા માટે] ડોલ ન મળી, નાછૂટકે પોતે એ અંધારામાં કૂવાની અંદર ઉતર્યા અને પોતાની મશકને પાણીથી ભરી [અને કૂવામાંથી બહાર આવ્યા] અને રસ્તે નીકળ્યા કે અચાનક એક તીવ્ર પવનનો સામનો કરવો પડ્યો, થોડી વાર બેસી ગયા ત્યાં સુધી કે પવન શમી ગયો, ઉભા થયા [કે પાછા ફરે] બીજો તીવ્ર પવન ફૂંકાયો, ફરી બેસી ગયા ત્યાં સુધી કે પવન શમી ગયો, ફરી ઉભા થયા કે બીજો તીવ્ર પવન ફૂંકાવા લાગ્યો અને હઝરત (અલયહિસ્સલામ) બેસી ગયા ત્યાં સુધી કે તે શમી ગયો. જ્યારે [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે] આવ્યા ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને પૂછ્યું: 'એ અબલ-હસન (અલયહિસ્સલામ)! તમારા વિલંબનું કારણ શું હતું?' અરજ કરી: 'ત્રણ વખત તીવ્ર પવનોનો સામનો કરવો પડ્યો એવી રીતે કે મારા શરીર પર ધ્રુજારી છવાઈ ગઈ!' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'એ અલી (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે જાણો છો કે તે પવનો શું હતા?' અરજ કરી: 'ના, હું નથી જાણતો!' ફરમાવ્યું: '[પહેલી વાર] જિબ્રઈલ હજાર ફરિશ્તાઓ સાથે હતા જેમણે બધાએ તમને સલામ કરી, પછી મીકાઈલ હજાર ફરિશ્તાઓ સાથે પસાર થયા અને બધાએ તમને સલામ કરી, પછી ઇસ્રાફીલ હજાર ફરિશ્તાઓ સાથે પસાર થયા અને બધાએ તમને સલામ કરી.'

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

أَنَّهُ لَمَّا تَمَثَّلَ إِبْلِیسُ لِکُفَّارِ مَکَّهًَْ یَوْمَ بَدْرٍ عَلَی صُورَهًِْ سُرَاقَهًَْ‌بْنِ‌مَالِکٍ وَ کَانَ سَابِقَ عَسْکَرِهِمْ إِلَی قِتَالِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَأَمَرَ اللَّهُ تَعَالَی جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) فَهَبَطَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ مَعَهُ أَلْفٌ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ فَقَامَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) عَنْ یَمِینِ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَکَانَ إِذَا حَمَلَ عَلِیٌّ (علیه السلام) حَمَلَ مَعَهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَبَصُرَ بِهِ إِبْلِیسُ لَعَنَهُ اللَّهُ فَوَلَّی هَارِباً وَ قَالَ إِنِّی أَرَی مَا لَا تَرَوْنَ قَالَ ابْنُ‌مَسْعُودٍ وَ اللَّهِ مَا هَرَبَ إِبْلِیسُ إِلَّا حِینَ رَأَی أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَخَافَ أَنْ یَأْخُذَهُ وَ یَسْتَأْسِرَهُ وَ یَعْرِفَهُ النَّاسُ فَهَرَبَ وَ کَانَ أَوَّلَ مُنْهَزِمٍ وَ قالَ ... إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ إِنِّی أَخافُ اللهَ فِی قِتَالِهِ وَ اللهُ شَدِیدُ الْعِقابِ لِمَنْ حَارَبَ أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام).

ابن‌عبّاس ( از ابن‌عبّاس (روایت است: چون ابلیس در جنگ بدر برای کافران مکّه با چهره‌ی سراقهًْ‌بن‌مالک نمایان شد و پیشاپیش لشکر آن‌ها برای پیکار با پیامبر (حرکت می‌کرد خداوند به جبرئیل دستور فرموده و او بر رسول خدا (با هزار فرشته فرود آمد و طرف راست امیرالمؤمنین (قرار گرفت و کارش این بود که هرگاه علی ([بر دشمن] حمله‌ور می‌شد جبرئیل نیز همراه ایشان حمله می‌کرد. چون ابلیس جبرئیل را مشاهده کرد پا به فرار گذاشته و گفت: إِنِّی أَرَی مَا لَا تَرَوْنَ. ابن‌مسعود گوید: «به خدا قسم ابلیس فرار نکرد مگر هنگامی‌که امیرالمؤمنین (را مشاهده کرد و ترسید که علی (او را گرفته و دربند نماید و مردم او را بشناسند، به‌همین‌خاطر فرار کرد و اوّلین کسی بود که [در جنگ بدر] شکست را متحمّل شد. إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ إِنِّی أَخافُ اللهَ من از اینکه با علی (پیکار نمایم می‌ترسم برای کسی‌که با امیرالمؤمنین (جنگ نماید شدیدالعقاب است».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): When Iblis appeared to the disbelievers of Mecca at the Battle of Badr in the form of Suraqa ibn Malik and moved at the head of their army to fight the Prophet (peace be upon him and his family), Allah commanded Jibra'il, and he descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) with a thousand angels and took his place on the right side of Amir al-Mu'minin (peace be upon him). His task was that whenever Ali (peace be upon him) charged [against the enemy], Jibra'il too would charge along with him. When Iblis saw Jibra'il, he took to flight and said: إِنِّی أَرَی مَا لَا تَرَوْنَ [Indeed I see what you do not see]. Ibn Mas'ud said: 'By Allah, Iblis did not flee except when he saw Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and feared that Ali (peace be upon him) would seize him and bind him and that people would recognise him; for that reason he fled and was the first to suffer defeat [in the Battle of Badr]. إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ إِنِّی أَخافُ اللهَ [Indeed I see what you do not see; indeed I fear Allah] — I fear to fight Ali (peace be upon him); for whoever fights Amir al-Mu'minin (peace be upon him), He is severe in punishment.'

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે બદ્રની લડાઈમાં ઇબ્લીસ મક્કાના કાફિરો માટે સુરાકા બિન માલિકના ચહેરા સાથે પ્રગટ થયો અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે યુદ્ધ કરવા માટે તેમના લશ્કરની આગળ ચાલી રહ્યો હતો, ત્યારે અલ્લાહે જિબ્રઈલને હુકમ કર્યો અને તેઓ હજાર ફરિશ્તાઓ સાથે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઉતર્યા અને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની જમણી બાજુ ઊભા રહ્યા. તેમનું કામ એ હતું કે જ્યારે પણ અલી (અલયહિસ્સલામ) [દુશ્મન પર] હુમલો કરતા, જિબ્રઈલ પણ તેમની સાથે હુમલો કરતા. જ્યારે ઇબ્લીસે જિબ્રઈલને જોયા ત્યારે તે ભાગી ગયો અને બોલ્યો: إِنِّی أَرَی مَا لَا تَرَوْنَ [ખરેખર હું તે જોઈ રહ્યો છું જે તમે નથી જોઈ રહ્યા]. ઇબ્ને મસઊદ કહે છે: 'અલ્લાહની કસમ, ઇબ્લીસ ત્યારે જ ભાગ્યો જ્યારે તેણે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને જોયા અને ડર્યો કે અલી (અલયહિસ્સલામ) તેને પકડી લેશે અને બાંધી દેશે અને લોકો તેને ઓળખી લેશે. તેથી તે ભાગી ગયો અને [બદ્રની લડાઈમાં] પરાજય પામનારો સૌથી પહેલો હતો. إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ إِنِّی أَخافُ اللهَ [ખરેખર હું તે જોઈ રહ્યો છું જે તમે નથી જોઈ રહ્યા; ખરેખર હું અલ્લાહથી ડરું છું] — હું અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે યુદ્ધ કરવાથી ડરું છું; જે કોઈ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) સાથે યુદ્ધ કરે તેના માટે તે સખત સજા આપનારો છે.'

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِذَا کَانَ یَوْمُ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ کَرَّ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی أَصْحَابِهِ وَ جَاءَ إِبْلِیسُ فِی أَصْحَابِهِ وَ یَکُونُ مِیقَاتُهُمْ فِی أَرْضٍ مِنْ أَرَاضِی الْفُرَاتِ یُقَالُ لَهُ الرَّوْحَاءُ قَرِیبٌ مِنْ کُوفَتِکُمْ فَیَقْتَتِلُونَ قِتَالًا لَمْ یُقْتَتَلْ مِثْلُهُ مُنْذُ خَلَقَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الْعَالَمِینَ فَکَأَنِّی أَنْظُرُ إِلَی أَصْحَابِ عَلِیٍّ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَدْ رَجَعُوا إِلَی خَلْفِهِمُ الْقَهْقَرَی مِائَهًَْ قَدَمٍ وَ کَأَنِّی أَنْظُرُ إِلَیْهِمْ وَ قَدْ وَقَعَتْ بَعْضُ أَرْجُلِهِمْ فِی الْفُرَاتِ فَعِنْدَ ذَلِکَ یَهْبِطُ الْجَبَّارُ عَزَّوَجَلَّ فِی ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِکَهًُْ وَ قُضِیَ الْأَمْرُ. وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَمَامَهُ بِیَدِهِ حَرْبَهًٌْ مِنْ نُورٍ فَإِذَا نَظَرَ إِلَیْهِ إِبْلِیسُ رَجَعَ الْقَهْقَرَی نَاکِصاً عَلَی عَقِبَیْهِ فَیَقُولُونَ لَهُ أَصْحَابُهُ أَیْنَ تُرِیدُ وَ قَدْ ظَفِرْتَ فَیَقُولُ إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ إِنِّی أَخافُ اللهَ رَبَّ الْعالَمِینَ فَیَلْحَقُهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَیَطْعُنُهُ طَعْنَهًًْ بَیْنَ کَتِفَیْهِ فَیَکُونُ هَلَاکُهُ وَ هَلَاکُ جَمِیعِ أَشْیَاعِهِ فَعِنْدَ ذَلِکَ یُعْبَدُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ لَا یُشْرَکُ بِهِ شَیْئاً.

امام صادق ( هنگامی‌که وقت معیّن [که ابلیس تا آن روز مهلت داده شده] فرا رسد امیرالمؤمنین (همراه یارانش بازگشته و ابلیس [نیز] همراه یارانش می‌آید و وعده‌گاهشان سرزمینی از سرزمین‌های اطراف رود فرات به نام روحاء در نزدیکی شهر کوفه می‌باشد، دو گروه چنان با یکدیگر نبرد می‌کنند که از روزی که خداوند عزّوجلّ عالمیان را آفریده آن‌چنان نبردی درنگرفته باشد، گویی یاران امیرالمؤمنین علی (را می‌بینم که صد گام عقب‌نشینی کرده‌اند و گویی می‌بینم که آن‌ها [آن‌قدر به عقب رفته‌اند که] بخشی از پاهایشان در فرات قرار گرفته است، در این‌هنگام خداوندِ جبّار به همراه فرشتگان، در سایبان‌هایی از ابر به‌سوی آنان آیند و کار یکسره شود و رسول خدا (پیشاپیش با سلاحی از نور آید، چون ابلیس ایشان را ببیند به عقب برگشته و پا به فرار گذارد، یارانش به او گویند: «تو که پیروزی! به کجا فرار می‌کنی»؟ ابلیس گوید: «من چیزی می‌بینم که شما نمی‌بینید». من از خداوندی که پروردگار عالمیان است بیم دارم. ( حشر/۱۶ )». دراین‌حال پیامبر (خود را به او رسانده و با نیزه ضربه‌ای میان دو کتفش می‌زند که در اثر آن، ابلیس و تمامی پیروانش به هلاکت رسند، از آن به بعد فقط خداوند عبادت شده و چیزی شریک او قرار داده نمی‌شود».

Imam Sadiq (peace be upon him): When the appointed time [until which Iblis has been granted respite] arrives, Amir al-Mu'minin (peace be upon him) will return along with his companions, and Iblis will [also] come along with his companions. Their appointed meeting-place will be a land from the lands around the Euphrates called al-Rawha, near the city of Kufa. The two groups will fight one another with such fighting as has not been fought since the day Allah the Mighty and Majestic created the worlds. It is as if I see the companions of Amir al-Mu'minin Ali (peace be upon him) having retreated a hundred paces backwards, and it is as if I see them [having gone back so far that] some of their feet have entered the Euphrates. At that moment, Allah the Compeller, together with the angels, comes towards them in canopies of clouds, and the matter is decided, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) comes in front with a weapon of light. When Iblis sees him, he turns back and takes to flight. His companions say to him: 'You are victorious! Where are you fleeing to?' Iblis says: 'I see what you do not see. I fear Allah, the Lord of the worlds. (al-Hashr/16)' At this the Prophet (peace be upon him and his family) reaches him and strikes a blow with his spear between his shoulders, through which Iblis and all his followers are destroyed. After that, only Allah is worshipped, and nothing is associated with Him.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે નિર્ધારિત સમય [જ્યાં સુધી ઇબ્લીસને મહેલત આપવામાં આવી છે] આવી પહોંચે, ત્યારે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પોતાના સાથીઓ સાથે પાછા ફરશે અને ઇબ્લીસ [પણ] પોતાના સાથીઓ સાથે આવશે. તેમનું વાયદાનું સ્થળ ફુરાત નદીની આસપાસની જમીનોમાંથી એક જમીન, જેને રૌહા કહેવાય છે, કૂફા શહેરની નજીક હશે. બંને ગુટ એકબીજા સાથે એવું યુદ્ધ કરશે કે જે દિવસથી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આલમોને પેદા કર્યા છે તે દિવસથી એવું યુદ્ધ થયું નથી. જાણે હું અમીરુલ મોમેનીન અલી (અલયહિસ્સલામ)ના સાથીઓને જોઈ રહ્યો છું કે તેઓ સો કદમ પાછળ હટી ગયા છે, અને જાણે હું જોઈ રહ્યો છું કે તેઓ [એટલા પાછળ ગયા છે કે] તેમના પગનો કેટલોક ભાગ ફુરાતમાં પડી ગયો છે. તે વખતે અલ્લાહ જબ્બાર, ફરિશ્તાઓ સાથે, વાદળોના છાંયડામાં તેમની તરફ આવશે અને મામલો પતાવી દેવાશે, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આગળ નૂરના હથિયાર સાથે આવશે. જ્યારે ઇબ્લીસ તેમને જોશે, ત્યારે તે પાછો ફરીને ભાગશે. તેના સાથીઓ તેને કહેશે: 'તું તો વિજયી છે! ક્યાં ભાગે છે?' ઇબ્લીસ કહેશે: 'હું કંઈક જોઈ રહ્યો છું જે તમે નથી જોઈ રહ્યા. હું તે અલ્લાહથી ડરું છું જે આલમોનો પરવરદિગાર છે. (હશ્ર/૧૬)' આ સ્થિતિમાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાને તેની પાસે પહોંચાડશે અને ભાલા વડે તેના બંને ખભાની વચ્ચે એવો ઘા મારશે કે જેના પરિણામે ઇબ્લીસ અને તેના તમામ અનુયાયીઓ હલાક થઈ જશે. તે પછી માત્ર અલ્લાહની ઇબાદત થશે અને કોઈને પણ તેનો ભાગીદાર ઠરાવવામાં આવશે નહીં.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

لَمَّا تَوَاقَفَ النَّاسُ یَوْمَ بَدْرٍ أُغْمِیَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سَاعَهًًْ ثُمَّ کُشِفَ عَنْهُ فَبَشَّرَ النَّاسَ بِجَبْرَئِیلَ (علیه السلام) فِی جُنْدٍ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ مَیْمَنَهًَْ النَّاسِ وَ مِیکَائِیلَ فِی جُنْدٍ آخَرَ مَیْسَرَهًَْ النَّاسِ وَ إِسْرَافِیلَ فِی جُنْدٍ آخَرَ وَ إِبْلِیسُ قَدْ تَصَوَّرَ فِی صُورَهًِْ سُرَاقَهًَْ‌بْنِ‌مَالِکٍ الْمُدْلِجِیِّ یُؤَیِّدُ الْمُشْرِکِینَ وَ یُخْبِرُ أَنَّهُ لاغالِبَ لَکُمُ الْیَوْمَ مِنَ النَّاسِ فَلَمَّا أَبْصَرَ عَدُوُّ اللَّهِ الْمَلَائِکَهًَْ نَکَصَ عَلی عَقِبَیْهِ وَ قالَ إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکُمْ إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ فَتَثَبَّتَ بِهِ الْحَرْثُ‌بْنُ‌هِشَامٍ وَ هُوَ یَرَی أَنَّهُ سُرَاقَهًُْ لَمَّا سَمِعَ مِنْ کَلَامِهِ فَضَرَبَ فِی صَدْرِ الْحَرْثِ فَسَقَطَ الْحَرْثُ وَ انْطَلَقَ إِبْلِیسُ لَا یُرَی حَتَّی سَقَطَ فِی الْبَحْرِ وَ رَفَعَ یَدَیْهِ وَ قَالَ یَا رَبِّ مَوْعِدَکَ الَّذِی وَعَدْتَنِی.

ابن‌عبّاس ( هنگامی‌که دو لشکر در بدر روبروی هم قرار گرفتند به رسول خدا (وحی آمد که از هوش رفت، وقتی به هوش آمد، به مردم مژده داد که جبرئیل با لشکری از فرشته‌ها در جناح راست لشکر است و میکائیل با لشکری دیگر در چپ و اسرافیل در لشکری دیگر. ابلیس به‌صورت سراقهًْ‌بن‌مالک شده و کمک مشرکان است و می‌گوید: «امروز از مردم کسی بر شما چیره نشود و چون دشمن خدا فرشته‌ها را دید پس رفت و گفت: إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکُمْ إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ»، حارث‌بن‌هشام به گمان اینکه سراقه است او را بازداشت چون سخن او را شنید و به سینه‌ی حارث زد و او را انداخت و رفت تا خود را به دریا افکند و دو دست را برداشت و گفت: «پروردگارا! از تو موعدی که به من وعده کردی را می‌خواهم».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): When the two armies faced each other at Badr, revelation came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and he lost consciousness. When he came to, he gave the people the glad tidings that Jibra'il was with an army of angels on the right flank of the army, Mika'il with another army on the left, and Israfil with yet another army. Iblis had taken the form of Suraqa ibn Malik and was aiding the polytheists, saying: "Today no one from among the people can overcome you." When the enemy of Allah saw the angels, he retreated and said: إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکُمْ إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ [Indeed I am free of you; indeed I see what you do not see]. Harith ibn Hisham, thinking he was Suraqa, held him back when he heard his words, but Iblis struck the chest of Harith and threw him down, and went off until he cast himself into the sea, and raised his two hands and said: "O Lord! I ask of You the appointed time You promised me."

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે બદ્રમાં બે લશ્કરો સામસામે આવ્યાં, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી આવી અને તેઓ બેહોશ થઈ ગયા. જ્યારે તેઓ હોશમાં આવ્યા, ત્યારે લોકોને ખુશખબર આપી કે જિબ્રઈલ ફરિશ્તાઓના એક લશ્કર સાથે લશ્કરની જમણી બાજુ છે, મીકાઈલ બીજા લશ્કર સાથે ડાબી બાજુ છે, અને ઇસ્રાફીલ બીજા લશ્કરમાં છે. ઇબ્લીસ સુરાકા બિન માલિકના રૂપમાં આવીને મુશરિકોની મદદ કરી રહ્યો છે અને કહે છે: "આજે લોકોમાંથી કોઈ તમારા પર ગાલિબ થઈ શકે નહીં." અને જ્યારે અલ્લાહના દુશ્મને ફરિશ્તાઓને જોયા, તો પાછો હટ્યો અને કહ્યું: إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکُمْ إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ [ખરેખર હું તમારાથી અલગ છું; ખરેખર હું તે જોઉં છું જે તમે નથી જોતા]. હારિષ બિન હિશામે એ ધારીને કે તે સુરાકા છે, જ્યારે તેની વાત સાંભળી ત્યારે તેને રોક્યો, પણ તેણે હારિષની છાતી પર માર્યો અને તેને પાડી નાખ્યો, અને ચાલ્યો ગયો ત્યાં સુધી કે પોતાને દરિયામાં ફેંક્યો અને બંને હાથ ઉઠાવીને કહ્યું: "પરવરદિગાર! તેં જે વાયદો મને કર્યો હતો તે વાયદો હું તારી પાસેથી માંગું છું."

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

جَاءَ إِبْلِیسُ فِی جُنْدٍ مِنَ الشَّیَاطِینِ وَ مَعَهُ رَایَهًٌْ فِی صُورَهًِْ رِجَالٍ مِنْ بَنِی‌مُدْلِجٍ وَ الشَّیْطَانُ فِی صُورَهًِْ سُرَاقَهًَْ‌بْنِ‌مَالِکِ‌بْنِ‌جُعْشُمٍ فَقَالَ الشَّیْطَانُ لاغالِبَ لَکُمُ الْیَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَ إِنِّی جارٌ لَکُمْ وَ أَقْبَلَ جِبْرِیلُ (علیه السلام) عَلَی إِبْلِیسَ فَلَمَّا رَآهُ وَ کَانَتْ یَدُهُ فِی یَدِ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِکِینَ انْتَزَعَ إِبْلِیسُ یَدَهُ وَ وَلَّی مُدْبِراً وَ شِیعَتَهُ فَقَالَ الرَّجُلُ یَا سُرَاقَهًُْ إِنَّکَ جَارٌ لَنَا فَقَالَ إِنِّی أَری ما لا تَرَوْنَ وَ ذَلِکَ حِینَ رَأَی الْمَلَائِکَهًَْ إِنِّی أَخافُ اللهَ وَ اللهُ شَدِیدُ الْعِقابِ.

ابن‌عبّاس ( ابلیس در سپاهی از دیوان و پرچمی به صورت مردان بنی‌مدلج که خود به شکل سراقهًْ‌بن‌مالک‌بن‌جعشم بود آمد و گفت: لا غالِبَ لَکُمُ الْیَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَ إِنِّی جارٌ لَکُمْ و جبرئیل رو به ابلیس آمد که با مشرکی دست بر دست بود و چون جبرئیل را دید، دستش را کشید و با پیروانش گریخت، آن مرد گفت: «ای سراقه! تو پناه ما بودی». گفت: «من چیزی می‌بینم که شما نمی‌بینید». و آن وقت بود که فرشته‌ها را دید و گفت: من از خدا می‌ترسم، خداوند سخت کیفر است.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Iblis came with an army of devils and a banner, in the form of men of Banu Mudlij, while he himself was in the form of Suraqa ibn Malik ibn Ju'shum, and he said: لا غالِبَ لَکُمُ الْیَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَ إِنِّی جارٌ لَکُمْ [No one from among the people can overcome you today, and indeed I am your protector]. Jibra'il came toward Iblis while his hand was in the hand of one of the polytheists. When he saw Jibra'il, he pulled his hand away and fled with his followers. That man said: "O Suraqa! You were our protector." He said: "I see something that you do not see." And that was when he saw the angels, and he said: I fear Allah, and Allah is severe in punishment.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ઇબ્લીસ શયતાનોના એક લશ્કરમાં અને એક અલમ સાથે બની મુદલિજના માણસોના રૂપમાં આવ્યો, જ્યારે તે પોતે સુરાકા બિન માલિક બિન જુઅશુમના રૂપમાં હતો, અને કહ્યું: لا غالِبَ لَکُمُ الْیَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَ إِنِّی جارٌ لَکُمْ [આજે લોકોમાંથી કોઈ તમારા પર ગાલિબ થઈ શકે નહીં અને ખરેખર હું તમારો રક્ષક છું]. અને જિબ્રઈલ ઇબ્લીસ તરફ આવ્યા જ્યારે તે એક મુશરિકના હાથમાં હાથ નાખેલો હતો, અને જ્યારે તેણે જિબ્રઈલને જોયા, ત્યારે તેણે પોતાનો હાથ ખેંચી લીધો અને પોતાના અનુયાયીઓ સાથે ભાગી ગયો. તે માણસે કહ્યું: "ઓ સુરાકા! તું અમારો પનાહ હતો." તેણે કહ્યું: "હું કંઈક જોઉં છું જે તમે નથી જોતા." અને તે વખતે તેણે ફરિશ્તાઓને જોયા હતા અને કહ્યું: હું અલ્લાહથી ડરું છું, અલ્લાહ સખત સજા આપનાર છે.