إِنَّ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا تَوَجَّهَ إِلَی غَزَاهًِْ تَبُوکَ تَخَلَّفَ عَنْهُ کَعْبُ بْنُ مَالِکٍ الشَّاعِرُ وَ مَرَارَهًُْ بْنُ الرَّبِیعِ وَ هِلَالُ بْنُ أُمَیَّهًَْ الرَّافِعِیُّ تَخَلَّفُوا عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) عَلَی أَنْ یَتَحَوَّجُوا وَ یَلْحَقُوهُ فَلَهَوْا بِأَمْوَالِهِمْ وَ حَوَائِجِهِمْ عَنْ ذَلِکَ وَ نَدَامُوا وَ تَابُوا فَلَمَّا رَجَعَ النَّبِیُّ مُظَفَّراً مَنْصُوراً أَعْرَضَ عَنْهُمْ فَخَرَجُوا عَلَی وُجُوهِهِمْ و هَامُوا فِی الْبَرِیَّهًِْ مَعَ الْوُحُوشِ وَ نَدِمُوا أَصْدَقَ نَدَامَهًٍْ وَ خَافُوا أَنْ لَا یَقْبَلَ اللَّهُ تَوْبَتَهُمْ وَ رَسُولُهُ لِإِعْرَاضِهِ عَنْهُمْ فَنَزَلَ جَبْرَائِیلُ (علیه السلام) فَتَلَا عَلَی النَّبِیِّ فَأَنْفَذَ إِلَیْهِمْ مَنْ جَاءَ بِهِمْ فَتَلَا عَلَیْهِمْ وَ عَرَّفَهُمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ قَبِلَ تَوْبَتَهُمْ.
امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام)- همانا پیامبر (صلی الله علیه و آله) هنگامی‌که به غزوه‌ی تبوک عازم شد، کعب‌بن‌مالک شاعر و مرارهًْبنربیع و هلال‌بن‌امیّه رافعی برای برطرف‌کردن بعضی نیازهایشان از حضرت پیامبر (صلی الله علیه و آله) عقب ماندند و قرار بر این بود که بعداً به وی ملحق شوند. امّا آنان به اموال و حاجات خویش سرگرم شدند، سپس پشیمان شدند و توبه کردند. هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) پیروزمندانه برگشت، از آنان روی‌گردان شد. آنان دل به بیابان زدند و با حیوانات وحشی همراه شدند و صادقانه پشیمان شدند و بیم داشتند که خدا و رسولش به خاطر روی‌گردانی از آنان، توبه‌شان را نپذیرند. جبرئیل نازل شد و وحی را بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) خواند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) کسی را به‌دنبال آنان فرستاد تا آنان را بیاورد و سپس آیه را بر آنان تلاوت کرد و به آنان خبر داد که خدا توبه‌شان را پذیرفته است.
Imam Baqir (peace be upon him) and Imam Sadiq (peace be upon him): Indeed, when the Prophet (peace be upon him and his family) set out for the Battle of Tabuk, Ka'b ibn Malik the poet, Mararah ibn al-Rabi', and Hilal ibn Umayyah al-Rafi'i stayed behind the Prophet (peace be upon him and his family) in order to take care of some of their needs, and it was agreed that they would join him later. But they became preoccupied with their wealth and their affairs, and then they regretted it and repented. When the Prophet (peace be upon him and his family) returned victorious, he turned away from them. So they went out into the wilderness and kept company with wild animals, and they were sincerely remorseful and feared that Allah and His Messenger would not accept their repentance because of his turning away from them. Then Jibra'il descended and recited the revelation to the Prophet (peace be upon him and his family). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent someone after them to bring them, and then he recited the verse to them and informed them that Allah had accepted their repentance.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તબૂકની લડાઈ માટે રવાના થયા, ત્યારે કઅબ બિન માલિક શાયર, મરારહ બિન રબીઅ અને હિલાલ બિન ઉમય્યહ રાફેઈ પોતાની કેટલીક જરૂરિયાતો પૂરી કરવા માટે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)થી પાછળ રહી ગયા અને એવું નક્કી થયું હતું કે તેઓ પછીથી તેમની સાથે જોડાશે. પરંતુ તેઓ પોતાના માલો અને જરૂરિયાતોમાં મશગૂલ થઈ ગયા, પછી પસ્તાયા અને તૌબા કરી. જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિજયી થઈને પાછા ફર્યા, ત્યારે તેમણે તેમનાથી મોઢું ફેરવી લીધું. તેઓ રણમાં નીકળી પડ્યા અને જંગલી પ્રાણીઓ સાથે રહ્યા અને સાચી રીતે પસ્તાયા અને ડરતા હતા કે અલ્લાહ અને તેમના રસૂલ, તેમનાથી મોઢું ફેરવવાના કારણે, તેમની તૌબા સ્વીકારશે નહીં. જિબ્રઈલ ઉતર્યા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી પઢી. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ કોઈને તેમની પાછળ મોકલ્યો કે તેમને લાવે અને પછી આયત તેમના પર તિલાવત કરી અને તેમને ખબર આપી કે અલ્લાહે તેમની તૌબા સ્વીકારી લીધી છે.