سورة التوبة

Verse 74 of 129

9:74

يَحْلِفُونَ بِاللهِ ‌ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلاَّ أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ‌ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْراً لَهُمْ وَ إِنْ يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللهُ‌ عَذاباً أَليماً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِي الْأَرْضِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ

به خدا سوگند ياد مى‌كنند كه [در غياب پيامبر، سخنان كفرآميز] نگفته‌اند، درحالى‌كه به يقين سخنان كفرآميز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان، كافر شده‌اند و تصميم به امرى [خطرناك] گرفتند، كه به آن نرسيدند. آن‌ها فقط از اين ايراد مى‌گيرند كه خداوند و پيامبرش، آنان را به فضل [و كَرَم] خود، بى‌نياز ساختند. [بااين‌حال] اگر توبه كنند، براى آن‌ها بهتر است و اگر روى‌گردانند، خداوند آن‌ها را در دنيا و آخرت، به مجازات دردناكى كيفر خواهد داد و در سراسر زمين، نه ولىّ و سرپرستى دارند و نه ياورى.

They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak, the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they have not been able to effect, and they did not find fault except because Allah and His Apostle enriched them out of His grace; therefore if they repent, it will be good for them; and if they turn back, Allah will chastise them with a painful chastisement in this world and the hereafter, and they shall not have in the land any guardian or a helper.

તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાઇને કહે છે કે તેઓએ નથી કહ્યું, જો કે તેઓએ ખરે જ કુફ્રની વાત ઊચ્ચારી હતી, અને તેઓ પોતાના ઇસ્લામ પછી (પાછા) નાસ્તિક થઇ ગયા, અને એવી વાતનો ઇરાદો કર્યો હતો કે જે કરી જ ન શક્યા, અને તેઓના ગુસ્સાનું કારણ એ હતું કે અલ્લાહે તથા તેના રસૂલે પોતાના ફઝલથી તેમને (મુસલમાનોને) બેનિયાઝ બનાવી દીધા; માટે અગર તેઓ તૌબા કરી લેશે તો તેઓના માટે સારૂં છે; અને જો તેઓ મોંઢું ફેરવી લેશે તો અલ્લાહ તેમને દુનિયા તથા આખેરતમાં દર્દનાક અઝાબ આપશે અને ઝમીન પર ન તેમનો કોઇ સરપરસ્ત હશે ન કોઇ મદદગાર.

#1 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ الْخُزَاعِی عَنْ أَبِیهِ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللهِ (علیه السلام) یَقُولَُ: لَمَّا قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَا قَالَ فِی غَدِیرِ‌خُمٍّ وَ صَارُوا بِالْأَخْبِیَهًِْ مَرَّ الْمِقْدَادُ بِجَمَاعَهًٍْ مِنْهُمْ وَ هُمْ یَقُولُونَ وَ اللَّهِ إِنْ کُنَّا أَصْحَابَ کِسْرَی وَ قَیْصَرَ لَکُنَّا فِی الْخَزِّ وَ الْوَشْیِ وَ الدِّیبَاجِ وَ النِّسَاجَاتِ وَ إِنَّا مَعَهُ فِی الْأَخْشَنَیْنِ نَأْکُلُ الْخَشِنَ وَ نَلْبَسُ الْخَشِنَ حَتَّی إِذَا دَنَا مَوْتُهُ وَ فَنِیَتْ أَیَّامُهُ وَ حَضَرَ أَجَلُهُ أَرَادَ أَنْ یُوَلِّیَهَا عَلِیّاً (علیه السلام) مِنْ بَعْدِهِ أَمَا وَ اللَّهِ لَیَعْلَمَنَّ قَالَ فَمَضَی الْمِقْدَادُ وَ أَخْبَرَ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) بِهِ فَقَالَ الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ قَالَ فَقَالُوا قَدْ رَمَانَا الْمِقْدَادُ فَنَقُومُ نَحْلِفُ عَلَیْهِ قَالَ فَجَاءُوا حَتَّی جَثَوْا بَیْنَ یَدَیْهِ فَقَالُوا بِآبَائِنَا وَ أُمَّهَاتِنَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَا وَ الَّذِی بَعَثَکَ بِالْحَقِّ وَ الَّذِی أَکْرَمَکَ بِالنُّبُوَّهًِْ مَا قُلْنَا مَا بَلَّغَکَ لَا وَ الَّذِی اصْطَفَاکَ عَلَی الْبَشَرِ قَالَ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) لَیْلَهًَْ الْعَقَبَهًِْ وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ کَانَ أَحَدُهُمْ یَبِیعُ الرُّءُوسَ وَ آخَرُ یَبِیعُ الْکُرَاعَ وَ یَنْقُلُ الْقَرَامِلَ فَأَغْنَاهُمُ اللَّهُ بِرَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ جَعَلُوا حَدَّهُمْ وَ حَدِیدَهُمْ عَلَیْهِ قَالَ أَبَانُ‌بْنُ‌تَغْلِبَ عَنْه (علیه السلام) لَمَّا نَصَبَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ ضَمَّ رَجُلَانِ مِنْ قُرَیْشٍ رُءُوسَهَا وَ قَالَا وَ اللَّهِ لَا نُسَلِّمُ لَهُ مَا قَالَ أَبَداً فَأُخْبِرَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) فَسَأَلَهُمْ عَمَّا قَالَا فَکَذَّبَا وَ حَلَفَا بِاللَّهِ مَا قَالَا شَیْئاً فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا الْآیَهًَْ قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) لَقَدْ تَوَلَّیَا وَ مَا تَابَا.

امام صادق (علیه السلام)- جعفربن‌محمّد خزاعی از پدرش نقل کرده است که گفت: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می‌فرمود: «هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن سخنرانی را در غدیرخم ایراد کرد و وارد خیمه‌ها شد، مقداد (رحمة الله علیه) نزد گروهی از آنان آمد، درحالی‌که می‌گفتند: «به خدا اگر اصحاب کسری و قیصر بودیم، اکنون ابریشم و لباس‌های زردوز و دیبا و منسوجات را برتن داشتیم، درحالی‌که ما با او از دو چیز رنج می‌بریم؛ غذای خشن را می‌خوریم و لباس خشن برتن می‌کنیم. وانگهی هنگامی‌که مرگش نزدیک شده و سال‌های زندگیش به اتمام رسیده و اجلش فرا رسیده نیز می‌خواهد خلافت را پس از خود به علی (علیه السلام) واگذار کند. به خدا قسم خواهد دانست که چه کار خواهیم کرد». مقداد به پیامبر (صلی الله علیه و آله) خبر داد. حضرت (علیه السلام) فرمود: «به جماعت حاضر شوید». آنان با خود گفتند: «بی‌گمان، مقداد مشت ما را باز کرده است، برخیزید تا برعلیه او سوگند بخوریم». پس نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند و در برابرش به خاک افتادند و گفتند: «قسم به پدران و مادران ما ای رسول خدا! قسم بر آنکه تو را به حق فرستاده است و تو را با نبوّت مشرّف کرده است، ما آنچه را به تو رسیده است، نگفته‌ایم. نه، قسم به آنکه تو را برای بشر برگزیده است، چنین نگفته‌ایم». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «بسم اللهِ الرَّحمن الرَّحیم، به خدا سوگند می‌خورند که [در غیاب پیامبر، سخنان نادرست] نگفته‌اند درحالی‌که قطعاً سخنان کفرآمیز به تو در شب عقبه گفته‌اند و پس از اسلام‌آوردنشان، کافر شده‌اند و تصمیم [به کار خطرناکی] گرفتند، که به آن نرسیدند. آنها فقط از این انتقام می‌گیرند که خداوند و رسولش، آنان را به فضل [و کرم] خود، بی‌نیاز ساختند! بعضی از آنان [قبلاً] کلّه و برخی پاچه می‌فروختند و گیسوی پشمین یا ابریشمی می‌تافتند. پس خدا و رسولش (صلی الله علیه و آله) آنان را بی‌نیاز کرد. سپس همانان اسلحه‌شان را علیه او کشیدند. از ابان‌بن‌تغلب، از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است که فرمود: «هنگامی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در روز غدیرخم علی (علیه السلام) را به‌عنوان خلیفه تعیین نمود و فرمود: «هرکه مولای اویم پس علی (علیه السلام) مولای اوست»، دو مرد از قریش سرهایشان را پنهان کردند و گفتند: «به خدا قسم، هیچ‌وقت تسلیم آنچه گفت نمی‌شویم». سخن ایشان به پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسید و از آنان درباره‌ی آنچه که گفتند، پرسید. آنان انکار کردند و به خدا سوگند یاد کردند که چیزی نگفته‌اند. جبرئیل بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرود آمد و این آیه نازل شد: یحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِم وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلاَّ أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذاباً أَلیماً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصیرٍ». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «همانا آنان بی‌آنکه توبه کنند، رفتند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ja'far ibn Muhammad al-Khuza'i narrated from his father who said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) saying: "When the Prophet (peace be upon him and his family) delivered that sermon at Ghadir Khumm and entered the tents, Miqdad (may Allah have mercy on him) came upon a group of them while they were saying: 'By Allah, had we been the companions of Chosroes and Caesar, we would now be dressed in silk, gold-embroidered garments, brocade and fine textiles, whereas with him we suffer from two things — we eat coarse food and wear coarse clothing. Moreover, now that his death has drawn near, the years of his life have come to an end and his appointed time has arrived, he wants to hand over the caliphate after himself to Ali (peace be upon him) as well. By Allah, he will come to know what we shall do.' Miqdad informed the Prophet (peace be upon him and his family). The Prophet said: 'Assemble for congregational prayer.' They said among themselves: 'Miqdad has surely exposed us; let us rise and swear against him.' So they came before the Prophet (peace be upon him and his family) and fell down on the ground before him and said: 'By our fathers and mothers, O Messenger of Allah! No, by the One who sent you with truth, and by the One who honoured you with prophethood, we have not said what has reached you. No, by the One who chose you over mankind, we did not say such a thing.' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [In the name of Allah, the All-Beneficent, the All-Merciful]. یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَلَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief], while indeed they said words of unbelief against you, O Muhammad (peace be upon him and his family), on the night of al-'Aqaba, وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا [and they disbelieved after their Islam and they had determined upon what they were unable to attain]. وَ مَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ [And they did not find fault except because Allah and His Messenger enriched them out of His grace]. Some of them [previously] used to sell heads and others used to sell trotters and twist braids of wool or silk. Then Allah and His Messenger (peace be upon him and his family) enriched them. Then those same people drew their weapons against him.'" Aban ibn Taghlib narrated from him (peace be upon him): "When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) appointed Ali (peace be upon him) [as his successor] on the day of Ghadir Khumm and said: 'Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master,' two men from Quraysh drew their heads together and said: 'By Allah, we shall never submit to what he has said, ever.' Their words reached the Prophet (peace be upon him and his family), and he asked them about what they had said. They denied it and swore by Allah that they had said nothing. Then Jibra'il descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and this verse was revealed: یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَلَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا وَ مَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ مَا لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لَا نَصِیرٍ [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they were unable to attain, and they did not find fault except because Allah and His Messenger enriched them out of His grace; therefore if they repent, it will be good for them; and if they turn back, Allah will chastise them with a painful chastisement in this world and the hereafter, and they shall not have in the land any guardian or a helper]." Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Indeed they turned away without repenting."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જાફર બિન મુહમ્મદ ખુઝાઈએ પોતાના પિતાથી રિવાયત કરી છે કે તેમણે કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવતા હતા: "જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ગદીરે ખુમ્મમાં તે ખુત્બો આપ્યો અને તંબુઓમાં દાખલ થયા, ત્યારે મિકદાદ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) તેઓમાંના એક જૂથ પાસે આવ્યા, જ્યારે તેઓ કહી રહ્યા હતા: 'અલ્લાહની કસમ, જો અમે કિસરા અને કૈસરના સાથીઓ હોત, તો અત્યારે અમે રેશમ અને ઝરીવાળા કપડાં અને દીબાજ અને બારીક વસ્ત્રો પહેર્યાં હોત, જ્યારે અમે તેમની સાથે બે વસ્તુઓથી પરેશાન છીએ; અમે કઠોર ખોરાક ખાઈએ છીએ અને કઠોર કપડાં પહેરીએ છીએ. વળી, જ્યારે તેમનું મૃત્યુ નજીક આવ્યું છે અને તેમના જીવનનાં વર્ષો પૂરાં થયાં છે અને તેમની અજલ આવી પહોંચી છે, ત્યારે તેઓ પોતાના પછી ખિલાફત અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપવા માગે છે. અલ્લાહની કસમ, તેઓ જાણી લેશે કે અમે શું કરીશું.' મિકદાદે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ખબર આપી. હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'સામૂહિક નમાઝ માટે હાજર થાઓ.' તેઓએ પોતાની જાત સાથે કહ્યું: 'ખરેખર, મિકદાદે અમારી મુઠ્ઠી ખોલી નાખી છે, ઊભા થાઓ જેથી અમે તેમની વિરુદ્ધ કસમ ખાઈએ.' પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને તેમની સામે માટીમાં પડી ગયા અને કહ્યું: 'અમારા મા-બાપ કુરબાન થાય, હે અલ્લાહના રસૂલ! કસમ છે તેની જેણે તમને હકની સાથે મોકલ્યા છે અને તમને નબુવ્વતથી શરફ આપ્યો છે, અમે એ નથી કહ્યું જે તમને પહોંચ્યું છે. ના, કસમ છે તેની જેણે તમને માનવજાત ઉપર પસંદ કર્યા છે, અમે એવું નથી કહ્યું.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'બિસ્મિલ્લાહિર્રહમાનિર્રહીમ. یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَلَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેઓએ કહ્યું નથી, જ્યારે ખરેખર તેઓએ કુફ્રનું વચન કહ્યું છે], જ્યારે ખરેખર તેઓએ અકબાની રાત્રે તમારી વિરુદ્ધ કુફ્રનાં વચનો કહ્યાં હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا [અને તેઓ પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર થયા અને એવી બાબતનો ઈરાદો કર્યો જે તેઓ પ્રાપ્ત ન કરી શક્યા]. وَ مَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ [અને તેઓ માત્ર એ કારણે વેર લે છે કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને પોતાના ફઝલથી બેપરવા કરી દીધા]. તેઓમાંના કેટલાક [પહેલાં] માથું અને કેટલાક પાયા વેચતા હતા અને ઊન અથવા રેશમની જટા વણતા હતા. પછી અલ્લાહ અને તેના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને બેપરવા બનાવી દીધા. પછી એ જ લોકોએ પોતાનાં હથિયારો તેમની વિરુદ્ધ ઉઠાવ્યાં.'" અબાન બિન તગ્લિબથી, ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત થઈ છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ગદીરે ખુમ્મના દિવસે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ખલીફા તરીકે નિમ્યા અને ફરમાવ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું તેના અલી (અલયહિસ્સલામ) મૌલા છે,' ત્યારે કુરૈશના બે માણસોએ પોતાનાં માથાં છુપાવ્યાં અને કહ્યું: 'અલ્લાહની કસમ, જે તેમણે કહ્યું છે તેને અમે ક્યારેય કબૂલ કરીશું નહીં.' તેમની વાત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સુધી પહોંચી અને તેમણે તેઓને તેમની વાત વિષે પૂછ્યું. તેઓએ ઇનકાર કર્યો અને અલ્લાહની કસમ ખાધી કે તેઓએ કંઈ કહ્યું નથી. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર ઊતર્યા અને આ આયત નાઝિલ થઈ: یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَلَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا وَ مَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ مَا لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لَا نَصِیرٍ [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેઓએ કહ્યું નથી, જ્યારે ખરેખર તેઓએ કુફ્રનું વચન કહ્યું છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર થયા, અને એવી બાબતનો ઈરાદો કર્યો જે તેઓ પ્રાપ્ત ન કરી શક્યા, અને તેઓ માત્ર એ કારણે વેર લે છે કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને પોતાના ફઝલથી બેપરવા કરી દીધા; તેથી જો તેઓ તૌબા કરે તો તે તેમના માટે વધુ સારું છે, અને જો તેઓ મોં ફેરવે તો અલ્લાહ તેમને દુનિયા અને આખિરતમાં દર્દનાક અઝાબ આપશે, અને તેઓ માટે ધરતી પર કોઈ વલી કે મદદગાર નહીં હોય]." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ખરેખર તેઓ તૌબા કર્યા વગર ચાલ્યા ગયા."

#2 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ جَابِرِ‌بْنِ‌أَرْقَمَ قَالَ ثُمَّ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَرَفَعَهُ إِلَیْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاه ... وَ کَانَ إِلَی جَانِبِ خِبَائِی خِبَاءٌ لِنَفَرٍ مِنْ قُرَیْشٍ وَ هُمْ ثَلَاثَهًٌْ وَ مَعِی حُذَیْفَهًُْ‌بْنُ‌الْیَمَانِ فَسَمِعْنَا أَحَدَ الثَّلَاثَهًِْ وَ هُوَ یَقُولُ وَ اللَّهِ إِنَّ مُحَمَّداً لَأَحْمَقُ إِنْ کَانَ یَرَی أَنَّ الْأَمْرَ یَسْتَقِیمُ لِعَلِیٍّ مِنْ بَعْدِهِ وَ قَالَ آخَرُ أَ‌تَجْعَلُهُ أَحْمَقَ أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّهُ مَجْنُونٌ قَدْ کَادَ أَنْ یُصْرَعَ عِنْدَ امْرَأَهًِْ ابْنِ‌أَبِی‌کَبْشَهًَْ وَ قَالَ الثَّالِثُ دَعُوهُ إِنْ شَاءَ أَنْ یَکُونَ أَحْمَقَ وَ إِنْ شَاءَ أَنْ یَکُونَ مَجْنُوناً وَ اللَّهِ مَا یَکُونُ مَا یَقُولُ أَبَداً فَغَضِبَ حُذَیْفَهًُْ مِنْ مَقَالَتِهِم ... وَ اللَّهِ لَأُخْبِرَنَّهُ بُکْرَهًًْ بِمَقَالَتِکُم ... ثُمَّ مَضَی حَتَّی أَتَی رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِلَی جَانِبٍ مُحْتَبٍ بِحَمَائِلِ سَیْفِهِ فَأَخْبَرَهُ بِمَقَالَهًِْ الْقَوْمِ فَبَعَثَ إِلَیْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَتَوْهُ فَقَالَ لَهُمْ مَا ذَا قُلْتُمْ فَقَالُوا وَ اللَّهِ مَا قُلْنَا شَیْئاً فَإِنْ کُنْتَ بُلِّغْتَ عَنَّا شَیْئاً فَمَکْذُوبٌ عَلَیْنَا فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ بِهَذِهِ الْآیَهًِْ یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) عِنْدَ ذَلِکَ لِیَقُولُوا مَا شَاءُوا وَ اللَّهِ إِنَّ قَلْبِی بَیْنَ أَضْلَاعِی وَ إِنَّ سَیْفِی لَفِی عُنُقِی وَ لَئِنْ هَمُّوا لَأَهُمَّنَّ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ لِلنَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) اصْبِرْ لِلْأَمْرِ الَّذِی هُوَ کَائِنٌ فَأَخْبَرَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) بِمَا أَخْبَرَهُ بِهِ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ إِذاً أَصْبِرُ لِلْمَقَادِیرِ قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) وَ قَالَ رَجُلٌ مِنَ الْمَلَإِ شَیْخٌ لَئِنْ کُنَّا بَیْنَ أَقْوَامِنَا کَمَا یَقُولُ هَذَا لَنَحْنُ أَشَرُّ مِنَ الْحَمِیرِ قَالَ وَ قَالَ آخَرُ شَابٌّ إِلَی جَنْبِهِ لَئِنْ کُنْتَ صَادِقاً لَنَحْنُ أَشَرُّ مِنَ الْحَمِیرِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- جابربن‌ارقم گوید: سپس دست علیّ‌ّّّبن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را گرفته و به‌سوی خود بالا برد. سپس فرمود: «خدایا! هرکه من مولای او هستم، علی (علیه السلام) مولای اوست ...». در کنار خیمه‌ی من خیمه‌ای برای گروهی از قریش بود و آنان سه نفر بودند و حذیفهًْ‌بن‌یمان نیز همراه من بود. از یکی از آن سه نفر شنیدیم که می‌گفت: «به خدا قسم، محمّد احمق است، اگر گمان می‌کند که این امر پس از او برای علی دوام می‌آورد»! و دیگری گفت: «او را احمق می‌خوانی، آیا نمی‌دانی که او دیوانه است؟ او نزدیک بود نزد زن پسر ابوکبشه دچار صرع شود»؟ و سوّمی گفت: «او را رها کنید، این امر به او مربوط است، می‌خواهد احمق باشد یا دیوانه، به خدا قسم آنچه را می‌گوید، هیچ‌گاه به واقعیّت نمی‌پیوندد». پس حذیفه از گفته‌ی ایشان به خشم آمد ... و گفت: «به خدا قسم فردا سخنان شما را به او خواهم گفت». ... تا اینکه نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمد و علی (علیه السلام) در کنار او بود و شمشیر خود را با حمایلش پوشانده بود. حذیفه سخنان آن اشخاص را به او گفت و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به دنبال آنان فرستاد و به آنان فرمود: «چه گفته‌اید»؟ گفتند: «به خدا قسم! چیزی نگفته‌ایم. اگر چیزی درمورد ما گفته شده است، دروغ است». جبرئیل با این آیه نازل شد؛ یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَ هَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ. و آنگاه علی (علیه السلام) فرمود: «بگذار آنچه را می‌خواهند بگویند، به خدا قسم! قلبم در میان دنده‌های سینه‌ام و شمشیرم در گردنم است. اگر بخواهند مرا بکشند، من نیز آنان را خواهم کشت». جبرئیل به پیامبر (صلی الله علیه و آله) گفت: «برای امری که اتّفاق افتاده است، صبر کن». پیامبر (صلی الله علیه و آله) آنچه را جبرئیل گفت، به علی (علیه السلام) رساند و سپس فرمود: «صبر می‌کنم تا ببینم چه سرنوشتی رقم خواهد خورد». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «در این میان، پیرمردی از آن جماعت گفت: اگر ما در میان قبایل خویش چنان که این می‌گوید بوده‌ایم، پس ما از الاغ بدتر باشیم». فرمود: «و یک‌نفر دیگر که جوانی بود و در کنارش ایستاده بود، گفت: اگر تو در گفته‌ات صادق باشی، ما از الاغ بدتریم».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Jabir ibn Arqam said: Then he took the hand of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and raised it up towards himself. Then he said: "O Allah! Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master ..." Next to my tent was a tent for a group from Quraysh, and they were three men, and Hudhayfa ibn al-Yaman was also with me. We heard one of those three saying: "By Allah, Muhammad is a fool if he thinks that this matter will last for Ali after him!" And another said: "You call him a fool — do you not know that he is insane? He nearly had a seizure at the house of the wife of the son of Abu Kabsha!" And the third said: "Leave him — this matter is his own affair; let him be a fool or insane. By Allah, what he says will never come to pass." Hudhayfa was angered by their words ... and said: "By Allah, tomorrow I will tell him what you have said." ... Until he came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), with Ali (peace be upon him) beside him, having covered his sword with its baldric. Hudhayfa reported to him the words of those persons, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent for them. He said to them: "What have you said?" They said: "By Allah! We have said nothing. If anything has been said about us, it is a lie." Jibra'il descended with this verse: يَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَ هَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they have not been able to effect]. Thereupon Ali (peace be upon him) said: "Let them say what they will. By Allah! My heart is between the ribs of my chest and my sword is at my neck. If they seek to kill me, I too will kill them." Jibra'il said to the Prophet (peace be upon him and his family): "Be patient with a matter that has come to pass." The Prophet (peace be upon him and his family) conveyed what Jibra'il had said to Ali (peace be upon him), and then he said: "I will be patient to see what destiny will be decreed." Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Meanwhile, an old man from that group said: If we have been among our tribes as this one says, then we are worse than donkeys." He said: "And another, a young man who was standing beside him, said: If you are truthful in what you say, then we are worse than donkeys."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — જાબિર બિન અરકમ કહે છે: પછી તેમણે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને પોતાની તરફ ઉપર ઉઠાવ્યો. પછી ફરમાવ્યું: "અય અલ્લાહ! જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે ..." મારા તંબુની બાજુમાં કુરૈશના એક જૂથ માટે તંબુ હતો, અને તેઓ ત્રણ માણસો હતા, અને હુઝયફા બિન યમાન પણ મારી સાથે હતા. અમે એ ત્રણમાંથી એકને કહેતાં સાંભળ્યો: "અલ્લાહની કસમ, મુહમ્મદ મૂર્ખ છે, જો તે ધારે છે કે આ કામ તેના પછી અલી માટે ટકી રહેશે!" અને બીજાએ કહ્યું: "તું તેને મૂર્ખ કહે છે, શું તું નથી જાણતો કે તે પાગલ છે? તે અબૂ કબશાના પુત્રની પત્ની પાસે લગભગ મૂર્છાગ્રસ્ત થવાની અણી પર હતો." અને ત્રીજાએ કહ્યું: "તેને છોડી દો, આ કામ તેને લગતું છે, ભલે તે મૂર્ખ હોય કે પાગલ. અલ્લાહની કસમ, જે તે કહે છે તે કદી હકીકતમાં નહીં આવે." એથી હુઝયફા તેમની વાત પર ગુસ્સે થયા ... અને કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, કાલે તમારી વાતો હું તેમને કહી દઈશ." ... ત્યાં સુધી કે તેઓ મેસેન્જર... અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમની બાજુમાં હતા અને પોતાની તલવારને તેની પટ્ટીથી ઢાંકેલી હતી. હુઝયફાએ તે લોકોની વાતો તેમને કહી, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને બોલાવવા મોકલ્યું અને તેમને ફરમાવ્યું: "તમે શું કહ્યું છે?" તેમણે કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ! અમે કંઇ કહ્યું નથી. જો અમારા વિશે કંઇ કહેવામાં આવ્યું છે, તો તે જૂઠ છે." જિબ્રઈલ આ આયત સાથે નાઝિલ થયા: يَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَ هَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેમણે નથી કહ્યું, જ્યારે તેમણે ખરેખર કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થયા છે અને એવા કાર્યનો ઇરાદો કર્યો જે તેઓ પામી શક્યા નહીં]. અને ત્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેમને જે કહેવું હોય તે કહેવા દો, અલ્લાહની કસમ! મારું દિલ મારી છાતીની પાંસળીઓ વચ્ચે છે અને મારી તલવાર મારી ગરદનમાં છે. જો તેઓ મને મારવા ચાહશે, તો હું પણ તેમને મારીશ." જિબ્રઈલે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું: "જે કામ થઇ ગયું છે તેના માટે સબ્ર કરો." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જે જિબ્રઈલે કહ્યું તે અલી (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચાડ્યું અને પછી ફરમાવ્યું: "હું સબ્ર કરીશ કે જોઉં કે કેવી તકદીર લખાશે." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "એ દરમિયાન, તે જમાતના એક વૃદ્ધ માણસે કહ્યું: જો અમે અમારા કબીલાઓમાં એવા જ હોઈએ જેમ કે આ કહે છે, તો અમે ગધેડાથી પણ બદતર છીએ." ફરમાવ્યું: "અને એક બીજા વ્યક્તિ કે જે જવાન હતો અને તેની બાજુમાં ઊભો હતો, તેણે કહ્યું: જો તું તારી વાતમાં સાચો છે, તો અમે ગધેડાથી પણ બદતર છીએ."

#3 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

یَوْمَ یَبْعَثُهُمُ اللهُ جَمِیعاً قَالَ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ جَمَعَ اللَّهُ الَّذِینَ غَصَبُوا آلَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) حَقَّهُمْ فَیَعْرِضُ عَلَیْهِمْ أَحْمَالُهُمْ فَیَحْلِفُونَ لَهُ أَنَّهُمْ لَمْ یَعْمَلُوا مِنْهَا شَیْئاً کَمَا حَلَفُوا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی الدُّنْیَا حِینَ حَلَفُوا أَنْ لَا یَرُدُّوا الْوَلَایَهًَْ فِی بَنِی‌هَاشِمٍ وَ حِینَ هَمُّوا بِقَتْلِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی الْعَقَبَهًِْ فَلَمَّا أَطْلَعَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) وَ أَخْبَرَهُمْ حَلَفُوا لَهُ أَنَّهُمْ لَمْ یَقُولُوا ذَلِکَ وَ لَمْ یَهُمُّوا بِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ قَالَ إِذَا عَرَضَ اللَّهُ ذَلِکَ عَلَیْهِمْ فِی الْقِیَامَهًِْ یُنْکِرُونَهُ وَ یَحْلِفُونَ لَهُ کَمَا حَلَفُوا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ قَوْلُهُ: یَوْمَ یَبْعَثُهُمُ اللهُ جَمِیعاً فَیَحْلِفُونَ لَهُ کَما یَحْلِفُونَ لَکُمْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- یَوْمَ یَبْعَثُهُمُ اللهُ جَمِیعاً ( مجادله/۶ )، وقتی روز قیامت فرا می‌رسد خدا کسانی را که حقّ آل محمّد (صلی الله علیه و آله) را غصب کردند جمع می‌کند و آنچه با خود آورده‌اند را بر آنان عرضه می‌کند؛ پس آنان قسم می‌خورند که چیزی از این کارها را انجام نداده‌اند چنانکه در دنیا برای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سوگند خوردند هنگامی‌که قسم یاد کردند که ولایت را به بنی‌هاشم برنگردانند و هنگامی‌که در عقبه تصمیم به قتل رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گرفتند؛ وقتی خدا پیامبرش را مطّلع ساخت و حضرت به آنان خبر داد، قسم خوردند که آنان چنین نکرده‌اند و چنین تصمیمی نداشته‌اند، خدا بر پیامبرش چنین نازل فرمود: یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ. وقتی خدا آن را روز قیامت بر ایشان عرضه می‌کند منکر می‌شوند و برای آن قسم یاد می‌کنند چنانچه برای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) قسم خوردند و آن این آیه است: خداوند همه‌ی آن‌ها را برمی‌انگیزد، آن‌ها برای خدا نیز سوگند [دروغ] یاد می‌کنند. ( مجادله/۱۸ )».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللهُ جَمِيعاً [The day Allah will raise them all together] (Al-Mujadila/6) — when the Day of Resurrection arrives, Allah will gather those who usurped the right of the family of Muhammad (peace be upon him and his family) and will present to them what they brought with them. They will swear that they did none of these things, just as they swore in this world to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) when they took an oath not to return the Wilayah (guardianship) to Bani Hashim, and when at al-Aqaba they resolved to kill the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). When Allah informed His Prophet and he told them, they swore that they had not done such a thing and had had no such intention. Allah then sent down to His Prophet: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْراً لَهُمْ [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they were not able to attain, and they resented nothing except that Allah and His Messenger enriched them out of His grace; therefore if they repent, it will be good for them]. When Allah presents that to them on the Day of Resurrection they will deny it and swear about it just as they swore to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and this is the verse: Allah will raise them all up, and they will swear [falsely] to Allah as well. (Al-Mujadila/18).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللهُ جَمِيعاً [જે દિવસે અલ્લાહ તે સૌને ઉઠાડશે] (મુજાદલા/૬), જ્યારે કયામતનો દિવસ આવશે ત્યારે અલ્લાહ તે લોકોને એકઠા કરશે જેમણે આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો હક છીનવી લીધો હતો અને તેઓ જે (કર્મો) સાથે લાવ્યા હશે તે તેમની સામે રજૂ કરશે; પછી તેઓ સોગંદ ખાશે કે તેમણે આમાંનું કંઈ કર્યું નથી, જેમ કે તેમણે દુનિયામાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સામે સોગંદ ખાધા હતા જ્યારે તેમણે કસમ ખાધી હતી કે વિલાયતને બની હાશિમમાં પાછી નહીં આપે, અને જ્યારે અકબા પર તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કત્લ કરવાનો નિર્ણય કર્યો હતો; જ્યારે અલ્લાહે પોતાના પયગંબરને જાણ કરી અને હઝરતે તેમને ખબર આપી, ત્યારે તેમણે સોગંદ ખાધા કે તેમણે એવું કર્યું નથી અને એવો ઇરાદો પણ કર્યો નથી. અલ્લાહે પોતાના પયગંબર પર આ ઉતાર્યું: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْراً لَهُمْ [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેમણે કંઈ કહ્યું નથી, જ્યારે ખરેખર તેમણે કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર થયા છે, અને તેમણે એવા કામનો ઇરાદો કર્યો જે તેઓ મેળવી શક્યા નહીં, અને તેઓ કંઈ પણ કારણથી નારાજ ન થયા સિવાય એ કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને પોતાની કૃપાથી ધનવાન કર્યા; તો જો તેઓ તૌબા કરે તો તેમના માટે બહેતર છે]. જ્યારે અલ્લાહ કયામતના દિવસે તે તેમની સામે રજૂ કરશે તો તેઓ ઇન્કાર કરશે અને તેના પર સોગંદ ખાશે, જેમ તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સામે સોગંદ ખાધા હતા, અને આ તે આયત છે: અલ્લાહ તે સૌને ઉઠાડશે, તેઓ અલ્લાહ સામે પણ [જૂઠા] સોગંદ ખાશે. (મુજાદલા/૧૮).

#4 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

رُوِیَ أَنَّ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا فَرَغَ مِنْ غَدِیرِ خُمٍّ وَ تَفَرَّقَ النَّاسُ اجْتَمَعَ نَفَرٌ مِنْ قُرَیْشٍ یَتَأَسَّفُونَ عَلَی مَا جَرَی فَمَرَّ بِهِمْ ضَبٌّ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَیْتَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) أَمَّرَ عَلَیْنَا هَذَا الضَّبَّ دُونَ عَلِیٍّ فَسَمِعَ ذَلِکَ أَبُوذَرٍّ (رحمة الله علیه) فَحَکَی ذَلِکَ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَبَعَثَ إِلَیْهِمْ وَ أَحْضَرَهُمْ وَ عَرَضَ عَلَیْهِمْ مَقَالَهُمْ فَأَنْکَرُوا وَ حَلَفُوا فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا الْآیَهًَْ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مَا أَظَلَّتِ الْخَضْرَاءُ وَ لَا أَقَلَّتِ الْغَبْرَاءُ أَصْدَقَ لَهْجَهًٍْ مِنْ أَبِی ذَرٍّ (رحمة الله علیه) وَ فِی خَبَرٍ أَنَّ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) قَالَ: أَمَّا جَبْرَئِیلُ نَزَلَ عَلَیَ وَ أَخْبَرَنِی أَنَّهُ یُؤْتَی یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ بِقَوْمٍ إِمَامُهُمْ ضَبٌّ فَانْظُرُوا أَنْ لَا تَکُونُوا أُولَئِکَ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در روایت است که هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) از غدیرخم فارغ شد و مردم پراکنده شدند، گروهی از قریش گردهم آمدند و بر آنچه که اتّفاق افتاد، تأسّف خوردند. پس سوسماری از کنار آنان رد شد. برخی از آنان گفتند: «کاش که این سوسمار را بر ما گماشته بود و علی را بر ما نگماشته بود». ابوذر (رحمة الله علیه) این سخن را شنید و آن را با رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در میان گذاشت. حضرت (صلی الله علیه و آله) به‌دنبال آنان فرستاد و آنان را احضار کرد. امّا ایشان انکار کردند و قسم خوردند که آن سخن را نگفته‌اند. خدای عزّوجلّ این آیه را نازل کرد: یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَاقَالُواْ ... پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «همانا آسمان بر کسی سایه نینداخته و زمین، کسی را بر دوش خویش حمل نکرده است که راستگوتر از ابوذر (رحمة الله علیه) باشد». در خبری آمده است که پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «امّا جبرئیل، بر من نازل شد و به من خبر داد که در روز قیامت قومی خواهند آمد که پیشوای ایشان یک سوسمار است، پس نیک بنگرید که شما آن قوم نباشید که خدای متعال می فرماید: [به یاد آورید] روزی را که هر گروهی را با پیشوایشان می‌خوانیم!. ( اسراء/۷۱ )».

The Messenger (peace be upon him and his family): It is narrated that when the Prophet (peace be upon him and his family) finished at Ghadir Khumm and the people dispersed, a group of Quraysh gathered and lamented over what had happened. A lizard passed by them, and some of them said: "If only he had appointed this lizard over us instead of Ali." Abu Dharr (may Allah have mercy on him) heard this and reported it to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Prophet (peace be upon him and his family) sent for them and summoned them, but they denied it and swore they had not said such words. Allah the Mighty and Majestic sent down this verse: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا [They swear by Allah that they did not speak]… The Prophet (peace be upon him and his family) then said: "Indeed, the sky has not shaded, and the earth has not carried on its back, anyone more truthful in speech than Abu Dharr (may Allah have mercy on him)." In another report it is said that the Prophet (peace be upon him and his family) said: "As for Jibra'il, he descended upon me and informed me that on the Day of Resurrection a people will come whose leader is a lizard, so look well that you are not those people, for Allah the Exalted says: [Remember] the Day We shall call every people with their leader! (Al-Isra/71)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): રિવાયતમાં છે કે જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગદીરે ખુમથી ફારેગ થયા અને લોકો વિખેરાઈ ગયા, ત્યારે કુરૈશનો એક જૂથ ભેગો થયો અને જે બન્યું તેના પર અફસોસ કર્યો. પછી એક ગરોળી તેમની બાજુમાંથી પસાર થઈ. તેમાંથી કેટલાકે કહ્યું: "કાશ કે તેમણે આ ગરોળીને અમારા પર નિયુક્ત કરી હોત અને અલીને અમારા પર નિયુક્ત ન કર્યા હોત." અબૂઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)એ આ વાત સાંભળી અને તે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જણાવી. હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને બોલાવવા મોકલ્યું અને તેમને હાજર કર્યા. પરંતુ તેમણે ઇન્કાર કર્યો અને સોગંદ ખાધા કે તેમણે તે વાત કહી નથી. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે આ આયત ઉતારી: يَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا... [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેમણે કંઈ કહ્યું નથી]. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "ખરેખર, આસમાને કોઈના પર છાયો કર્યો નથી અને ધરતીએ કોઈને પોતાની પીઠ પર ઉઠાવ્યો નથી જે અબૂઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કરતાં વધુ સાચુ બોલનાર હોય." એક ખબરમાં આવ્યું છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "જિબ્રઈલ મારા પર નાઝિલ થયા અને મને ખબર આપી કે કયામતના દિવસે એક કૌમ આવશે જેમનો ઇમામ એક ગરોળી હશે, તો સારી રીતે જુઓ કે તમે તે કૌમ ન બનો, કારણ કે અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: [યાદ કરો] તે દિવસને જ્યારે અમે દરેક જૂથને તેમના ઇમામ સાથે બોલાવીશું! (ઇસરા/૭૧)."

#5 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

کَانُوا ثَمَانِیَهًًْ مِنْهُمْ مِنْ قُرَیْشٍ وَ أَرْبَعَهًٌْ مِنَ الْعَرَبِ.

امام باقر (علیه السلام)- برای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در گردنه، در شب عقبه، هشت تن از قریش و چهارتن از عرب کمین کرده بودند [تا او را بکشند].

Imam Baqir (peace be upon him): At the mountain pass, on the night of al-Aqaba, eight men from Quraysh and four from the Arabs had lain in ambush for the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) [to kill him].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઘાટ પર, અકબાની રાત્રે, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે કુરૈશના આઠ માણસો અને અરબોના ચાર માણસો ઓચિંતા હુમલા માટે છુપાયા હતા [જેથી તેમને કત્લ કરી શકે].

#6 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام) فِی قِصَّهًِْ النَّضْرِ بْنِ الْحَارِثِ الْفِهْرِیِّ مَعَ جَمَاعَهًِْ الْمُنَافِقِینَ الَّذِینَ اجْتَمَعُوا عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ لَیْلًا، وَ ذَکَرَ الْحَدِیثَ وَ قَالَ فِیهِ: فَلَمَّا رَأَوْهُ یَعْنِی النَّضْرَ الْفِهْرِیَّ بِظَهْرِ الْمَدِینَهًِْ مَیِّتاً بِحَجْرَهًٍْ مِنْ طِینٍ انْتَحَبُوا وَ بَکَوْا وَ قَالُوا: مَنْ أَبْغَضَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ أَظْهَرَ بُغْضَهُ قَتَلَهُ بِسَیْفِهِ وَ مَنْ خَرَجَ مِنَ الْمَدِینَهًِْ بُغْضاً لِعَلِیٍّ (علیه السلام) أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ مَا نَرَی، لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَی الْمَدِینَةِ لَیُخْرِجَنَ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ مِنْ شِیعَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) مِثْلِ سَلْمَانَ (رحمة الله علیه) وَ أَبِی ذَرٍّ (رحمة الله علیه) وَ الْمِقْدَادِ (رحمة الله علیه) وَ عَمَّارٍ (رحمة الله علیه) وَ أَشْبَاهِهِمْ مِنْ ضُعَفَاءِ الشِّیعَهًِْ. فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی نَبِیِّهِ مَا قَالُوا فَلَمَّا انْصَرَفُوا إِلَی الْمَدِینَهًِْ أَعْلَمَهُمْ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) فَحَلَفُوا بِاللَّهِ کَاذِبِینَ أَنَّهُمْ لَمْ یَقُولُوا فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِیهِمْ یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَ لَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ بِظَاهِرِ الْقَوْلِ لِرَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله): إِنَّا قَدْ آمَنَّا وَ أَسْلَمْنَا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ فِیمَا أَمَرْنَا بِهِ مِنْ طَاعَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا مِنْ قَتْلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) لَیْلَهًَْ الْعَقَبَهًِْ وَ إِخْرَاجِ ضُعَفَاءِ الشِّیعَهًِْ مِنَ الْمَدِینَهًِْ بُغْضاً لِعَلِیٍّ (علیه السلام) وَ مَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ بِسَیْفِ عَلِیٍّ فِی حُرُوبِ رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله) وَ فُتُوحِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ مَا لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لَا نَصِیرٍ.

امام صادق (علیه السلام)- مفضّل‌بن‌عمر از امام صادق (علیه السلام) ... فرمود: «هنگامی‌که او یعنی نضر فهری را در اطراف مدینه دیدند، درحالی‌که [در اثر ضربت] کلوخی مرده بود، ولوله کردند و گریستند، و گفتند: «هرکه با علی دشمنی کند و این دشمنی را آشکار کند، او را با شمشیرش خواهد کشت. و هرکه به سبب دشمنی با علی از مدینه خارج شود، خدا بر او آنچه را می‌بینیم نازل می‌کند. اگر به مدینه بازگردیم، عزیزان، ذلیلان پیروان علی را مانند سلمان و ابوذر و عمّار و مانند آنان [یعنی مستضعفان شیعه] را بیرون می‌کنند. ( منافقون/۸ )». خدا آنچه را گفتند به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) وحی کرد. هنگامی‌که به مدینه رفتند، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) موضوع را به اطّلاع آنان رساند. آنان به دروغ سوگند یاد کردند که آن را نگفته‌اند. سپس خدا این آیه را درباره‌ی آنان نازل فرمود: یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُواْ وَ لَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ؛ اسلام ظاهریشان با گفتن این سخن به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) که همانا ما ایمان آورده‌ایم و برای خدا و رسولش در اطاعت از علی (علیه السلام) تسلیم شده‌ایم، کافر شده‌اند، و تصمیم [به کار خطرناکی] گرفتند، که به آن نرسیدند؛ از کشتن محمّد (صلی الله علیه و آله) در شب عقبه و اخراج ضعفای شیعه از مدینه از روی دشمنی با علی (علیه السلام). آنها فقط از این انتقام می‌گیرند که خداوند و رسولش، آنان را به فضل [و کرم] خود، بی‌نیاز ساختند! با شمشیر علی (علیه السلام) در جنگ‌های رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و فتوحات او. [با این حال،] اگر توبه کنند، برای آنها بهتر است و اگر روی گردانند، خداوند آنها را در دنیا و آخرت، به مجازات دردناکی کیفر خواهد داد و در سراسر زمین، نه ولیّ و حامی دارند، و نه یاوری!».

Imam Sadiq (peace be upon him): Mufaddal ibn Umar reports from Imam Sadiq (peace be upon him) ... he said: "When they saw him — that is, Nadr al-Fihri — on the outskirts of Medina, dead [from being struck] by a clod of clay, they wailed and wept and said: 'Whoever shows enmity to Ali and makes that enmity known, he will kill him with his sword. And whoever leaves Medina out of enmity toward Ali, Allah will send down upon him what we see. If we return to Medina, the mighty ones will drive out the lowly ones among the followers of Ali — like Salman, Abu Dharr, Ammar and their like [that is, the weak among the Shia]. (Al-Munafiqun/8).' Allah revealed to His Prophet (peace be upon him and his family) what they had said. When they entered Medina, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) informed them of the matter. They swore falsely that they had not said it. Then Allah revealed this verse concerning them: يَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَ لَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam]; their outward Islam — through saying to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) that 'indeed we have believed and have submitted to Allah and His Messenger in obeying Ali (peace be upon him)' — they disbelieved in, and they resolved [upon a dangerous matter] which they did not attain: the killing of Muhammad (peace be upon him and his family) on the night of al-Aqaba, and the expulsion of the weak Shia from Medina out of enmity toward Ali (peace be upon him). They took revenge only because Allah and His Messenger had enriched them out of His grace [and generosity] — by the sword of Ali (peace be upon him) in the wars of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and his conquests. [Even so,] if they repent, it is better for them; and if they turn away, Allah will chastise them with a painful chastisement in this world and the Hereafter, and in all the earth they will have neither guardian nor helper."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફદ્દલ બિન ઉમર ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી ... આપે ફરમાવ્યું: "જ્યારે તેઓએ તેને, એટલે કે નદ્ર ફિહરીને, મદીનાની આસપાસ [માટીના ઢેફાના ફટકાથી] મરેલો જોયો, ત્યારે તેઓ કકળી ઊઠ્યા અને રડ્યા, અને કહ્યું: 'જે કોઈ અલી સાથે દુશ્મની કરે અને એ દુશ્મની જાહેર કરે, તેને પોતાની તલવારથી કાપી નાખશે. અને જે કોઈ અલી પ્રત્યેની દુશ્મનીના કારણે મદીનાથી બહાર જાય, અલ્લાહ તેના પર જે અમે જોઈ રહ્યા છીએ તે નાઝિલ કરે છે. જો અમે મદીના પાછા ફરીશું, તો ઇજ્જતવાળા લોકો અલીના પૈરવીકારો — સલમાન, અબૂઝર, અમ્માર જેવા અને એમના જેવા [એટલે કે શિયાના મુસ્તઝઅફીન] — ને બહાર કાઢી મૂકશે. (મુનાફિકૂન/૮).' અલ્લાહે તેઓએ જે કહ્યું તે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને વહી કરી. જ્યારે તેઓ મદીનામાં દાખલ થયા, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ આ વાત તેમને જણાવી. તેમણે જૂઠી કસમ ખાધી કે તેમણે એ વાત કરી નથી. પછી અલ્લાહે તેમના વિશે આ આયત નાઝિલ કરી: يَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَ لَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેમણે નથી કહ્યું, જ્યારે ખરેખર તેમણે કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર બની ગયા છે]; તેમનો ઝાહેરી ઇસ્લામ — રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને એમ કહેવાથી કે 'ખરેખર અમે ઈમાન લાવ્યા છીએ અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ની ઇતાઅતમાં અલ્લાહ અને તેના રસૂલ સામે તસ્લીમ થયા છીએ' — તે ઇસ્લામમાં તેઓ કાફિર થઈ ગયા, અને તેમણે [એક ખતરનાક કાર્યનો] ઇરાદો કર્યો, જેને પ્રાપ્ત ન કરી શક્યા; અકબાની રાત્રે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કત્લ કરવાનો, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) પ્રત્યેની દુશ્મનીના કારણે શિયાના નબળા લોકોને મદીનાથી કાઢી મૂકવાનો. તેઓ કેવળ એટલા માટે બદલો લે છે કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને પોતાના ફદ્લ [અને કરમ] થી બેનિયાઝ કરી દીધા! રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની જંગોમાં અને તેમની ફતેહોમાં અલી (અલયહિસ્સલામ)ની તલવારથી. [આમ છતાં,] જો તેઓ તૌબા કરે, તેમના માટે બહેતર છે અને જો તેઓ મોં ફેરવે, અલ્લાહ તેમને દુનિયા અને આખેરતમાં દર્દનાક સજા આપશે અને આખી ઝમીન પર ન તો તેમનો કોઈ વલી અને હામી હશે, અને ન કોઈ મદદગાર!"

#7 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ الضَّحَّاکُ: خَرَجَ الْمُنَافِقُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی تَبُوکَ فَکَانَ إِذَا خَلَی بَعْضُهُمْ بِبَعْضٍ سَبُّوا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَصْحَابَهُ وَ طَعَنُوا فِی الدِّینِ فَنَقَلَ مَا قَالُوا حُذَیْفَهًُْ (رحمة الله علیه) إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا أَهْلَ النِّفَاقِ مَا هَذَا الَّذِی بَلَغَنِی عَنْکُمْ فَحَلَفُوا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا قَالُوا شَیْئاً مِنْ ذَلِکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ضحّاک گوید: منافقان به‌همراه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به‌سمت تبوک خارج شدند و پیوسته هر وقت با یکدیگر خلوت می‌کردند، به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و یارانش دشنام می‌دادند و در دین طعنه می‌زدند. حذیفه سخن آن‌ها را به رسول (صلی الله علیه و آله) انتقال داد. فرمود: «ای منافقان! این چیزهایی که از شما به من رسیده است، چیست»؟ آن‌ها برای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) سوگند یاد کردند که چیزی از آن سخنان را نگفتند. ازاین‌رو خداوند متعال این آیه را نازل کرد: یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَاقَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِم وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلاَّ أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذاباً أَلیماً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصیرٍ.

The Prophet (peace be upon him and his family): Dahhak said: The hypocrites went out with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) toward Tabuk, and whenever they were alone together they would revile the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and his companions and would jeer at the religion. Hudhayfa conveyed their words to the Messenger (peace be upon him and his family). He said: "O hypocrites! What is this that has reached me about you?" They swore to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) that they had said none of those things. Therefore Allah the Exalted revealed this verse: يَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَ لَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا وَ مَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ مَا لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لَا نَصِیرٍ [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they resolved upon what they could not attain, and they took revenge only because Allah and His Messenger enriched them out of His grace; so if they repent, it will be better for them, and if they turn away, Allah will chastise them with a painful chastisement in this world and the Hereafter, and they will have in the earth neither guardian nor helper].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): દહ્હાક કહે છે: મુનાફિકો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે તબૂક તરફ નીકળ્યા અને હંમેશા જ્યારે તેઓ એકબીજા સાથે એકાંતમાં હોતા, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સાથીઓને ગાળો દેતા અને દીનમાં ટોણા મારતા. હુઝયફાએ તેમની વાત રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પહોંચાડી. આપે ફરમાવ્યું: "ઓ મુનાફિકો! તમારા વિશે મને જે વાતો પહોંચી છે, તે શું છે?" તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સામે કસમ ખાધી કે તેમણે એમાંથી કંઈ કહ્યું નથી. તેથી અલ્લાહ તઆલા એ આ આયત નાઝિલ કરી: يَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَ لَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا وَ مَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ مَا لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لَا نَصِیرٍ [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેમણે નથી કહ્યું, જ્યારે ખરેખર તેમણે કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર બની ગયા છે, અને તેમણે એવી વસ્તુનો ઇરાદો કર્યો જેને પ્રાપ્ત ન કરી શક્યા, અને તેમણે બદલો ફક્ત એટલા માટે લીધો કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને પોતાના ફદ્લથી બેનિયાઝ કર્યા; તો જો તેઓ તૌબા કરે તો તેમના માટે બહેતર છે, અને જો તેઓ મોં ફેરવે તો અલ્લાહ તેમને દુનિયા અને આખેરતમાં દર્દનાક સજા આપશે અને ઝમીન પર તેમનો ન કોઈ વલી હશે અને ન કોઈ મદદગાર].

#8 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

إِنَّ سَادَاتِ قُرَیْشٍ کَتَبَتْ صَحِیفَهًًْ تَعَاهَدَتْ فِیهَا عَلَی قَتْلِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ دَفَعُوهَا إِلَی أَبِی عُبَیْدَهًَْ الْجَرَّاحِ أَمِیرِ قُرَیْشٍ فَنَزَلَتِ الْآیَهًُْ فَطَلَبَهَا النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مِنْهُ فَدَفَعَهَا إِلَیْهِ فَقَالَ أَ کَفَرْتُمْ بَعْدَ إِسْلامِکُمْ فَحَلَفُوا بِاللَّهِ لَمْ یَهِمُّوا بِشَیْءٍ مِنْهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ یَحْلِفُونَ بِاللهِ مَا قَالُوا وَ لَقَدْ قَالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِمَا لَمْ یَنَالُوا.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- بزرگان قریش نوشته‌ای را تنظیم کردند و در آن پیمان بستند که علی (علیه السلام) را بکشند و آن [نوشته] را به ابوعبیده جراح (قبرکَن) امیر قریش، دادند. آیه نازل شد و پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن [نوشته] را از ابوعبیده خواست او آن را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) داد. فرمود: «آیا بعد از اسلام‌آوردنتان کافر شدید»؟. آن‌ها قسم خوردند که قصد انجام هیچ چیزی از آن را نداشتند که خداوند این آیه را نازل کرد؛ یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The leaders of Quraysh drew up a document in which they made a covenant to kill Ali (peace be upon him), and they handed that [document] over to Abu Ubaydah al-Jarrah (the grave-digger), the chief of Quraysh. The verse was revealed, and the Prophet (peace be upon him and his family) asked Abu Ubaydah for that [document], and he handed it over to the Prophet (peace be upon him and his family). He said: "Have you disbelieved after your Islam?" They swore that they had not intended to carry out any of it, whereupon Allah revealed this verse: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they have not been able to effect].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): કુરૈશના સરદારોએ એક લખાણ તૈયાર કર્યું અને તેમાં કરાર કર્યો કે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને કત્લ કરશે, અને તે [લખાણ] કુરૈશના અમીર અબૂ ઉબૈદા જર્રાહ (કબર ખોદનાર)ને સોંપી દીધું. આ આયત નાઝિલ થઈ અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે [લખાણ] અબૂ ઉબૈદા પાસેથી માંગ્યું અને તેણે તે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આપી દીધું. આપે ફરમાવ્યું: "શું તમે ઇસ્લામ લાવ્યા પછી કાફિર બની ગયા?" તેઓએ સોગંદ ખાધા કે તેઓએ તેમાંથી કંઈ પણ કરવાનો ઇરાદો રાખ્યો ન હતો, ત્યારે અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [તેઓ અલ્લાહની સોગંદ ખાય છે કે તેઓએ કહ્યું નથી, જ્યારે ખરેખર તેઓએ કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર બની ગયા છે અને એવા કામનો ઇરાદો કર્યો જેને તેઓ પહોંચી ન શક્યા].

#9 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

نَزَلَتْ فِی الَّذِینَ تَحَالَفُوا فِی الْکَعْبَهًِْ أَنْ لَا یَرُدُّوا هَذَا الْأَمْرَ فِی بَنِی‌هَاشِمٍ فَهِیَ کَلِمَهًُْ الْکُفْرِ ثُمَّ قَعَدُوا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی الْعَقَبَهًِْ وَ هَمُّوا بِقَتْلِهِ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- این آیه درباره‌ی کسانی نازل شده است که در کعبه سوگند یاد کردند که این امر را به بنی‌هاشم واگذار نکنند و آن، همان کلمه‌ی کفر است. سپس برای کشتن رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در عقبه به کمین نشستند و خواستند او را بکشند و این همان سخن خدای تبارک‌وتعالی است که فرمود: وَ هَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): This verse was revealed concerning those who swore an oath in the Kaaba that they would not return this matter [of leadership] to Banu Hashim, and that is the word of unbelief. Then they lay in ambush for the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) at al-Aqaba and intended to kill him, and this is the saying of Allah, the Blessed and Exalted, when He said: وَ هَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ [And they had determined upon what they have not been able to effect].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ આયત તે લોકો વિશે નાઝિલ થઈ છે જેઓએ કાબામાં સોગંદ ખાધા કે આ અમ્ર (ખિલાફત) બની હાશિમને નહીં સોંપે, અને તે જ કુફ્રનો શબ્દ છે. પછી તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કત્લ કરવા માટે અકબાહ પર છુપાઈને બેઠા અને તેમને કત્લ કરવા ઈચ્છ્યા, અને આ જ અલ્લાહ તબારક વ તઆલાનું કથન છે જે તેમણે ફરમાવ્યું: وَ هَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ [અને તેઓએ એવા કામનો ઇરાદો કર્યો જેને તેઓ પહોંચી ન શક્યા].

#10 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

قَوْلُهُ تَعَالَی یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا ... تَأوِیلُهُ ذَکَرَهُ عَلِیُّ‌بْنُ‌إبْرَاهِیمَ (رحمة الله علیه) فِی تَفْسِیرِهِ قَالَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ بَعْدَ مَا رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ حِجَّهًِْ الْوَدَاعِ فِی أَصْحَابِ الْعَقَبَهًِْ الَّذِینَ تَحَالَفُوا فِی الْکَعْبَهًِْ أَنْ لَا یَرُدُّوا الْخِلَافَهًَْ فِی أَهْلِ بَیْتِهِ ثُمَّ قَعَدُوا لَهُ فِی الْعَقَبَهًِْ لِیَقْتُلُوهُ مَخَافَهًَْ إِذَا رَجَعَ إِلَی الْمَدِینَهًِْ أَنْ یَأْخُذَهُمْ بِبَیْعَهًِْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَأَطْلَعَ اللَّهُ رَسُولَهُ (صلی الله علیه و آله) عَلَی مَا هَمُّوا بِهِ مِنْ قَتْلِهِ وَ عَلَی مَا تَعَاهَدُوا عَلَیْهِ فَلَمَّا جَاءُوا إِلَیْهِ حَلَفُوا أَنَّهُمْ مَا قَالُوا وَ لَا هَمُّوا بِشَیْءٍ مِنْ ذَلِکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ تَکْذِیباً لَهُمْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا، ... این آیه درباره‌ی اصحاب عقبه، بعد از بازگشت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از حجّهًْ الوداع (آخرین حج پیامبر (صلی الله علیه و آله)) نازل شد؛ همان‌ها که در کعبه هم‌قسم شدند که خلافت را به اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) برنگردانند و سپس در عقبه به کمین او نشستند تا اینکه او را بکشند زیرا می‌ترسیدند وقتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) به مدینه برگشت آن‌ها را وادار به بیعت با امیرالمؤمنین (علیه السلام) کند ولی خداوند رسولش را از تصمیم آنان به کشتن او و هم‌پیمان‌شدنشان بر این‌کار آگاه ساخت. هنگامی‌که نزد او (رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)) آمدند سوگند خوردند که آن‌ها نگفتند و قصد انجام هیچ‌یک از آن‌ها را نداشتند که خداوند متعال این آیه را برای تکذیب آن‌ها نازل کرد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they have not been able to effect] ... This verse was revealed concerning the companions of al-Aqaba, after the return of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) from Hijjat al-Wada (the Prophet's (peace be upon him and his family) final Hajj); they were the ones who took a joint oath in the Kaaba not to return the caliphate to the Ahl al-Bayt of the Prophet (peace be upon him and his family), and then lay in ambush for him at al-Aqaba in order to kill him, because they feared that when the Prophet (peace be upon him and his family) returned to Medina he would compel them to give allegiance to Amir al-Mu'minin (peace be upon him). But Allah informed His Messenger of their intention to kill him and of the covenant they had made upon this matter. When they came to him (the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)), they swore that they had not spoken and had not intended any of that, whereupon Allah the Exalted revealed this verse to belie them.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [તેઓ અલ્લાહની સોગંદ ખાય છે કે તેઓએ કહ્યું નથી, જ્યારે ખરેખર તેઓએ કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર બની ગયા છે અને એવા કામનો ઇરાદો કર્યો જેને તેઓ પહોંચી ન શક્યા], ... આ આયત અસ્હાબે અકબાહ વિશે, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના હજ્જતુલ વિદા (પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અંતિમ હજ) થી પરત ફર્યા પછી નાઝિલ થઈ; તે જ લોકો જેઓએ કાબામાં એકસાથે સોગંદ ખાધા કે ખિલાફતને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અહલે બૈત તરફ ન વાળે અને પછી અકબાહ પર તેમના પર છુપાઈને બેઠા જેથી તેમને કત્લ કરે, કારણ કે તેઓ ડરતા હતા કે જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીના પરત ફરશે તો તેઓને અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) સાથે બયઅત કરવા મજબૂર કરશે. પરંતુ અલ્લાહે પોતાના રસૂલને તેઓના તેમને કત્લ કરવાના ઇરાદા અને આ કામ પર તેઓના એકસાથે કરાર કરવાથી વાકેફ કર્યા. જ્યારે તેઓ તેમની (રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની) પાસે આવ્યા ત્યારે તેઓએ સોગંદ ખાધા કે તેઓએ કહ્યું નથી અને તેમાંથી કંઈનો પણ ઇરાદો રાખ્યો ન હતો, ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ તેઓને જૂઠા સાબિત કરવા માટે આ આયત નાઝિલ કરી.

#11 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

ثُمَّ أَخَذَ بِیَدِ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَرَفَعَهَا حَتَّی بَدَا لِلنَّاسِ بِیَاضُ إِبْطَیْهِمَا ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ مَوْلَاه ... فَقَالَ أَصْحَابُهُ الَّذِینَ ارْتَدُّوا بَعْدَهُ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فِی مَسْجِدِ الْخِیفِ مَا قَالَ وَ قَالَ هَاهُنَا مَا قَالَ وَ إِنْ رَجَعَ إِلَی الْمَدِینَهًِْ یَأْخُذُنَا بِالْبَیْعَهًِْ لَهُ فَاجْتَمَعُوا أَرْبَعَهًَْ عَشَرَ نَفَراً وَ تَآمَرُوا عَلَی قَتْلِ رَسُولِ اللَّه (صلی الله علیه و آله) وَ قَعَدُوا لَهُ فِی الْعَقَبَهًِْ وَ هِیَ عَقَبَهًُْ أَرْشَی {هَرْشَی} بَیْنَ الْجُحْفَهًِْ وَ الْأَبْوَاءِ فَقَعَدُوا سَبْعَهًٌْ عَنْ یَمِینِ الْعَقَبَهًِْ وَ سَبْعَهًٌْ عَنْ یَسَارِهَا لِیُنَفِّرُوا نَاقَهًَْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَلَمَّا جَنَّ اللَّیْلُ تَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی تِلْکَ اللَّیْلَهًِْ الْعَسْکَرِ فَأَقْبَلَ یَنْعُسُ عَلَی نَاقَتِهِ فَلَمَّا دَنَا مِنَ الْعُقْبَهًِْ نَادَاهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ فُلَاناً وَ فُلَاناً وَ فُلَاناً قَدْ قَعَدُوا لَکَ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ مَنْ هَذَا خَلْفِی فَقَالَ حُذَیْفَهًُْ‌بْنُ‌الْیَمَانِ أَنَا حُذَیْفَهًُْ‌بْنُ‌الْیَمَانِ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ سَمِعْتَ مَا سَمِعْتُ قَالَ بَلَی قَالَ فَاکْتُمْ ثُمَّ دَنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْهُمْ فَنَادَاهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا سَمِعُوا نِدَاءَ رَسُولِ اللَّهُ (صلی الله علیه و آله) فَرُّوا وَ دَخَلُوا فِی غُمَارِ النَّاسِ وَ قَدْ کَانُوا عَقَلُوا رَوَاحِلَهُمْ فَتَرَکُوهَا وَ لَحِقَ النَّاسُ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ طَلَبُوهُمْ وَ انْتَهَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی رَوَاحِلِهِمْ فَعَرَفَهَا فَلَمَّا نَزَلَ قَالَ مَا بَالُ أَقْوَامٍ تَحَالَفُوا فِی الْکَعْبَهًِْ إِنْ أَمَاتَ اللَّهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) أَوْ قَتَلَهُ أَنْ لَا یَرُدُّوا هَذَا الْأَمْرَ فِی أَهْلِ بَیْتِهِ أَبَداً فَجَاءُوا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَحَلَفُوا أَنَّهُمْ لَمْ یَقُولُوا مِنْ ذَلِکَ شَیْئاً وَ لَمْ یُرِیدُوهُ وَ لَمْ یَهُمُّوا بِشَیْءٍ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَنْزَلَ اللَّهُ یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا مِنْ قَتْلِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصِیرٍ فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَ بَقِیَ بِهَا الْمُحَرَّمَ وَ النِّصْفَ مِنْ صَفَرٍ لَا یَشْتَکِی شَیْئاً ثُمَّ ابْتَدَأَ بِهِ الْوَجَعُ الَّذِی تُوُفِّیَ فِیهِ رسول الله (صلی الله علیه و آله).

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] دست امیرالمؤمنین (علیه السلام) را گرفته و آن را چنان بالا برد که سفیدی زیر بغل هر دو برای مردم عیان گردید، سپس فرمود: «آگاه باشید که هرکه من مولای او بوده ام، اینک علی (علیه السلام) مولای اوست ...». پس آن دسته از صحابه وی که بعد از او مرتد شدند گفتند: «محمّد هرچه خواست در مسجد خیف گفت و در اینجا نیز هرچه خواست گفت، و اگر به مدینه باز گردیم، ما را وادار خواهد کرد که با علی بیعت کنیم». پس آن چهارده نفر گرد آمده و برای قتل رسول خدا (صلی الله علیه و آله) توطئه چیدند و در عقبه که «عقبه ارشی» نام دارد و میان جحفه و ابواء قرار دارد، به کمین نشستند. پس هفت نفر از ایشان در سمت راست گردنه و هفت نفر دیگر در سمت چپ گردنه کمین کردند تا ناقه‌ی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را رم دهند. و چون شب فرا رسید، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن شب در پیشاپیش سپاه سوار بر ناقه اش حرکت می کرد و دچار خواب آلودگی شده بود، پس چون به گردنه نزدیک شد. جبرئیل به وی گفت: یا محمّد (صلی الله علیه و آله)، فلانی‌وفلانی و فلانی در کمین تو نشسته اند. پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «اینکه پشت سر من است کیست»؟ حذیفه‌بن‌یمان عرض کرد: «من هستم، حذیفه‌بن‌یمان ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»! فرمود: «آیا آنچه را که من شنیدم تو هم شنیدی»؟ عرض کرد: «بلی»! فرمود: «آن را پوشیده دار». سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به ایشان نزدیک گشته و آنان را به نام صدا زد، پس چون صدای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را شنیدند، گریخته و به میان جمع مردم رفتند درحالی‌که زانوان شترهای خود را بسته و رها ساخته بودند، و مردم به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رسیده به جستجوی آن‌ها پرداختند تا اینکه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به شترهای آنان رسید و آن‌ها را شناخت، پس چون پیاده گشت، فرمود: «جماعتی در چه فکری هستند که در کعبه پیمان بسته اند اگر خداوند محمّد (صلی الله علیه و آله) را بمیراند یا بکشد، اجازه ندهند هرگز امامت و خلافت در خاندان او باقی بماند»؟! پس آن جماعت نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمده و سوگند یاد کردند که نه چنین چیزی گفته اند و نه خواستار چنین امری هستند و تصمیم به انجام هیچ کاری علیه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نداشته اند، پس خداوند چنین نازل فرمود: یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا همان کشتن رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است. وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصِیرٍ پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به مدینه بازگشت و محرم تا نیمی از ماه صفر در آن ماند بی‌آنکه از چیزی شکوه کند. سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) دچار بیماری گردید که بر اثر آن وفات یافت.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): [The Prophet (peace be upon him and his family)] took the hand of the Commander of the Faithful (peace be upon him) and raised it so high that the whiteness of both of their armpits became visible to the people, then he said: "Be aware that whoever I have been the master of, now Ali (peace be upon him) is his master ...". Then that group of his companions who apostatised after him said: "Muhammad said whatever he wanted at Masjid al-Khif, and here too he has said whatever he wanted, and if we return to Medina he will compel us to give allegiance to Ali." So those fourteen men gathered and plotted to kill the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and they lay in ambush at the pass known as "Aqabat Arshi", which lies between al-Juhfa and al-Abwa. Seven of them lay in ambush on the right side of the pass and seven others on the left side of the pass, in order to startle the she-camel of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). When night fell, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was that night riding at the head of the army on his she-camel and had become overtaken by drowsiness, and when he drew near the pass, Jibra'il said to him: "O Muhammad (peace be upon him and his family), so-and-so and so-and-so and so-and-so are lying in ambush for you." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Who is this behind me?" Hudhayfa ibn al-Yaman said: "It is me, Hudhayfa ibn al-Yaman, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!" He said: "Did you hear what I heard?" He said: "Yes!" He said: "Keep it concealed." Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) drew close to them and called them by name, and when they heard the voice of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), they fled and mingled among the crowd of people, while they had tethered the knees of their camels and left them behind. The people caught up with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and began to search for them, until the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) reached their camels and recognised them. When he dismounted, he said: "What are those people thinking who have covenanted in the Ka'ba that if Allah causes Muhammad (peace be upon him and his family) to die or kills him, they will never allow the imamate and caliphate to remain in his household?!" So that group came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and swore that they had neither said such a thing nor sought such a matter, nor had they intended to do anything against the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). So Allah revealed the following: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they have not been able to effect] — this is the very killing of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصِیرٍ [And they did not find fault except because Allah and His Messenger enriched them out of His grace; therefore if they repent, it will be good for them; and if they turn back, Allah will chastise them with a painful chastisement in this world and the hereafter, and they shall not have in the land any guardian or a helper]. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned to Medina and remained there through Muharram and half of Safar without complaining of anything. Then the Prophet (peace be upon him and his family) was struck by the illness in which he passed away.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] એ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેને એટલો ઊંચો ઉઠાવ્યો કે બંનેની બગલોની સફેદી લોકોને દેખાવા લાગી, પછી ફરમાવ્યું: "જાણી લો કે જેનો હું મૌલા છું, હવે અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે ...". પછી તેમના તે સહાબીઓ કે જેઓ તેમના પછી મુરતદ થયા, તેઓએ કહ્યું: "મુહમ્મદે મસ્જિદે ખૈફમાં જે ઈચ્છ્યું તે કહ્યું અને અહીં પણ જે ઈચ્છ્યું તે કહ્યું, અને જો અમે મદીના પાછા ફરીશું તો અમને અલી સાથે બયઅત કરવા મજબૂર કરશે." પછી તે ચૌદ માણસો ભેગા થયા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કત્લ માટે કાવતરું ઘડ્યું અને ઘાટ પર કે જેનું નામ "અકબા અરશી" છે અને જે જુહફા અને અબ્વા વચ્ચે આવેલો છે, ત્યાં તાકમાં બેઠા. તેમાંથી સાત જણ ઘાટની જમણી બાજુ અને બીજા સાત જણ ઘાટની ડાબી બાજુ તાકમાં બેઠા જેથી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઊંટણીને ભડકાવે. અને જ્યારે રાત પડી, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તે રાત્રે લશ્કરની આગળ પોતાની ઊંટણી પર સવાર થઈને ચાલી રહ્યા હતા અને ઊંઘથી ઘેરાઈ ગયા હતા, પછી જ્યારે ઘાટ નજીક પહોંચ્યા, જિબ્રઈલે તેમને કહ્યું: યા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), ફલાણો અને ફલાણો અને ફલાણો તમારી તાકમાં બેઠા છે. પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "આ મારી પાછળ કોણ છે?" હુઝૈફા બિન યમાને અરજ કરી: "હું છું, હુઝૈફા બિન યમાન, ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!" ફરમાવ્યું: "જે મેં સાંભળ્યું તે તેં પણ સાંભળ્યું?" તેણે અરજ કરી: "જી હા!" ફરમાવ્યું: "તેને ગુપ્ત રાખજે." પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમની નજીક ગયા અને તેમને નામ લઈને બોલાવ્યા, પછી જ્યારે તેમણે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો અવાજ સાંભળ્યો, તેઓ ભાગી ગયા અને લોકોના ટોળામાં ભળી ગયા, જ્યારે તેમણે પોતાના ઊંટોના ઘૂંટણો બાંધીને છોડી દીધા હતા, અને લોકો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પહોંચ્યા અને તેમની શોધ કરવા લાગ્યા ત્યાં સુધી કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના ઊંટો પાસે પહોંચ્યા અને તેમને ઓળખી લીધા, પછી જ્યારે તેઓ ઉતર્યા, ફરમાવ્યું: "એક જમાત શું વિચારી રહી છે કે તેઓએ કાબામાં પ્રતિજ્ઞા લીધી છે કે જો અલ્લાહ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મૃત્યુ આપે અથવા મારી નાખે, તો કદી પણ ઇમામત અને ખિલાફત તેમના ખાનદાનમાં બાકી રહેવા ન દે"?! પછી તે જમાત અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવી અને સોગંદ ખાધા કે તેઓએ ન તો આવું કંઈ કહ્યું છે અને ન તો આવી બાબતના ઈચ્છુક છે અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિરુદ્ધ કોઈ કામ કરવાનો ઇરાદો પણ નથી કર્યો, પછી અલ્લાહે આ પ્રમાણે નાઝિલ ફરમાવ્યું: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે તેઓએ કંઈ કહ્યું નથી, જ્યારે કે ખરેખર તેઓએ કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર થયા છે અને એવી બાબતનો ઇરાદો કર્યો કે જેને પ્રાપ્ત ન કરી શક્યા] આ જ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કત્લ કરવાની બાબત છે. وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ یَتُوبُوا یَکُ خَیْراً لَهُمْ وَ إِنْ یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللهُ عَذاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِی الْأَرْضِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصِیرٍ [અને તેઓએ કોઈ દોષ નથી કાઢ્યો સિવાય એટલા માટે કે અલ્લાહ અને તેમના રસૂલે તેમને પોતાની કૃપાથી માલદાર બનાવ્યા; તો જો તેઓ તૌબા કરે તો તેમના માટે વધુ સારું છે, અને જો તેઓ મોઢું ફેરવે તો અલ્લાહ તેમને દુનિયા અને આખિરતમાં દર્દનાક અઝાબ આપશે અને તેમના માટે ધરતી પર ન કોઈ સંરક્ષક હશે અને ન કોઈ મદદગાર]. પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીના પાછા ફર્યા અને મુહર્રમથી લઈને સફર મહિનાના અડધા સુધી કોઈ પણ વસ્તુની ફરિયાદ કર્યા વગર ત્યાં રહ્યા. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એવી બીમારીમાં સપડાયા જેના કારણે તેમની વફાત થઈ.

#12 به خدا سوگند یاد می‌کنند که [در غیاب پیامبر، سخنان کفرآمیز] نگفته‌اند، درحالی‌که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از … They swear by Allah that they said nothing [blasphemous], while they certainly uttered the word of disbelief and disbelieved after their Islam, and planned what they could not attain તેઓ અલ્લાહની કસમ ખાય છે કે [કુફ્રની વાત] નથી કહી, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રની વાત કહી છે અને ઇસ્લામ સ્વીકાર્યા પછી કાફિર થઈ ગયા, અને એવા [ખતરનાક] કામનો ઇરાદો કર્યો કે જેમાં તેઓ સફળ ન થયા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

رَوَی أَبُوسَعِیدِ السِّمَانُ بِإِسْنَادِهِ أَنَّ إِبْلِیسَ أَتَی رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی صُورَهًِْ شَیْخٍ حَسَنِ السَّمْتِ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) مَا أَقَلَّ مَنْ یُبَایِعُکَ عَلَی مَا تَقُولُ فِی ابْنِ‌عَمِّکَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَأَنْزَلَ اللَّهُ وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَیْهِمْ إِبْلِیسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِیقاً مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فَاجْتَمَعَ جَمَاعَهًٌْ مِنَ الْمُنَافِقِینَ الَّذِینَ نَکَثُوا عَهْدَهُ فَقَالُوا قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ بِالْأَمْسِ فِی مَسْجِدِ الْخَیْفِ مَا قَالَ وَ قَالَ هَاهُنَا مَا قَالَ فَإِنْ رَجَعَ إِلَی الْمَدِینَهًِْ یَأْخُذُ الْبَیْعَهًَْ لَهُ وَ الرَّأْیُ أَنْ نَقْتُلَ مُحَمَّداً قَبْلَ أَنْ یَدْخُلَ الْمَدِینَهًَْ فَلَمَّا کَانَ فِی تِلْکَ اللَّیْلَهًِْ قَعَدَ لَهُ (صلی الله علیه و آله) أَرْبَعَهًَْ عَشَرَ رَجُلًا فِی الْعَقَبَهًِْ لِیَقْتُلُوهُ وَ هِیَ عَقَبَهًٌْ بَیْنَ الْجُحْفَهًِْ وَ الْأَبْوَاءِ فَقَعَدَ سَبْعَهًٌْ عَنْ یَمِینِ الْعَقَبَهًِْ وَ سَبْعَهًٌْ عَنْ یَسَارِهَا لِیُنَفِّرُوا نَاقَتَهُ فَلَمَّا أَمْسَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) صَلَّی وَ ارْتَحَلَ وَ تَقَدَّمَ أَصْحَابَهُ وَ کَانَ عَلَی نَاقَهًٍْ نَاجِیَهًٍْ فَلَمَّا صَعِدَ الْعَقَبَهًَْ نَادَاهُ جَبْرَئِیلُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ فُلَاناً وَ فُلَاناً وَ سَمَّاهُمْ کُلَّهُمْ وَ ذَکَرَ صَاحِبُ الْکِتَابِ أَسْمَاءَ الْقَوْمِ الْمُشَارِ إِلَیْهِمْ ثُمَّ قَالَ قَالَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) هَؤُلَاءِ قَدْ قَعَدُوا لَکَ فِی الْعَقَبَهًِْ لِیَغْتَالُوکَ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی مَنْ خَلْفَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا خَلْفِی فَقَالَ حُذَیْفَهًُْ‌بْنُ‌الْیَمَانِ أَنَا حُذَیْفَهًُْ یَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ (صلی الله علیه و آله) سَمِعْتَ مَا سَمِعْنَاهُ قَالَ نَعَمْ قَالَ اکْتُمْ ثُمَّ دَنَا مِنْهُمْ فَنَادَاهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِهِمْ فَلَمَّا سَمِعُوا نِدَاءَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَرُّوا وَ دَخَلُوا فِی غُمَارِ النَّاسِ وَ تَرَکُوا رَوَاحِلَهُمْ وَ قَدْ کَانُوا عَقَلُوهَا دَاخِلَ الْعَقَبَهًِْ وَ لَحِقَ النَّاسُ بِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ انْتَهَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی رَوَاحِلِهِمْ فَعَرَفَهَا فَلَمَّا نَزَلَ قَالَ مَا بَالُ أَقْوَامٍ تَحَالَفُوا فِی الْکَعْبَهًِْ إِنْ أَمَاتَ اللَّهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) أَوْ قُتِلَ لَا یُرَدُّ هَذَا الْأَمْرُ إِلَی أَهْلِ بَیْتِهِ ثُمَّ هَمُّوا بِمَا هَمُّوا بِهِ فَجَاءُوا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَحْلِفُونَ أَنَّهُمْ لَمْ یَهُمُّوا بِشَیْءٍ مِنْ ذَلِکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا ...

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابوسعید سمّان با اسناد خود روایت کرده که ابلیس در هیأت پیرمردی نیکو منظر نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمده و گفت: «ای محمّد! چه اندک اند کسانی که به خاطر سخنانی که درباره‌ی پسر عمویت علی می گویی، از تو پیروی می کنند»؟! پس خداوند این آیه را نازل فرمود: [آری] به یقین، ابلیس گمان خود را درباره‌ی آن‌ها محقّق یافت که همگی از او پیروی کردند جز گروه اندکی از مؤمنان!. ( سبأ/۲۰ ). پس جمعی از منافقان که پیمان او را شکسته بودند گرد آمده و گفتند: «محمّد دیروز در مسجد خیف سخنانی گفت و امروز اینجا سخنانی بر زبان راند، اگر وی به مدینه باز گردد، بیعت را برای علی خواهد گرفت و صلاح در آن است که محمّد را قبل از اینکه به مدینه برسد، به قتل برسانیم». و چون شب فرا رسید، چهارده مرد بر سر گردنه به کمین نشستند تا وی را به قتل رسانند و آن گردنه ای است میان جحفه و ابواء . پس هفت‌تن ایشان در سمت راست گردنه و هفت‌تن دیگر در سمت چپ مستقر شدند تا ناقه آن حضرت را رم دهند. چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) روز را به شب رساند و سوار بر ناقه خود که «ناجیه» نام داشت، پیشاپیش صحابه اش حرکت فرموده و به گردنه رسید، جبرئیل ندا داد: ای محمّد! فلانی‌وفلانی». جبرئیل گفت: «ای محمّد! اینان در گردنه در کمین تو نشسته اند تا تو را غفلتاً به قتل برسانند». پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به نفر پشت‌سر خود نگاه کرده و پرسید: «پشت‌سر من کیست»؟ حذیفۀبن‌یمان عرض کرد: «من حذیفه هستم، ای رسول خدا»! فرمود: «آیا آنچه را که ما شنیدیم تو هم شنیدی»؟ عرض کرد: «آری»! فرمود: «پوشیده دار»!. سپس به آن چهارده نفر نزدیک گشته و تک تک آنان را به نام و نام پدر صدا زد. و چون آن‌ها صدای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را شنیدند، پراکنده شده و به جمع مردم پیوستند درحالی‌که شتران خود را زانو بسته در گردنه رها ساخته بودند. و چون پیامبر (صلی الله علیه و آله) به مرکب های ایشان رسید، آن‌ها را شناخت و چون از مرکب پیاده شد فرمود: «آن مردان را چه می‌شود که در کعبه پیمان بستند که اگر خداوند محمّد را بکشد یا کشته شود، امر جانشینی وی به خاندانش واگذار نشود سپس چه توطئه ها که نچیدند»؟! پس آن‌ها نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمده و سوگند یاد کردند که قصد هیچ توطئه ای را نداشته اند! و خداوند تبارک‌وتعالی فرمود: یَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Abu Sa'id al-Samman narrated with his chain that Iblis came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) in the form of an old man of pleasing appearance and said: "O Muhammad! How few are those who follow you on account of what you say about your cousin Ali!" So Allah revealed this verse: [Yes,] indeed, Iblis found his assumption about them to be true, for they all followed him, except a small group of the believers (Saba/20). Then a group of the hypocrites who had broken his covenant assembled and said: "Yesterday, Muhammad said what he said in the Mosque of Khayf, and today he has uttered such words here. If he returns to Medina, he will take the pledge of allegiance for Ali. The right course is that we kill Muhammad before he reaches Medina." When night fell, fourteen men lay in ambush at the mountain pass to kill him — and it is a pass between al-Juhfa and al-Abwa. So seven of them stationed themselves on the right side of the pass and the other seven on the left side, so that they might startle his she-camel. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had passed from day into night and was mounted on his she-camel, whose name was "Najiya," and was moving ahead of his companions and reached the pass, Jibra'il called out: "O Muhammad! So-and-so and so-and-so." Jibra'il said: "O Muhammad! These men have lain in ambush for you at the pass to kill you by surprise." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) looked at the person behind him and asked: "Who is behind me?" Hudhayfa ibn al-Yaman said: "I am Hudhayfa, O Messenger of Allah!" He said: "Did you hear what we heard?" He said: "Yes!" He said: "Keep it hidden!" Then he drew near to those fourteen men and called out each of them by his name and his father's name. When they heard the voice of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), they scattered and joined the crowd of people, having left their camels hobbled in the pass. When the Prophet (peace be upon him and his family) came upon their mounts, he recognised them, and when he dismounted he said: "What is the matter with those men who took an oath in the Ka'ba that if Allah caused Muhammad to die or he were killed, this matter [of succession] should not be returned to the people of his house? Then they plotted what they plotted!" So they came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and swore that they had intended no such plot. And Allah, Blessed and Exalted, said: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [They swear by Allah that they did not speak, and certainly they did speak the word of unbelief, and disbelieved after their Islam, and they had determined upon what they were not able to effect].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબૂ સઈદ સમ્માને પોતાની સનદ સાથે રિવાયત કરી છે કે ઇબ્લીસ એક સુંદર દેખાવવાળા વૃદ્ધ પુરુષના રૂપમાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ! કેટલા ઓછા છે તે લોકો જેઓ તમારા પિતરાઈ ભાઈ અલી વિશે તમે જે વાતો કરો છો તેના કારણે તમારું અનુસરણ કરે છે!" તો અલ્લાહએ આ આયત નાઝિલ કરી: [હા,] ખરેખર, ઇબ્લીસે તેમના વિશે પોતાનો અંદાઝ સાચો સાબિત કર્યો, કારણ કે તેઓ સૌ તેનું અનુસરણ કરવા લાગ્યા, સિવાય મોમિનોના એક નાના જૂથના! (સબા/૨૦). પછી મુનાફિકોનું એક જૂથ, જેમણે તેમનો કરાર તોડ્યો હતો, એકઠું થયું અને કહ્યું: "ગઈકાલે મુહમ્મદે મસ્જિદે ખૈફમાં જે વાતો કરી અને આજે અહીં જે વાતો કરી, જો તેઓ મદીના પાછા જશે તો અલી માટે બયઅત લેશે. યોગ્ય એ છે કે આપણે મુહમ્મદને મદીના પહોંચે તે પહેલાં કત્લ કરી નાખીએ." અને જ્યારે રાત થઈ, ત્યારે ચૌદ પુરુષો ઘાટ પર છુપાઈને બેઠા જેથી તેમને કત્લ કરી શકે, અને તે ઘાટ જુહફા અને અબવા વચ્ચે છે. તેમાંથી સાત જણા ઘાટની જમણી બાજુ અને બીજા સાત જણા ડાબી બાજુ ગોઠવાયા જેથી તે હઝરતની ઊંટણીને ભડકાવી શકે. જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ દિવસને રાતમાં પસાર કર્યો અને પોતાની ઊંટણી, જેનું નામ "નાજિયા" હતું, પર સવાર થઈને પોતાના સહાબાની આગળ ચાલ્યા અને ઘાટ પર પહોંચ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલે અવાજ આપ્યો: "ઓ મુહમ્મદ! ફલાણો અને ફલાણો." જિબ્રઈલે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ! આ લોકો ઘાટમાં તમારી ઘાત લગાવીને બેઠા છે જેથી તમને અચાનક કત્લ કરી શકે." તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાની પાછળના વ્યક્તિ તરફ જોયું અને પૂછ્યું: "મારી પાછળ કોણ છે?" હુઝયફા બિન યમાને અરજ કરી: "હું હુઝયફા છું, ઓ રસૂલુલ્લાહ!" તેમણે ફરમાવ્યું: "જે અમે સાંભળ્યું તે તમે પણ સાંભળ્યું?" તેમણે અરજ કરી: "હા!" તેમણે ફરમાવ્યું: "છુપાવી રાખજો!" પછી તે ચૌદ જણાની નજીક ગયા અને એક એક ને નામથી અને પિતાના નામથી પોકાર્યા. અને જ્યારે તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો અવાજ સાંભળ્યો, ત્યારે વિખરાઈ ગયા અને લોકોના ટોળામાં ભળી ગયા, જ્યારે તેમના ઊંટોને ઘાટમાં ઘૂંટણથી બાંધીને છોડી દીધા હતા. અને જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમની સવારીઓ સુધી પહોંચ્યા, ત્યારે તેમને ઓળખી લીધા અને જ્યારે સવારીથી ઉતર્યા ત્યારે ફરમાવ્યું: "તે લોકોને શું થયું છે જેમણે કાબામાં કરાર કર્યો કે જો અલ્લાહ મુહમ્મદને મારી નાખે અથવા તેઓ કત્લ થઈ જાય, તો તેમના જાનશીનીનો મામલો તેમના ખાનદાનને ન સોંપવામાં આવે, પછી કેવા કેવા કાવતરાં ઘડ્યાં!" પછી તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને સોગંદ ખાધા કે તેમનો કોઈ પણ કાવતરાનો ઇરાદો નહોતો! અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરમાવ્યું: يَحْلِفُونَ بِاللهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ یَنالُوا [તેઓ અલ્લાહની સોગંદ ખાય છે કે તેમણે નથી કહ્યું, જ્યારે કે ખરેખર તેમણે કુફ્રનો શબ્દ કહ્યો છે અને પોતાના ઇસ્લામ પછી કાફિર થઈ ગયા છે, અને તેમણે એવા કામનો ઇરાદો કર્યો જેને તેઓ પ્રાપ્ત ન કરી શક્યા].

#13 آن‌ها فقط از این ایراد می‌گیرند که خداوند و پیامبرش، آنان را به فضل [و کَرَم] خود، بی‌نیاز ساختند They resent only that Allah and His Messenger have enriched them from His bounty તેઓ માત્ર એ વાત પર વાંધો ઉઠાવે છે કે અલ્લાહ અને તેના પયગમ્બરે તેમને પોતાના ફઝ્લ [અને કરમ] થી બેનિયાઝ કરી દીધા

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

کَیْفَ یُوصَفُ بِکُنْهِهِ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ قَدْ قَرَنَهُ الْجَلِیلُ بِاسْمِهِ وَ شَرِکَهُ فِی عَطَائِهِ وَ أَوْجَبَ لِمَنْ أَطَاعَهُ جَزَاءَ طَاعَتِهِ إِذْ یَقُولُ وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِه.

امام رضا (علیه السلام)- چگونه می‌توان حقیقت ذاتش را توصیف نمود. محمّد (صلی الله علیه و آله) را هم‌ردیف اسم خود قرار داده و در بخشش و عطای خویش او را شریک کرده و برای کسی که از او اطاعت نموده پاداش مقرّر و لازم کرده است؛ زیرا می‌فرماید: وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ.

Imam Rida (peace be upon him): How can the reality of his essence be described? The Majestic One has placed Muhammad (peace be upon him and his family) alongside His own name, made him a partner in His giving and bestowal, and appointed and made obligatory a reward for whoever obeys him; for He says: وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ [And they did not find fault except because Allah and His Messenger enriched them out of His grace].

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): તેમની ઝાતની હકીકતનું વર્ણન કેવી રીતે કરી શકાય? જલીલ (અલ્લાહ)એ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પોતાના નામની સાથે મૂક્યા છે અને પોતાની બક્ષિશ અને અતામાં તેમને ભાગીદાર બનાવ્યા છે, અને જે તેમનું આજ્ઞાપાલન કરે તેના માટે બદલો નિર્ધારિત અને ફરજિયાત કર્યો છે; કારણ કે તે ફરમાવે છે: وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ [અને તેઓએ કોઈ વાંધો ન લીધો સિવાય એ કે અલ્લાહ અને તેના રસૂલે તેમને પોતાની કૃપાથી બિનજરૂરી બનાવ્યા].