عَنْ یَحْیَی‌بْنِ‌أبِی الْقَاسِم: سَأَلْتُ الصَّادِقَ جَعْفَرَبْنَمُحَمَّدٍ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ الم ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدیً لِلْمُتَّقِینَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ فَقَالَ الْمُتَّقُونَ شِیعَهًُْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ الْغَیْبُ فَهُوَ الْحُجَّهًُْ الْغَائِبُ وَ شَاهِدُ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ یَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ فَأَخْبَرَ عَزَّوَجَلَّ أَنَّ الْآیَةً هِیَ الْغَیْبُ وَ الْغَیْبُ هُوَ الْحُجَّهًُْ وَ تَصْدِیقُ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَةً یَعْنِی حُجَّهًًْ.
امام صادق (علیه السلام)- از یحیی‌بن‌ابی‌القاسم نقل است: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی تفسیر آیه‌ی الف. لام. میم. این است همان کتابی که در آن هیچ شکی نیست. پرهیزگاران را راهنماست: آنان که به غیب ایمان می‌آورند و نماز می‌گزارند، و از آنچه روزیشان داده‌ایم انفاق می‌کنند. ( بقره/۳۱ ) سؤال کردم. امام در جواب فرمود: مقصود از الْمتَّقُونَ در این آیه، شیعیان علی (علیه السلام) هستند و الْغَیْبُ، حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است و دلیل من بر این گفتار، آیه‌ی وَ یَقُولُونَ لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلهِ فَانْتَظِرُواْ إِنِّی مَعَکُم مِّنَ المُنتَظِرِینَ است. خداوند عزّوجلّ [در قرآن]، غیب را به نام آیَةٌ بیان کرد و غیب همان حجّت [و دلیل] است و شاهد این گفتار، کلام خداوند است که می‌فرماید: وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَةً؛ ما فرزند مریم و مادرش را آیه و نشانه‌ی خود قرار دادیم. ( مؤمنون/۵۰ ) که [آیه] معنای حجّت و دلیل است.
Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Yahya ibn Abi al-Qasim: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the interpretation of the verse "Alif. Lam. Mim. This is the Book, there is no doubt in it, a guide to the pious ones: those who believe in the unseen and establish prayer, and spend from what We have provided them." (Baqarah/3) The Imam answered: What is meant by al-muttaqun (the pious) in this verse is the Shia of Ali (peace be upon him), and al-ghayb (the unseen) is Hazrat Qaim (may Allah hasten his noble reappearance). My proof for this statement is the verse وَ یَقُولُونَ لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلهِ فَانْتَظِرُواْ إِنِّی مَعَکُم مِّنَ المُنتَظِرِینَ [And they say: Why is not a sign sent to him from his Lord? Say: The unseen is only for Allah; therefore wait — surely I too, with you, am of those who wait]. Allah the Mighty and Majestic [in the Quran] expressed al-ghayb (the unseen) with the name ayah (sign), and al-ghayb is the very hujjah (proof) [and evidence]. The witness for this statement is the word of Allah who says: وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَةً [And We made the son of Maryam and his mother a sign]; We made the son of Maryam and his mother Our sign and mark. (Muminun/50) — where [ayah] carries the meaning of hujjah (proof) and evidence.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): યહયા બિન અબીલ કાસિમથી નકલ છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને આયત "અલિફ. લામ. મીમ. આ તે જ કિતાબ છે જેમાં કોઈ શંકા નથી. પરહેજગારો માટે માર્ગદર્શન છે: તેઓ જેઓ ગૈબ પર ઈમાન લાવે છે અને નમાઝ કાયમ કરે છે અને જે અમે તેમને રોજી આપી છે તેમાંથી ખર્ચ કરે છે." (બકરહ/૩)ના તફસીર વિશે પૂછ્યું. ઇમામે જવાબમાં ફરમાવ્યું: આ આયતમાં الْمتَّقُونَ (પરહેજગારો)થી મુરાદ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના શિયાઓ છે અને الْغَیْبُ (ગૈબ), હઝરત કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) છે, અને આ કથન પર મારી દલીલ આ આયત છે: وَ یَقُولُونَ لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلهِ فَانْتَظِرُواْ إِنِّی مَعَکُم مِّنَ المُنتَظِرِینَ. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે [કુરઆનમાં] ગૈબને آیَةٌ (નિશાની)ના નામથી બયાન કર્યું, અને ગૈબ એ જ હુજ્જત [અને દલીલ] છે, અને આ કથનનો સાક્ષી અલ્લાહનું કલામ છે જે ફરમાવે છે: وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَةً [અને અમે મરિયમના પુત્ર અને તેની માતાને એક નિશાની બનાવ્યાં]; અમે મરિયમના પુત્ર અને તેની માતાને પોતાની આયત અને નિશાની બનાવ્યાં. (મુઅમેનૂન/૫૦) જ્યાં [આયત] હુજ્જત અને દલીલનો અર્થ ધરાવે છે.