قَالَ عَلِیُّبْنُإِبْرَاهِیمَ (رحمة الله علیه) فِی قَوْلِه ... فَالْمُورِیاتِ قَدْحاً کَانَتْ بِلَادُهُمْ فِیهَا حِجَارَهًٌْ فَإِذَا وَطِئَهَا سَنَابِکُ الْخَیْلِ کَانَ یَنْقَدِحُ مِنْهَا النَّار.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا؛ در سرزمین آنان سنگ بود، پس چون سُم اسبان آنجا را به زیر کشید، از سنگ ها آتش می‌جهید.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا [Then those that produce fire striking]; in their land there were stones, so when the hooves of the horses trod upon it, fire would spark out from the stones.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا [પછી તે જે ટકરાઈને આગ ઉત્પન્ન કરે છે]; તેમની ધરતીમાં પથ્થરો હતા, તો જ્યારે ઘોડાઓની ખરીઓ ત્યાં પડતી, ત્યારે પથ્થરોમાંથી આગ ઉછળતી.