إِذَا أَغْنَی اللَّهُ الْعَبْدَ ثُمَّ افْتَقَرَ أَصَابَهُ الْإِیَاسُ وَ الْجَزَعُ وَ الْهَلَعُ فَإِذَا کَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ ذَلِکَ فَرِحَ وَ قَالَ: ذَهَبَ السَّیِّئاتُ عَنِّی إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وقتی خداوند بنده‌ای را بی‌نیاز کند سپس فقیر شود، ناامیدی و جزع و بی تابی به او دست می‌دهد و وقتی خداوند این‌ها را از او برطرف کند شادشده و می‌گوید: «ذَهَبَ السَّیِّئاتُ عَنِّی إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When Allah makes a servant free of need and then he becomes poor, despair, anguish and restlessness befall him; and when Allah removes these from him, he becomes joyful and says: ذَهَبَ السَّیِّئاتُ عَنِّی إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ [The evils are gone away from me; most surely he is exulting, boasting].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે અલ્લાહ કોઈ બંદાને બેનિયાઝ કરે અને પછી તે ફકીર થઈ જાય, તો નિરાશા અને જઝઅ અને બેચેની તેને પકડી લે છે, અને જ્યારે અલ્લાહ આ બધું તેનાથી દૂર કરે છે તો તે ખુશ થઈને કહે છે: ذَهَبَ السَّیِّئاتُ عَنِّی إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ [મારાથી બુરાઈઓ દૂર થઈ ગઈ; ખરેખર તે ખુશ થનાર અને ગર્વ કરનાર છે].