قَوْلُهُ وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ ُوَ أَنْشَأَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَکُمْ فِیها فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ إِلَی قَوْلِهِ وَ إِنَّنا لَفِی شَکٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَیْهِ مُرِیبٍ فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی بَعَثَ صَالِحاً (علیه السلام) إِلَی ثَمُودَ وَ هُوَ ابْنُ سِتَّ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ لَا یُجِیبُونَهُ إِلَی خَیْرٍ وَ کَانَ لَهُمْ سَبْعُونَ صَنَماً یَعْبُدُونَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ مِنْهُمْ قَالَ لَهُمْ یَا قَوْمِ بُعِثْتُ إِلَیْکُمْ وَ أَنَا ابْنُ سِتَّ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ وَ قَدْ بَلَغْتُ عِشْرِینَ وَ مِائَهًَْ سَنَهًٍْ وَ أَنَا أَعْرِضُ عَلَیْکُمْ أَمْرَیْنِ إِنْ شِئْتُمْ فَاسْأَلُونِی حَتَّی أَسْأَلَ إِلَهِی فَیُجِیبَکُمْ وَ إِنْ شِئْتُمْ سَأَلْتُ آلِهَتَکُمْ فَإِنْ أَجَابَتْنِی خَرَجْتُ عَنْکُمْ فَقَالُوا أَنْصَفْتَ فَأَمْهِلْنَا فَأَقْبَلُوا یَتَعَبَّدُونَ ثَلَاثَهًَْ أَیَّامٍ وَ یَتَمَسَّحُونَ الْأَصْنَامَ وَ یَذْبَحُونَ لَهَا وَ أَخْرَجُوهَا إِلَی سَفْحِ الْجَبَلِ وَ أَقْبَلُوا یَتَضَرَّعُونَ إِلَیْهَا فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّالِثِ قَالَ لَهُمْ صَالِحٌ (علیه السلام) قَدْ طَالَ هَذَا الْأَمْرُ فَقَالُوا لَهُ سَلْ مَا شِئْتَ فَدَنَا إِلَی أَکْبَرِ صَنَمٍ لَهُمْ فَقَالَ لَهُ مَا اسْمُکَ فَلَمْ یُجِبْهُ فَقَالَ لَهُمْ مَا لَهُ لَا یُجِیبُنِی قَالُوا لَهُ تَنَحَّ عَنْهُ فَتَنَحَّی عَنْهُ فَأَقْبَلُوا إِلَیْهِ یَتَضَرَّعُونَ وَ وَضَعُوا عَلَی رُءُوسِهِمُ التُّرَابَ وَ ضَجُّوا وَ قَالُوا فَضَحْتَنَا وَ نَکَسْتَ رُءُوسَنَا فَقَالَ صَالِحٌ (علیه السلام) قَدْ ذَهَبَ النَّهَارُ فَقَالُوا سَلْهُ فَدَنَا مِنْهُ فَکَلَّمَهُ فَلَمْ یُجِبْهُ فَبَکَوْا وَ تَضَرَّعُوا حَتَّی فَعَلُوا ذَلِکَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَلَمْ یُجِبْهُ بِشَیْءٍ فَقَالُوا إِنَّ هَذَا لَا یُجِیبُکَ وَ لَکِنَّا نَسْأَلُ إِلَهَکَ فَقَالَ لَهُمْ سَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَالُوا سَلْهُ أَنْ یُخْرِجَ لَنَا مِنْ هَذَا الْجَبَلِ نَاقَهًًْ حَمْرَاءَ شَقْرَاءَ عُشَرَاءَ أَیْ حَامِلَهًًْ تَضْرِبُ مَنْکِبَیْهَا طَرَفَیِ الْجَبَلَیْنِ وَ تُلْقِی فَصِیلَهَا مِنْ سَاعَتِهَا وَ تُدِرُّ لَبَنَهَا فَقَالَ صَالِحٌ (علیه السلام) إِنَّ الَّذِی سَأَلْتُمُونِی عِنْدِی عَظِیمٌ وَ عِنْدَ اللَّهِ هَیِّنٌ فَقَامَ فَصَلَّی رَکْعَتَیْنِ ثُمَّ سَجَدَ وَ تَضَرَّعَ إِلَی اللَّهِ فَمَا رَفَعَ رَأْسَهُ حَتَّی تَصَدَّعَ الْجَبَلُ وَ سَمِعُوا لَهُ دَوِیّاً شَدِیداً فَزِعُوا مِنْهُ وَ کَادُوا أَنْ یَمُوتُوا مِنْهُ فَطَلَعَ رَأْسُ النَّاقَهًِْ وَ هِیَ تَجْتَرُّ فَلَمَّا خَرَجَتْ أَلْقَتْ فَصِیلَهَا وَ دَرَّتْ بِلَبَنِهَا فَبُهِتُوا وَ قَالُوا قَدْ عَلِمْنَا یَا صَالِحُ (علیه السلام) أَنَّ رَبَّکَ أَعَزُّ وَ أَقْدَرُ مِنْ آلِهَتِنَا الَّتِی نَعْبُدُهَا وَ کَانَ لِقَرْیَتِهِمْ مَاءٌ وَ هِیَ الْحِجْرُ الَّتِی ذَکَرَهَا اللَّهُ تَعَالَی فِی کِتَابِهِ وَ هُوَ قَوْلُهُ کَذَّبَ أَصْحابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَلِینَ فَقَالَ لَهُمْ صَالِحٌ (علیه السلام) لِهَذِهِ النَّاقَهًِْ شِرْبٌ أَیْ تَشْرَبُ مَاءَکُمْ یَوْماً وَ تُدِرُّ لَبَنَهَا عَلَیْکُمْ یَوْماً وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ لَها شِرْبٌ وَ لَکُمْ شِرْبُ یَوْمٍ مَعْلُومٍ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَیَأْخُذَکُمْ عَذابُ یَوْمٍ عَظِیمٍ فَکَانَتْ تَشْرَبُ مَاءَهُمْ یَوْماً وَ إِذَا کَانَ مِنَ الْغَدِ وَقَفَتْ وَسَطَ قَرْیَتِهِمْ فَلَا یَبْقَی فِی الْقَرْیَهًِْ أَحَدٌ إِلَّا حَلَبَ مِنْهَا حَاجَتَهُ وَ کَانَ فِیهِمْ تِسْعَهًٌْ مِنْ رُؤَسَائِهِمْ کَمَا ذَکَرَ اللَّهُ فِی سُورَهًِْ النَّمْلِ وَ کانَ فِی الْمَدِینَهًِْ تِسْعَهًُْ رَهْطٍ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ وَ لا یُصْلِحُونَ فَعَقَرُوا النَّاقَهًَْ وَ رَمَوْهَا حَتَّی قَتَلُوهَا وَ قَتَلُوا الْفَصِیلَ فَلَمَّا عَقَرُوا النَّاقَهًَْ قَالُوا لِصَالِحٍ (علیه السلام) ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقِینَ قَالَ صَالِحٌ (علیه السلام) تَمَتَّعُوا فِی دارِکُمْ ثَلاثَهًَْ أَیَّامٍ ذلِکَ وَعْدٌ غَیْرُ مَکْذُوبٍ ثُمَّ قَالَ لَهُمْ وَ عَلَامَهًُْ هَلَاکِکُمْ أَنَّهُ تَبْیَضُّ وُجُوهُکُمْ غَداً وَ تَحْمَرُّ بَعْدَ غَدٍ وَ تَسْوَدُّ یَوْمَ الثَّالِثِ فَلَمَّا کَانَ مِنَ الْغَدِ نَظَرُوا إِلَی وُجُوهِهِمْ قَدِ ابْیَضَّتْ مِثْلَ الْقُطْنِ فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّانِی احْمَرَّتْ مِثْلَ الدَّمِ فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّالِثِ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ فَبَعَثَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ صَیْحَهًًْ وَ زَلْزَلَهًًْ فَهَلَکُوا وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دارِهِمْ جاثِمِینَ فَمَا تَخَلَّصَ مِنْهُمْ غَیْرُ صَالِحٍ وَ قَوْمٌ مُسْتَضْعَفِینَ مُؤْمِنِینَ وَ هُوَ قَوْلُهُ فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا صالِحاً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْیِ یَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ الْقَوِیُّ الْعَزِیزُ وَ أَخَذَ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا إِنَّ ثَمُودَ کَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُودَ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ هُوَ أَنْشَأَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَکُمْ فِیها فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ؛ خدای تبارک‌وتعالی، صالح (علیه السلام) را در سن شانزده‌سالگی به‌سوی قوم ثمود مبعوث کرد؛ ولی در هیچ کار خیری دعوت او را قبول نکردند، آن‌ها هفتاد بت داشتند که به‌جای خدا آن‌ها را می‌پرستیدند. وقتی‌که صالح (علیه السلام) این بت‌پرستی را از آن‌ها دید، به آن‌ها گفت: «ای قوم! من در سن شانزده سالگی به‌سوی شما مبعوث شدم و اکنون به صدوبیست سالگی رسیده‌ام؛ من دو پیشنهاد دارم؛ اگر می‌خواهید از من چیزی بخواهید که از خدای خود بخواهم تا برای شما اجابت کند و یا اگر می‌خواهید چیزی از خدایان شما می‌خواهم؛ اگر به من جواب دادند از میان شما بیرون می‌روم». گفتند: «سخن منصفانه‌ای است؛ پس به ما مهلت بده»! سه روز عبادت کردند و به آن‌ها (بت‌هایشان) [به نیّت تبرّک] دست مالیدند و برایشان قربانی کردند و آن‌ها را به‌سوی دامنه‌ی کوه بردند و در برابر آنان به تضرّع و ناله پرداختند. وقتی روز سوّم شد، صالح (علیه السلام) به آن‌ها گفت: «کار شما طولانی شد». گفتند: «آنچه می‌خواهی بپرس»! صالح (علیه السلام) به بزرگ‌ترین بت آنان نزدیک شد و به او گفت: «اسمت چیست»؟ جواب نداد. به آن‌ها گفت: «این چرا جواب مرا نمی‌دهد»؟ گفتند: «از آن فاصله بگیر»! با گریه‌وزاری رو به بت‌ها آورده و خاک بر سرشان ریختند؛ ضجّه و ناله زده و گفتند: «آبروی ما را بردی و ما را سرافکنده کردی». صالح (علیه السلام) فرمود: «روز تمام شد»! گفتند: «از او بپرس»! به آن بت نزدیک شد و با آن حرف زد، ولی جوابش را نداد. پس گریه‌وزاری کردند و سه‌بار این کار را تکرار کردند ولی جوابش را نداد. گفتند: «این جوابت را نمی‌دهد؛ ولی حالا ما از خدای تو درخواست می‌کنیم». به آن‌ها گفت: «هرچه می‌خواهید سؤال کنید». گفتند: «از او بخواه! از این کوه، مادّه شتر سرخ مایل به زردی که آبستن‌باشد، بیرون بیاورد درحالی‌که [از شدّت بزرگی] شانه‌هایش را به دو طرف کوه می‌زند، بچّه‌اش را در همین ساعت بزاید و شیرش فراوان و روان باشد». صالح (علیه السلام) فرمود: «آنچه از من خواستید، برای من کاری بزرگ و سخت است و پیش خدا آسان است». برخاست و دو رکعت نماز خواند؛ سپس سجده نمود و به‌سوی خدا گریه‌وزاری نمود؛ سرش را بلند نکرده بود که کوه شکافت و صدای بلندی شنیدند و از آن ترسیدند و نزدیک بود در اثر آن بمیرند. سر ماده شتر درحالی‌که نشخوار می‌کرد، بیرون آمد و وقتی از کوه خارج شد، بچّه‌اش را زایید و شیر از خود روان ساخت. پس مبهوت شدند و گفتند: «ای صالح (علیه السلام)! پروردگار تو از خدایانی که ما می‌پرستیم، عزیزتر و قدرتمندتر است». شهر آن‌ها آبی داشت و آن [درحال جوشیدن از] سنگی بود که خدای تعالی در کتابش، بیان فرموده است: اصحاب حجر [قوم ثمود] پیامبران را تکذیب کردند! ( حجر/۸۰ ) صالح (علیه السلام) به آن‌ها گفت: «این مادّه شتر، یک روز آب شما را می‌خورد و یک روز به شما شیر می‌دهد». و این [سخن صالح (علیه السلام) تفسیر] سخن خدای عزّوجلّ است: برای او سهمی [از آب قریه]، و برای شما سهم روز معیّنی است! کمترین آزاری به آن نرسانید، که عذاب روزی بزرگ شما را فرا خواهد گرفت! ( شعراء/۱۵۵ ) یک روز آبشان را می‌خورد و روز بعد، وسط روستا می‌ایستاد و هیچ‌کس نمی‌ماند، مگر آنکه به میزان حاجتش از آن شیر می‌دوشید و همچنان‌که خداوند در سوره‌ی نمل فرموده است، در میان آن‌ها نه نفر از رئیسانشان بودند: و در آن شهر، نه گروه بودند که در زمین فساد می‌کردند و اصلاح نمی‌کردند. ( نحل/۴۸ ) که ناقه را پی‌کرده و افکندند. تا آن را کشته و بچّه‌اش را [نیز] کشتند و وقتی مادّه‌شتر را پی‌کردند به صالح (علیه السلام) گفتند: اگر از راستگویانی٬ آنچه به ما وعده می‌دهی، بیاور. ( اعراف/۷۰ ) صالح (علیه السلام) فرمود: سه روز در خانه‌های خود از زندگی برخوردار شوید و این وعده‌ای است عاری از دروغ. ( هود/۶۵ ) سپس به آن‌ها فرمود: «نشانه‌ی هلاکت شما این است که فردا صورت‌های شما سفید می‌شود و پس فردا سرخ می‌شود و در روز سوّم سیاه می‌شود». وقتی فردا شد، دیدند صورت‌هایشان مثل پنبه سفید شده است، در روز دوّم صورت‌هایشان مثل خون، سرخ و در روز سوّم، سیاه شد. خداوند بر آنان صدا و زلزله‌ای فرستاد؛ و نابود شدند و این سخن خدای تعالی است: سرانجام زمین‌لرزه آن‌ها را فراگرفت و صبحگاهان، [تنها] جسم بی‌جانشان در خانه‌هاشان باقی مانده بود. ( اعراف/۷۸ ) از میان آن‌ها غیر از صالح (علیه السلام) و گروهی مؤمن مستضعف، کسی نجات نیافت و همین است سخن خدا: فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا صالِحاً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْیِ یَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ الْقَوِیُّ الْعَزِیزُ وَ أَخَذَ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا إِنَّ ثَمُودَ کَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُود.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ هُوَ أَنْشَأَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَکُمْ فِیها فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ [And to Thamud (We sent) their brother Salih. He said: O my people! serve Allah, you have no god other than He; He brought you into being from the earth, and made you dwell in it, therefore ask forgiveness of Him, then turn to Him; surely my Lord is Nigh, Answering]. Allah, the Blessed and Exalted, sent Salih (peace be upon him) to the people of Thamud when he was sixteen years old, but they did not accept his call to any good matter. They had seventy idols which they worshipped instead of Allah. When Salih (peace be upon him) saw this idolatry from them, he said to them: "O my people! I was sent to you when I was sixteen years old, and now I have reached one hundred and twenty. I have two proposals for you: if you wish, ask something of me, and I will ask my Allah to grant it for you; or if you wish, I will ask something of your gods, and if they answer me, I will leave from among you." They said: "This is a fair statement, so give us time." They worshipped for three days, and stroked them (their idols) [with the intention of seeking blessing], sacrificed for them, took them to the foot of the mountain, and began to plead and lament before them. When the third day came, Salih (peace be upon him) said to them: "This matter of yours has taken long." They said: "Ask whatever you want." Salih (peace be upon him) approached the greatest of their idols and said to it: "What is your name?" It gave no answer. He said to them: "Why does this not answer me?" They said: "Move away from it." They turned to the idols with weeping and wailing and poured dust on their heads; they cried out and lamented, saying: "You have disgraced us and made us hang our heads in shame." Salih (peace be upon him) said: "The day is over!" They said: "Ask it!" He approached the idol and spoke to it, but it did not answer him. So they wept and pleaded, and repeated this three times, but it did not answer him. They said: "This does not answer you; but now we will ask of your Allah." He said to them: "Ask whatever you wish." They said: "Ask Him to bring out for us from this mountain a she-camel, red inclining to yellow, pregnant, such that [from her great size] her shoulders touch the two sides of the mountain, and she gives birth to her calf at that very moment, and her milk flows abundantly." Salih (peace be upon him) said: "What you have asked of me is great and difficult for me, but easy for Allah." He arose and prayed two rak'ahs, then prostrated and wept and pleaded to Allah. He had not raised his head when the mountain split open and they heard a mighty sound, which terrified them and nearly killed them. The head of the she-camel came out, chewing its cud, and when it emerged from the mountain, it gave birth to its calf and milk flowed from it. They were astounded and said: "O Salih (peace be upon him)! Your Lord is mightier and more powerful than the gods we worship." Their town had a water source, and it was [gushing from] a rock which Allah the Exalted mentioned in His Book — this is His saying: "The dwellers of al-Hijr [the people of Thamud] denied the messengers" (Hijr/80). Salih (peace be upon him) said to them: "This she-camel will drink your water one day, and give you milk one day." And this [saying of Salih (peace be upon him) is the explanation of] the saying of Allah the Mighty and Majestic: "For her is a share [of the water of the village], and for you is the share of a known day. Do not touch her with harm, lest the punishment of a great day seize you!" (Shu'ara/155). One day she drank their water, and on the next day she stood in the middle of the village, and no one in the village remained but that they milked from her according to their need. And among them were nine of their chiefs, as Allah mentioned in Surah al-Naml: "And there were in the city nine groups who caused corruption in the land and did not reform" (Nahl/48 [i.e. Naml/48]). They hamstrung the she-camel and struck her until they killed her, and killed the calf [also]. When they hamstrung the she-camel, they said to Salih (peace be upon him): "Bring us what you promise us, if you are of the truthful" (A'raf/70). Salih (peace be upon him) said: "Enjoy yourselves in your homes for three days; that is a promise not to be belied" (Hud/65). Then he said to them: "The sign of your destruction is that tomorrow your faces will turn white, the day after tomorrow they will turn red, and on the third day they will turn black." When the next day came, they saw that their faces had turned white like cotton; on the second day their faces turned red like blood; and on the third day they turned black. Then Allah sent upon them a cry and an earthquake, and they perished. This is the saying of Allah the Exalted: "So the earthquake seized them, and in the morning [only] their lifeless bodies remained in their homes" (A'raf/78). None of them was saved except Salih (peace be upon him) and a group of oppressed believers, and this is the saying of Allah: فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا صالِحاً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْیِ یَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ الْقَوِیُّ الْعَزِیزُ وَ أَخَذَ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا إِنَّ ثَمُودَ کَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُود [So when Our command came, We saved Salih and those who believed with him by a mercy from Us, and from the disgrace of that day; indeed your Lord — He is the Strong, the Mighty. And the cry seized those who did wrong, and morning found them in their homes fallen prostrate, as though they had never dwelt therein. Behold! Indeed Thamud disbelieved in their Lord. Behold! Away with Thamud!].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ هُوَ أَنْشَأَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَکُمْ فِیها فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ [અને ષમૂદ (કોમ) તરફ તેમના ભાઈ સાલિહને (મોકલ્યા). તેમણે કહ્યું: હે મારી કોમ! અલ્લાહની ઇબાદત કરો, તેના સિવાય તમારો કોઈ ઇલાહ નથી; તેણે તમને પૃથ્વીમાંથી પેદા કર્યા અને તેમાં તમને વસાવ્યા, માટે તેની પાસે માફી માંગો, પછી તેની તરફ પલટો; ખરેખર મારો રબ નજીક છે, જવાબ આપનારો છે]. અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ, સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ને સોળ વર્ષની ઉંમરે ષમૂદની કોમ તરફ મબઊસ કર્યા; પરંતુ કોઈ પણ ભલા કામમાં તેમની દાવત કબૂલ ન કરી. તેમની પાસે સિત્તેર બુત હતા જેઓને તેઓ અલ્લાહની જગ્યાએ પૂજતા હતા. જ્યારે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ આ બુતપરસ્તી તેમના તરફથી જોઈ, તો તેમને કહ્યું: "ઓ કોમ! હું સોળ વર્ષની ઉંમરે તમારી તરફ મબઊસ થયો હતો અને હવે એકસો વીસ વર્ષે પહોંચ્યો છું; મારી પાસે બે તજવીઝ છે; જો તમે ઈચ્છો તો મારી પાસેથી કંઈક માંગો કે હું મારા અલ્લાહ પાસેથી માંગું જેથી તે તમારા માટે કબૂલ કરે, અથવા જો તમે ઈચ્છો તો હું તમારા ખુદાઓ પાસેથી કંઈક માંગું; જો તેઓ મને જવાબ આપે તો હું તમારી વચ્ચેથી ચાલ્યો જઈશ." તેઓએ કહ્યું: "ઇન્સાફની વાત છે; તો અમને મોહલત આપો!" ત્રણ દિવસ ઇબાદત કરી અને તેમને (તેમના બુતોને) [તબર્રુકની નિય્યતથી] હાથ ફેરવ્યો અને તેમના માટે કુરબાની આપી અને તેમને પહાડની તળેટી તરફ લઈ ગયા અને તેમની સામે ઝારીઝારીથી રડ્યા. જ્યારે ત્રીજો દિવસ થયો, સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "તમારો મામલો લાંબો થઈ ગયો." તેઓએ કહ્યું: "જે ઈચ્છો તે પૂછો!" સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) તેમના સૌથી મોટા બુત પાસે ગયા અને તેને કહ્યું: "તારું નામ શું છે?" તેણે જવાબ ન આપ્યો. તેમને કહ્યું: "આ કેમ મને જવાબ નથી આપતું?" તેઓએ કહ્યું: "તેનાથી દૂર થઈ જાવ!" રડતાં-કકળતાં બુતો તરફ ફર્યા અને પોતાના માથા પર માટી નાખી; ચીસો પાડી અને કહ્યું: "તમે અમારી ઇજ્જત લઈ લીધી અને અમને શરમિંદા કર્યા." સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "દિવસ પૂરો થઈ ગયો!" તેઓએ કહ્યું: "તેને પૂછો!" તે બુત પાસે ગયા અને તેની સાથે વાત કરી, પણ તેણે જવાબ ન આપ્યો. પછી રડ્યા-કકળ્યા અને ત્રણ વાર આ કામ પુનરાવર્તિત કર્યું પણ તેણે જવાબ ન આપ્યો. તેઓએ કહ્યું: "આ તમને જવાબ નથી આપતું; પણ હવે અમે તમારા અલ્લાહ પાસેથી માંગણી કરીએ છીએ." તેમને કહ્યું: "જે ઈચ્છો તે પૂછો." તેઓએ કહ્યું: "તેમની પાસેથી માંગો! આ પહાડમાંથી, લાલ-પીળા રંગની ગર્ભવતી માદા ઊંટણી બહાર કાઢે એ રીતે કે [મોટાઈની શિદ્દતથી] તેના ખભા પહાડની બે બાજુઓને લાગે, પોતાના બચ્ચાને એ જ ઘડીએ જન્મ આપે અને તેનું દૂધ પુષ્કળ અને વહેતું હોય." સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જે તમે મારી પાસેથી માંગ્યું, તે મારા માટે મોટું અને મુશ્કેલ કામ છે અને અલ્લાહની પાસે આસાન છે." ઊભા થયા અને બે રકાત નમાઝ પઢી; પછી સજદો કર્યો અને અલ્લાહની બારગાહમાં ઝારીઝારીથી રડ્યા; માથું ઉઠાવ્યું ન હતું કે પહાડ ચીરાઈ ગયો અને એક જોરદાર અવાજ સાંભળ્યો અને તેનાથી ડરી ગયા અને તેના કારણે મરી જવાની અણી પર હતા. માદા ઊંટણીનું માથું જ્યારે તે વાગોળી રહી હતી ત્યારે બહાર આવ્યું અને જ્યારે પહાડમાંથી નીકળી, તો તેના બચ્ચાને જન્મ આપ્યો અને દૂધ પોતાનામાંથી વહાવ્યું. તો સ્તબ્ધ થઈ ગયા અને કહ્યું: "ઓ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)! તમારો પરવરદિગાર જે ખુદાઓને અમે પૂજીએ છીએ તેમના કરતાં અઝીઝ અને શક્તિશાળી છે." તેમના શહેરમાં પાણી હતું અને તે [જેમાંથી નીકળી રહ્યું હતું તે] પથ્થર હતો કે જેને અલ્લાહ તઆલાએ તેની કિતાબમાં બયાન ફરમાવ્યું છે: અસ્હાબે હિજ્ર [ષમૂદની કોમ]એ પયગંબરોને જૂઠલાવ્યા! (હિજ્ર/૮૦) સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "આ માદા ઊંટણી, એક દિવસ તમારું પાણી પીશે અને એક દિવસ તમને દૂધ આપશે." અને આ [સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ની વાત તફસીર છે] અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની વાતની: તેના માટે એક હિસ્સો [ગામના પાણીમાંથી], અને તમારા માટે એક નિર્ધારિત દિવસનો હિસ્સો છે! તેને સહેજ પણ તકલીફ ન પહોંચાડો, કે એક મોટા દિવસનો અઝાબ તમને ઘેરી લેશે! (શોઅરા/૧૫૫) એક દિવસ તેમનું પાણી પીતી અને બીજા દિવસે, ગામની વચ્ચે ઊભી રહેતી અને કોઈ બાકી ન રહેતું, સિવાય કે તેની જરૂરિયાત મુજબ તેમાંથી દૂધ દોહી લેતું અને જેમ અલ્લાહે સૂરએ નમ્લમાં ફરમાવ્યું છે, તેમની વચ્ચે તેમના રઈસોમાંથી નવ લોકો હતા: અને તે શહેરમાં, નવ ટોળીઓ હતી જેઓ જમીનમાં ફસાદ કરતી હતી અને સુધારો કરતી ન હતી. (નમ્લ/૪૮) જેમણે ઊંટણીના પગ કાપ્યા અને તેને પાડી દીધી. ત્યાં સુધી કે તેને મારી નાખી અને તેના બચ્ચાને [પણ] મારી નાખ્યું અને જ્યારે માદા ઊંટણીના પગ કાપ્યા ત્યારે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: જો તું સાચા લોકોમાંથી હો, તો જે અમને વાયદો કરે છે તે લાવ. (અઅરાફ/૭૦) સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: ત્રણ દિવસ પોતાના ઘરોમાં જિંદગીથી ફાયદો ઉઠાવો અને આ એક જૂઠ વગરનો વાયદો છે. (હૂદ/૬૫) પછી તેમને ફરમાવ્યું: "તમારી હલાકતની નિશાની આ છે કે કાલે તમારા ચહેરા સફેદ થઈ જશે અને પરમદિવસે લાલ થઈ જશે અને ત્રીજા દિવસે કાળા થઈ જશે." જ્યારે કાલ થઈ, જોયું કે તેમના ચહેરા રૂ જેવા સફેદ થઈ ગયા છે, બીજા દિવસે તેમના ચહેરા લોહી જેવા લાલ અને ત્રીજા દિવસે કાળા થઈ ગયા. અલ્લાહે તેમના પર એક અવાજ અને ધરતીકંપ મોકલ્યો; અને તેઓ નાબૂદ થઈ ગયા અને આ અલ્લાહ તઆલાની વાત છે: આખરે ધરતીકંપે તેમને ઘેરી લીધા અને સવારે, [ફક્ત] તેમના નિષ્પ્રાણ શરીર તેમના ઘરોમાં બાકી હતા. (અઅરાફ/૭૮) તેમની વચ્ચેથી સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) અને મુસ્તઝઅફ મોમિનોના એક ટોળા સિવાય, કોઈ બચ્યું નહીં અને આ જ છે અલ્લાહની વાત: فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا صالِحاً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْیِ یَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ الْقَوِیُّ الْعَزِیزُ وَ أَخَذَ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا إِنَّ ثَمُودَ کَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُود [પછી જ્યારે અમારો હુકમ આવ્યો, અમે સાલિહ અને તેમની સાથે ઈમાન લાવેલાઓને અમારી રહમતથી બચાવી લીધા, અને તે દિવસની અપમાનજનકતાથી (પણ); ખરેખર તમારો રબ - તે જ છે શક્તિશાળી, વર્ચસ્વશાળી. અને એક ચીસએ ઝુલ્મ કરનારાઓને પકડ્યા, અને સવારે તેઓ પોતાના ઘરોમાં ઔંધા પડેલા હતા, જાણે તેઓ ત્યાં કદી વસ્યા જ ન હતા. ખબરદાર! ખરેખર ષમૂદે પોતાના રબનો ઇનકાર કર્યો. ખબરદાર! ષમૂદ પર ધિક્કાર!].