سورة يوسف

Verse 100 of 111

12:100

وَ رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً وَ قالَ يا أَبَتِ هذا تَأْويلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بي إِذْ أَخْرَجَني مِنَ السِّجْنِ وَ جاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطانُ بَيْني وَ بَيْنَ إِخْوَتي إِنَّ رَبِّي لَطيفٌ لِما يَشاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَليمُ الْحَكيمُ

و پدر و مادر خود را بر تخت نشاند و همگى براى او [در پيشگاه خداوند] به سجده افتادند و گفت: «پدر! اين تعبير همان خوابى است كه پيش از اين ديدم؛ پروردگارم آن را تحقّق بخشيد؛ و او به من نيكى كرد آنگاه كه مرا از زندان بيرون آورد، و شما را نيز از آن بيابان [به اينجا] آورد بعد از آنکه شيطان، ميان من و برادرانم فتنه كرد. پروردگارم نسبت به آنچه مى‌خواهد [و شايسته مى‌بيند]، صاحب لطف است؛ چراكه او دانا و حكيم است.

And he raised his parents upon the throne and they fell down in prostration before him, and he said: O my father! this is the significance of my vision of old; my Lord has indeed made it to be true; and He was indeed kind to me when He brought me forth from the prison and brought you from the desert after the Shaitan had sown dissensions between me and my brothers, surely my Lord is benignant to whom He pleases; surely He is the Knowing, the Wise.

અને તેણે પોતાના વાલેદૈનને તખ્ત ઊપર બેસાડયા અને બધા લોકો તેની સામે (શુક્રના) સિજદામાં ચાલ્યા ગયા; અને તેણે કહ્યું: અય મારા વાલિદ ! આ મારા આગલા ખ્વાબની તાબીર છે : મારા પરવરદિગારે ખરેજ તેને સાચું કરી દેખાડયું છે; અને શૈતાને મારા અને મારા ભાઇઓ વચ્ચે ફિત્નો કર્યા બાદ ખરેખર તેણે મારી ઉપર અહેસાન કર્યો જયારે તેણે મને કૈદખાનામાંથી છોડાવ્યો અને આપ સર્વોને રણ (ગામડા)થી કાઢી મિસ્ર સુધી પહોંચાડયા, બેશક મારો પરવરદિગાર જે ઇરાદો કરે તેમાં (તેની) મહેરબાની હોય છે, બેશક તે જાણવાવાળો, હિકમતવાળો છે.

#1 و پدر و مادر خود را بر تخت نشاند؛ و همگی برای او [در پیشگاه خداوند] به سجده افتادند؛ و گفت: «پدر! این تعبیر همان خوابی ا… And he seated his father and mother upon the throne, and they all fell prostrate before him; and he said: 'Father, this is the interpretation of the dream I saw before; my Lord has made it come true' અને પોતાના માતાપિતાને તખ્ત પર બેસાડ્યા, અને બધા તેમના માટે સિજદામાં પડ્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ ابْنِ‌أَبِی‌عُمَیْرٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّه وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ قَالَ الْعَرْشُ السَّرِیرُ وَ فِی قَوْلِهِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً قَالَ کَانَ سُجُودُهُمْ ذَلِکَ عِبَادَهًًْ لِلَّهِ.

امام صادق (علیه السلام)- ابن‌ابی‌عمیر از بعضی از شیعیان ما از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده است که در توضیح آیه‌ی وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ فرمود: «منظور از عرش، همان تخت و سریر است». و در توضیح آیه‌ی وَ خَرُّواْ لَهُ سُجَّدًا فرمود: «سجده‌ی آنان به جهت پرستش و عبادت خدا بوده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Abi Umayr narrated from some of our Shia from Imam Sadiq (peace be upon him) that in explanation of the verse وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ [And he raised his parents upon the throne] he said: "What is meant by 'arsh (throne) is the couch and seat." And in explanation of the verse وَ خَرُّواْ لَهُ سُجَّدًا [And they fell down in prostration before him] he said: "Their prostration was for the worship and service of Allah."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને અબી ઉમય્ર અમારા કેટલાક શિયાઓ દ્વારા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે આયત વ રફઅ અબવય્હિ અલલ અર્શ [અને તેમણે પોતાના માતા-પિતાને તખ્ત ઉપર બેસાડ્યા] ના સ્પષ્ટીકરણમાં ફરમાવ્યું: "અર્શથી મુરાદ એ જ તખ્ત અને આસન છે." અને આયત વ ખર્રૂ લહૂ સુજ્જદા [અને સૌ તેમના માટે સિજદામાં પડી ગયા] ના સ્પષ્ટીકરણમાં ફરમાવ્યું: "તેમનો સિજદો અલ્લાહની ઇબાદત અને પૂજા માટે હતો."

#2 و پدر و مادر خود را بر تخت نشاند؛ و همگی برای او [در پیشگاه خداوند] به سجده افتادند؛ و گفت: «پدر! این تعبیر همان خوابی ا… And he seated his father and mother upon the throne, and they all fell prostrate before him; and he said: 'Father, this is the interpretation of the dream I saw before; my Lord has made it come true' અને પોતાના માતાપિતાને તખ્ત પર બેસાડ્યા, અને બધા તેમના માટે સિજદામાં પડ્યા

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَیْهِ سَجَدُوا شُکْراً لِلَّهِ وَحْدَهُ حِینَ نَظَرُوا إِلَیْهِ وَ کَانَ ذَلِکَ السُّجُودُ لِلَّه.

امام باقر (علیه السلام)- آنگاه که یعقوب (علیه السلام) و خاندانش بر یوسف (علیه السلام) وارد شدند چون نگاهشان به یوسف (علیه السلام) افتاد به شکرانه‌ی الهی به سجده افتادند و سجده‌ی ایشان برای خدا بود.

Imam Baqir (peace be upon him): When Yaqub (peace be upon him) and his family came in upon Yusuf (peace be upon him), as soon as their gaze fell upon Yusuf (peace be upon him) they fell into prostration in thanksgiving to Allah, and their prostration was for Allah.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમનો પરિવાર યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે દાખલ થયા, જેવી તેમની નજર યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પર પડી તો અલ્લાહનો શુક્ર અદા કરવા માટે સિજદામાં પડી ગયા અને તેમનો સિજદો અલ્લાહ માટે હતો.

#3 و پدر و مادر خود را بر تخت نشاند؛ و همگی برای او [در پیشگاه خداوند] به سجده افتادند؛ و گفت: «پدر! این تعبیر همان خوابی ا… And he seated his father and mother upon the throne, and they all fell prostrate before him; and he said: 'Father, this is the interpretation of the dream I saw before; my Lord has made it come true' અને પોતાના માતાપિતાને તખ્ત પર બેસાડ્યા, અને બધા તેમના માટે સિજદામાં પડ્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ ابْنِ‌أَبِی‌عُمَیْرٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّه وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً قَالَ کَانَ سُجُودُهُمْ ذَلِکَ عِبَادَهًًْ لِلَّه.

امام صادق (علیه السلام)- ابن‌ابی‌عمیر از بعضی از شیعیان ما از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که در معنای جمله‌ی وَ خَرُّواْ لَهُ سُجَّدًا فرمود: «سجده‌ی ایشان به‌عنوان عبادت خدا بود».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Abi Umayr narrates from some of our Shia from Imam Sadiq (peace be upon him) that regarding the meaning of the phrase وَ خَرُّواْ لَهُ سُجَّدًا [And they fell down in prostration before him] he said: "Their prostration was as worship of Allah."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને અબી ઉમય્ર અમારા કેટલાક શિયાઓ દ્વારા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે વાક્ય વ ખર્રૂ લહૂ સુજ્જદા [અને સૌ તેમના માટે સિજદામાં પડી ગયા] ના અર્થમાં ફરમાવ્યું: "તેમનો સિજદો અલ્લાહની ઇબાદત તરીકે હતો."

#4 و پدر و مادر خود را بر تخت نشاند؛ و همگی برای او [در پیشگاه خداوند] به سجده افتادند؛ و گفت: «پدر! این تعبیر همان خوابی ا… And he seated his father and mother upon the throne, and they all fell prostrate before him; and he said: 'Father, this is the interpretation of the dream I saw before; my Lord has made it come true' અને પોતાના માતાપિતાને તખ્ત પર બેસાડ્યા, અને બધા તેમના માટે સિજદામાં પડ્યા

الهادی (علیه السلام) Imam Hadi (peace be upon him) ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ یَحْیَی بْنِ أَکْثَمَ وَ قَالَ سَأَلَ مُوسَی بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ مُوسَی مَسَائِلَ فَعَرَضَهَا عَلَی أَبِی الْحَسَنِ (علیه السلام) فَکَانَتْ إِحْدَاهَا أَخْبِرْنِی عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً سَجَدَ یَعْقُوبُ وَ وُلْدُهُ لِیُوسُفَ وَ هُمْ أَنْبِیَاءُ، فَأَجَابَ أَبُو الْحَسَنِ (علیه السلام) أَمَّا سُجُودُ یَعْقُوبَ وَ وُلْدِهِ لِیُوسُفَ فَإِنَّهُ لَمْ یَکُنْ لِیُوسُفَ وَ إِنَّمَا کَانَ ذَلِکَ مِنْ یَعْقُوبَ وَ وُلْدِهِ طَاعَهًًْ لِلَّهِ وَ تَحِیَّهًًْ لِیُوسُفَ کَمَا کَانَ السُّجُودُ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ لِآدَمَ وَ لَمْ یَکُنْ لِآدَمَ إِنَّمَا کَانَ ذَلِکَ مِنْهُمْ طَاعَهًًْ لِلَّهِ وَ تَحِیَّهًًْ لِآدَمَ فَسَجَدَ یَعْقُوبُ وَ وُلْدُهُ وَ سَجَدَ یُوسُفُ مَعَهُمْ شُکْراً لِلَّهِ لِاجْتِمَاعِ شَمْلِهِمْ أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُ یَقُولُ فِی شُکْرِهِ ذَلِکَ الْوَقْتَ رَبِّ قَدْ آتَیْتَنِی مِنَ الْمُلْکِ وَ عَلَّمْتَنِی مِنْ تَأْوِیلِ الْأَحادِیثِ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِیِّی فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ تَوَفَّنِی مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ لَهُ یَا یُوسُفُ أَخْرِجْ یَدَکَ فَأَخْرَجَهَا فَخَرَجَ مِنْ بَیْنِ أَصَابِعِهِ نُورٌ فَقَالَ مَا هَذَا النُّورٌ یَا جَبْرَئِیلُ فَقَالَ هَذِهِ النُّبُوَّهًُْ أَخْرَجَهَا اللَّهُ مِنْ صُلْبِکَ لِأَنَّکَ لَمْ تَقُمْ لِأَبِیکَ فَحَطَّ اللَّهُ نُورَهُ وَ مَحَا النُّبُوَّهًَْ مِنْ صُلْبِهِ وَ جَعَلَهَا فِی وُلْدِ لَاوَی أَخِی یُوسُفَ وَ ذَلِکَ لِأَنَّهُمْ لَمَّا أَرَادُوا قَتْلَ یُوسُفَ قَالَ لا تَقْتُلُوا یُوسُفَ وَ أَلْقُوهُ فِی غَیابَتِ الْجُبِ فَشَکَرَ اللَّهُ لَهُ ذَلِکَ وَ لَمَّا أَرَادُوا أَنْ یَرْجِعُوا إِلَی أَبِیهِمْ مِنْ مِصْرَ وَ قَدْ حَبَسَ یُوسُفُ أَخَاهُ قَالَ فَلَنْ أَبْرَحَ الْأَرْضَ حَتَّی یَأْذَنَ لِی أَبِی أَوْ یَحْکُمَ اللهُ لِی وَ هُوَ خَیْرُ الْحاکِمِینَ فَشَکَرَ اللَّهُ لَهُ ذَلِکَ فَکَانَ أَنْبِیَاءُ بَنِی إِسْرَائِیلَ مِنْ وُلْدِ لَاوَی وَ کَانَ مُوسَی مِنْ وُلْدِ لَاوَی هُوَ مُوسَی بْنُ عِمْرَانَ بْنِ یَهْصِرَ بْنِ وَاهِثِ {وَاهِبِ} بْنِ لَاوَی بْنِ یَعْقُوبَ بْنِ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام).

امام هادی (علیه السلام)- یحیی‌بن‌اکثم گوید: موسی‌بن‌محمّد در مورد موضوعاتی سؤال داشت که آن‌ها را به امام هادی (علیه السلام) عرضه کرد. یکی از آن‌ها این بود پیرامون آیه: وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً از امام هادی (علیه السلام) پرسید: «آیا یعقوب (علیه السلام) و فرزندانش با اینکه از پیامبران بودند برای یوسف (علیه السلام) سجده کردند»؟! امام (علیه السلام) در جواب فرمود: «سجده‌ی یعقوب (علیه السلام) و فرزندانش برای یوسف (علیه السلام) نبود بلکه سجده‌ی ایشان، به‌عنوان عبادت خدا و [درعین‌حال] تحیّت و درودی برای یوسف (علیه السلام) بود، همچنان که فرشتگان در مقابل آدم (علیه السلام) سجده کردند ولی این سجده به خاطر او نبود بلکه به‌عنوان طاعت خدا بود و تحیّتی برای آدم (علیه السلام). یعقوب (علیه السلام) و فرزندانش و خود یوسف (علیه السلام) همه به‌عنوان شکر الهی، برای خدا سجده کردند چراکه خداوند، آن‌ها را گرد هم جمع نموده بود، مگر نمی‌بینی که یوسف (علیه السلام) در مقام شکر الهی عرض کرد: پروردگارا! بخشی [عظیم] از حکومت به من بخشیدی، و مرا از علم تعبیر خواب‌ها آگاه ساختی! ای آفریننده‌ی آسمان‌ها و زمین! تو ولیّ و سرپرست من در دنیا و آخرت هستی، مرا مسلمان بمیران و به صالحان ملحق فرما!. ( یوسف/۱۰۱ ) دراین‌هنگام، جبرئیل بر یوسف (علیه السلام) نازل شد و خطاب به او گفت: «ای یوسف (علیه السلام)! دست خود را بیرون بیاور»، وقتی یوسف (علیه السلام) دست خود را بیرون آورد از میان انگشتانش نوری خارج گردید، یوسف (علیه السلام) گفت: «ای جبرئیل! این نور چه بود»؟ جبرئیل (علیه السلام) گفت: «این (نورِ) نبوّت است که خداوند آن را از نسل تو بیرون آورد، چراکه به احترام پدرت از جای خود برنخاستی». بدین‌ترتیب، خداوند نورش را زدوده و نبوّت را از نسل یوسف (علیه السلام) محو نمود و آن را در نسل لاوی برادر یوسف (علیه السلام) قرار داد و این بدان‌جهت بود که چون برادران، قصد کشتن یوسف (علیه السلام) را نمودند، لاوی گفت: یوسف را نکشید! و اگر می‌خواهید کاری انجام دهید، او را در نهانگاه چاه بیفکنید. ( یوسف/۱۰ ) بدین‌خاطر خداوند از کار او تقدیر نمود؛ و زمانی هم که بنیامین به دستور یوسف (علیه السلام) در مصر نگه داشته شد و برادران قصد بازگشتن به نزد یعقوب (علیه السلام) راداشتند، لاوی گفت: من از این سرزمین حرکت نمی‌کنم، تا پدرم به من اجازه دهد یا خدا درباره‌ی من داوری کند، که او بهترین حکم‌کنندگان است! ( یوسف/۸۰ ) بدین‌خاطر خداوند از کار او تقدیر نمود، در نتیجه همه‌ی پیامبرانِ بنی‌اسرائیل از فرزندان لاوی پسر یعقوب‌بن‌اسحاق بن‌ابراهیم (علیه السلام) بودند و موسی (علیه السلام) نیز از فرزندان او بود، بدین‌صورت که او موسی‌بن‌عمران بن‌یهصربن واهث‌بن‌لاوی بن‌یعقوب‌بن‌إسحاق بن‌ابراهیم (علیه السلام) می‌باشد.

Imam al-Hadi (peace be upon him): Yahya ibn Aktham said: Musa ibn Muhammad had some questions which he put to Imam al-Hadi (peace be upon him). One of them was about the verse: وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً [And he raised his parents upon the throne and they fell down in prostration before him]. He asked Imam al-Hadi (peace be upon him): "Did Ya'qub (peace be upon him) and his sons prostrate to Yusuf (peace be upon him), even though they were prophets?" The Imam (peace be upon him) replied: "The prostration of Ya'qub (peace be upon him) and his sons was not for Yusuf (peace be upon him); rather, their prostration was as an act of worship of Allah, and [at the same time] a greeting and salutation to Yusuf (peace be upon him), just as the angels prostrated before Adam (peace be upon him) — that prostration was not for his sake, but as an act of obedience to Allah and a greeting to Adam (peace be upon him). Ya'qub (peace be upon him), his sons, and Yusuf (peace be upon him) himself all prostrated to Allah as an act of thanksgiving to Him, because Allah had gathered them together. Do you not see that Yusuf (peace be upon him), in that moment of giving thanks to Allah, said: 'My Lord! You have given me a [great] portion of the kingdom, and taught me the interpretation of dreams! O Originator of the heavens and the earth! You are my guardian in this world and the Hereafter. Cause me to die as a Muslim, and join me to the righteous!' (Yusuf/101). At that moment, Jibra'il descended upon Yusuf (peace be upon him) and said to him: 'O Yusuf (peace be upon him)! Bring out your hand.' When Yusuf (peace be upon him) brought out his hand, a light came forth from between his fingers. Yusuf (peace be upon him) said: 'O Jibra'il! What was this light?' Jibra'il (peace be upon him) said: 'This is (the light of) prophethood, which Allah has taken out from your progeny, because you did not rise in respect for your father.' Thus, Allah removed His light and erased prophethood from the progeny of Yusuf (peace be upon him), and placed it in the progeny of Lawi, the brother of Yusuf (peace be upon him). That was because when the brothers intended to kill Yusuf (peace be upon him), Lawi said: 'Do not kill Yusuf! And if you want to do something, cast him into the depths of the well.' (Yusuf/10). For that, Allah honored his action; and when Bunyamin was detained in Egypt by Yusuf's (peace be upon him) order, and the brothers intended to return to Ya'qub (peace be upon him), Lawi said: 'I will not leave this land until my father gives me permission or Allah judges concerning me, and He is the best of judges!' (Yusuf/80). For that too Allah honored his action. As a result, all the prophets of Bani Isra'il were from the descendants of Lawi son of Ya'qub ibn Ishaq ibn Ibrahim (peace be upon him), and Musa (peace be upon him) too was from his descendants — being Musa ibn Imran ibn Yahsir ibn Wahith {Wahib} ibn Lawi ibn Ya'qub ibn Ishaq ibn Ibrahim (peace be upon him)."

ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ): યહ્યા બિન અકષમ કહે છે: મૂસા બિન મુહમ્મદે કેટલાક પ્રશ્નો ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ) સમક્ષ રજૂ કર્યા. તેમાંનો એક પ્રશ્ન આયત: وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً [અને તેમણે પોતાના માતા-પિતાને તખ્ત પર બેસાડ્યા અને બધાં તેમની સામે સિજદામાં પડી ગયાં] બાબતે હતો. તેમણે ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછ્યું: "શું યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પુત્રો, જેઓ પયગંબરો હતા, તેમણે યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) માટે સિજદો કર્યો?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ જવાબ આપ્યો: "યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પુત્રોનો સિજદો યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) માટે ન હતો, બલ્કે તેમનો સિજદો અલ્લાહની ઇબાદત તરીકે હતો, અને [સાથે જ] યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) માટે એક તહિય્યત અને સલામ હતો, જેમ ફરિશ્તાઓએ આદમ (અલયહિસ્સલામ) સામે સિજદો કર્યો હતો — તે સિજદો તેમના માટે ન હતો, બલ્કે અલ્લાહની આજ્ઞાપાલન તરીકે અને આદમ (અલયહિસ્સલામ) માટે તહિય્યત તરીકે હતો. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ), તેમના પુત્રો અને ખુદ યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) — બધાએ અલ્લાહનો શુક્ર અદા કરવા માટે અલ્લાહને સિજદો કર્યો, કારણ કે અલ્લાહે તેમને એકઠાં કર્યાં હતાં. શું તમે નથી જોતાં કે યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ શુક્રના તે સમયે અરજ કરી: 'હે પરવરદિગાર! તેં મને હુકૂમતનો [મોટો] ભાગ આપ્યો, અને મને સ્વપ્નોના તાબીરનું ઇલ્મ શીખવ્યું! હે આસમાનો અને ઝમીનના સર્જનહાર! તું જ દુનિયા અને આખેરતમાં મારો વલી અને સરપરસ્ત છે, મને મુસલમાન તરીકે મૃત્યુ આપ અને સાલિહો સાથે મળાવ!' (યૂસુફ/૧૦૧). તે વખતે જિબ્રઈલ યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) પર ઉતર્યા અને તેમને કહ્યું: 'હે યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ)! તમારો હાથ બહાર કાઢો.' જ્યારે યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાનો હાથ બહાર કાઢ્યો, ત્યારે તેમની આંગળીઓ વચ્ચેથી એક નૂર નીકળ્યું. યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'હે જિબ્રઈલ! આ નૂર શું હતું?' જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'આ નબુવ્વતનું (નૂર) છે, જેને અલ્લાહે તમારી નસ્લમાંથી કાઢી લીધું, કારણ કે તમે તમારા પિતાના સન્માનમાં પોતાની જગ્યાએથી ઊભા ન થયા.' આમ, અલ્લાહે પોતાનું નૂર દૂર કર્યું અને નબુવ્વત યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) ની નસ્લમાંથી મિટાવી દીધી અને તેને યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના ભાઈ લાવીની નસ્લમાં મૂકી. આ એટલા માટે હતું કે જ્યારે ભાઈઓએ યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને મારી નાખવાનો ઇરાદો કર્યો, ત્યારે લાવીએ કહ્યું: યૂસુફને મારી ના નાખો! અને જો કંઈ કરવું જ હોય તો તેમને કૂવાના ઊંડાણમાં નાખી દો. (યૂસુફ/૧૦). તેથી અલ્લાહે તેમના કાર્યની કદર કરી; અને જ્યારે બુન્યામીનને યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના હુકમથી મિસરમાં રોકી લેવામાં આવ્યા અને ભાઈઓએ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પાસે પાછા ફરવાનો ઇરાદો કર્યો, ત્યારે લાવીએ કહ્યું: હું આ ધરતી પરથી હલીશ નહીં, જ્યાં સુધી મારા પિતા મને પરવાનગી ન આપે અથવા અલ્લાહ મારા વિશે ફેંસલો ન કરે, અને તે શ્રેષ્ઠ ફેંસલો કરનાર છે! (યૂસુફ/૮૦). તેથી અલ્લાહે તેમના આ કાર્યની પણ કદર કરી, પરિણામે બની ઇસ્રાઈલના તમામ પયગંબરો લાવી બિન યાકૂબ બિન ઇસ્હાક બિન ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ની સંતાનમાંથી હતા, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પણ તેમની સંતાનમાંથી હતા, એ રીતે કે તેઓ મૂસા બિન ઇમરાન બિન યહસિર બિન વાહિષ {વાહિબ} બિન લાવી બિન યાકૂબ બિન ઇસ્હાક બિન ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) છે."

#5 و پدر و مادر خود را بر تخت نشاند؛ و همگی برای او [در پیشگاه خداوند] به سجده افتادند؛ و گفت: «پدر! این تعبیر همان خوابی ا… And he seated his father and mother upon the throne, and they all fell prostrate before him; and he said: 'Father, this is the interpretation of the dream I saw before; my Lord has made it come true' અને પોતાના માતાપિતાને તખ્ત પર બેસાડ્યા, અને બધા તેમના માટે સિજદામાં પડ્યા

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) أَخْبِرْنِی عَنْ یَعْقُوبَ (علیه السلام) کَمْ عَاشَ مَعَ یُوسُفَ بِمِصْرَ بَعْدَ مَا جَمَعَ اللَّهُ لِیَعْقُوبَ شَمْلَهُ وَ أَرَاهُ تَأْوِیلَ رُؤْیَا یُوسُفَ الصَّادِقَهًِْ قَالَ عَاشَ حَوْلَیْنِ قُلْتُ فَمَنْ کَانَ الْحُجَّهًَْ فِی الْأَرْضِ یَعْقُوبُ أَمْ یُوسُفُ قَالَ کَانَ یَعْقُوبُ الْحُجَّهًَْ وَ کَانَ الْمُلْکُ لِیُوسُفَ فَلَمَّا مَاتَ یَعْقُوبُ (علیه السلام) حَمَلَهُ یُوسُفُ فِی تَابُوتٍ إِلَی أَرْضِ الشَّامِ فَدَفَنَهُ فِی بَیْتِ الْمَقْدِسِ فَکَانَ یُوسُفُ بَعْدَ یَعْقُوبَ الْحُجَّهًَْ قُلْتُ فَکَانَ یُوسُفُ رَسُولًا نَبِیّاً قَالَ نَعَمْ أَ مَا تَسْمَعُ قَوْلَ اللَّهِ تَعَالَی وَ لَقَدْ جاءَکُمْ یُوسُفُ مِنْ قَبْلُ بِالْبَیِّناتِ.

امام باقر (علیه السلام)- محمّد گوید: از امام باقر (علیه السلام) پرسیدم: «یعقوب (علیه السلام) چند سال در مصر با یوسف (علیه السلام) زندگی نمود»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «دو سال». پرسیدم: «در آن مدّت حجّت خدا بر روی زمین چه کسی بود، یعقوب (علیه السلام) یا یوسف (علیه السلام)»؟ فرمود: «یعقوب (علیه السلام) حجّت خدا بود و سلطنت، برای یوسف (علیه السلام) بود. هنگامی‌که یعقوب (علیه السلام) از دنیا رفت یوسف (علیه السلام) او را در تابوتی نهاده و به سرزمین شام آورد و در بیت المقدس دفن نمود و از آن پس، یوسف (علیه السلام) حجّت خدا بود. عرض کردم: «پس یوسف (علیه السلام) هم رسول بود هم نبیّ»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «آری! آیا نشنیدی گه خداوند متعال فرمود: پیش از این یوسف دلایل روشن برای شما آورد. ( غافر/۳۴ )

Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad said: I asked Imam Baqir (peace be upon him): "How many years did Yaqub (peace be upon him) live in Egypt with Yusuf (peace be upon him)?" The Imam (peace be upon him) said: "Two years." I asked: "During that period, who was Allah's proof (hujjah) upon the earth, Yaqub (peace be upon him) or Yusuf (peace be upon him)?" He said: "Yaqub (peace be upon him) was Allah's proof, and the kingship belonged to Yusuf (peace be upon him). When Yaqub (peace be upon him) passed away, Yusuf (peace be upon him) placed him in a coffin and carried him to the land of Sham and buried him in Bayt al-Muqaddas, and after that, Yusuf (peace be upon him) was Allah's proof." I said: "So Yusuf (peace be upon him) was both a messenger and a prophet?" The Imam (peace be upon him) said: "Yes! Did you not hear that Allah the Exalted said: وَ لَقَدْ جاءَکُمْ یُوسُفُ مِنْ قَبْلُ بِالْبَیِّناتِ [And certainly Yusuf came to you before with clear arguments] (Ghafir/34)."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) મિસ્રમાં યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) સાથે કેટલા વર્ષ રહ્યા?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "બે વર્ષ." મેં પૂછ્યું: "તે સમય દરમિયાન પૃથ્વી પર અલ્લાહની હુજ્જત કોણ હતા, યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) કે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)?" ફરમાવ્યું: "યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહની હુજ્જત હતા, અને સલ્તનત યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની હતી. જ્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) દુનિયામાંથી વિદાય પામ્યા, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને એક તાબૂતમાં મૂકીને શામની ભૂમિ પર લાવ્યા અને બૈતુલ મુકદ્દસમાં દફન કર્યા, અને ત્યાર પછી યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહની હુજ્જત હતા." મેં અરજ કરી: "તો શું યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) રસૂલ પણ હતા અને નબી પણ?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હા! શું તેં નથી સાંભળ્યું કે અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: وَ لَقَدْ جاءَکُمْ یُوسُفُ مِنْ قَبْلُ بِالْبَیِّناتِ [આ પહેલાં યુસુફ તમારી પાસે સ્પષ્ટ દલીલો લાવ્યા હતા] (ગાફિર/૩૪)."

#6 و چقدر به من نیکی کرده است آنگاه که مرا از زندان برهانید And He has been good to me when He brought me out of prison અને તેમણે મારા પર કેટલી મહેરબાની કરી જ્યારે મને કેદખાનામાંથી છોડાવ્યો

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

وَ لَمَّا مَاتَ الْعَزِیزُ فِی السِّنِینَ الْجَدْبَهًِْ افْتَقَرَتِ امْرَأَهًُْ الْعَزِیزِ وَ احْتَاجَتْ حَتَّی سَأَلَتْ. فَقَالُوا لَهَا: لَوْ قَعَدْتِ لِلْعَزِیزِ. وَ کَانَ یُوسُفُ (علیه السلام) سُمِّیَ الْعَزِیزَ وَ کُلُّ مَلِکٍ کَانَ لَهُمْ سُمِّیَ بِهَذَا الِاسْمِ. فَقَالَتْ: أَسْتَحْیِی مِنْهُ. فَلَمْ یَزَالُوا بِهَا حَتَّی قَعَدَتْ لَهُ فَأَقْبَلَ یُوسُفُ (علیه السلام) فِی مَوْکِبِهِ فَقَامَتْ إِلَیْهِ وَ قَالَتْ: سُبْحَانَ الَّذِی جَعَلَ الْمُلُوکَ بِالْمَعْصِیَهًِْ عَبِیداً وَ جَعَلَ الْعَبِیدَ بِالطَّاعَهًِْ مُلُوکاً. فَقَالَ لَهَا یُوسُفُ (علیه السلام): أَنْتِ تِیکِ؟ فَقَالَتْ: نَعَمْ. وَ کَانَتِ اسْمُهَا زَلِیخَا. فَقَالَ لَهَا: هَلْ لَکِ فِیَّ؟ قَالَتْ: دَعْنِی بَعْدَ مَا کَبِرْتُ أَ تَهْزَأُ بِی؟ قَالَ: لَا. قَالَتْ: نَعَمْ. فَأَمَرَ بِهَا فَحُوِّلَتْ إِلَی مَنْزِلِهِ وَ کَانَتْ هَرِمَهًًْ. فَقَالَ لَهَا: أَ لَسْتِ فَعَلْتِ بِی کَذَا وَ کَذَا؟ فَقَالَتْ: یَا نَبِیَّ اللَّهِ لَا تَلُمْنِی فَإِنِّی بُلِیتُ بِبَلِیَّهًٍْ لَمْ یُبْلَ بِهَا أَحَدٌ. قَالَ: وَ مَا هِیَ؟ قَالَتْ: بُلِیتُ بِحُبِّکَ وَ لَمْ یَخْلُقِ اللَّهُ لَکَ فِی الدُّنْیَا نَظِیراً وَ بُلِیتُ بِحُسْنِی بِأَنَّهُ لَمْ تَکُنْ بِمِصْرَ امْرَأَهًٌْ أَجْمَلُ مِنِّی وَ لَا أَکْثَرُ مَالًا مِنِّی فَنُزِعَا مِنِّی وَ بُلِیتُ بِزَوْجٍ عِنِّینٍ. فَقَالَ لَهَا یُوسُفُ (علیه السلام): فَمَا تُرِیدِینَ؟ فَقَالَتْ: تَسْأَلُ اللَّهَ أَنْ یَرُدَّ عَلَیَّ شَبَابِی. فَسَأَلَ اللَّهَ فَرَدَّ عَلَیْهَا شَبَابَهَا فَتَزَوَّجَهَا وَ هِیَ بِکْرٌ.

امام کاظم (علیه السلام)- وقتی عزیز مصر در آن سال‌های قحطی فوت کرد، همسرش به فقر گرفتار آمد و چنان محتاج گشت که از مردم گدایی می‌کرد. به او گفتند: «تو را چه باک از اینکه به محلّ گذر عزیز یوسف (علیه السلام) در آن هنگام، عزیز نامیده می‌شد بنشینی»؟ وی گفت: «از روی وی شرم دارم. امّا آنان آنقدر به او اصرار کردند که بر سر راه یوسف نشست. چون یوسف (علیه السلام) در جمع همراهانش از راه رسید، از جایش برخاسته و گفت: پاک و منزّه است آن خدایی که پادشاهان را به دلیل ارتکاب معصیت و گناه، به بردگی می‌کشاند و بردگان را به دلیل اطاعت به پادشاهی می‌رساند». یوسف (علیه السلام) به او گفت: «تو همانی»؟ گفت: «بلی، منم نام وی زلیخا بود » یوسف (علیه السلام) به او گفت: «از من توقعی داری»؟ گفت: «اکنون که پیر شده‌ام، مرا به تمسخر می‌گیری»؟ یوسف (علیه السلام) گفت: «خیر، قصدم این نبود». یوسف (علیه السلام) دستور داد که از وی مراقبت کنند. آن زن را که اکنون پیرزنی بود، به خانه یوسف (علیه السلام) بردند. یوسف (علیه السلام) از او پرسید: «آیا تو همان کس نبودی که با من چنین‌وچنان کردی»؟ گفت: «ای پیامبر خدا (علیه السلام)! مرا سرزنش نکن؛ به مصیبتی مبتلا گشته‌ام که کسی تاکنون به آن گرفتار نیامده است». پرسید: «چه مصیبتی»؟ گفت: «به درد عشق تو مبتلا شده‌ام، تو آن کسی هستی که خداوند، برای تو همتا و نظیری نیافریده است و نیز به این بلا مبتلا گشته‌ام که در مصر زنی به زیبایی من و ثروتمندتر از من یافت نشده بود. ثروتم را از دست داده و زیبایی‌ام از دست رفت و به همسری که در زناشویی ناتوان بود گرفتار شدم». یوسف (علیه السلام) به او گفت: «چه درخواستی از من داری»؟ گفت: «از خدا بخواه که جوانی مرا به من بازگرداند»؛ و یوسف (علیه السلام) از خداوند درخواست نمود و خداوند جوانی او را به وی بازگرداند. یوسف (علیه السلام) نیز با وی که باکره بود ازدواج کرد.

Imam Kazim (peace be upon him): When the Aziz of Egypt died in those years of famine, his wife fell into poverty and became so needy that she begged from people. They said to her: "What harm is there in your sitting by the road where the Aziz passes?" — Yusuf (peace be upon him) at that time was called Aziz [and every one of their kings was called by this title]. She said: "I am ashamed before him." But they insisted so much that she sat on Yusuf's path. When Yusuf (peace be upon him) arrived with his company, she rose to her feet and said: "Glory be to the One who, through disobedience, makes kings into slaves, and through obedience raises slaves to kingship." Yusuf (peace be upon him) said to her: "Are you that woman?" She said: "Yes, I am [her name was Zulaykha]." Yusuf (peace be upon him) said to her: "Do you have any wish from me?" She said: "Now that I have grown old, are you mocking me?" Yusuf (peace be upon him) said: "No, that was not my intention." Yusuf (peace be upon him) ordered that she be looked after. That woman, who was now an old woman, was taken to Yusuf's (peace be upon him) house. Yusuf (peace be upon him) asked her: "Were you not the one who did such and such with me?" She said: "O Prophet of Allah (peace be upon him)! Do not blame me; I have been afflicted with a calamity that no one has ever been afflicted with before." He asked: "What calamity?" She said: "I was afflicted with the pain of love for you — you are the one for whom Allah has not created any equal or peer in the world; and I was also afflicted with this trial: in Egypt there was no woman more beautiful than me or wealthier than me. I lost my wealth and my beauty went away, and I was afflicted with a husband who was impotent in marital relations." Yusuf (peace be upon him) said to her: "What do you request from me?" She said: "Ask Allah to return my youth to me." So Yusuf (peace be upon him) asked Allah, and Allah returned her youth to her. Yusuf (peace be upon him) then married her, and she was a virgin.

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે તે દુષ્કાળના વર્ષોમાં મિસ્રનો અઝીઝ મૃત્યુ પામ્યો, ત્યારે તેની પત્ની ગરીબીમાં ફસાઈ ગઈ અને એટલી મોહતાજ થઈ ગઈ કે લોકો પાસે ભીખ માંગવા લાગી. તેને કહેવામાં આવ્યું: "તું અઝીઝના રસ્તા પર બેસી જાય તો તને શું વાંધો છે?" — યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) તે સમયે અઝીઝ કહેવાતા હતા [અને તેમના દરેક બાદશાહને આ નામથી બોલાવવામાં આવતો હતો]. તેણીએ કહ્યું: "મને તેમની સામે શરમ આવે છે." પરંતુ તેઓએ તેને એટલો આગ્રહ કર્યો કે તે યુસુફના રસ્તા પર બેસી ગઈ. જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના સાથીઓ સાથે ત્યાંથી પસાર થયા, ત્યારે તે તેની જગ્યાએથી ઊભી થઈ અને બોલી: "પાક અને પવિત્ર છે તે અલ્લાહ જે બાદશાહોને ગુનાહ કરવાના કારણે ગુલામ બનાવે છે અને ગુલામોને ઇતાઅતના કારણે બાદશાહી સુધી પહોંચાડે છે." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "શું તું એ જ છે?" તેણીએ કહ્યું: "હા, હું જ છું [તેનું નામ ઝુલયખા હતું]." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "શું તારી કોઈ ઇચ્છા છે મારી પાસેથી?" તેણીએ કહ્યું: "હવે જ્યારે હું વૃદ્ધ થઈ ગઈ છું, તો શું તમે મારો મજાક ઉડાવો છો?" યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ના, મારો આ ઇરાદો ન હતો." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ આદેશ આપ્યો કે તેની સંભાળ રાખવામાં આવે. તે સ્ત્રીને, જે હવે વૃદ્ધ સ્ત્રી હતી, યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરે લઈ જવામાં આવી. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને પૂછ્યું: "શું તું એ જ ન હતી કે જેણે મારી સાથે આવું આવું કર્યું હતું?" તેણીએ કહ્યું: "અય અલ્લાહના પયગંબર (અલયહિસ્સલામ)! મને ઠપકો ન આપશો; હું એવી મુસીબતમાં ફસાઈ છું કે જેમાં આજ સુધી કોઈ ફસાયું નથી." પૂછ્યું: "કઈ મુસીબત?" તેણીએ કહ્યું: "હું તમારા પ્રેમની પીડામાં ફસાઈ છું, તમે એ છો કે જેમના માટે અલ્લાહે કોઈ સમાન અને નમૂનો પેદા કર્યો નથી, અને હું આ બલામાં પણ ફસાઈ કે મિસ્રમાં મારા જેવી સુંદર અને મારાથી વધુ ધનવાન કોઈ સ્ત્રી ન હતી. મેં મારી સંપત્તિ ગુમાવી અને મારી સુંદરતા જતી રહી, અને હું એવા પતિની ઝપટમાં આવી જે લગ્નજીવનમાં નાકામ હતો." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "તારી મારી પાસેથી શું વિનંતી છે?" તેણીએ કહ્યું: "અલ્લાહ પાસે માંગો કે મારી જવાની મને પરત આપી દે"; અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસે વિનંતી કરી અને અલ્લાહે તેની જવાની તેને પરત આપી. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ પણ તેની સાથે, જે કુંવારી હતી, લગ્ન કર્યા.

#7 و چقدر به من نیکی کرده است آنگاه که مرا از زندان برهانید And He has been good to me when He brought me out of prison અને તેમણે મારા પર કેટલી મહેરબાની કરી જ્યારે મને કેદખાનામાંથી છોડાવ્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

اسْتَأْذَنَتْ زَلِیخَا عَلَی یُوسُفَ فَقِیلَ لَهَا یَا زَلِیخَا إِنَّا نَکْرَهُ أَنْ نُقَدِّمَ بِکِ عَلَیْهِ لِمَا کَانَ مِنْکِ إِلَیْهِ قَالَتْ إِنِّی لَا أَخَافُ مَنْ یَخَافُ اللَّهَ فَلَمَّا دَخَلَتْ قَالَ لَهَا یَا زَلِیخَا مَا لِی‌أَرَاکِ قَدْ تَغَیَّرَ لَوْنُکِ قَالَتِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَ الْمُلُوکَ بِمَعْصِیَتِهِمْ عَبِیداً وَ جَعَلَ الْعَبِیدَ بِطَاعَتِهِمْ مُلُوکاً قَالَ لَهَا یَا زَلِیخَا مَا الَّذِی دَعَاکِ إِلَی مَا کَانَ مِنْکِ قَالَتْ حُسْنُ وَجْهِکَ یَا یُوسُفُ فَقَالَ کَیْفَ لَوْ رَأَیْتِ نَبِیّاً یُقَالُ لَهُ مُحَمَّدٌ یَکُونُ فِی آخِرِ الزَّمَانِ أَحْسَنَ مِنِّی وَجْهاً وَ أَحْسَنَ مِنِّی خُلُقاً وَ أَسْمَحَ مِنِّی کَفّاً قَالَتْ صَدَقْتَ قَالَ وَ کَیْفَ عَلِمْتِ أَنِّی صَدَقْتُ قَالَتْ لِأَنَّکَ حِینَ ذَکَرْتَهُ وَقَعَ حُبُّهُ فِی قَلْبِی فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَی یُوسُفَ أَنَّهَا قَدْ صَدَقَتْ وَ أَنِّی قَدْ أَحْبَبْتُهَا لِحُبِّهَا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) فَأَمَرَهُ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْ یَتَزَوَّجَهَا.

امام صادق (علیه السلام)- زلیخا خواست که با یوسف (علیه السلام) دیدار کند. برخی به او گفتند: ما دوست نداریم به خاطر رفتاری که قبلاً با یوسف (علیه السلام) داشتی، تو را نزد او ببریم. زلیخا گفت: «من از کسی که از خدا می‌ترسد، نمی‌ترسم». زمانی‌که زلیخا نزد یوسف (علیه السلام) حاضر شد، یوسف (علیه السلام) به او گفت: «تو را چه شده است؟ چرا رنگ چهره‌ات دگرگون شده»؟ گفت: «پاک و منزّه است آن خدایی که پادشاهان را به خاطر ارتکاب معصیت به بردگی کشاند و بردگان را به دلیل طاعت، به پادشاهی رساند». یوسف (علیه السلام) به زلیخا گفت: «ای زلیخا! چرا با من چنان کردی که می‌دانی»؟ گفت: «زیبایی چهره‌ات، ای یوسف»! یوسف (علیه السلام) به او گفت: «اگر پیامبر آخر الزمان حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) که زیباتر و خوش اخلاق‌تر و سخاوتمندتر است را ببینی، چه می‌کنی»؟ زلیخا گفت: «راست گفتی». یوسف (علیه السلام) پرسید: «چگونه دریافتی که من راست می‌گویم»؟ گفت: «زیرا وقتی تو نام او را بردی، محبّتش در دل من افتاد». خداوند متعال به او وحی کرد: «او راست می‌گوید، و من او را به خاطر محبّت به محمّد (صلی الله علیه و آله)، دوست می‌دارم». پس خداوند متعال به او فرمان داد که با زلیخا ازدواج کند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Zulaykha wished to visit Yusuf (peace be upon him). Some people said to her: 'Because of the way you behaved towards Yusuf (peace be upon him) in the past, we do not wish to bring you before him.' Zulaykha said: 'I do not fear one who fears Allah.' When Zulaykha came before Yusuf (peace be upon him), Yusuf (peace be upon him) said to her: 'What has happened to you? Why has the colour of your face changed?' She said: 'Pure and free of all defect is that Allah who reduced kings to slavery because of their committing sins, and raised slaves to kingship because of their obedience.' Yusuf (peace be upon him) said to Zulaykha: 'O Zulaykha! Why did you do with me what you know [you did]?' She said: 'The beauty of your face, O Yusuf!' Yusuf (peace be upon him) said to her: 'If you were to see the Prophet of the End of Time, Hazrat Muhammad (peace be upon him and his family), who is more beautiful, more excellent in character and more generous [than me], what would you do?' Zulaykha said: 'You have spoken the truth.' Yusuf (peace be upon him) asked: 'How did you know that I am speaking the truth?' She said: 'Because when you mentioned his name, love for him fell into my heart.' Allah the Exalted revealed to him: 'She speaks the truth, and I love her because of her love for Muhammad (peace be upon him and his family).' So Allah the Exalted commanded him to marry Zulaykha.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝુલયખાએ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને મળવાની ઈચ્છા કરી. કેટલાક લોકોએ તેને કહ્યું: 'તેં પહેલાં યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) સાથે જે વર્તન કર્યું હતું તેના કારણે અમે તને તેમની પાસે લઈ જવાનું પસંદ કરતા નથી.' ઝુલયખાએ કહ્યું: 'જે અલ્લાહથી ડરે છે તેનાથી હું ડરતી નથી.' જ્યારે ઝુલયખા યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે હાજર થઈ, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: 'તને શું થયું છે? તારા ચહેરાનો રંગ કેમ બદલાઈ ગયો છે?' તેણે કહ્યું: 'પવિત્ર અને પાક છે તે અલ્લાહ જેણે બાદશાહોને ગુનાહ કરવાના કારણે ગુલામ બનાવ્યા અને ગુલામોને ઇતાઅતના કારણે બાદશાહી સુધી પહોંચાડ્યા.' યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ ઝુલયખાને કહ્યું: 'ઓ ઝુલયખા! તેં મારી સાથે એવું કેમ કર્યું જે તું જાણે છે?' તેણે કહ્યું: 'તમારા ચહેરાની સુંદરતા, ઓ યુસુફ!' યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: 'જો તું આખરી ઝમાનાના પયગંબર હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જુએ, જેઓ [મારા કરતાં] વધુ સુંદર, વધુ સારા અખ્લાકવાળા અને વધુ સખાવતવાળા છે, તો શું કરીશ?' ઝુલયખાએ કહ્યું: 'તમે સાચું કહ્યું.' યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ પૂછ્યું: 'તું કેવી રીતે જાણી કે હું સાચું કહું છું?' તેણે કહ્યું: 'કારણ કે જ્યારે તમે તેમનું નામ લીધું, ત્યારે તેમની મુહબ્બત મારા દિલમાં પડી ગઈ.' અલ્લાહ તઆલાએ તેમને વહી કરી: 'તે સાચું કહે છે, અને હું તેને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પ્રત્યેની મુહબ્બતના કારણે ચાહું છું.' પછી અલ્લાહ તઆલાએ તેમને હુકમ કર્યો કે તેઓ ઝુલયખા સાથે નિકાહ કરે.

#8 و چقدر به من نیکی کرده است آنگاه که مرا از زندان برهانید And He has been good to me when He brought me out of prison અને તેમણે મારા પર કેટલી મહેરબાની કરી જ્યારે મને કેદખાનામાંથી છોડાવ્યો

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ یَهُودِیّاً مِنْ یَهُودِ الشَّامِ وَ أَحْبارِهِمْ قَالَ لِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام): فَإِنَّ هَذَا یُوسُفُ (علیه السلام) قَاسَی مَرَارَهًَْ الْفُرْقَهًِْ وَ حُبِسَ فِی السِّجْنِ تَوَقِّیاً لِلْمَعْصِیَهًِْ وَ أُلْقِیَ فِی الْجُبِ وَحِیداً. قَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام): لَقَدْ کَانَ کَذَلِکَ وَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) قَاسَی مَرَارَهًَْ الْغُرْبَهًِْ وَ فِرَاقِ الْأَهْلِ وَ الْأَوْلَادِ وَ الْمَالِ مُهَاجِراً مِنْ حَرَمِ اللَّهِ تَعَالَی وَ أَمْنِهِ فَلَمَّا رَأَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ کَآبَتَهُ وَ اسْتِشْعَارَهُ و الْحُزْنَ أَرَاهُ تَبَارَکَ اسْمُهُ رُؤْیَا تُوَازِی رُؤْیَا یُوسُفَ (علیه السلام) فِی تَأْوِیلِهَا وَ أَبَانَ لِلْعَالَمِینَ صِدْقَ تَحْقِیقِهَا فَقَالَ لَقَدْ صَدَقَ اللهُ رَسُولَهُ الرُّؤْیا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرامَ إِنْ شاءَ اللهُ آمِنِینَ مُحَلِّقِینَ رُؤُسَکُمْ وَ مُقَصِّرِینَ لا تَخافُونَ وَ لَئِنْ کَانَ یُوسُفُ (علیه السلام) حُبِسَ فِی السِّجْنِ فَلَقَدْ حَبَسَ رَسُولُ اللَّهِ نَفْسَهُ فِی الشِّعْبِ ثَلَاثَ سِنِینَ وَ قَطَعَ مِنْهُ أَقَارِبُهُ وَ ذَوُو الرَّحِمِ وَ أَلْجَئُوهُ إِلَی أَضْیَقِ الْمَضِیقِ وَ لَقَدْ کَادَهُمُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ کَیْداً مُسْتَبِیناً إِذْ بَعَثَ أَضْعَفَ خَلْقِهِ فَأَکَلَ عَهْدَهُمُ الَّذِی کَتَبُوهُ بَیْنَهُمْ فِی قَطِیعَهًِْ رَحِمِهِ وَ لَئِنْ کَانَ یُوسُفُ (علیه السلام) أُلْقِیَ فِی الْجُبِّ فَلَقَدْ حَبَسَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) نَفْسَهُ مَخَافَهًَْ عَدُوِّهِ فِی الْغَارِ حَتَّی قَالَ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا وَ مَدَحَهُ إِلَیْهِ بِذَلِکَ فِی کِتَابِهِ.

امام علی (علیه السلام)- از امام حسین (علیه السلام) روایت است: عالمی از یهودیان شام به امام علی (علیه السلام) گفت: این حضرت یوسف (علیه السلام) است که سختی دوری و فراق پدر چشید، و برای پرهیز از گناه گوشه زندان را برگزید، و تک و تنها در چاه انداخته شد. حضرت (علیه السلام) فرمود: همین طور است، و حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) سختی و مرارت غربت و فراق و دوری اهل و اولاد و مال را چشید، و از حرم امن الهی مهاجرت نمود، و هنگامی که خداوند این حال او را مشاهده فرمود، خوابی را همچون خواب یوسف به او نمایاند و راستی و صدق آن را برای جهانیان نمایاند و فرمود: خداوند آنچه را به پیامبرش در عالم خواب نشان داد راست گفت بطور قطع همه شما بخواست خدا وارد مسجد الحرام می‌شوید در نهایت امنیّت و درحالی‌که سرهای خود را تراشیده یا کوتاه کرده‌اید و از هیچ کس ترس و وحشتی ندارید ولی خداوند چیزهایی را می‌دانست که شما نمی‌دانستید [و در این تأخیر حکمتی بود] و قبل از آن، فتح نزدیکی [برای شما] قرار داده است. ( فتح/۲۷ ) و اگر یوسف در زندان محبوس شد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خود را در شعب ابی طالب به مدّت سه سال محبوس نمود، درحالی‌که تمام اقارب و فامیل با او قطع رابطه نمودند، و کفّار او را به شدّت در تنگنا قرار دادند. در این میان خداوند ضعیف‌ترین خلق خود را امر فرمود تا آن عهد مکتوب ایشان را در قطع رحم با آن حضرت بخورد. و اگر یوسف (علیه السلام) در چاه انداخته شد، حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) از ترس دشمنش در غار مخفی شد، تا اینکه به همراه خود فرمود: «غم مخور، خدا با ماست!» ( توبه/۴۰ ) و خداوند با این کلام وی را در قرآن مدح فرموده است.

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated from Imam Husayn (peace be upon him): A scholar from among the Jews of Syria said to Imam Ali (peace be upon him): This is Yusuf (peace be upon him) who tasted the hardship of separation from his father, and to avoid sin chose the corner of prison, and was cast into the well all alone. The Imam (peace be upon him) said: It is so, and Muhammad (peace be upon him and his family) tasted the hardship and bitterness of exile and separation from family, children and wealth, and migrated from the secure sanctuary of Allah. When Allah observed his state, He showed him a dream like the dream of Yusuf and made its truth and veracity manifest to the worlds, and said: لَقَدْ صَدَقَ اللهُ رَسُولَهُ الرُّؤْیا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرامَ إِنْ شاءَ اللهُ آمِنِینَ مُحَلِّقِینَ رُءُوسَکُمْ وَ مُقَصِّرِینَ لا تَخافُونَ [Allah spoke the truth to what He showed His Messenger in the dream — you shall most certainly enter Masjid al-Haram, if Allah wills, in complete security, with your heads shaven or hair cut short, fearing no one] but Allah knew things which you did not know [and in this delay there was wisdom], and He has placed before that a near victory [for you]. (Fath/27) And if Yusuf was imprisoned in the jail, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) confined himself in the valley of Abu Talib for three years, while all his relatives and kin cut off relations with him, and the disbelievers placed him in the severest straits. In the midst of this, Allah commanded the weakest of His creatures to eat away that written pact of theirs concerning the cutting off of ties of kinship with him. And if Yusuf (peace be upon him) was cast into the well, Muhammad (peace be upon him and his family), out of fear of his enemy, hid in the cave, until he said to his companion: لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا [Do not grieve, indeed Allah is with us!] (Tawbah/40) And Allah has praised him with this statement in the Qur'an.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત છે: શામના યહૂદીઓમાંથી એક આલિમે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: આ હઝરત યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) છે જેમણે પિતાથી દૂરી અને જુદાઈની સખતી ચાખી, અને ગુનાહથી બચવા માટે જેલનો ખૂણો પસંદ કર્યો, અને એકલા કૂવામાં ફેંકવામાં આવ્યા. હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: એમ જ છે, અને હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ગુરબત અને ફિરાક તથા અહલ, ઔલાદ અને માલથી દૂરીની સખતી અને કડવાશ ચાખી, અને અલ્લાહના અમનવાળા હરમથી હિજરત કરી, અને જ્યારે અલ્લાહે તેમની આ હાલત જોઈ, ત્યારે તેમને યુસુફના ખ્વાબ જેવો ખ્વાબ દેખાડ્યો અને તેની સચ્ચાઈ અને સત્યતા આલમવાળાઓ માટે જાહેર કરી અને ફરમાવ્યું: લَقَدْ صَدَقَ اللهُ رَسُولَهُ الرُّؤْیا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرامَ إِنْ شاءَ اللهُ آمِنِینَ مُحَلِّقِینَ رُءُوسَکُمْ وَ مُقَصِّرِینَ لا تَخافُونَ [અલ્લાહે પોતાના પયગંબરને ખ્વાબમાં જે દેખાડ્યું તે સાચું કહ્યું, ખરેખર તમે સૌ ઇન્શાઅલ્લાહ મસ્જિદુલ હરામમાં દાખલ થશો, સંપૂર્ણ અમનની હાલતમાં, જ્યારે કે તમે તમારા માથા મુંડાવેલા હશે અથવા વાળ ટૂંકા કરેલા હશે અને કોઈથી ડરશો નહીં] પરંતુ અલ્લાહ એ વસ્તુઓ જાણતો હતો જે તમે જાણતા ન હતા [અને આ વિલંબમાં હિકમત હતી] અને તે પહેલાં [તમારા માટે] નજીકનો ફત્હ મુકરરર કર્યો છે. (ફત્હ/૨૭) અને જો યુસુફ જેલમાં કેદ થયા, તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાને શેઅબે અબી તાલિબમાં ત્રણ વર્ષ સુધી કેદ કર્યા, જ્યારે કે તમામ સગાં-સંબંધીઓએ તેમની સાથે સંબંધ તોડ્યા, અને કાફિરોએ તેમને સખત તંગીમાં મૂક્યા. આ દરમિયાન અલ્લાહે પોતાની સૌથી નબળી મખલૂકને હુકમ કર્યો કે તે તેમના તે લખેલા અહદને, જે હઝરત સાથે કત્એ રહમ કરવા બાબતે હતો, ખાઈ જાય. અને જો યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) કૂવામાં ફેંકવામાં આવ્યા, તો હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના દુશ્મનના ડરથી ગુફામાં છુપાયા, ત્યાં સુધી કે પોતાના સાથીને ફરમાવ્યું: لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا [ગમ ન કર, અલ્લાહ અમારી સાથે છે!] (તૌબા/૪૦) અને અલ્લાહે આ કલામ દ્વારા તેમની કુરઆનમાં પ્રશંસા કરી છે.

#9 و پس از آنکه شیطان میان من و برادرانم فساد کرده بود، شما را از بادیه به اینجا آورد. پروردگار من به هرچه اراده کند دقیق ا… And He brought you here from the desert after Satan had sown discord between me and my brothers. Indeed my Lord is subtle in what He wills; He is the Knowing, the Wise અને શૈતાને મારી અને મારા ભાઈઓ વચ્ચે ફસાદ ફેલાવ્યા પછી, તેમણે તમને રણમાંથી અહીં લાવ્યા. મારા પરવરદિગાર જે ધારે તેમાં દક્ષ છે, ખરેખર તે જાણનાર અને હિકમતવાળા છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ یَعْقُوبَ قَالَ لِیُوسُفَ حَیْثُ الْتَقَیَا أَخْبِرْنِی یَا بُنَیَّ کَیْفَ صُنِعَ بِکَ فَقَالَ لَهُ یُوسُفُ انْطَلِقْ بِی فَأُقْعِدْتُ عَلَی رَأْسِ الْجُبِ فَقِیلَ لِیَ انْزِعِ الْقَمِیصَ فَقُلْتُ لَهُمْ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِوَجْهِ أَبِیَ الصِّدِّیقِ یَعْقُوبَ أَنْ لَا تُبْدُوا عَوْرَتِی وَ لَا تَسْلُبُونِی قَمِیصِی قَالَ فَأَخْرَجَ عَلَیَّ فُلَانٌ السِّکِّینَ فَغُشِیَ عَلَی یَعْقُوبَ فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ لَهُ یَعْقُوبُ حَدِّثْنِی کَیْفَ صُنِعَ بِکَ فَقَالَ لَهُ یُوسُفُ إِنِّی أُطَالَبُ یَا أَبَتَاهْ لَمَّا کَفَفْتَ فَکَف.

امام صادق (علیه السلام)- زمانی‌که یعقوب و یوسف (علیها السلام) با هم دیدار کردند یعقوب (علیه السلام) به یوسف (علیه السلام) گفت: «فرزندم! بگو با تو چه کردند»؟ یوسف (علیه السلام) در جواب پدر گفت: «مرا برده و سر چاه نشاندند». و به من گفتند: «لباست را بیرون بیاور»! به آن‌ها گفتم: «شما را به آبروی پدرم یعقوب (علیه السلام) قسم می‌دهم عورت و زشتی مرا آشکار نسازید و لباسم را از من نگیرید. دراین‌هنگام فلانی [یکی از برادران] بر روی من چاقو کشید»! تا یوسف (علیه السلام) این جمله را گفت، یعقوب (علیه السلام) از هوش رفت. هنگامی‌که به هوش آمد باز به یوسف (علیه السلام) گفت: «بگو با تو چه کردند»؟ یوسف (علیه السلام) به پدر گفت: «پدر جان! از تو می‌خواهم مرا [از بیان ادامه جریان] معذور داری»؛ یعقوب (علیه السلام) نیز او را رها کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Yaqub and Yusuf (peace be upon them) met one another, Yaqub (peace be upon him) said to Yusuf (peace be upon him): "My son! Tell me what they did to you." Yusuf (peace be upon him) answered his father: "They took me and sat me at the mouth of the well, and said to me: 'Take off your shirt!' I said to them: 'I adjure you by the honour of my father Yaqub (peace be upon him), do not expose my nakedness and do not strip my shirt from me.' At that moment so-and-so [one of the brothers] drew a knife against me!" As soon as Yusuf (peace be upon him) said this sentence, Yaqub (peace be upon him) lost consciousness. When he came to, he again said to Yusuf (peace be upon him): "Tell me what they did to you." Yusuf (peace be upon him) said to his father: "Dear father! I ask you to excuse me [from continuing the account]." So Yaqub (peace be upon him) let him be.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે યાકૂબ અને યુસુફ (અલયહિમસ્સલામ) એકબીજાને મળ્યા, ત્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) એ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "મારા દીકરા! કહો, તમારી સાથે શું કર્યું?" યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પિતાના જવાબમાં કહ્યું: "મને લઈ જઈને કૂવાના કિનારે બેસાડ્યો, અને મને કહ્યું: 'તમારો પોશાક કાઢી નાખો!' મેં તેમને કહ્યું: 'હું તમને મારા પિતા યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) ની આબરૂનો કસમ આપું છું, મારી શરમ અને નગ્નતાને પ્રગટ ન કરો અને મારો પોશાક મારાથી ન લો. આ સમયે ફલાણાએ [ભાઈઓમાંથી એકે] મારા પર છરી ખેંચી!'" જેવું યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ આ વાક્ય કહ્યું, યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) બેહોશ થઈ ગયા. જ્યારે હોશમાં આવ્યા ત્યારે ફરી યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "કહો, તમારી સાથે શું કર્યું?" યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પિતાને કહ્યું: "પિતાજી! હું તમારી પાસેથી ઈચ્છું છું કે મને [આગળની ઘટના જણાવવાથી] માફ કરો"; યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) એ પણ તેમને છોડી દીધા.

#10 و پس از آنکه شیطان میان من و برادرانم فساد کرده بود، شما را از بادیه به اینجا آورد. پروردگار من به هرچه اراده کند دقیق ا… And He brought you here from the desert after Satan had sown discord between me and my brothers. Indeed my Lord is subtle in what He wills; He is the Knowing, the Wise અને શૈતાને મારી અને મારા ભાઈઓ વચ્ચે ફસાદ ફેલાવ્યા પછી, તેમણે તમને રણમાંથી અહીં લાવ્યા. મારા પરવરદિગાર જે ધારે તેમાં દક્ષ છે, ખરેખર તે જાણનાર અને હિકમતવાળા છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فَصَارُوا تِسْعَهًَْ أَیَّامٍ إِلَی مِصْرَ فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) فِی دَارِ الْمَلِکِ اعْتَنَقَ أَبَاهُ فَقَبَّلَهُ وَ بَکَی وَ رَفَعَهُ وَ رَفَعَ خَالَتَهُ عَلَی سَرِیرِ الْمُلْکِ ثُمَّ دَخَلَ مَنْزِلَهُ فَادَّهَنَ وَ اکْتَحَلَ وَ لَبِسَ ثِیَابَ الْعِزِّ وَ الْمُلْکِ ثُمَّ خَرَجَ إِلَیْهِمْ فَلَمَّا رَأَوْهُ سَجَدُوا جَمِیعاً لَهُ إِعْظَاماً لَهُ وَ شُکْراً لِلَّهِ فَعِنْدَ ذَلِکَ قَالَ یا أَبَتِ هذا تَأْوِیلُ رُءْیایَ مِنْ قَبْلُ إِلَی قَوْلِهِ بَیْنِی وَ بَیْنَ إِخْوَتِی قَالَ وَ لَمْ یَکُنْ یُوسُفُ (علیه السلام) فِی تِلْکَ الْعِشْرِینَ السَّنَهًَْ {سَنَهًًْ} یَدَّهِنُ وَ لَا یَکْتَحِلُ وَ لَا یَتَطَیَّبُ وَ لَا یَضْحَکُ وَ لَا یَمَسُّ النِّسَاءَ حَتَّی جَمَعَ اللَّهُ یَعْقُوبَ (علیه السلام) شَمْلَهُ وَ جَمَعَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ یَعْقُوبَ (علیه السلام) وَ إِخْوَتِهِ.

امام باقر (علیه السلام)- آنان نه روز در راه بودند تا اینکه به مصر رسیدند. زمانی‌که در کاخ عزیز مصر، بر یوسف (علیه السلام) وارد شدند، یوسف (علیه السلام) در گردن پدر دست انداخته و او را بوسید و گریست و او و خاله‌اش را بر تخت پادشاهی نشاند؛ سپس وارد اتاق خود شد و سر خود را به روغن اندود و بر چشمان خود سرمه کشید و لباس فاخر عزّت و حکومت را پوشید و نزد پدر و خانواده‌اش برگشت. وقتی یعقوب (علیه السلام) و پسرانش او را مشاهده کردند، همگی به‌خاطر بزرگداشت حضرت باری‌تعالی و سپاس به درگاه خداوند، سجده کردند. آنگاه، یوسف (علیه السلام) گفت: یَا أَبَتِ هَذَا تَأْوِیلُ رُؤْیَایَ مِن قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّی حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بَی إِذْ أَخْرَجَنِی مِنَ السِّجْنِ وَ جَاء بِکُم مِّنَ الْبَدْوِ مِن بَعْدِ أَن نَّزغَ الشَّیْطَانُ بَیْنِی وَ بَیْنَ إِخْوَتِی امام (علیه السلام) می‌فرماید: «یوسف (علیه السلام) در آن بیست سالی که از پدر جدا بود، سر خویش را روغن اندود نکرده و به چشمانش سرمه نکشیده بود و بوی خوش، استعمال نکرده و نخندیده بود و به سراغ زنان نرفته بود، تا آن زمان که خداوند خانواده آنان را گرد آورده و آنان را به هم رساند و یوسف (علیه السلام) را در کنار یعقوب (علیه السلام) و برادران خویش قرارداد».

Imam Baqir (peace be upon him): They were on the road for nine days until they reached Egypt. When they entered upon Yusuf (peace be upon him) in the palace of the Aziz of Egypt, Yusuf (peace be upon him) threw his arms around his father's neck, kissed him and wept, and seated him and his maternal aunt on the throne of kingship. Then he entered his chamber, anointed his head with oil, applied kohl to his eyes, put on the sumptuous garments of glory and rule, and returned to his father and his family. When Yaqub (peace be upon him) and his sons saw him, they all prostrated in reverence to Allah the Exalted and in thanks to Allah. Then Yusuf (peace be upon him) said: يَا أَبَتِ هَذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَايَ مِن قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّي حَقًّا وَقَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَجَاءَ بِكُم مِّنَ الْبَدْوِ مِن بَعْدِ أَن نَّزَغَ الشَّيْطَانُ بَيْنِي وَبَيْنَ إِخْوَتِي [O my father! this is the interpretation of my vision from before; my Lord has indeed made it true, and He has been good to me when He brought me forth from the prison and brought you from the desert after Satan had sown dissension between me and my brothers]. The Imam (peace be upon him) says: "During those twenty years that Yusuf (peace be upon him) was separated from his father, he did not anoint his head with oil, nor apply kohl to his eyes, nor use perfume, nor laugh, nor approach women, until the time when Allah gathered their family together and reunited them, and placed Yusuf (peace be upon him) beside Yaqub (peace be upon him) and his brothers."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): તેઓ નવ દિવસ સુધી રસ્તામાં હતા ત્યાં સુધી કે મિસ્ર પહોંચ્યા. જ્યારે અઝીઝે મિસ્રના મહેલમાં યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે દાખલ થયા, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પિતાના ગળામાં હાથ નાખીને તેમને ચૂમ્યા અને રડ્યા અને તેમને અને તેમની માસીને રાજગાદી પર બેસાડ્યા; પછી પોતાના ઓરડામાં દાખલ થયા અને પોતાના માથે તેલ લગાવ્યું અને પોતાની આંખોમાં સુરમો લગાવ્યો અને ઇઝ્ઝત અને હુકૂમતના શ્રેષ્ઠ વસ્ત્રો પહેર્યા અને પિતા અને પરિવાર પાસે પાછા ફર્યા. જ્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના દીકરાઓએ તેમને જોયા, ત્યારે બધા અલ્લાહ તઆલાની બુઝુર્ગીના કારણે અને અલ્લાહની બારગાહમાં શુક્ર માટે સિજદામાં પડી ગયા. ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: يَا أَبَتِ هَذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَايَ مِن قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّي حَقًّا وَقَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَجَاءَ بِكُم مِّنَ الْبَدْوِ مِن بَعْدِ أَن نَّزَغَ الشَّيْطَانُ بَيْنِي وَبَيْنَ إِخْوَتِي [ઓ મારા પિતાજી! આ મારી પહેલાંના સ્વપ્નનું અર્થઘટન છે; મારા રબે તેને સાચું બનાવ્યું, અને તેમણે મારા પર ઉપકાર કર્યો જ્યારે મને કેદખાનેથી બહાર કાઢ્યો અને શેતાને મારા અને મારા ભાઈઓ વચ્ચે ઝઘડો પડાવ્યા પછી તમને રણમાંથી લાવ્યા]. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવે છે: "યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ વીસ વર્ષોમાં જ્યારે તેઓ પિતાથી જુદા હતા, પોતાના માથે તેલ લગાવ્યું નહોતું અને પોતાની આંખોમાં સુરમો લગાવ્યો નહોતો અને સુગંધ વાપરી નહોતી અને હસ્યા નહોતા અને સ્ત્રીઓ પાસે ગયા નહોતા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તેમના પરિવારને ભેગો કર્યો અને તેમને એકબીજા પાસે પહોંચાડ્યા અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને પોતાના ભાઈઓની પડખે મૂક્યા."

#11 و پس از آنکه شیطان میان من و برادرانم فساد کرده بود، شما را از بادیه به اینجا آورد. پروردگار من به هرچه اراده کند دقیق ا… And He brought you here from the desert after Satan had sown discord between me and my brothers. Indeed my Lord is subtle in what He wills; He is the Knowing, the Wise અને શૈતાને મારી અને મારા ભાઈઓ વચ્ચે ફસાદ ફેલાવ્યા પછી, તેમણે તમને રણમાંથી અહીં લાવ્યા. મારા પરવરદિગાર જે ધારે તેમાં દક્ષ છે, ખરેખર તે જાણનાર અને હિકમતવાળા છે

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَلَمَّا وَافَی یَعْقُوبُ (علیه السلام) وَ أَهْلُهُ وَ وُلْدُهُ مِصْرَ قَعَدَ یُوسُفُ (علیه السلام) عَلَی سَرِیرِهِ وَ وَضَعَ تَاجَ الْمُلْکِ عَلَی رَأْسِهِ فَأَرَادَ أَنْ یَرَاهُ أَبُوهُ عَلَی تِلْکَ الْحَالَهًِْ فَلَمَّا دَخَلَ أَبُوهُ لَمْ یَقُمْ لَهُ فَخَرُّوا کُلُّهُمْ لَهُ سُجَّداً فَقَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) یا أَبَتِ هذا تَأْوِیلُ رُءْیایَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّی حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بِی إِذْ أَخْرَجَنِی مِنَ السِّجْنِ وَ جاءَ بِکُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّیْطانُ بَیْنِی وَ بَیْنَ إِخْوَتِی إِنَّ رَبِّی لَطِیفٌ لِما یَشاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الْحَکِیمُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- زمانی‌که یعقوب (علیه السلام) و خاندان و فرزندانش به مصر رسیدند، یوسف (علیه السلام) بر تختش نشسته و تاج فرمانروایی بر سر گذاشت چراکه می‌خواست پدرش، او را دراین حالت مشاهده کند؛ و هنگامی‌که پدرش [بر او] وارد شد یوسف (علیه السلام) به احترام او از جای برنخاست و همگی به خاطر یوسف (علیه السلام) به سجده افتادند و یوسف (علیه السلام) گفت: یا أَبَتِ هذا تَأْوِیلُ رُءْیایَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّی حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بِی إِذْ أَخْرَجَنِی مِنَ السِّجْنِ وَ جاءَ بِکُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّیْطانُ بَیْنِی وَ بَیْنَ إِخْوَتِی إِنَّ رَبِّی لَطِیفٌ لِما یَشاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الحَکِیمُ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When Yaqub (peace be upon him) and his household and children reached Egypt, Yusuf (peace be upon him) sat upon his throne and placed the crown of rule upon his head, for he wished his father to see him in that state. When his father entered [upon him], Yusuf (peace be upon him) did not rise out of respect for him, and they all fell down in prostration on account of Yusuf (peace be upon him). And Yusuf (peace be upon him) said: يا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَ جاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطانُ بَيْنِي وَ بَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِما يَشاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ [O my father! this is the interpretation of my vision from before; my Lord has indeed made it true, and He has been good to me when He brought me forth from the prison and brought you from the desert after Satan had sown dissension between me and my brothers; indeed my Lord is subtle in what He wills, indeed He is the Knowing, the Wise].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમનો ખાનદાન અને દીકરાઓ મિસ્ર પહોંચ્યા, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના તખ્ત પર બેઠા અને હુકૂમતનો તાજ માથે મૂક્યો કારણ કે તેઓ ઈચ્છતા હતા કે તેમના પિતા તેમને આ હાલતમાં જુએ; અને જ્યારે તેમના પિતા [તેમની પાસે] દાખલ થયા ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) તેમના સન્માન માટે ઊભા ન થયા અને બધા યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના કારણે સિજદામાં પડી ગયા અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: يا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَ جاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطانُ بَيْنِي وَ بَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِما يَشاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ [ઓ મારા પિતાજી! આ મારી પહેલાંના સ્વપ્નનું અર્થઘટન છે; મારા રબે તેને સાચું બનાવ્યું, અને તેમણે મારા પર ઉપકાર કર્યો જ્યારે મને કેદખાનેથી બહાર કાઢ્યો અને શેતાને મારા અને મારા ભાઈઓ વચ્ચે ઝઘડો પડાવ્યા પછી તમને રણમાંથી લાવ્યા; ખરેખર મારો રબ જે ઈચ્છે તેમાં લતીફ છે, ખરેખર તે જ જાણનાર, હિકમતવાળો છે].