سورة يوسف

Verse 25 of 111

12:25

وَ اسْتَبَقَا الْبابَ وَ قَدَّتْ قَميصَهُ مِنْ دُبُرٍ وَ أَلْفَيا سَيِّدَها لَدَى الْبابِ قالَتْ ما جَزاءُ مَنْ أَرادَ بِأَهْلِكَ سُوءاً إِلاَّ أَنْ يُسْجَنَ أَوْ عَذابٌ أَليمٌ

و هر دو به‌سوى در، دويدند و [در‌حالى‌كه همسر عزيز، يوسف را تعقيب مى‌كرد]؛ پيراهن او را از پشت [كشيد و] پاره كرد. و در‌اين‌هنگام، همسر آن زن را نزديك در يافتند. آن زن گفت: «كيفر كسى‌ كه بخواهد نسبت به خانواده‌ی تو خيانت كند، جز زندان يا عذاب دردناك، چيست»؟!

And they both hastened to the door, and she rent his shirt from behind and they met her husband at the door. She said: What is the punishment of him who intends evil to your wife except imprisonment or a painful chastisement?

અને તેઓ બન્ને દરવાજા તરફ દોડ્યા, અને તેણીએ તેનું પહેરણ પાછળથી ફાડી નાખ્યું પછી દરવાજા પાસે તેઓ બન્નેએ તેણીના ધણીને જોયો. તેણીએ કહ્યું કે જે તારી ઔરત સાથે બદીનો ઇરાદો કરે તેની સઝા શું હોય શકે સિવાય કે તેને કૈદમાં નાખવામાં આવે અથવા દર્દનાક સઝા આપવામાં આવે?

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا رَاهَقَ یُوسُفُ (علیه السلام) رَاوَدَتْهُ امْرَأَهًُْ الْمَلِکِ عَنْ نَفْسِهِ فَقَالَ لَهَا مَعَاذَ اللَّهِ أَنَا مِنْ أَهْلِ بَیْتٍ لَا یَزْنُونَ فَغَلَّقَتِ الْأَبْوَابَ عَلَیْهَا وَ عَلَیْهِ وَ قَالَتْ لَا تَخَفْ وَ أَلْقَتْ نَفْسَهَا عَلَیْهِ فَأَفْلَتَ مِنْهَا هَارِباً إِلَی الْبَابِ فَفَتَحَهُ فَلَحِقَتْهُ فَجَذَبَتْ قَمِیصَهُ مِنْ خَلْفِهِ فَأَخْرَجَتْهُ مِنْهُ فَأَفْلَتَ یُوسُفُ (علیه السلام) مِنْهَا فِی ثِیَابِهِ وَ أَلْفَیا سَیِّدَها لَدَی الْبابِ قالَتْ ما جَزاءُ مَنْ أَرادَ بِأَهْلِکَ سُوءاً إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذابٌ أَلِیمٌ قَالَ فَهَمَّ الْمَلِکُ بِیُوسُفَ (علیه السلام) لِیُعَذِّبَهُ فَقَالَ لَهُ یُوسُفُ (علیه السلام) وَ إِلَهِ یَعْقُوبَ (علیه السلام) مَا أَرَدْتُ بِأَهْلِکَ سُوءاً بَلْ هِیَ رَاوَدَتْنِی عَنْ نَفْسِی فَاسْأَلْ هَذَا الصَّبِیَّ أَیُّنَا رَاوَدَ صَاحِبَهُ عَنْ نَفْسِهِ قَالَ وکَانَ عِنْدَهَا مِنْ أَهْلِهَا صَبِیٌّ زَائِرٌ لَهَا فَأَنْطَقَ اللَّهُ الصَّبِیَّ لِفَصْلِ الْقَضَاءِ فَقَالَ أَیُّهَا الْمَلِکُ انْظُرْ إِلَی قَمِیصِ یُوسُفَ (علیه السلام) فَإِنْ کَانَ مَقْدُوداً مِنْ قُدَّامِهِ فَهُوَ الَّذِی رَاوَدَهَا وَ إِنْ کَانَ مَقْدُوداً مِنْ خَلْفِهِ فَهِیَ الَّتِی رَاوَدَتْهُ فَلَمَّا سَمِعَ الْمَلِکُ کَلَامَ الصَّبِیِّ وَ مَا اقْتَصَّ أَفْزَعَهُ ذَلِکَ فَزَعاً شَدِیداً فَجِیءَ بِالْقَمِیصِ فَنَظَرَ إِلَیْهِ فَلَمَّا رَآهُ مَقْدُوداً مِنْ خَلْفِهِ قَالَ لَهَا إِنَّهُ مِنْ کَیْدِکُنَّ إِنَّ کَیْدَکُنَّ عَظِیمٌ وَ قَالَ لِیُوسُفَ (علیه السلام) أَعْرِضْ عَنْ هذا وَ لَا یَسْمَعْهُ مِنْکَ أَحَدٌ وَ اکْتُمْهُ قَالَ فَلَمْ یَکْتُمْهُ یُوسُفُ (علیه السلام) وَ أَذَاعَهُ فِی الْمَدِینَهًْ‌حَتَّی قُلْنَ نِسْوَهًٌْ مِنْهُنَّ امْرَأَتُ الْعَزِیزِ تُراوِدُ فَتاها عَنْ نَفْسِهِ فَبَلَغَهَا ذَلِکَ فَأَرْسَلَتْ إِلَیْهِنَّ وَ هَیَّأَتْ لَهُنَّ طَعَاماً وَ مَجْلِساً ثُمَّ أَتَتْهُنَّ بِأُتْرُجٍّ وَ آتَتْ کُلَّ وَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ سِکِّیناً ثُمَّ قَالَتْ لِیُوسُفَ (علیه السلام) اخْرُجْ عَلَیْهِنَّ فَلَمَّا رَأَیْنَهُ أَکْبَرْنَهُ وَ قَطَّعْنَ أَیْدِیَهُنَّ وَ قُلْنَ مَا قُلْنَ فَقَالَتْ لَهُنَّ هَذَا الَّذِی لُمْتُنَّنِی فِیهِ یَعْنِی فِی حُبِّهِ وَ خَرَجْنَ النِّسْوَهًُْ مِنْ عِنْدِهَا فَأَرْسَلَتْ کُلُّ وَاحِدَهًٍْ مِنْهُنَّ إِلَی یُوسُفَ (علیه السلام) سِرّاً مِنْ صَاحِبَتِهَا تَسْأَلُهُ الزِّیَارَهًَْ فَأَبَی عَلَیْهِنَّ وَ قَالَ إِلَّا تَصْرِفْ عَنِّی کَیْدَهُنَّ أَصْبُ إِلَیْهِنَّ وَ أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِینَ فَصَرَفَ اللَّهُ عَنْهُ کَیْدَهُنَّ فَلَمَّا شَاعَ أَمْرُ یُوسُفَ (علیه السلام) وَ أَمْرُ امْرَأَهًِْ الْعَزِیزِ وَ النِّسْوَهًِْ فِی مِصْرَ بَدَا لِلْمَلِکِ بَعْدَ مَا سَمِعَ قَوْلَ الصَّبِیِّ لَیَسْجُنَنَّ یُوسُفَ (علیه السلام) فَسَجَنَهُ فِی السِّجْنِ وَ دَخَلَ السِّجْنَ مَعَ یُوسُفَ (علیه السلام) فَتَیَانِ وَ کَانَ مِنْ قِصَّتِهِمَا وَ قِصَّهًِْ یُوسُفَ (علیه السلام) مَا قَصَّهُ اللَّهُ فِی الْکِتَابِ قَالَ أَبُوحَمْزَهًَْ ثُمَّ انْقَطَعَ حَدِیثُ عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام).

امام سّجاد (علیه السلام)- وقتی به سنین جوانی رسید، همسر پادشاه مصر از او خواست که با وی مرتکب فحشا شود. امّا یوسف (علیه السلام) به او گفت: «از شرّ کردار تو به خداوند متعال پناه می‌برم. من از خانواده‌ای هستم که زنا نمی‌کنند». آن زن درها را بر روی خود و یوسف (علیه السلام) بست و به او گفت: «نترس» و خود را بر روی یوسف (علیه السلام) افکند. یوسف (علیه السلام) خود را از دست او رهانید و به‌سوی در گریخت، در را باز کرد و آن زن به او رسید و پیراهنش را از پشت گرفت و آن را از تن یوسف (علیه السلام) بیرون آورد. امّا یوسف (علیه السلام) در همان حال‌که پیراهنش در دست او بود، گریخت وَ أَلْفَیَا سَیِّدَهَا لَدَی الْبَابِ قَالَتْ مَا جَزَاء مَنْ أَرَادَ بِأَهْلِکَ سُوَءًا إِلاَّ أَن یُسْجَنَ أَوْ عَذَابٌ أَلِیمٌ امام (علیه السلام) فرمود: «پادشاه مصر می‌خواست یوسف (علیه السلام) را به شدّت شکنجه کند. امّا یوسف (علیه السلام) به او گفت: «قسم به خدای یعقوب (علیه السلام)، من هرگز نسبت به زن تو قصد بدی نداشته‌ام، بلکه این او بود که از من می‌خواست مرتکب فحشا شوم. اگر می‌خواهی از این کودک بپرس که کدام‌یک از ما دو نفر از دیگری خواسته که فحشا مرتکب شود». امام فرمود: «در خانه‌ی آن زن، کودکی وجود داشت که متعلّق به خویشاوندی بود که برای دیدار آن‌ها آمده بودند. پروردگار، آن نوزاد را به سخن‌گفتن درآورد تا میان آن‌ها قضاوت کرده و موضوع را فیصله دهد». پس آن نوزاد گفت: «پادشاها! به پیراهن یوسف (علیه السلام) نگاه کن، اگر از جلو پاره شده باشد، این یوسف (علیه السلام) است که قصد فحشا داشته است، امّا اگر پیراهنش از پشت، پاره شده باشد، پس این همسر توست که مرتکب فحشا شده است. وقتی که پادشاه، سخن آن نوزاد و آنچه را که بیان کرد، شنید، سخت ناراحت و اندوهگین شد. پیراهن یوسف (علیه السلام) را نزد او آوردند. وقتی دید که از پشت، پاره شده است به همسرش گفت: مکر و حیله‌ی شما زنان است که مکر و حیله‌ی شما زنان، عظیم است! ( یوسف/۲۸ ) و به یوسف گفت: یوسف از این موضوع، صرف‌نظر کن. ( یوسف/۲۹ ) نباید کسی از تو چیزی در این مورد بشنود». امّا یوسف (علیه السلام) آن را کتمان نکرد و در شهر پخش شد و تا آنکه زنان شهر گفتند: زن عزیز در پی کامجویی از غلام خود شده است. ( یوسف/۳۰ ) این سخنان به گوش همسر پادشاه مصر رسید. پس افرادی را به‌دنبال آن زنان فرستاد و برای آنان مهمانی تدارک دید و به دست هرکدام، چاقویی [برای بریدن میوه] داد. ( یوسف/۳۱ ) و به یوسف (علیه السلام) گفت که: گفت: «وارد مجلس آنان شو»! هنگامی‌که چشمشان به او افتاد، او را بسیار بزرگ [و زیبا] شمردند و [بی‌توجّه] دست‌های خود را بریدند. ( یوسف/۳۱ ) و گفتند آنچه را که گفتند. همسر پادشاه مصر به آنان گفت: این همان کسی است که به خاطر [عشق] او مرا سرزنش کردید! ( یوسف/۳۲ ) امام در ادامه فرمود: «آن زنان از نزد همسر پادشاه بیرون آمدند و هرکدام مخفیانه و بدون اینکه دیگری بداند، پیغامی به یوسف (علیه السلام) فرستادند و خواهان ملاقات با او بودند که یوسف (علیه السلام) همه‌ی آن‌ها را رد کرد و گفت: و اگر مکر این زنان را از من نگردانی، به آن‌ها میل می‌کنم و در شمار نادانان درمی‌آیم. ( یوسف/۳۳ ) و خداوند کید و مکر آن‌ها را از او دور کرد. وقتی موضوع یوسف (علیه السلام) و همسر پادشاه و زنان مصر در بین مردم شایع شد و بعد از آنکه پادشاه مصر، سخنان آن کودک را شنید، تصمیم گرفت یوسف (علیه السلام) را زندانی کند. بنابراین او را به زندان انداخت. همراه با یوسف (علیه السلام)، دو جوان، وارد زندان شدند. داستان آنان با داستان یوسف (علیه السلام)، پیوندی دارد و آن را حکایتی است که خداوند متعال آن را در قرآن بیان فرموده است. سپس سخنان امام سّجاد (علیه السلام) به پایان رسید.

Imam Sajjad (peace be upon him): When Yusuf (peace be upon him) reached the years of youth, the wife of the king of Egypt asked him to commit indecency with her. But Yusuf (peace be upon him) said to her, "I take refuge with Allah the Exalted from the evil of your deed. I am from a family that does not commit fornication." That woman shut the doors upon herself and Yusuf (peace be upon him) and said to him, "Do not fear," and threw herself upon Yusuf (peace be upon him). Yusuf (peace be upon him) freed himself from her and fled toward the door; he opened the door and that woman caught up to him, seized his shirt from behind and pulled it off the body of Yusuf (peace be upon him). But Yusuf (peace be upon him), while his shirt was in her hand, fled. وَ أَلْفَیَا سَیِّدَهَا لَدَی الْبَابِ قَالَتْ مَا جَزَاءُ مَنْ أَرَادَ بِأَهْلِکَ سُوءًا إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذَابٌ أَلِیمٌ [And they both met her husband at the door. She said: What is the punishment of him who intends evil to your wife except that he be imprisoned or a painful chastisement?]

The Imam (peace be upon him) said: "The king of Egypt wanted to punish Yusuf (peace be upon him) severely. But Yusuf (peace be upon him) said to him, 'By the Allah of Yaqub (peace be upon him), I have never intended any evil toward your wife; rather, it was she who asked me to commit indecency. If you wish, ask this child which of the two of us asked the other to commit indecency.'" The Imam said: "In that woman's house there was a child belonging to a relative who had come to visit them. The Lord made that infant speak so that he might judge between them and decide the matter." So that infant said: "O king! Look at the shirt of Yusuf (peace be upon him). If it is torn from the front, then it is Yusuf (peace be upon him) who intended indecency, but if his shirt is torn from behind, then it is your wife who has committed indecency."

When the king heard the words of that infant and what he had stated, he became severely distressed and grieved. They brought Yusuf's (peace be upon him) shirt to him. When he saw that it was torn from behind, he said to his wife: "This is of the plotting of you women; indeed the plotting of you women is great!" (Yusuf/28) And he said to Yusuf: "Yusuf, overlook this matter (Yusuf/29). No one should hear anything about this from you." But Yusuf (peace be upon him) did not conceal it, and it spread in the city, until the women of the city said: "The wife of al-Aziz is seeking to seduce her servant." (Yusuf/30) These words reached the ears of the wife of the king of Egypt. So she sent people after those women, prepared a banquet for them, and put a knife [for cutting fruit] in each one's hand. (Yusuf/31) And she said to Yusuf (peace be upon him): "Enter into their gathering!" When their eyes fell upon him, they deemed him very great [and beautiful] and [inattentively] cut their hands. (Yusuf/31) And they said what they said. The wife of the king of Egypt said to them: "This is the one for [love of] whom you blamed me!" (Yusuf/32)

The Imam continued: "Those women went out from the presence of the king's wife, and each of them, secretly and without the others knowing, sent a message to Yusuf (peace be upon him) requesting to meet with him, but Yusuf (peace be upon him) rejected all of them and said: 'And if You do not turn away the plot of these women from me, I shall incline to them and be among the ignorant.' (Yusuf/33) And Allah turned their scheming and plotting away from him. When the matter of Yusuf (peace be upon him) and the king's wife and the women of Egypt became widespread among the people, and after the king of Egypt heard the words of that child, he decided to imprison Yusuf (peace be upon him). Therefore he cast him into prison. Along with Yusuf (peace be upon him), two youths entered the prison. Their story has a connection with the story of Yusuf (peace be upon him), and it is a tale which Allah the Exalted has related in the Quran." Then the words of Imam Sajjad (peace be upon him) came to an end.

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) યુવાવસ્થામાં પહોંચ્યા, ત્યારે મિસરના બાદશાહની પત્નીએ તેમની પાસેથી અશ્લીલ કાર્યની માંગણી કરી. પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "તારા કૃત્યની બુરાઈથી હું અલ્લાહ તઆલાની પનાહ માંગું છું. હું એવા ખાનદાનમાંથી છું જે ઝિના કરતું નથી." તે સ્ત્રીએ પોતાના અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પર દરવાજા બંધ કરી દીધા અને તેમને કહ્યું: "ડરશો નહીં" અને પોતાને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પર ફેંકી દીધી. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાને તેના હાથમાંથી છોડાવ્યા અને દરવાજા તરફ ભાગ્યા, દરવાજો ખોલ્યો અને તે સ્ત્રી તેમની પાસે પહોંચી ગઈ અને તેમનું પિરાહન પાછળથી પકડ્યું અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના શરીર પરથી કાઢી નાખ્યું. પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ જ સ્થિતિમાં કે તેમનું પિરાહન તેના હાથમાં હતું, ભાગી નીકળ્યા. وَ أَلْفَیَا سَیِّدَهَا لَدَی الْبَابِ قَالَتْ مَا جَزَاءُ مَنْ أَرَادَ بِأَهْلِکَ سُوءًا إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذَابٌ أَلِیمٌ [અને તે બંને દરવાજા પાસે તેના પતિને મળ્યા. તેણીએ કહ્યું: તારી પત્ની સાથે બુરાઈનો ઇરાદો રાખનારની સજા આ સિવાય શું છે કે તેને કેદ કરવામાં આવે અથવા દર્દનાક અઝાબ આપવામાં આવે?]

ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "મિસરનો બાદશાહ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને સખત સજા આપવા ઇચ્છતો હતો. પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: 'યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ના ખુદાની કસમ, મેં ક્યારેય તારી પત્ની પ્રત્યે ખરાબ ઇરાદો રાખ્યો નથી, બલ્કે તે જ હતી જે મારી પાસેથી અશ્લીલ કાર્યની માંગણી કરતી હતી. જો તું ઇચ્છે તો આ બાળકને પૂછ કે અમારા બંનેમાંથી કોણે બીજા પાસેથી અશ્લીલ કાર્યની માંગણી કરી હતી.'" ઇમામે ફરમાવ્યું: "તે સ્ત્રીના ઘરમાં એક બાળક હતું, જે એવા સંબંધીનું હતું જેઓ તેમને મળવા આવ્યા હતા. પરવરદિગારે તે નવજાત શિશુને બોલવાની શક્તિ આપી કે તે તેમની વચ્ચે નિર્ણય કરે અને મામલો પતાવે." પછી તે નવજાત શિશુએ કહ્યું: "હે બાદશાહ! યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના પિરાહનને જુઓ, જો તે આગળથી ફાટેલું હોય, તો આ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) છે જેમણે અશ્લીલ કાર્યનો ઇરાદો રાખ્યો છે, પરંતુ જો તેમનું પિરાહન પાછળથી ફાટેલું હોય, તો આ તારી પત્ની છે જેણે અશ્લીલ કાર્ય કર્યું છે."

જ્યારે બાદશાહે તે નવજાત શિશુની વાત અને જે તેણે વર્ણવ્યું તે સાંભળ્યું, તે સખત નારાજ અને દુઃખી થયો. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)નું પિરાહન તેની પાસે લાવવામાં આવ્યું. જ્યારે તેણે જોયું કે તે પાછળથી ફાટેલું છે, ત્યારે તેણે પોતાની પત્નીને કહ્યું: "આ તમે સ્ત્રીઓનું કપટ અને ચાલાકી છે; ખરેખર તમે સ્ત્રીઓનું કપટ મહાન છે!" (યુસુફ/૨૮) અને યુસુફને કહ્યું: "યુસુફ, આ મામલાને ટાળી દો. (યુસુફ/૨૯) કોઈ પણ તમારી પાસેથી આ બાબતે કંઈ સાંભળે નહીં." પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને છુપાવ્યું નહીં અને શહેરમાં ફેલાઈ ગયું, ત્યાં સુધી કે શહેરની સ્ત્રીઓએ કહ્યું: "અઝીઝની પત્ની પોતાના ગુલામથી કામતૃપ્તિ ઇચ્છી રહી છે." (યુસુફ/૩૦) આ વાતો મિસરના બાદશાહની પત્નીના કાનમાં પહોંચી. તેથી તેણીએ તે સ્ત્રીઓની પાછળ લોકોને મોકલ્યા અને તેમના માટે મહેમાની તૈયાર કરી અને દરેકના હાથમાં એક છરી [ફળ કાપવા માટે] આપી. (યુસુફ/૩૧) અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "તેમની મજલિસમાં પ્રવેશો!" જ્યારે તેમની આંખો તેમના પર પડી, ત્યારે તેમને ખૂબ મહાન [અને સુંદર] ગણ્યા અને [બેધ્યાનીથી] પોતાના હાથ કાપી નાખ્યા. (યુસુફ/૩૧) અને જે કહ્યું તે કહ્યું. મિસરના બાદશાહની પત્નીએ તેમને કહ્યું: "આ એ જ છે જેના [પ્રેમ] માટે તમે મને ઠપકો આપ્યો હતો!" (યુસુફ/૩૨)

ઇમામે આગળ ફરમાવ્યું: "તે સ્ત્રીઓ બાદશાહની પત્નીના પાસેથી બહાર આવી અને દરેકે ગુપ્ત રીતે અને બીજી જાણ્યા વગર, યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને સંદેશો મોકલ્યો અને તેમની સાથે મુલાકાત ઇચ્છતી હતી, પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તે બધીને નકારી કાઢી અને કહ્યું: 'અને જો તું આ સ્ત્રીઓના કપટને મારાથી ન હટાવે, તો હું તેમની તરફ ઝુકી જઈશ અને અજ્ઞાનીઓમાં ગણાઈ જઈશ.' (યુસુફ/૩૩) અને અલ્લાહે તેમનું કપટ અને ચાલાકી તેમનાથી દૂર કરી. જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) અને બાદશાહની પત્ની અને મિસરની સ્ત્રીઓનો મામલો લોકોમાં ફેલાઈ ગયો અને મિસરના બાદશાહે તે બાળકની વાતો સાંભળ્યા પછી, તેણે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને કેદ કરવાનો નિર્ણય કર્યો. તેથી તેણે તેમને જેલમાં નાખ્યા. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની સાથે બે યુવાનો જેલમાં દાખલ થયા. તેમની વાર્તા યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની વાર્તા સાથે જોડાણ ધરાવે છે અને તે એક એવી હકીકત છે જેને અલ્લાહ તઆલાએ કુરઆનમાં બયાન ફરમાવી છે." પછી ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)ની વાતો સમાપ્ત થઈ.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا هَمَّتْ بِهِ وَ هَمَّ بِهَا قَامَتْ إِلَی صَنَمٍ فِی بَیْتِهَا فَأَلْقَتْ عَلَیْهِ مُلَاءَهًًْ لَهَا فَقَالَ لَهَا یُوسُفُ (علیه السلام) مَا تَعْمَلِینَ فَقَالَتْ أُلْقِی عَلَی هَذَا الصَّنَمِ ثَوْباً لَا یَرَانَا فَإِنِّی أَسْتَحْیِی مِنْهُ فَقَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) أَنْتِ تَسْتَحْیِینَ مِنْ صَنَمٍ لَا یَسْمَعُ وَ لَا یُبْصِرُ وَ لَا أَسْتَحْیِی أَنَا مِنْ رَبِّی فَوَثَبَ وَ عَدَا وَ عَدَتْ مِنْ خَلْفِهِ وَ أَدْرَکَهُمَا الْعَزِیزُ عَلَی هَذِهِ الْحَالَهًِْ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ وَ اسْتَبَقَا الْبابَ وَ قَدَّتْ قَمِیصَهُ مِنْ دُبُرٍ وَ أَلْفَیا سَیِّدَها لَدَی الْبابِ فَبَادَرَتِ امْرَأَهًُْ الْعَزِیزِ فَقَالَتْ لِلْعَزِیزِ ما جَزاءُ مَنْ أَرادَ بِأَهْلِکَ سُوءاً إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذابٌ أَلِیمٌ فَقَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) لِلْعَزِیزِ هِیَ راوَدَتْنِی عَنْ نَفْسِی وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ أَهْلِها فَأَلْهَمَ اللَّهُ یُوسُفَ (علیه السلام) أَنْ قَالَ لِلْمَلِکِ سَلْ هَذَا الصَّبِیَّ فِی الْمَهْدِ فَإِنَّهُ یَشْهَدُ أَنَّهَا رَاوَدَتْنِی عَنْ نَفْسِی فَقَالَ الْعَزِیزُ لِلصَّبِیِّ فَأَنْطَقَ اللَّهُ الصَّبِیَّ فِی الْمَهْدِ لِیُوسُفَ (علیه السلام) حَتَّی قَالَ إِنْ کانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَ هُوَ مِنَ الْکاذِبِینَ وَ إِنْ کانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَکَذَبَتْ وَ هُوَ مِنَ الصَّادِقِینَ فَلَمَّا رَأَی الْعَزِیزُ قَمِیصَ یُوسُفَ (علیه السلام) قَدْ تَخَرَّقَ مِنْ دُبُرٍ قَالَ لِامْرَأَتِهِ إِنَّهُ مِنْ کَیْدِکُنَّ إِنَّ کَیْدَکُنَّ عَظِیمٌ ثُمَّ قَالَ لِیُوسُفَ (علیه السلام) أَعْرِضْ عَنْ هذا وَ اسْتَغْفِرِی لِذَنْبِکِ إِنَّکِ کُنْتِ مِنَ الْخاطِئِین وَ شَاعَ الْخَبَرُ بِمِصْرَ وَ جَعَلَتِ النِّسَاءُ یَتَحَدَّثْنَ بِحَدِیثِهَا وَ یَعْذِلْنَهَا وَ یَذْکُرْنَهَا وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ قالَ نِسْوَةٌ فِی الْمَدِینَةِ امْرَأَتُ الْعَزِیزِ تُراوِدُ فَتاها عَنْ نَفْسِهِ فَبَلَغَ ذَلِکَ امْرَأَهًَْ الْعَزِیزِ فَبَعَثَتْ إِلَی کُلِّ امْرَأَهًٍْ رَئِیسَهًٍْ فَجَمَعَتْهُنَّ فِی مَنْزِلِهَا وَ هَیَّأَتْ لَهُنَّ مَجْلِساً وَ دَفَعَتْ إِلَی کُلِّ امْرَأَهًٍْ أُتْرُجَّهًًْ وَ سِکِّیناً فَقَالَتِ اقْطَعْنَ ثُمَّ قَالَتْ لِیُوسُفَ (علیه السلام) اخْرُجْ عَلَیْهِنَّ وَ کَانَ فِی بَیْتٍ فَخَرَجَ یُوسُفُ (علیه السلام) عَلَیْهِنَّ فَلَمَّا نَظَرْنَ إِلَیْهِ أَقْبَلْنَ یَقْطَعْنَ أَیْدِیَهُنَّ وَ قُلْنَ کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَکْرِهِنَّ أَرْسَلَتْ إِلَیْهِنَّ وَ أَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّکَأً أَیْ أُتْرُجَّهًًْ وَ آتَتْ وَ أَعْطَتْ کُلَّ واحِدَةٍ مِنْهُنَّ سِکِّیناً وَ قالَتِ اخْرُجْ عَلَیْهِنَّ فَلَمَّا رَأَیْنَهُ أَکْبَرْنَهُ إِلَی قَوْلِهِ إِنْ هذا إِلَّا مَلَکٌ کَرِیمٌ فَقَالَتِ امْرَأَهًُْ الْعَزِیزِ فَذلِکُنَّ الَّذِی لُمْتُنَّنِی فِیهِ فِی حُبِّهِ وَ لَقَدْ راوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ أَیْ دَعَوْتُهُ فَاسْتَعْصَمَ أَیْ امْتَنَعَ ثُمَّ قَالَتْ وَ لَئِنْ لَمْ یَفْعَلْ ما آمُرُهُ لَیُسْجَنَنَّ وَ لَیَکُوناً مِنَ الصَّاغِرِینَ فَمَا أَمْسَی یُوسُفُ (علیه السلام) فِی ذَلِکَ الْبَیْتِ حَتَّی بَعَثَتْ إِلَیْهِ کُلُّ امْرَأَهًٍْ رَأَتْهُ تَدْعُوهُ إِلَی نَفْسِهَا فَضَجَر یُوسُفُ (علیه السلام) فِی ذَلِکَ الْبَیْتِ فَقَالَ رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَیَّ مِمَّا یَدْعُونَنِی إِلَیْهِ وَ إِلَّا تَصْرِفْ عَنِّی کَیْدَهُنَّ أَصْبُ إِلَیْهِنَّ وَ أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِینَ* فَاسْتَجابَ لَهُ رَبُّهُ فَصَرَفَ عَنْهُ کَیْدَهُنَّ أَیْ حِیلَتَهُنَّ أَصْبُ إِلَیْهِنَّ أَیْ أَمِیلُ إِلَیْهِنَّ وَ أَمَرَتِ امْرَأَهًُْ الْعَزِیزِ بِحَبْسِهِ فَحُبِسَ فِی السِّجْنِ.

امام صادق (علیه السلام)- هنگامی‌که زلیخا قصد یوسف نمود، به سمت بتی که در خانه‌اش بود رفت و پارچه‌ای بر روی آن افکند. یوسف (علیه السلام) پرسید: «چه می‌کنی»؟ زلیخا در جواب گفت: «پارچه‌ای بر روی این بت می‌افکنم که ما را نبیند، چراکه من از آن شرم دارم [و نمی‌خواهم ما را در این حال ببیند]». یوسف (علیه السلام) گفت: «تو از بتی که نمی‌شنود و نمی‌بیند حیاء می‌کنی، چگونه من از پروردگارم شرم نکنم»؟ پس برخاست و شروع به دویدن نمود و زلیخا نیز به تعقیب او می‌دوید که ناگهان عزیز مصر، ایشان را در آن حال مشاهده کرد، چنان‌که خداوند می‌فرماید: وَ اسْتَبَقَا الْبابَ وَ قَدَّتْ قَمِیصَهُ مِنْ دُبُرٍ وَ أَلْفَیا سَیِّدَها لَدَی الْبابِ، دراین‌هنگام زلیخا پیشدستی کرده خطاب به همسرش گفت: ما جَزاءُ مَنْ أَرادَ بِأَهْلِکَ سُوءاً إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذابٌ أَلِیمٌ، در این حال یوسف (علیه السلام) خطاب به عزیز مصر گفت: «او مرا با اصرار به‌سوی خود دعوت کرد»! و دراین‌هنگام، شاهدی از خانواده‌ی آن زن شهادت داد. ( یوسف/۲۶ ) در اینجا خداوند به یوسف (علیه السلام) الهام فرمود که به عزیز مصر بگوید: به‌عنوان شاهد از کودکی که در گهواره بود سؤال نماید چراکه او شهادت خواهد داد زلیخا مرا به خود دعوت کرده؛ عزیز رو به کودک نمود و خداوند او را به خاطر یوسف (علیه السلام) به سخن در آورد و کودک گفت: «او مرا با اصرار به‌سوی خود دعوت کرد»! و دراین‌هنگام، شاهدی از خانواده‌ی آن زن شهادت داد که؛ «اگر پیراهن او از پیش‌رو پاره شده، آن راست می‌گوید، و او از دروغگویان است. و اگر پیراهنش از پشت پاره شده، آن زن دروغ می‌گوید، و او از راستگویان است». ( یوسف/۲۷۲۶ ). هنگامی‌که [عزیز مصر] دید پیراهن او [یوسف] از پشت پاره شده، گفت: «این از مکر و حیله‌ی شما زنان است که مکر و حیله‌ی شما زنان، عظیم است! ( یوسف/۲۸ ) و به یوسف (علیه السلام) گفت: یوسف از این موضوع، صرف نظر کن! و تو ای زن نیز از گناهت استغفار کن، که از خطاکاران بودی! ( یوسف/۲۹ ) این خبر به سرعت در مصر پراکنده و باعث شد زنان مصری همه‌جا درباره‌ی زلیخا گفتگو کرده و او را ملامت نمایند و به تعبیر قرآن [این جریان در شهر منعکس شد] گروهی از زنان شهر گفتند: «همسر عزیز، جوانش [غلامش] را به‌سوی خود دعوت می‌کند! عشق این جوان، در اعماق قلبش نفوذ کرده، ما او را در گمراهی آشکاری می‌بینیم»! ( یوسف/۳۰ ) این خبر به گوش زلیخا رسید، او هم، زنان اشراف مصری را به منزل خود دعوت کرد و مجلسی ترتیب داد و به هرکدام از آنان، ترنج و چاقویی داد و گفت مشغول پوست‌کندن شوند، آنگاه به یوسف (علیه السلام) که در اتاقی دیگر بود دستور داد بر آن‌ها وارد شود؛ وقتی نگاه ایشان به [جمالِ] یوسف (علیه السلام) افتاد [آنچنان شیفته‌ی او گشتند که به جای ترنج] شروع به بریدن دست خود نمودند و به تعبیر قرآن هنگامی‌که [همسر عزیز] از فکر آن‌ها باخبر شد، به سراغشان فرستاد [و از آن‌ها دعوت کرد] و برای آن‌ها ترنجی فراهم آورد و به دست هرکدام، چاقویی داد و دراین‌موقع [به یوسف] گفت: وارد مجلس آنان شو! هنگامی‌که چشمشان به او افتاد، او را بسیار بزرگ [و زیبا] شمردند. و گفتند: منزّه است خدا! این بشر نیست این یک فرشته‌ی بزرگوار است! ( یوسف/۳۱ ) دراین‌موقع زلیخا گفت: این همان کسی است که به خاطر [عشق] او مرا سرزنش کردید! [آری]، من او را به خویشتن دعوت کردم و او خودداری کرد! و اگر آنچه را دستور می‌دهم انجام ندهد، به زندان خواهد افتاد و مسلّماً خوار و ذلیل خواهد شد! ( یوسف/۳۲ ). آن روز به شب نرسیده بود که همه‌ی زنان اشراف با فرستادن واسطه‌هایی، خود را به یوسف (علیه السلام) عرضه نمودند. یوسف (علیه السلام) چون چنین دید به ستوه آمد و به پروردگارش عرضه داشت: [یوسف] گفت: «پروردگارا! زندان نزد من محبوب‌تر است از آنچه این‌ها مرا به‌سوی آن می‌خوانند! و اگر مکر و نیرنگ آن‌ها را از من باز نگردانی، به‌سوی آنان متمایل خواهم شد و از جاهلان خواهم بود»! پروردگارش دعای او را اجابت کرد و مکر آنان را از او بگردانید چراکه او شنوا و داناست!. ( یوسف/۳۴۳۳ ) آنگاه زلیخا دستور داد که وی را زندانی کنند و چنین شد که یوسف (علیه السلام) به زندان افتاد.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Zulaykha resolved upon Yusuf, she went towards an idol that was in her house and threw a cloth over it. Yusuf (peace be upon him) asked, "What are you doing?" Zulaykha replied, "I am throwing a cloth over this idol so that it does not see us, for indeed I am ashamed before it [and do not want it to see us in this state]." Yusuf (peace be upon him) said, "You feel shy before an idol that neither hears nor sees — how then shall I not feel shame before my Lord?" Then he stood up and began to run, and Zulaykha ran after him in pursuit, when suddenly the Aziz of Egypt saw them in that state, as Allah says: وَ اسْتَبَقَا الْبابَ وَ قَدَّتْ قَمِیصَهُ مِنْ دُبُرٍ وَ أَلْفَیا سَیِّدَها لَدَی الْبابِ [And they both hastened to the door, and she rent his shirt from behind and they met her husband at the door]. At that moment Zulaykha, taking the initiative, addressed her husband and said: ما جَزاءُ مَنْ أَرادَ بِأَهْلِکَ سُوءاً إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذابٌ أَلِیمٌ [What is the punishment of him who intends evil to your wife except imprisonment or a painful chastisement?]. Then Yusuf (peace be upon him) said to the Aziz of Egypt, "It was she who insistently sought me for herself!" And at that moment, a witness from the woman's family bore witness. (Yusuf/26) Here Allah inspired Yusuf (peace be upon him) to tell the Aziz of Egypt to ask, as a witness, the child who was in the cradle, for he would testify that Zulaykha had called him to herself. The Aziz turned to the child, and Allah made him speak for the sake of Yusuf (peace be upon him), and the child said, "She insistently sought him for herself!" And at that moment, a witness from the woman's family bore witness that: إِنْ کانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَ هُوَ مِنَ الْکاذِبِینَ وَ إِنْ کانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَکَذَبَتْ وَ هُوَ مِنَ الصَّادِقِینَ [If his shirt is torn from the front, she speaks the truth and he is of the liars; and if his shirt is torn from the back, then she lies and he is of the truthful]. (Yusuf/26-27) When [the Aziz of Egypt] saw that his [Yusuf's] shirt was torn from the back, he said: إِنَّهُ مِنْ کَیْدِکُنَّ إِنَّ کَیْدَکُنَّ عَظِیمٌ [This is of your women's cunning; indeed your cunning is great!] (Yusuf/28) And he said to Yusuf (peace be upon him): "Yusuf, overlook this matter! And you, O woman, seek forgiveness for your sin, for you were of the wrongdoers!" (Yusuf/29) This news spread swiftly throughout Egypt and caused the women of Egypt to speak of Zulaykha everywhere and blame her, and in the wording of the Quran [this affair was talked of throughout the city] a group of women in the city said: "The wife of the Aziz calls her young man [her servant] to herself! The love of this young man has penetrated the depths of her heart; we see her in clear error!" (Yusuf/30) This news reached Zulaykha, and she in turn invited the noblewomen of Egypt to her house and arranged a gathering, and gave each of them a citron and a knife, and told them to peel them. Then she ordered Yusuf (peace be upon him), who was in another room, to come out to them. When their gaze fell upon [the beauty of] Yusuf (peace be upon him), [they became so entranced with him that instead of the citron] they began to cut their own hands, and in the wording of the Quran, when [the wife of the Aziz] became aware of their thoughts, she sent for them [and invited them] and prepared citrons for them and put a knife in the hand of each, and at that moment she said [to Yusuf]: "Come out before them!" When their eyes fell upon him, they held him very great [and beautiful]. And they said: "Glorified is Allah! This is not a human being — this is a noble angel!" (Yusuf/31) At that moment Zulaykha said: "This is the one on account of [love for] whom you blamed me! [Yes], I called him to myself and he refrained! And if he does not do what I command, he shall be cast into prison and shall certainly be humiliated and disgraced!" (Yusuf/32). That day had not yet turned to night when all the noblewomen, by sending intermediaries, offered themselves to Yusuf (peace be upon him). When Yusuf (peace be upon him) saw this, he was overcome with distress and submitted to his Lord: [Yusuf] said: "My Lord! Prison is dearer to me than that to which they invite me! And if You do not turn their cunning and deceit away from me, I shall incline towards them and be of the ignorant!" His Lord answered his prayer and turned their cunning away from him, for indeed He is All-Hearing, All-Knowing! (Yusuf/33-34) Then Zulaykha ordered that he be imprisoned, and thus it came about that Yusuf (peace be upon him) was cast into prison.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે ઝુલયખાએ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) નો કસદ કર્યો, ત્યારે તે પોતાના ઘરમાં રહેલી એક મૂર્તિ તરફ ગઈ અને તેના પર એક કપડું નાખ્યું. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પૂછ્યું: "તમે શું કરો છો?" ઝુલયખાએ જવાબમાં કહ્યું: "હું આ મૂર્તિ પર કપડું નાખું છું જેથી તે આપણને ન જુએ, કારણ કે હું તેનાથી શરમ અનુભવું છું [અને ઇચ્છતી નથી કે તે આપણને આ હાલતમાં જુએ]." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "તું એવી મૂર્તિથી શરમાય છે જે નથી સાંભળતી કે નથી જોતી, તો હું મારા પરવરદિગારથી કેમ શરમ ન અનુભવું?" પછી તેઓ ઉભા થયા અને દોડવા લાગ્યા, અને ઝુલયખા પણ તેમની પાછળ દોડવા લાગી, ત્યાં અચાનક મિસ્રના અઝીઝે તેમને એ હાલતમાં જોયા, જેમ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ اسْتَبَقَا الْبابَ وَ قَدَّتْ قَمِیصَهُ مِنْ دُبُرٍ وَ أَلْفَیا سَیِّدَها لَدَی الْبابِ [અને તે બંને દરવાજા તરફ દોડ્યાં, અને તેણી (ઝુલયખા) એ તેમની (યુસુફની) કમીઝ પાછળથી ફાડી અને દરવાજા પાસે તેણીના પતિને મળ્યાં]. તે વખતે ઝુલયખાએ પહેલ કરીને પોતાના પતિને સંબોધીને કહ્યું: ما جَزاءُ مَنْ أَرادَ بِأَهْلِکَ سُوءاً إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذابٌ أَلِیمٌ [જે તારી પત્નિ સાથે બુરાઈનો ઈરાદો કરે તેની સજા કેદ અથવા દર્દનાક અઝાબ સિવાય શું હોઈ શકે?], આ સમયે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ મિસ્રના અઝીઝને સંબોધીને કહ્યું: "તેણીએ મને આગ્રહપૂર્વક પોતાની તરફ બોલાવ્યો હતો!" અને તે વખતે, તે સ્ત્રીના પરિવારમાંથી એક ગવાહે ગવાહી આપી. (યુસુફ/૨૬) અહીં અલ્લાહે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને ઇલ્હામ કર્યું કે તેઓ મિસ્રના અઝીઝને કહે: ગવાહ તરીકે એ બાળકને પૂછો જે પારણામાં હતું, કારણ કે તે ગવાહી આપશે કે ઝુલયખાએ મને પોતાની તરફ બોલાવ્યો હતો; અઝીઝે બાળક તરફ મુખ કર્યું અને અલ્લાહે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના ખાતર તેને બોલતું કર્યું અને બાળકે કહ્યું: "તેણીએ તેમને આગ્રહપૂર્વક પોતાની તરફ બોલાવ્યા હતા!" અને તે વખતે, તે સ્ત્રીના પરિવારમાંથી એક ગવાહે ગવાહી આપી કે; "જો તેમની કમીઝ આગળથી ફાટી છે, તો તેણી સાચી કહે છે, અને તેઓ જૂઠા છે. અને જો તેમની કમીઝ પાછળથી ફાટી છે, તો તે સ્ત્રી જૂઠી છે, અને તેઓ સાચા છે." (યુસુફ/૨૬-૨૭). જ્યારે [મિસ્રના અઝીઝે] જોયું કે તેમની [યુસુફની] કમીઝ પાછળથી ફાટેલી છે, ત્યારે તેણે કહ્યું: "આ તમારી સ્ત્રીઓની મક્કારી અને છળકપટ છે, ખરેખર તમારી સ્ત્રીઓની મક્કારી અને છળકપટ મહાન છે! (યુસુફ/૨૮) અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "યુસુફ, આ બાબતથી મોઢું ફેરવી લો! અને હે સ્ત્રી તું પણ તારા ગુનાહથી ઇસ્તિગફાર કર, કારણ કે તું ખતાકાર હતી!" (યુસુફ/૨૯). આ ખબર ઝડપથી મિસ્રમાં ફેલાઈ ગઈ અને મિસ્રી સ્ત્રીઓ દરેક જગ્યાએ ઝુલયખા વિશે વાતો કરવા લાગી અને તેને મલામત કરવા લાગી, અને કુરઆનની અભિવ્યક્તિમાં [આ પ્રસંગ શહેરમાં ફેલાયો] શહેરની કેટલીક સ્ત્રીઓએ કહ્યું: "અઝીઝની પત્નિ, પોતાના જુવાનને [પોતાના ગુલામને] પોતાની તરફ બોલાવે છે! આ જુવાનનો પ્રેમ, તેના દિલના ઊંડાણમાં પ્રવેશી ગયો છે, અમે તેને ખુલ્લી ગુમરાહીમાં જોઈ રહ્યા છીએ!" (યુસુફ/૩૦). આ ખબર ઝુલયખાના કાનમાં પહોંચી, તેણે પણ મિસ્રી અમીર સ્ત્રીઓને પોતાના ઘરે બોલાવી અને એક મજલિસ ગોઠવી અને દરેકને એક બિજોરું અને એક ચપ્પુ આપ્યું અને કહ્યું કે તેને છોલવામાં લાગી જાવ, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને, જેઓ બીજા ઓરડામાં હતા, હુકમ કર્યો કે તેમની સામે આવે; જ્યારે તેમની નજર યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના [જમાલ] પર પડી [એટલા મોહિત થઈ ગઈ કે બિજોરાની જગ્યાએ] પોતાના જ હાથ કાપવા લાગી અને કુરઆનની અભિવ્યક્તિમાં જ્યારે [અઝીઝની પત્નિ] તેમના વિચારથી વાકેફ થઈ, ત્યારે તેમને બોલાવવા મોકલ્યું [અને તેમને આમંત્રણ આપ્યું] અને તેમના માટે બિજોરાની વ્યવસ્થા કરી અને દરેકના હાથમાં એક ચપ્પુ આપ્યું અને તે વખતે [યુસુફને] કહ્યું: તેમની મજલિસમાં દાખલ થાવ! જ્યારે તેમની આંખ તેમના પર પડી, ત્યારે તેમને ખૂબ મહાન [અને સુંદર] ગણ્યા. અને કહ્યું: પવિત્ર છે અલ્લાહ! આ ઇન્સાન નથી આ એક બુઝુર્ગ ફરિશ્તા છે! (યુસુફ/૩૧). તે વખતે ઝુલયખાએ કહ્યું: આ એ જ છે જેના [પ્રેમ] ના કારણે તમે મને ઠપકો આપ્યો હતો! [હા], મેં તેમને પોતાની તરફ બોલાવ્યા અને તેમણે ઇનકાર કર્યો! અને જો તેઓ મારો હુકમ નહીં માને, તો કેદમાં જશે અને ચોક્કસ ખ્વાર અને ઝલીલ થશે! (યુસુફ/૩૨). તે દિવસ સાંજ સુધી પહોંચ્યો ન હતો કે તમામ અમીર સ્ત્રીઓએ વચેટિયાઓ મોકલીને પોતાની જાતને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) સમક્ષ પેશ કરી. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે આ જોયું ત્યારે તેઓ કંટાળી ગયા અને પોતાના પરવરદિગારને અરજ કરી: [યુસુફે] કહ્યું: "પરવરદિગાર! કેદખાનું મને એના કરતાં વધુ પ્રિય છે જેની તરફ આ લોકો મને બોલાવે છે! અને જો તેમની મક્કારી અને છળકપટને મારાથી દૂર નહીં કરે, તો હું તેમની તરફ ઝુકી જઈશ અને જાહિલોમાંથી થઈ જઈશ!" તેમના પરવરદિગારે તેમની દુઆ કબૂલ કરી અને તેમની મક્કારીને તેમનાથી ફેરવી દીધી કારણ કે તે સાંભળનાર અને જાણનાર છે! (યુસુફ/૩૩-૩૪). પછી ઝુલયખાએ હુકમ આપ્યો કે તેમને કેદ કરવામાં આવે અને એમ થયું કે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) કેદખાનામાં આવી ગયા.