لَمَّا فَقَدَ یَعْقُوبُ (علیه السلام) یُوسُفَ (علیه السلام) اشْتَدَّ حُزْنُهُ عَلَیْهِ وَ بُکَاؤُهُ حَتَّی ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ وَ احْتَاجَ حَاجَهًًْ شَدِیدَهًًْ وَ تَغَیَّرَتْ حَالُهُ قَالَ وَ کَانَ یَمْتَارُ الْقَمْحَ مِنْ مِصْرَ لِعِیَالِهِ فِی السَّنَهًِْ مَرَّتَیْنِ لِلشِّتَاءِ وَ الصَّیْفِ وَ إِنَّهُ بَعَثَ عِدَّهًًْ مِنْ وُلْدِهِ بِبِضَاعَهًٍْ یَسِیرَهًٍْ إِلَی مِصْرَ مَعَ رِفْقَهًٍْ خَرَجَتْ فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) وَ ذَلِکَ بَعْدَ مَا وَلَّاهُ الْعَزِیزُ مِصْرَ فَعَرَفَهُمْ یُوسُفُ (علیه السلام) وَ لَمْ یَعْرِفْهُ إِخْوَتُهُ لِهَیْبَهًِْ الْمَلِکِ وَ عِزِّهِ فَقَالَ لَهُمْ هَلُمُّوا بِضَاعَتَکُمْ قَبْلَ الرِّفَاقِ وَ قَالَ لِفِتْیَانِهِ عَجِّلُوا لِهَؤُلَاءِ الْکَیْلَ وَ أَوْفُوهُمْ فَإِذَا فَرَغْتُمْ فَاجْعَلُوا بِضَاعَتَهُمْ هَذِهِ فِی رِحَالِهِمْ وَ لَا تُعْلِمُوهُمْ بِذَلِکَ فَفَعَلُوا ثُمَّ قَالَ لَهُمْ یُوسُفُ (علیه السلام) قَدْ بَلَغَنِی أَنَّهُ کَانَ لَکُمْ أَخَوَانِ لِأَبِیکُمْ فَمَا فَعَلَا قَالُوا أَمَّا الْکَبِیرُ مِنْهُمَا فَإِنَّ الذِّئْبَ أَکَلَهُ وَ أَمَّا الصَّغِیرُ فَخَلَّفْنَاهُ عِنْدَ أَبِیهِ وَ هُوَ بِهِ ضَنِینٌ وَ عَلَیْهِ شَفِیقٌ قَالَ فَإِنِّی أُحِبُّ أَنْ تَأْتُونِی بِهِ مَعَکُمْ إِذَا جِئْتُمْ لِتَمْتَارُوا فَإِنْ لَمْ تَأْتُونِی بِهِ فَلا کَیْلَ لَکُمْ عِنْدِی وَ لا تَقْرَبُونِ قالُوا سَنُراوِدُ عَنْهُ أَباهُ وَ إِنَّا لَفاعِلُونَ* فَلَمَّا رَجَعُوا إِلی أَبِیهِمْ ... فَتَحُوا مَتاعَهُمْ فَوَجَدُوا بِضَاعَتَهُمْ فِیهِ قالُوا یا أَبانا ما نَبْغِی هذِهِ بِضاعَتُنا قَدْ رُدَّتْ إِلَیْنا وَ کِیلَ لَنَا کَیْلٌ قَدْ زَادَ حِمْلَ بَعِیرٍ فَأَرْسِلْ مَعَنا أَخانا نَکْتَلْ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ قالَ هَلْ آمَنُکُمْ عَلَیْهِ إِلَّا کَما أَمِنْتُکُمْ عَلی أَخِیهِ مِنْ قَبْلُ فَلَمَّا احْتَاجُوا إِلَی الْمِیرَهًِْ بَعْدَ سِتَّهًِْ أَشْهُرٍ بَعَثَهُمْ یَعْقُوبُ (علیه السلام) وَ بَعَثَ مَعَهُمْ بِضَاعَهًًْ یَسِیرَهًًْ وَ بَعَثَ مَعَهُمُ ابْنَ یَامِیلَ{یَامِینَ} وَ أَخَذَ عَلَیْهِمْ بِذَلِکَ مَوْثِقاً مِنَ اللَّهِ لَتَأْتُنَّنِی بِهِ إِلَّا أَنْ یُحاطَ بِکُمْ أَجْمَعِینَ فَانْطَلَقُوا مَعَ الرِّفَاقِ حَتَّی دَخَلُوا عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُمْ مَعَکُمُ ابْنُ یَامِیلَ {یَامِینَ} قَالُوا نَعَمْ هُوَ فِی الرَّحْلِ قَالَ لَهُمْ فَأْتُوْنِی بِهِ فَأَتَوْهُ بِهِ وَ هُوَ فِی دَارِ الْمَلِکِ فَقَالَ أَدْخِلُوهُ وَحْدَهُ فَأَدْخَلُوهُ عَلَیْهِ فَضَمَّهُ یُوسُفُ (علیه السلام) إِلَیْهِ وَ بَکَی وَ قَالَ لَهُ أَنَا أَخُوکَ یُوسُفُ (علیه السلام) فَلَا تَبْتَئِسْ بِمَا تَرَانِی أَعْمَلُ وَ اکْتُمْ مَا أَخْبَرْتُکَ بِهِ وَ لَا تَحْزَنْ وَ لَا تَخَفْ ثُمَّ أَخْرَجَهُ إِلَیْهِمْ وَ أَمَرَ فِتْیَتَهُ أَنْ یَأْخُذُوا بِضَاعَتَهُمْ وَ یُعَجِّلُوا لَهُمُ الْکَیْلَ فَإِذَا فَرَغُوا جَعَلُوا الْمِکْیَالَ فِی رَحْلِ ابْنِ یَامِیلَ {یَامِینَ} فَفَعَلُوا بِهِ ذَلِکَ وَ ارْتَحَلَ الْقَوْمُ مَعَ الرِّفْقَهًِْ فَمَضَوْا فَلَحِقَهُمْ یُوسُفُ (علیه السلام) وَ فِتْیَتُهُ فَنَادَوْا فِیهِمْ أَیَّتُهَا الْعِیرُ إِنَّکُمْ لَسارِقُونَ قالُوا وَ أَقْبَلُوا عَلَیْهِمْ ما ذا تَفْقِدُونَ* قالُوا نَفْقِدُ صُواعَ الْمَلِکِ وَ لِمَنْ جاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِیرٍ وَ أَنَا بِهِ زَعِیمٌ* قالُوا تَاللهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ ما جِئْنا لِنُفْسِدَ فِی الْأَرْضِ وَ ما کُنَّا سارِقِینَ* قالُوا فَما جَزاؤُهُ إِنْ کُنْتُمْ کاذِبِینَ* قالُوا جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِی رَحْلِهِ فَهُوَ جَزاؤُهُ ... * قَالَ فَبَدَأَ بِأَوْعِیَتِهِمْ قَبْلَ وِعاءِ أَخِیهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَها مِنْ وِعاءِ أَخِیهِ ... قالُوا إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ ... فَقَالَ لَهُمْ یُوسُفُ ارْتَحِلُوا عَنْ بِلَادِنَا قالُوا یا أَیُّهَا الْعَزِیزُ إِنَّ لَهُ أَباً شَیْخاً کَبِیراً وَ قَدْ أَخَذَ عَلَیْنَا مَوْثِقاً مِنَ اللهِ لِنَرُدَّ بِهِ إِلَیْهِ فَخُذْ أَحَدَنا مَکانَهُ إِنَّا نَراکَ مِنَ الْمُحْسِنِینَ* إِنْ فَعَلْتَ قالَ مَعاذَ اللهِ أَنْ نَأْخُذَ إِلَّا مَنْ وَجَدْنا مَتاعَنا عِنْدَهُ ... فَقالَ کَبِیرُهُمْ إِنِّی لَسْتُ أَبْرَحُ الْأَرْضَ حَتَّی یَأْذَنَ لِی أَبِی أَوْ یَحْکُمَ اللَّهُ لِی وَ مَضَی إِخْوَهًُْ یُوسُفَ (علیه السلام) حَتَّی دَخَلُوا عَلَی یَعْقُوبَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُمْ فَأَیْنَ ابْنُ یَامِیلَ{یَامِینَ} قَالُوا ابْنُ یَامِیلَ {یَامِینَ} سَرَقَ مِکْیَالَ الْمَلِکِ فَأَخَذَ الْمَلِکُ سَرِقَتَهُ فَحَبَسَ عِنْدَهُ فَاسْأَلْ أَهْلَ الْقَرْیَهًِْ وَ الْعِیْرَ حَتَّی یُخْبِرُوکَ بِذَلِکَ فَاسْتَرْجَعَ وَ اسْتَعْبَرَ وَ اشْتَدَّ حُزْنُهُ حَتَّی تَقَوَّسَ ظَهْرُهُ.
امام صادق (علیه السلام)- وقتی یعقوب (علیه السلام)، یوسف (علیه السلام) را از دست داد، به تدریج، غم و اندوه او در فراق یوسف (علیه السلام)، افزون شد و آنقدر گریست که چشمانش از اندوه، سفید شده و به فقر و بیچارگی گرفتار آمد. یعقوب (علیه السلام) سالی دوبار برای خانواده‌اش از مصر، آذوقه و گندم تهیّه می‌کرد؛ یک‌بار در فصل تابستان و بار دیگر در فصل زمستان. یعقوب (علیه السلام)، برخی از پسرانش را با مقدار ناچیزی کالا، همراه با کاروانی روانه‌ی مصر کرد، و این زمانی بود که عزیز مصر، حکمرانی را به یوسف (علیه السلام) داده بود. وقتی برادران بر یوسف (علیه السلام) وارد شدند، یوسف (علیه السلام) آنان را شناخت، امّا آن‌ها یوسف (علیه السلام) را به خاطر عظمت و شکوه حکومت و سلطنتش نشناختند. یوسف (علیه السلام) به برادران گفت: «زود باشید کالاهایتان را قبل از همراهانتان تحویل دهید». و به مأمورانش گفت: «بار این افراد را هرچه سریع‌تر آماده سازید و وقتی کار شما تمام شد، کالاهایی را که با خود آورده‌اند، در لابه‌لای بارهایشان جا دهید و نگذارید آن‌ها متوجّه این موضوع بشوند». و مأموران یوسف (علیه السلام) چنین کردند. سپس یوسف (علیه السلام) به برادران گفت: «به من خبر داده‌اند که شما دارای دو برادر ناتنی هستید، بگویید چه بر سر آن‌ها آمده است»؟ گفتند: «برادر بزرگتر را گرگ خورد، امّا برادر کوچکتر را نزد پدر که او را سخت دوست دارد و او را با کسی همراه نمی‌کند و به او بسیار ملاطفت می‌کند، گذاشته‌ایم». یوسف (علیه السلام) گفت: «دوست دارم دفعه‌ی بعد که برای بردن آذوقه به مصر می‌آیید، وی را با خود بیاورید. گفتند: «ما درباره‌ی او با پدرش گفتگو خواهیم کرد؛ و ما [این کار را] انجام خواهیم داد. ( یوسف/۶۱ )» وقتی نزد یعقوب (علیه السلام) برگشتند و کالاهایشان را باز کردند، متوجّه شدند که کالایی را که برای خرید اجناس به مصر برده بودند، در میان بارهایشان نهاده شده است؛ گفتند: پدر! ما دیگر چه می‌خواهیم؟! این سرمایه‌ی ماست که به ما باز پس گردانده شده است! ( یوسف/۶۵ ) و به ما باری داده شده است که از بار شتر، افزون‌تر است. پس برادرمان را با ما بفرست، تا سهمی [از غلّه] دریافت داریم و ما او را محافظت خواهیم کرد»! گفت: «آیا نسبت به او به شما اطمینان کنم همان‌گونه که نسبت به برادرش [یوسف] اطمینان کردم. ( یوسف/۶۴۶۳ ) و شش ماه بعد، زمانی‌که نیاز به تهیّه‌ی آذوقه داشتند، یعقوب (علیه السلام)، آنان را همراه با اندک کالایی، روانه‌ی مصر کرد و این‌بار، بنیامین را نیز با آنان فرستاد و از آنان پیمان‌الهی گرفت که بنیامین را بازگردانند، مگر آنکه هیچ‌یک باز نیایند. پسران یعقوب (علیه السلام)، همراه با کاروانیان راهی مصر شده و نزد یوسف (علیه السلام) رفتند. یوسف (علیه السلام) پرسید: «بنیامیل، شما را همراهی کرده است»؟ گفتند: «آری، او اکنون در میان کاروانیان است». یوسف (علیه السلام) گفت: «او را نزد من بیاورید. برادران، بنیامیل را نزد یوسف (علیه السلام) [که در کاخ شاهی بود] آوردند». یوسف (علیه السلام) گفت: «بنیامین را به تنهایی وارد کنید». مأموران یوسف (علیه السلام)، او را تنها به حضور یوسف (علیه السلام) آوردند. یوسف (علیه السلام)، بنیامین را در آغوش کشید و گریست و به او گفت: «منم برادرت یوسف (علیه السلام)! نگران رفتار من با برادران مباش و آنچه را که میان من و تو گذشت، کتمان کن و غم به دل راه مده و نترس». سپس بنیامین را نزد برادران برد و به مأموران خود دستور داد، کالاهایی را که با خود آورده‌اند، تحویل دهند و هرچه سریع‌تر گندم آن‌ها را بار کرده و وزن کنند و وقتی کار با گندم‌ها تمام شد، پیمانه را در بار بنیامین جاسازی کنند؛ و مأموران یوسف (علیه السلام) نیز چنین کردند. برادران یوسف (علیه السلام) همراه با کاروانیان به راه خود ادامه دادند و رفتند، امّا یوسف (علیه السلام) و مأمورانش آنان را دنبال کرده و بر آنان بانگ زدند و گفتند: ای اهل قافله! شما سارقید، [برادران یوسف] رو به‌سوی آن‌ها کردند و گفتند: «چه چیز گم کرده‌اید»؟، گفتند: «جام مخصوص پادشاه را! و هرکس آن را بیاورد، یک‌بارِ شتر [غلّه] به او داده می‌شود؛ و من ضامن این [پاداش] هستم». گفتند: «به خدا سوگند شما می‌دانید ما نیامده‌ایم که در این سرزمین فساد کنیم؛ و ما هیچ‌گاه دزد نبوده‌ایم»! آن‌ها گفتند: «اگر دروغگو باشید، کیفرش چیست»؟ گفتند: «هرکس [آن جام] در بارِ او پیدا شود، خودش کیفر آن خواهد بود. ( یوسف/۷۵۷۰ ) گفت: دراین‌هنگام، [یوسف] قبل از بارِ برادرش، به کاوش بارهای آن‌ها [سایر برادرانش] پرداخت؛ سپس آن را از بارِ برادرش (بنیامین) بیرون آورد، گفتند: اگر او دزدی کرده، برادرش نیز پیش از این دزدی‌کرده بود. ( یوسف/۷۷۷۶ ) یوسف (علیه السلام) به آنان گفت: «از سرزمین ما بیرون روید». گفتند: «ای عزیز! او پدر بسیار پیری دارد [که طاقت دوری او را ندارد]. ( یوسف/۷۸ ) و از ما پیمان‌الهی گرفته که او را نزد پدر برگردانیم یکی از ما را به‌جای او بگیر؛ اگر این رفتار را با ما انجام دهی، ما تو را از نیکوکاران می‌بینیم. ( یوسف/۷۸ ). گفت: معاذ اللَّه که جز آن کس را که کالای خویش نزد او یافته‌ایم بگیریم. ( یوسف/۷۹ ) برادر بزرگ گفت: تا زمانی‌که پدرم به من اجازه نداده و یا خداوند، درباره‌ی من دستور و حکمی صادر نکند، من این مکان را ترک نخواهم کرد. برادران یوسف (علیه السلام) راه خود را پی گرفته و بر یعقوب (علیه السلام) وارد شدند. یعقوب (علیه السلام) از پسرانش پرسید: «پس بنیامین کجاست»؟ گفتند: «بنیامین، پیمانه‌ی شاهی را دزدید و پادشاه هم او را به خاطر دزدی پیمانه گروگان گرفت و هم اکنون نزد پادشاه زندانی است، پدر! اگر به ما اعتمادی نداری، از مردم آنجا و یا قافله‌ای که در آن بودیم، سؤال کن تا تو را به حقیقت ماجرا آگاه سازند». یعقوب (علیه السلام) استرجاع؛ إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ ( بقره/۱۵۶ ) را گفت و گریه کرد و اندوهش افزوده شد، به‌طوری‌که پشتش خمیده گشت.
Imam Sadiq (peace be upon him): When Yaqub (peace be upon him) lost Yusuf (peace be upon him), his grief and sorrow at the separation from Yusuf (peace be upon him) gradually increased, and he wept so much that his eyes turned white with sorrow, and he was afflicted with poverty and hardship. Yaqub (peace be upon him) used to procure provisions and wheat from Egypt for his family twice a year — once in the summer season and once in the winter season. Yaqub (peace be upon him) sent some of his sons to Egypt with a small quantity of goods, along with a caravan that was setting out, and this was at the time when al-Aziz of Egypt had entrusted the governance to Yusuf (peace be upon him). When the brothers came in upon Yusuf (peace be upon him), Yusuf (peace be upon him) recognized them, but they did not recognize Yusuf (peace be upon him) because of the majesty and splendour of his rule and sovereignty. Yusuf (peace be upon him) said to the brothers: "Hurry and hand over your goods before your companions." And he said to his officials: "Prepare the loads of these people as quickly as possible, and when your work with them is finished, place the goods they have brought back among their packs, and do not let them notice this matter." And the officials of Yusuf (peace be upon him) did so. Then Yusuf (peace be upon him) said to the brothers: "I have been informed that you have two half-brothers — tell me, what has become of them?" They said: "As for the elder, the wolf ate him; and as for the younger, we have left him with his father, who loves him dearly and does not send him with anyone and treats him with great tenderness." Yusuf (peace be upon him) said: "I would like that, next time you come to Egypt to fetch provisions, you bring him with you. فَإِنْ لَمْ تَأْتُونِی بِهِ فَلا کَیْلَ لَکُمْ عِنْدِی وَ لا تَقْرَبُونِ [If you do not bring him to me, then there shall be no measure for you with me, nor shall you come near me]." They said: قالُوا سَنُراوِدُ عَنْهُ أَباهُ وَ إِنَّا لَفاعِلُونَ [We shall speak with his father about him, and indeed we shall do it]. (Yusuf/61) When they returned to Yaqub (peace be upon him) and opened their goods, they realized that the goods they had taken to Egypt to buy provisions had been placed back among their packs. They said: "Father! What more do we want?! هذِهِ بِضاعَتُنا قَدْ رُدَّتْ إِلَیْنا [This is our capital, it has been returned to us]! (Yusuf/65) And we have been given a load that is more than a camel's load. So send our brother with us, that we may receive our share [of grain], and indeed we shall guard him!" He said: "هَلْ آمَنُکُمْ عَلَیْهِ إِلَّا کَما أَمِنْتُکُمْ عَلی أَخِیهِ مِنْ قَبْلُ [Shall I trust you with him except as I trusted you with his brother (Yusuf) before?] (Yusuf/63-64)". And six months later, when they were in need of procuring provisions, Yaqub (peace be upon him) sent them, along with a small amount of goods, on their way to Egypt, and this time he sent Binyamin with them as well, and took from them a covenant by Allah that they would bring Binyamin back, unless none of them returned. The sons of Yaqub (peace be upon him) set out for Egypt with the caravan and went in upon Yusuf (peace be upon him). Yusuf (peace be upon him) asked: "Has Ibn Yamil [Binyamin] accompanied you?" They said: "Yes, he is now among the caravan." Yusuf (peace be upon him) said: "Bring him to me." The brothers brought Binyamin to Yusuf (peace be upon him) [who was in the royal palace]. Yusuf (peace be upon him) said: "Bring Binyamin in alone." The officials of Yusuf (peace be upon him) brought him alone into the presence of Yusuf (peace be upon him). Yusuf (peace be upon him) embraced Binyamin and wept, and said to him: "I am your brother Yusuf (peace be upon him)! Do not be distressed by what you see me doing with the brothers, and conceal what has passed between me and you, and do not grieve and do not fear." Then he brought Binyamin out to the brothers and ordered his officials to hand over the goods they had brought and to load and weigh their wheat as quickly as possible, and when the work with the wheat was finished, to conceal the measuring bowl in Binyamin's pack; and the officials of Yusuf (peace be upon him) did so. The brothers of Yusuf (peace be upon him) continued on their way with the caravan and departed, but Yusuf (peace be upon him) and his officials followed them and called out to them, saying: "O people of the caravan! أَیَّتُهَا الْعِیرُ إِنَّکُمْ لَسارِقُونَ [O you of the caravan, indeed you are thieves]." [The brothers of Yusuf] turned toward them and said: "ما ذا تَفْقِدُونَ [What have you lost]?" They said: "نَفْقِدُ صُواعَ الْمَلِکِ وَ لِمَنْ جاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِیرٍ وَ أَنَا بِهِ زَعِیمٌ [We are missing the king's drinking-cup, and whoever brings it shall have a camel-load (of grain); and I am guarantor of this reward]." They said: "تَاللهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ ما جِئْنا لِنُفْسِدَ فِی الْأَرْضِ وَ ما کُنَّا سارِقِینَ [By Allah, you know well that we did not come to spread corruption in this land, and we have never been thieves]!" They said: "فَما جَزاؤُهُ إِنْ کُنْتُمْ کاذِبِینَ [What then shall be its penalty if you are liars]?" They said: "جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِی رَحْلِهِ فَهُوَ جَزاؤُهُ [Its penalty is that the one in whose pack it is found, he himself shall be its penalty]." (Yusuf/70-75) He said: At that point, [Yusuf] began searching their packs before the pack of his brother; then he brought it out of the pack of his brother (Binyamin). They said: "إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ [If he has stolen, a brother of his stole before him]." (Yusuf/76-77) Yusuf (peace be upon him) said to them: "Leave our land." They said: "یا أَیُّهَا الْعَزِیزُ إِنَّ لَهُ أَباً شَیْخاً کَبِیراً [O al-Aziz! Indeed he has a very old father] [who cannot bear to be parted from him]. (Yusuf/78) And he has taken from us a covenant by Allah that we shall return him to his father. Take one of us in his place; if you do this with us, we see that you are of the doers of good. (Yusuf/78)." He said: "مَعاذَ اللهِ أَنْ نَأْخُذَ إِلَّا مَنْ وَجَدْنا مَتاعَنا عِنْدَهُ [Allah forbid that we should take anyone other than the one with whom we found our property]." (Yusuf/79) The elder brother said: "إِنِّی لَسْتُ أَبْرَحُ الْأَرْضَ حَتَّی یَأْذَنَ لِی أَبِی أَوْ یَحْکُمَ اللَّهُ لِی [I shall not leave this place until my father gives me leave or Allah issues a command and judgment concerning me]." The brothers of Yusuf (peace be upon him) resumed their journey and came in upon Yaqub (peace be upon him). Yaqub (peace be upon him) asked his sons: "So where is Binyamin?" They said: "Binyamin stole the royal measuring bowl, and the king seized him on account of the theft of the bowl, and he is now imprisoned with the king. Father! If you do not trust us, ask the people of that place, or the caravan we were in, so that they may inform you of the truth of the matter." Yaqub (peace be upon him) uttered the istirja — إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ [Indeed we belong to Allah, and indeed to Him we shall return] (Baqarah/156) — and wept, and his grief increased to such an extent that his back became bent.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને ગુમાવ્યા, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના વિરહમાં તેમનો ગમ અને દુ:ખ ધીરે ધીરે વધતો ગયો, અને તેઓ એટલું રડ્યા કે તેમની આંખો ગમથી સફેદ થઈ ગઈ અને તેઓ ગરીબી અને લાચારીમાં આવી પડ્યા. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) વર્ષમાં બે વાર પોતાના પરિવાર માટે મિસરથી ખોરાક અને ઘઉં લાવતા હતા; એક વાર ઉનાળાની ઋતુમાં અને બીજી વાર શિયાળાની ઋતુમાં. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના કેટલાક દીકરાઓને થોડા માલ સાથે એક કાફલા સાથે મિસર મોકલ્યા, અને આ તે સમય હતો જ્યારે મિસરના અઝીઝે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને શાસન સોંપ્યું હતું. જ્યારે ભાઈઓ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા, ત્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ઓળખી લીધા, પરંતુ તેઓ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને તેમની હકૂમત અને સલ્તનતના મહાનતા અને શાનને લીધે ઓળખી શક્યા નહીં. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ ભાઈઓને કહ્યું: "જલદી કરો, તમારો માલ તમારા સાથીઓ પહેલા આપી દો." અને પોતાના કર્મચારીઓને કહ્યું: "આ લોકોના ભાર શક્ય તેટલી જલદી તૈયાર કરો, અને જ્યારે તમારું કામ પૂરું થાય, ત્યારે તેમણે લાવેલા માલને તેમના ભારની અંદર મૂકી દો અને તેમને આ વાતની જાણ થવા ન દો." અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના કર્મચારીઓએ એમ જ કર્યું. પછી યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ ભાઈઓને કહ્યું: "મને ખબર પડી છે કે તમારા બે સાવકા ભાઈઓ છે, કહો, તેમનું શું થયું?" તેઓએ કહ્યું: "મોટા ભાઈને વરૂએ ખાઈ લીધો, અને નાના ભાઈને પિતા પાસે છોડી આવ્યા છીએ, જેઓ તેને ખૂબ પ્રેમ કરે છે અને તેને કોઈની સાથે મોકલતા નથી અને તેની સાથે ખૂબ કોમળ વર્તન કરે છે." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મને ગમશે કે તમે આગલી વાર જ્યારે ખોરાક લેવા મિસર આવો, ત્યારે તેને પણ સાથે લાવો. فَإِنْ لَمْ تَأْتُونِی بِهِ فَلا کَیْلَ لَکُمْ عِنْدِی وَ لا تَقْرَبُونِ [જો તમે તેને મારી પાસે નહીં લાવો, તો મારી પાસે તમારા માટે કોઈ માપ નથી અને તમે મારી પાસે ન આવજો]." તેઓએ કહ્યું: قالُوا سَنُراوِدُ عَنْهُ أَباهُ وَ إِنَّا لَفاعِلُونَ [અમે તેના પિતા સાથે તેના વિશે વાત કરીશું, અને ખરેખર અમે [આ કામ] કરીશું]. (યુસુફ/૬૧) જ્યારે તેઓ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પાસે પાછા ફર્યા અને પોતાનો માલ ખોલ્યો, ત્યારે તેમને ખબર પડી કે જે માલ તેઓ મિસર સામાન ખરીદવા લઈ ગયા હતા તે તેમના ભારોમાં પાછો મૂકી દેવામાં આવ્યો છે. તેઓએ કહ્યું: "પિતાજી! અમારે હવે શું જોઈએ?! هذِهِ بِضاعَتُنا قَدْ رُدَّتْ إِلَیْنا [આ અમારી મૂડી છે જે અમને પાછી આપવામાં આવી છે]! (યુસુફ/૬૫) અને અમને એવો ભાર આપવામાં આવ્યો છે જે ઊંટના ભાર કરતાં વધારે છે. તો અમારા ભાઈને અમારી સાથે મોકલો, જેથી અમે [અનાજમાંથી] હિસ્સો મેળવીએ, અને ખરેખર અમે તેની રક્ષા કરીશું!" તેમણે કહ્યું: "هَلْ آمَنُکُمْ عَلَیْهِ إِلَّا کَما أَمِنْتُکُمْ عَلی أَخِیهِ مِنْ قَبْلُ [શું હું તેના વિષે તમારો એટલો જ ભરોસો કરું જેટલો પહેલા તેના ભાઈ (યુસુફ) વિષે તમારો ભરોસો કર્યો હતો?] (યુસુફ/૬૩-૬૪)". અને છ મહિના પછી, જ્યારે તેમને ખોરાક લેવાની જરૂર પડી, ત્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને થોડા માલ સાથે મિસર મોકલ્યા, અને આ વખતે તેમની સાથે બિનયામીનને પણ મોકલ્યો, અને તેમની પાસેથી અલ્લાહનું વચન લીધું કે તેઓ બિનયામીનને પાછો લાવશે, સિવાય કે તેમાંથી કોઈ પણ પાછો ન આવે. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ના દીકરાઓ કાફલા સાથે મિસર ગયા અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે પહોંચ્યા. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ પૂછ્યું: "શું ઇબ્ને યામીલ [બિનયામીન] તમારી સાથે છે?" તેઓએ કહ્યું: "હા, તે અત્યારે કાફલા વચ્ચે છે." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "તેને મારી પાસે લાવો." ભાઈઓ બિનયામીનને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) [જેઓ શાહી મહેલમાં હતા] પાસે લાવ્યા. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "બિનયામીનને એકલો દાખલ કરો." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના કર્મચારીઓ તેને એકલો યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) સામે લાવ્યા. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ બિનયામીનને છાતીએ લગાવ્યો અને રડ્યા અને તેને કહ્યું: "હું તારો ભાઈ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) છું! ભાઈઓ સાથે મારા વર્તનથી ચિંતિત ન થા અને જે મારી અને તારી વચ્ચે થયું તેને ગુપ્ત રાખ અને દિલમાં ગમ ન લાવ અને ડર નહીં." પછી બિનયામીનને ભાઈઓ પાસે લઈ ગયા અને પોતાના કર્મચારીઓને હુકમ કર્યો કે તેઓએ લાવેલો માલ સોંપી દે અને શક્ય તેટલી જલદી તેમનો ઘઉં ભરીને તોળી લે, અને જ્યારે ઘઉંનું કામ પૂરું થાય, ત્યારે માપને બિનયામીનના ભારમાં છુપાવી દે; અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના કર્મચારીઓએ પણ એમ જ કર્યું. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓ કાફલા સાથે પોતાનો રસ્તો ચાલુ રાખ્યો અને ચાલ્યા ગયા, પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના કર્મચારીઓએ તેમનો પીછો કર્યો અને તેમને પુકારીને કહ્યું: "ઓ કાફલા વાળા! أَیَّتُهَا الْعِیرُ إِنَّکُمْ لَسارِقُونَ [ઓ કાફલા વાળા, ખરેખર તમે ચોર છો]." [યુસુફના ભાઈઓ] તેમની તરફ ફર્યા અને કહ્યું: "ما ذا تَفْقِدُونَ [તમે શું ગુમાવ્યું છે]?" તેઓએ કહ્યું: "نَفْقِدُ صُواعَ الْمَلِکِ وَ لِمَنْ جاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِیرٍ وَ أَنَا بِهِ زَعِیمٌ [અમે બાદશાહનું ખાસ પ્યાલું ગુમાવ્યું છે, અને જે તેને લાવશે તેને ઊંટનો એક ભાર [અનાજ] આપવામાં આવશે; અને હું આ [ઈનામ]નો જામીન છું]." તેઓએ કહ્યું: "تَاللهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ ما جِئْنا لِنُفْسِدَ فِی الْأَرْضِ وَ ما کُنَّا سارِقِینَ [અલ્લાહની કસમ, તમે જાણો છો કે અમે આ ધરતી પર ફસાદ ફેલાવવા આવ્યા નથી, અને અમે ક્યારેય ચોર રહ્યા નથી]!" તેઓએ કહ્યું: "فَما جَزاؤُهُ إِنْ کُنْتُمْ کاذِبِینَ [જો તમે જૂઠા હો તો તેની સજા શું છે]?" તેઓએ કહ્યું: "جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِی رَحْلِهِ فَهُوَ جَزاؤُهُ [તેની સજા એ છે કે જેના ભારમાં [તે પ્યાલું] મળી આવે, તે પોતે તેની સજા છે]." (યુસુફ/૭૦-૭૫) તેમણે કહ્યું: તે વખતે, [યુસુફે] પોતાના ભાઈના ભાર પહેલા બીજા ભાઈઓના ભારોને તપાસવાનું શરૂ કર્યું; પછી તેને પોતાના ભાઈ (બિનયામીન)ના ભારમાંથી બહાર કાઢ્યું. તેઓએ કહ્યું: "إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ [જો તેણે ચોરી કરી છે, તો તેના ભાઈએ પણ પહેલા ચોરી કરી હતી]." (યુસુફ/૭૬-૭૭) યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "અમારી ધરતીથી નીકળી જાઓ." તેઓએ કહ્યું: "یا أَیُّهَا الْعَزِیزُ إِنَّ لَهُ أَباً شَیْخاً کَبِیراً [ઓ અઝીઝ! ખરેખર તેના પિતા ખૂબ વૃદ્ધ છે] [જેમને તેની જુદાઈ સહન થતી નથી]. (યુસુફ/૭૮) અને તેમણે અમારી પાસેથી અલ્લાહનું વચન લીધું છે કે અમે તેને પિતા પાસે પાછો પહોંચાડીશું. અમારામાંથી કોઈ એકને તેની જગ્યાએ લઈ લો; જો તમે અમારી સાથે આ વર્તન કરો, તો અમે તમને નિકોકારોમાંથી જોઈએ છીએ. (યુસુફ/૭૮)." તેમણે કહ્યું: "مَعاذَ اللهِ أَنْ نَأْخُذَ إِلَّا مَنْ وَجَدْنا مَتاعَنا عِنْدَهُ [અલ્લાહની પનાહ, કે અમે તેને છોડીને કોઈ બીજાને લઈએ જેની પાસેથી અમે અમારો માલ મળ્યો છે]." (યુસુફ/૭૯) મોટા ભાઈએ કહ્યું: "إِنِّی لَسْتُ أَبْرَحُ الْأَرْضَ حَتَّی یَأْذَنَ لِی أَبِی أَوْ یَحْکُمَ اللَّهُ لِی [જ્યાં સુધી મારા પિતા મને પરવાનગી ન આપે અથવા અલ્લાહ મારા વિષે કોઈ હુકમ અને ફેંસલો ન કરે, ત્યાં સુધી હું આ સ્થાન છોડીશ નહીં]." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓ પોતાનો રસ્તો પકડ્યો અને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના દીકરાઓને પૂછ્યું: "તો બિનયામીન ક્યાં છે?" તેઓએ કહ્યું: "બિનયામીને શાહી માપ ચોર્યું અને બાદશાહે તેને માપ ચોરી કરવાના કારણે પકડી લીધો અને હાલમાં તે બાદશાહ પાસે કેદ છે. પિતાજી! જો તમને અમારા પર ભરોસો ન હોય, તો ત્યાંના લોકોને અથવા જે કાફલામાં અમે હતા તેને પૂછો, જેથી તેઓ તમને ખરી હકીકતથી વાકેફ કરે." યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ ઇસ્તિરજા — إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ [ખરેખર અમે અલ્લાહના છીએ, અને ખરેખર અમે તેની જ તરફ પાછા ફરવાના છીએ] (બકરહ/૧૫૬) — કહ્યો અને રડ્યા અને તેમનો ગમ એટલો વધ્યો કે તેમની પીઠ ઝૂકી ગઈ.