سورة يوسف

Verse 77 of 111

12:77

قالُوا إِنْ يَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ فَأَسَرَّها يُوسُفُ في نَفْسِهِ وَ لَمْ يُبْدِها لَهُمْ قالَ أَنْتُمْ شَرٌّ مَكاناً وَ اللهُ أَعْلَمُ بِما تَصِفُونَ

[برادران] گفتند: «اگر او (بنيامين) سرقت كند، [جاى تعجّب نيست]؛ برادرش [يوسف] نيز قبل از او سرقت كرد»! يوسف [سخت ناراحت شد، و] اين [ناراحتى] را در درون خود پنهان داشت، و براى آن‌ها آشكار نكرد؛ [همين اندازه] گفت: «شما از نظر منزلت [نزد من] از او بدتريد. و خدا از آنچه وصف مى‌كنيد، آگاه‌تر است».

They said: If he steal, a brother of his did indeed steal before; but Yusuf kept it secret in his heart and did not disclose it to them. He said: You are in an evil condition and Allah knows best what you state.

તેમણે કહ્યું કે, તેણે ચોરી કરી છે. તેના ભાઇએ પણ અગાઉ ચોરી કરી હતી (યુસુફને ગુસ્સો આવ્યો) પરંતુ યુસુફે (ગુસ્સાને) પોતાના મનમાં છુપાવી રાખ્યો અને તે તેમના પર જાહેર કર્યો નહિ. તેણે કહ્યું કે તમે (આના કરતા) ખરાબ માણસો છો અને તમે જે બયાન કરો છો તે અલ્લાહ સારી રીતે જાણે છે.

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

کَانَتِ الْحُکُومَهًُْ فِی بَنِی‌إِسْرَائِیلَ إِذَا سَرَقَ أَحَدٌ شَیْئاً اسْتُرِقَّ بِهِ وَ کَانَ یُوسُفُ (علیه السلام) عِنْدَ عَمَّتِهِ وَ هُوَ صَغِیرٌ وَ کَانَتْ تُحِبُّهُ وَ کَانَتْ لِإِسْحَاقَ (علیه السلام) مِنْطَقَهًٌْ أَلْبَسَهَا یَعْقُوبَ (علیه السلام) وَ کَانَتْ عِنْدَ أُخْتِهِ وَ إِنَّ یَعْقُوبَ (علیه السلام) طَلَبَ یُوسُفَ (علیه السلام) لِیَأْخُذَهُ مِنْ عَمَّتِهِ فَاغْتَمَّتْ لِذَلِکَ وَ قَالَتْ دَعْهُ حَتَّی أُرْسِلَهُ إِلَیْکَ وَ أَخَذَتِ الْمِنْطَقَهًَْ وَ شَدَّتْ بِهَا وَسْطَهُ تَحْتَ الثِّیَابِ فَلَمَّا أَتَی یُوسُفُ (علیه السلام) أَبَاهُ جَاءَتْ وَ قَالَتْ قَدْ سُرِقَتِ الْمِنْطَقَهًُْ فَفَتَّشَتْهُ فَوَجَدَتْهَا مَعَهُ فِی وَسْطِهِ فَلِذَلِکَ قَالَتْ إِخْوَهًُْ یُوسُفَ (علیه السلام) لَمَّا حَبَسَ یُوسُفُ (علیه السلام) أَخَاهُ حَیْثُ جَعَلَ الصَّاعَ فِی وِعَاءِ أَخِیهِ فَقَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) مَا جَزَاءُ مَنْ وُجِدَ فِی رَحْلِهِ قَالُوا هُوَ جَزَاؤُهُ السُّنَّهًُْ الَّتِی تَجْرِی فِیهِمْ فَلِذَلِکَ قَالَ إِخْوَهًُْ یُوسُفَ (علیه السلام) إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ فَأَسَرَّها یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِها لَهُمْ.

امام کاظم (علیه السلام)- در دوران حکومت بنی‌اسرائیل، اگر کسی چیزی را می‌دزدید، خود دزد به عنوان برده به‌جای شیء دزدیده‌شده نگه داشته می‌شد. یوسف (علیه السلام) در دوران خردسالی نزد عمّه‌اش بود و عمّه، او را دوست می‌داشت. اسحاق (علیه السلام)، کمربندی داشت که یعقوب (علیه السلام) آن را می‌پوشید و آن کمربند نزد خواهرش (عمّه‌ی یوسف) نگهداری می‌شد. یعقوب (علیه السلام) کسی را نزد خواهرش فرستاد تا یوسف (علیه السلام) را از نزد عمّه‌اش بیاورد. عمّه‌ی یوسف (علیه السلام) از این بابت اندوهگین شد و گفت: «بگذار نزد من بماند، بعداً خودم او را نزد شما می‌فرستم». عمّه وقتی خواست یوسف (علیه السلام) را نزد یعقوب (علیه السلام) بفرستد، کمربند را برداشت و به کمر یوسف (علیه السلام) بست و آن را زیر لباس قرار داد. وقتی یوسف (علیه السلام)، نزد پدر بازگشت، عمّه گفت که کمربند دزدیده شده است. و یوسف (علیه السلام) را تفتیش نمود و کمربند را در کمر او یافت. به‌همین‌خاطر است که وقتی یوسف (علیه السلام)، پیمانه را در بار بنیامین گذاشت و پرسید که: «کیفر کسی که پیمانه، نزد او پیدا شود چیست»؟ برادران گفتند: «خود دزد، کیفر دزدی خویش است و باید سنّتی که در میان بنی‌اسرائیل، حاکم بوده است، درباره‌ی این دزد نیز اعمال شود. یوسف (علیه السلام)، پیش از آنکه بار بنیامین را بگردد، به سراغ بار برادران رفت، ولی سرانجام، آن را از بار برادرش بیرون آورد. از همین روست که برادران یوسف (علیه السلام) گفتند: إِن یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَّهُ مِن قَبْلُ منظورشان دزدیدن کمربند بود. فَأَسَرَّهَا یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِهَا لَهُمْ.

Imam Kazim (peace be upon him): In the period of the rule of the Children of Israel, if someone stole something, the thief himself would be kept as a slave in place of the stolen item. Yusuf (peace be upon him), in his childhood, was with his aunt, and his aunt loved him. Ishaq (peace be upon him) had a belt which Yaqub (peace be upon him) used to wear, and that belt was kept with his sister (the aunt of Yusuf). Yaqub (peace be upon him) sent someone to his sister to bring Yusuf (peace be upon him) from his aunt. The aunt of Yusuf (peace be upon him) became grieved by this and said: "Let him stay with me; I will send him to you myself later." When the aunt wanted to send Yusuf (peace be upon him) to Yaqub (peace be upon him), she took the belt and tied it around the waist of Yusuf (peace be upon him) and placed it under his garment. When Yusuf (peace be upon him) returned to his father, the aunt said that the belt had been stolen. And she searched Yusuf (peace be upon him) and found the belt on his waist. It is for this reason that when Yusuf (peace be upon him) placed the measuring cup in Binyamin's baggage and asked: "What is the punishment of the one with whom the cup is found?", the brothers said: "The thief himself is the punishment for his theft, and the custom that has been in force among the Children of Israel must also be applied concerning this thief." Yusuf (peace be upon him), before searching Binyamin's baggage, went to the baggage of the brothers, but in the end he brought it out of his brother's baggage. It is for this reason that the brothers of Yusuf (peace be upon him) said: إِن یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَّهُ مِن قَبْلُ [If he steals, a brother of his did indeed steal before] — they meant the stealing of the belt. فَأَسَرَّهَا یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِهَا لَهُمْ [But Yusuf kept it secret in his heart and did not disclose it to them].

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): બની ઇસ્રાઈલની હકૂમતના જમાનામાં, જો કોઈ કંઈક ચોરી કરતું, તો ચોરાયેલી વસ્તુના બદલામાં ચોર પોતે ગુલામ તરીકે રાખવામાં આવતો. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) બાળપણમાં તેમની ફોઈ પાસે હતા, અને ફોઈ તેમને ખૂબ પ્રેમ કરતા હતા. ઇસહાક (અલયહિસ્સલામ) પાસે એક કમરબંધ હતો જેને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પહેરતા હતા, અને તે કમરબંધ તેમની બહેન (યુસુફની ફોઈ) પાસે રાખવામાં આવ્યો હતો. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાની બહેન પાસે કોઈને મોકલ્યું જેથી યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને ફોઈ પાસેથી લાવે. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ફોઈ આના કારણે દુઃખી થયા અને કહ્યું: "તેમને મારી પાસે રહેવા દો, પછી હું પોતે તેમને તમારી પાસે મોકલી દઈશ." જ્યારે ફોઈએ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પાસે મોકલવા ઈચ્છ્યું, ત્યારે તેમણે કમરબંધ લીધો અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની કમરે બાંધ્યો અને તેને કપડાં નીચે રાખ્યો. જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પિતા પાસે પાછા ફર્યા, ત્યારે ફોઈએ કહ્યું કે કમરબંધ ચોરાઈ ગયો છે. અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની તપાસ કરવામાં આવી અને કમરબંધ તેમની કમર પર મળ્યો. આ કારણથી જ જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પ્યાલો બિન્યામીનના સામાનમાં મૂક્યો અને પૂછ્યું: "જેની પાસેથી પ્યાલો મળે તેની સજા શું છે?", ભાઈઓએ કહ્યું: "ચોર પોતે જ તેની ચોરીની સજા છે, અને બની ઇસ્રાઈલ વચ્ચે જે સુન્નત [રીતિ] પ્રચલિત હતી, તે આ ચોર પર પણ લાગુ કરવી જોઈએ." યુસુફ (અલયહિસ્સલામ), બિન્યામીનનો સામાન તપાસતાં પહેલાં, ભાઈઓના સામાન પાસે ગયા, પણ અંતે તેને પોતાના ભાઈના સામાનમાંથી બહાર કાઢ્યો. આથી જ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓએ કહ્યું: إِن یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَّهُ مِن قَبْلُ [જો તે ચોરી કરે તો તેના પહેલાં તેના ભાઈએ પણ ચોરી કરી હતી] — તેમનો હેતુ કમરબંધની ચોરીનો હતો. فَأَسَرَّهَا یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِهَا لَهُمْ [પણ યુસુફે તેને પોતાના દિલમાં છુપાવી રાખ્યું અને તેમની સામે પ્રગટ ન કર્યું].

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

کَانَتْ لِإِسْحَاقَ النَّبِیِّ (علیه السلام) مِنْطَقَهًٌْ تَتَوَارَثُهَا الْأَنْبِیَاءُ الْأَکَابِرُ وَ کَانَتْ عِنْدَ عَمَّهًِْ یُوسُفَ (علیه السلام) وَ کَانَ یُوسُفُ (علیه السلام) عِنْدَهَا وَ کَانَتْ تُحِبُّهُ فَبَعَثَ إِلَیْهَا أَبُوهُ ابْعَثِیهِ إِلَیَّ وَ أَرُدُّهُ إِلَیْکَ فَبَعَثَتْ إِلَیْهِ دَعْهُ عِنْدِیَ اللَّیْلَهًَْ أَشُمَّهُ ثُمَّ أُرْسِلَهُ إِلَیْکَ غَدَاهًًْ قَالَ فَلَمَّا أَصْبَحَتْ أَخَذَتِ الْمِنْطَقَهًَْ فَشَدَّتْهَا فِی وَسَطِهِ تَحْتَ الثِّیَابِ وَ بَعَثَتْ بِهِ إِلَی أَبِیهِ فَلَمَّا خَرَجَ مِنْ عِنْدِهَا طَلَبَتِ الْمِنْطَقَهًَْ فَوَجَدَتْ عَلَیْهِ وَ کَانَ إِذَا سَرَقَ أَحَدٌ فِی ذَلِکَ الزَّمَانِ دُفِعَ إِلَی صَاحِبِ السَّرِقَهًِْ فَکَانَ عَبْدَهُ.

امام رضا (علیه السلام)- اسحاق پیامبر (علیه السلام)، کمربندی داشت که از پیامبران و بزرگان به او ارث رسیده بود. آن کمربند را عمّه‌ی یوسف (علیه السلام) نزد خود نگه می‌داشت. روزی، یوسف (علیه السلام) نزد عمّه‌اش که یوسف (علیه السلام) را بسیار دوست می‌داشت رفته بود و یعقوب (علیه السلام) کسی را به‌دنبال یوسف (علیه السلام) فرستاد که: یوسف (علیه السلام) را نزد پدرش برگردان، دوباره او را نزد تو می‌فرستم. عمّه‌ی یوسف (علیه السلام) به یعقوب (علیه السلام) پیغام داد که بگذار امشب، یوسف (علیه السلام) پیش من بماند؛ دوست دارم او را ببویم و فردا صبح، او را نزد تو می‌فرستم. صبح روز بعد، عمّه‌ی یوسف (علیه السلام) کمربند را برداشته و به کمر یوسف (علیه السلام) بست و روی آن نیز پیراهنی بر تن یوسف (علیه السلام) پوشانید و یوسف (علیه السلام) را نزد پدرش فرستاد، سپس گفت: کمربندش به سرقت رفته است. دیدند، کمربند بر تن یوسف (علیه السلام) است؛ و در آن زمان رسم چنین بود که هروقت کسی چیزی می‌دزدید، آن شخص به‌عنوان گروگان به صاحب شیء مسروقه داده می‌شد. بنابراین عمّه، یوسف (علیه السلام) را گرفت و نزد خود نگه داشت.

Imam al-Rida (peace be upon him): Ishaq the Prophet (peace be upon him) had a belt which had come to him as inheritance from the prophets and elders. The aunt of Yusuf (peace be upon him) kept that belt with her. One day, Yusuf (peace be upon him) had gone to his aunt, who loved Yusuf (peace be upon him) very much, and Yaqub (peace be upon him) sent someone after Yusuf (peace be upon him) saying: return Yusuf (peace be upon him) to his father, I will send him to you again. The aunt of Yusuf (peace be upon him) sent a message to Yaqub (peace be upon him) saying: let Yusuf (peace be upon him) stay with me tonight; I would like to smell him, and tomorrow morning I will send him to you. The next morning, the aunt of Yusuf (peace be upon him) took the belt and tied it around the waist of Yusuf (peace be upon him), and over it she also clothed Yusuf (peace be upon him) with a garment, and sent Yusuf (peace be upon him) to his father, then said: his belt has been stolen. They saw that the belt was on Yusuf (peace be upon him); and in that time the custom was such that whenever someone stole something, that person was given as a pledge to the owner of the stolen item. Therefore the aunt took Yusuf (peace be upon him) and kept him with her.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ઇસહાક પયગંબર (અલયહિસ્સલામ) પાસે એક કમરબંધ હતો જે તેમને પયગંબરો અને વડીલો પાસેથી વારસામાં મળ્યો હતો. તે કમરબંધને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ફોઈ પોતાની પાસે રાખતા હતા. એક દિવસ, યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના ફોઈ પાસે ગયા હતા, જે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને ખૂબ પ્રેમ કરતા હતા, અને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) એ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ની પાછળ કોઈને મોકલ્યું કે: યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને પિતા પાસે પાછા મોકલો, ફરી તેમને તમારી પાસે મોકલી દઈશ. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ફોઈએ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને સંદેશો મોકલ્યો કે આજ રાત યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને મારી પાસે રહેવા દો; મને તેમને સૂંઘવાની ઈચ્છા છે અને કાલે સવારે તેમને તમારી પાસે મોકલી દઈશ. બીજા દિવસે સવારે, યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ફોઈએ કમરબંધ લઈને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની કમરે બાંધ્યો અને તેની ઉપર યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને પિરાહન [કપડું] પણ પહેરાવ્યું અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને તેમના પિતા પાસે મોકલ્યા, પછી કહ્યું: તેમનો કમરબંધ ચોરાઈ ગયો છે. જોયું તો કમરબંધ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના શરીર પર હતો; અને તે સમયમાં રિવાજ એવો હતો કે જ્યારે પણ કોઈ કંઈ ચોરી કરતું, તો તે વ્યક્તિને ચોરાયેલી વસ્તુના માલિકને ગિરવે તરીકે આપી દેવામાં આવતો. તેથી ફોઈએ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને લીધા અને પોતાની પાસે રાખ્યા.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَلَمَّا أُخْرِجَ لِیُوسُفَ (علیه السلام) الصَّاعُ مِنْ رَحْلِ أَخِیهِ قَالَ إِخْوَتُهُ إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ یَعْنُونَ بِهِ یُوسُفَ (علیه السلام) فَتَغَافَلَ یُوسُفُ (علیه السلام) عَنْهُمْ وَ هُوَ قَوْلُهُ فَأَسَرَّها یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِها لَهُمْ قالَ أَنْتُمْ شَرٌّ مَکاناً وَ اللهُ أَعْلَمُ بِما تَصِفُونَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- زمانی‌که یوسف (علیه السلام) پیمانه را از بار بنیامین خارج کرد، برادران گفتند: «اگر او سرقت کرده است عجیب نیست، چون برادر او نیز دزد بود». و منظورشان حضرت یوسف (علیه السلام) بود، امّا یوسف پنهان نمود ، همچنان‌که خدای متعال می‌فرماید: فَأَسَرَّها یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِها لَهُمْ قالَ أَنْتُمْ شَرٌّ مَکاناً وَ الله أَعْلَمُ بِما تَصِفُونَ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When Yusuf (peace be upon him) took the measuring cup out of Binyamin's baggage, the brothers said: "If he has stolen, it is not strange, for his brother too was a thief." And their meaning was Yusuf (peace be upon him), but Yusuf concealed it, just as Allah the Exalted says: فَأَسَرَّها یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِها لَهُمْ قالَ أَنْتُمْ شَرٌّ مَکاناً وَ اللهُ أَعْلَمُ بِما تَصِفُونَ [But Yusuf kept it secret in his heart and did not disclose it to them. He said: You are in an evil condition and Allah knows best what you state].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પ્યાલો બિન્યામીનના સામાનમાંથી કાઢ્યો, ત્યારે ભાઈઓએ કહ્યું: "જો તેમણે ચોરી કરી છે તો કંઈ અજુગતું નથી, કારણ કે તેમનો ભાઈ પણ ચોર હતો." અને તેમનો હેતુ હઝરત યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) હતો, પરંતુ યુસુફે તેને છુપાવ્યું, જેમ કે અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: فَأَسَرَّها یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ وَ لَمْ یُبْدِها لَهُمْ قالَ أَنْتُمْ شَرٌّ مَکاناً وَ اللهُ أَعْلَمُ بِما تَصِفُونَ [પણ યુસુફે તેને પોતાના દિલમાં છુપાવી રાખ્યું અને તેમની સામે પ્રગટ ન કર્યું. તેમણે કહ્યું: તમે વધુ ખરાબ સ્થિતિમાં છો અને જે તમે વર્ણવો છો તે અલ્લાહ સારી રીતે જાણે છે].

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْقَاسِمِ الْجَعْفَرِیِّ قَالَ: سُئِلَ أَبُو مُحَمَّدٍ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَی إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ وَ السَّائِلُ رَجُلٌ مِنْ قُمَّ وَ أَنَا حَاضِرٌ فَقَالَ (علیه السلام) مَا سَرَقَ یُوسُفُ إِنَّمَا کَانَ لِیَعْقُوبَ مِنْطَقَهًٌْ وَرِثَهَا مِنْ إِبْرَاهِیمَ وَ کَانَتْ تِلْکَ الْمِنْطَقَهًُْ لَا یَسْرِقُهَا أَحَدٌ إِلَّا اسْتُعْبِدَ فَکَانَ إِذَا سَرَقَهَا إِنْسَانٌ نَزَلَ جَبْرَائِیلُ فَأَخْبَرَهُ بِذَلِکَ فَأَخَذَ مِنْهُ وَ أُخِذَ عَبْداً وَ إِنَّ الْمِنْطَقَهًَْ کَانَتْ عِنْدَ سَارَهًَْ بِنْتِ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِیمَ وَ کَانَتْ سُمِّیَتْ أُمَّ إِسْحَاقَ وَ إِنَّ سَارَهًَْ أَحَبَّتْ یُوسُفَ وَ أَرَادَتْ أَنْ تَتَّخِذَهُ وَلَداً لَهَا وَ إِنَّهَا أَخَذَتِ الْمِنْطَقَهًَْ فَرَبَطَتْهَا عَلَی وَسْطِهِ ثُمَّ سَدَلَتْ عَلَیْهِ سِرْبَالَهُ وَ قَالَتْ لِیَعْقُوبَ إِنَّ الْمِنْطَقَهًَْ سُرِقَتْ فَأَتَاهُ جَبْرَائِیلُ فَقَالَ یَا یَعْقُوبُ إِنَّ الْمِنْطَقَهًَْ مَعَ یُوسُفَ وَ لَمْ یُخْبِرْهُ بِخَبَرِ مَا صَنَعَتْ سَارَهًُْ لِمَا أَرَادَ اللَّهُ فَقَامَ یَعْقُوبُ إِلَی یُوسُفَ فَفَتَّشَهُ وَ هُوَ یَوْمَئِذٍ غُلَامٌ یَافِعٌ وَ اسْتَخْرَجَ الْمِنْطَقَهًَْ فَقَالَتْ سَارَهًُْ بِنْتُ إِسْحَاقَ مَتَی سَرَقَهَا یُوسُفُ فَأَنَا أَحَقُّ بِهِ فَقَالَ لَهَا یَعْقُوبُ فَإِنَّهُ عَبْدُکِ عَلَی أَنْ لَا تَبِیعِیهِ وَ لَا تَهَبِیهِ قَالَتْ فَأَنَا أَقْبَلُهُ عَلَی أَنْ لَا تَأْخُذَهُ مِنِّی وَ أَنَا أُعْتِقُهُ السَّاعَهًَْ فَأَعْطَاهَا فَأَعْتَقَتْهُ فَلِذَلِکَ قَالَ إِخْوَهًُْ یُوسُفَ إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ قَالَ أَبُو هَاشِمٍ فَجَعَلْتُ أُجِیلُ هَذَا فِی نَفْسِی أُفَکِّرُ وَ أَتَعَجَّبُ مِنْ هَذَا الْأَمْرِ مَعَ قُرْبِ یَعْقُوبَ مِنْ یُوسُفَ وَ حُزْنِ یَعْقُوبَ عَلَیْهِ حَتَّی ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ وَ هُوَ کَظِیمٌ وَ الْمَسَافَهًُْ قَرِیبَهًٌْ فَأَقْبَلَ عَلَیَّ أَبُو مُحَمَّدٍ فَقَالَ یَا أَبَا هَاشِمٍ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِمَّا جَرَی فِی نَفْسِکَ مِنْ ذَلِکَ فَإِنَّ اللَّهَ لَوْ شَاءَ أَنْ یَرْفَعَ السَّنَامَ الْأَعْلَی بَیْنَ یَعْقُوبَ وَ یُوسُفَ حَتَّی کَانَا یَتَرَاءَانِ فَعَلَ وَ لَکِنْ لَهُ أَجَلٌ هُوَ بَالِغُهُ وَ مَعْلُومٌ یَنْتَهِی إِلَیْهِ مَا کَانَ مِنْ ذَلِکَ فَالْخِیَارُ مِنَ اللَّهِ لِأَوْلِیَائِه.

امام عسکری (علیه السلام)- داود بن قاسم جعفری می‌گوید: در حضور من مردی از اهالی قم از امام عسکری (علیه السلام) درباره تفسیر آیه إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ پرسید و حضرت پاسخ داد: «یوسف (علیه السلام) دزدی نکرد، بلکه یعقوب (علیه السلام) کمربندی داشت که آن را از ابراهیم (علیه السلام) به ارث برده بود. هرکس آن کمربند را می‌دزدید به بندگی گرفته می‌شد. وقتی کسی آن را می‌دزدید جبرئیل نازل می‌شد و یعقوب (علیه السلام) را از هویّت آن دزد آگاه می‌کرد. بدین سان کمربند از او گرفته و خود او به بندگی گرفته می‌شد. آن کمربند نزد ساره دختر اسحاق بن ابراهیم بود و ام اسحاق نام داشت. ساره یوسف (علیه السلام) را دوست می‌داشت و می‌خواست او را به فرزندی بگیرد. او کمربند را گرفت و به کمر یوسف (علیه السلام) بست. سپس پیراهنش را روی آن انداخت و به یعقوب (علیه السلام) گفت: «کمربند، دزدیده شده است». جبرئیل نزد یعقوب (علیه السلام) آمد و گفت: «ای یعقوب، کمربند همراه یوسف (علیه السلام) است». جبرئیل به دلیل مشیّت الهی یعقوب (علیه السلام) را از کار ساره آگاه نساخت. یعقوب (علیه السلام) برخاست و به سوی یوسف (علیه السلام) رفت و او را مورد بازرسی قرار داد. یوسف (علیه السلام) در آن زمان جوانک بالغی بود. یعقوب (علیه السلام) کمربند را بیرون آورد. ساره دختر اسحاق گفت: «یوسف کِی آن را دزدیده است؟ بنابراین من شایسته تر از دیگران به یوسف هستم». یعقوب (علیه السلام) به ساره گفت: «او به شرطی بنده توست که او را نفروشی یا نبخشی». ساره گفت: «من به شرطی او را می‌پذیرم که او را از من نگیری و من او را هم اکنون آزاد می‌کنم». یعقوب (علیه السلام) یوسف (علیه السلام) را به ساره داد و او یوسف (علیه السلام) را آزاد کرد. از این رو برادران یوسف (علیه السلام) گفتند: إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ» ابو هاشم می‌گوید: «من این مطلب را در ذهنم می‌چرخاندم و به آن می‌اندیشیدم و از این امر در شگفت بودم که چگونه یعقوب (علیه السلام) با این که نزدیک یوسف (علیه السلام) بود و میانشان فاصله اندکی بود برایش غمگین شد تا این که درحالی‌که خشم خود را فرو می‌برد چشمانش از غم و اندوه نابینا شد. امام عسکری (علیه السلام) به من رو کرد و فرمود: «ای ابو هاشم! به خدا پناه می‌بریم از آنچه در درون تو جریان دارد. اگر خدا می‌خواست که تپه را میان یعقوب و یوسف (علیها السلام) بر اندازد تا این که یکدیگر را ببینند چنین می‌کرد، اما خداوند در چنین مواردی زمان و مهلت مشخصی تعیین می‌کند که باید زمانش برسد؛ چرا که گزینش خداوند به اولیائش تعلق می‌گیرد».

Imam Askari (peace be upon him): Dawud ibn Qasim al-Ja'fari says: In my presence, a man from the people of Qum asked Imam Askari (peace be upon him) about the interpretation of the verse إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ [If he steals, a brother of his did indeed steal before]. The Imam replied: "Yusuf (peace be upon him) did not steal. Rather, Yaqub (peace be upon him) had a belt which he had inherited from Ibrahim (peace be upon him). Whoever stole that belt would be taken into bondage. Whenever anyone stole it, Jibra'il would descend and inform Yaqub (peace be upon him) of the identity of the thief. In this way, the belt would be taken back from him and he himself would be taken into bondage. That belt was with Sarah, the daughter of Ishaq ibn Ibrahim, and she was called Umm Ishaq. Sarah loved Yusuf (peace be upon him) and wanted to take him as her son. She took the belt and tied it around Yusuf's (peace be upon him) waist. Then she draped his shirt over it and said to Yaqub (peace be upon him): 'The belt has been stolen.' Jibra'il came to Yaqub (peace be upon him) and said: 'O Yaqub, the belt is with Yusuf (peace be upon him).' Jibra'il, by reason of the divine will, did not inform Yaqub (peace be upon him) of what Sarah had done. Yaqub (peace be upon him) arose and went to Yusuf (peace be upon him) and searched him. Yusuf (peace be upon him) was at that time a young adolescent boy. Yaqub (peace be upon him) brought out the belt. Sarah, the daughter of Ishaq, said: 'When did Yusuf steal it? Therefore I am more entitled to him than others.' Yaqub (peace be upon him) said to Sarah: 'He is your slave on the condition that you neither sell him nor give him away.' Sarah said: 'I accept him on the condition that you not take him from me, and I hereby free him this very moment.' Yaqub (peace be upon him) gave Yusuf (peace be upon him) to Sarah and she freed Yusuf (peace be upon him). For this reason, the brothers of Yusuf (peace be upon him) said: إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ [If he steals, a brother of his did indeed steal before]." Abu Hashim says: "I was turning this matter over in my mind and reflecting on it, and I was amazed at how Yaqub (peace be upon him), despite being close to Yusuf (peace be upon him) and the distance between them being small, grieved for him so that, while suppressing his anguish, his eyes went white from grief and sorrow. Imam Askari (peace be upon him) turned to me and said: 'O Abu Hashim! We seek refuge in Allah from what is passing through your mind. If Allah had wished to remove the highest peak between Yaqub and Yusuf (peace be upon them) so that they could see one another, He would have done so. But Allah appoints in such matters a fixed time and a set term that must be reached; for Allah's choosing is what pertains to His awliya.'"

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): દાવૂદ બિન કાસિમ જઅફરી કહે છે: મારી હાજરીમાં કુમના રહેવાસીઓમાંથી એક વ્યક્તિએ ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ને આ આયત إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ [જો તેણે ચોરી કરી છે તો તેના પહેલાં તેના ભાઈએ પણ ચોરી કરી હતી]ની તફસીર વિષે પૂછ્યું અને હઝરતે જવાબ આપ્યો: "યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ ચોરી કરી ન હતી, બલ્કે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પાસે એક કમરબંધ હતો જે તેમને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તરફથી વારસામાં મળ્યો હતો. જે કોઈ તે કમરબંધની ચોરી કરતું તેને ગુલામ બનાવી લેવામાં આવતું. જ્યારે કોઈ તેની ચોરી કરતું ત્યારે જિબ્રઈલ નાઝિલ થતા અને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને તે ચોરની ઓળખાણ કરાવતા. આ રીતે તે કમરબંધ તેની પાસેથી લઈ લેવામાં આવતો અને તે પોતે ગુલામી માં લેવાતો. તે કમરબંધ સારહ, ઇસ્હાક બિન ઇબ્રાહીમની દીકરી પાસે હતો અને તેનું નામ ઉમ્મે ઇસ્હાક હતું. સારહ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને ચાહતી હતી અને તેમને પોતાના પુત્ર તરીકે લેવા ઇચ્છતી હતી. તેણે કમરબંધ લીધો અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની કમરે બાંધી દીધો. પછી તેમનો પિરહન તેના ઉપર ઢાંકી દીધો અને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'કમરબંધ ચોરાઈ ગયો છે.' જિબ્રઈલ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: 'ઓ યાકૂબ, કમરબંધ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે છે.' જિબ્રઈલે ઇલાહી મશિય્યતના કારણે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને સારહના કામથી જાણ ન કરી. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) તરફ ગયા અને તેમની તપાસ કરી. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) તે સમયે એક બાલિગ યુવાન હતા. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ કમરબંધ બહાર કાઢ્યો. સારહ, ઇસ્હાકની દીકરીએ કહ્યું: 'યુસુફે ક્યારે તેની ચોરી કરી? તેથી હું બીજા કરતાં યુસુફની વધુ હકદાર છું.' યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ સારહને કહ્યું: 'તે તારો ગુલામ છે આ શરતે કે તું તેને વેચીશ નહીં કે ભેટમાં આપીશ નહીં.' સારહે કહ્યું: 'હું તેને આ શરતે સ્વીકારું છું કે તમે તેને મારી પાસેથી લેશો નહીં અને હું તેને હમણાં જ આઝાદ કરું છું.' યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને સારહને આપી દીધા અને તેણે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને આઝાદ કરી દીધા. આ કારણે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓએ કહ્યું: إِنْ یَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ [જો તેણે ચોરી કરી છે તો તેના પહેલાં તેના ભાઈએ પણ ચોરી કરી હતી]." અબૂ હાશિમ કહે છે: "હું આ વાતને મારા મનમાં ફેરવતો હતો અને તેના વિષે વિચારતો હતો અને આ વાત પર આશ્ચર્યચકિત હતો કે કેવી રીતે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની નજીક હોવા છતાં અને તેમની વચ્ચે થોડું જ અંતર હોવા છતાં તેમના માટે એટલા ગમગીન થયા કે પોતાના ગુસ્સાને પી જતાં ગમ અને દુ:ખના કારણે તેમની આંખો અંધ થઈ ગઈ. ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)એ મારી તરફ ફરીને કહ્યું: 'ઓ અબૂ હાશિમ! તારા મનમાં જે ચાલી રહ્યું છે તેનાથી અમે અલ્લાહની પનાહ માંગીએ છીએ. જો અલ્લાહ ઇચ્છતો કે યાકૂબ અને યુસુફ (અલયહિમસ્સલામ) વચ્ચેની ટેકરીને દૂર કરી દે જેથી તેઓ એકબીજાને જોઈ શકે તો તે એમ કરી શકતો હતો, પરંતુ અલ્લાહ આવા મામલાઓમાં એક નિશ્ચિત સમય અને મુદ્દત નક્કી કરે છે જેને પૂરી થવી પડે છે; કારણ કે અલ્લાહની પસંદગી તેના અવલિયાને લગતી હોય છે.'"