الْبَکَّاءُونَ خَمْسَهًٌْ آدَمُ وَ یَعْقُوبُ وَ یُوسُفُ (وَ فَاطِمَهًُْ (علیه السلام) بِنْتُ مُحَمَّدٍ وَ عَلِیُّبْنُالْحُسَیْنِ (علیه السلام) ... وَ أَمَّا یَعْقُوبُ فَبَکَی عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) حَتَّی ذَهَبَ بَصَرُهُ وَ حَتَّی قِیلَ لَهُ تَاللَّهِ تَفْتَؤُا تَذْکُرُ یُوسُفَ حَتَّی تَکُونَ حَرَضاً أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِینَ.
امام صادق (علیه السلام)- افرادی که زیاد گریه می‌کردند پنج‌نفر بودند: آدم، یعقوب، یوسف، فاطمه دختر حضرت محمّد و علیّ‌بن‌الحسین (حضرت یعقوب (علیه السلام) به‌قدری از فراق یوسف (علیه السلام) گریه نمود که چشمان خود را از دست داد و به او گفتند: تَالله تَفْتَؤُا تَذْکُرُ یُوسُفَ حَتَّی تَکُونَ حَرَضاً أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِینَ.
Imam Sadiq (peace be upon him): Those who wept much were five: Adam, Ya'qub, Yusuf, Fatima the daughter of Muhammad, and Ali ibn al-Husayn (Ya'qub (peace be upon him) wept so much over the separation of Yusuf (peace be upon him) that he lost his eyesight, and it was said to him: تَاللهِ تَفْتَؤُا تَذْکُرُ یُوسُفَ حَتَّی تَکُونَ حَرَضاً أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِینَ [By Allah, you will not cease to remember Yusuf until you are a prey to constant disease or until you are of those who perish]).
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે લોકો વધારે રડતા હતા તેઓ પાંચ વ્યક્તિ હતા: આદમ, યાકૂબ, યુસુફ, ફાતિમા હઝરત મુહમ્મદની પુત્રી, અને અલી બિન અલ-હુસૈન (હઝરત યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ફિરાકમાં એટલા રડ્યા કે તેમની આંખો ગુમાવી બેઠા અને તેમને કહેવામાં આવ્યું: تَاللهِ تَفْتَؤُا تَذْکُرُ یُوسُفَ حَتَّی تَکُونَ حَرَضاً أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِینَ [અલ્લાહની કસમ, તમે યુસુફને યાદ કરવાનું છોડશો નહીં ત્યાં સુધી કે તમે બીમારીથી ખતમ થઈ જાઓ અથવા હલાક થનારાઓમાંથી થઈ જાઓ]).