سورة يوسف

Verse 90 of 111

12:90

قالُوا أَ إِنَّكَ لَأَنْتَ يُوسُفُ قالَ أَنَا يُوسُفُ وَ هذا أَخي قَدْ مَنَّ اللهُ عَلَيْنا إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَ يَصْبِرْ فَإِنَّ اللهَ لا يُضيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنينَ

گفتند: «آيا تو همان يوسفى»؟! گفت: [آرى]، من يوسفم، و اين برادر من است؛ خداوند بر ما منّت گذارد؛ هرکس تقوا پيشه كند، و شكيبايى و استقامت نمايد، [سرانجام پيروز مى‌شود]؛ چراكه خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نمى‌كند».

They said: Are you indeed Yusuf? He said: I am Yusuf and this is my brother; Allah has indeed been gracious to us; surely he who guards (against evil) and is patient (is rewarded) for surely Allah does not waste the reward of those who do good.

તેઓએ કહ્યું શું ખરેખર તું જ યુસુફ છો? તેણે કહ્યું, હા, હું જ યુસુફ છું, અને આ મારો ભાઇ છે; ખરેજ અમારા પર અલ્લાહે અહેસાન કર્યો છે; બેશક જે કોઇ પરહેઝગારી ઇખ્તેયાર કરે અને સબ્ર કરે (તો તેને ઇનામ આપવામાં આવશે કારણ કે) અલ્લાહ નેક કાર્યો કરનારાઓનો બદલો નકામો જવા દેતો નથી.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ سَدِیرٍ الصَّیْرَفِیِّ قَال: سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ إِنَّ فِی صَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ شَبَهاً مِنْ یُوسُفَ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ کَأَنَّکَ تَذْکُرُهُ حَیَاتَهُ أَوْ غَیْبَتَهُ قَالَ فَقَالَ لِی وَ مَا یُنْکَرُ مِنْ ذَلِکَ هَذِهِ الْأُمَّهًُْ أَشْبَاهُ الْخَنَازِیرِ إِنَّ إِخْوَهًَْ یُوسُفَ (علیه السلام) کَانُوا أَسْبَاطاً أَوْلَادَ الْأَنْبِیَاءِ (تَاجَرُوا یُوسُفَ (علیه السلام) وَ بَایَعُوهُ وَ خَاطَبُوهُ وَ هُمْ إِخْوَتُهُ وَ هُوَ أَخُوهُمْ فَلَمْ یَعْرِفُوهُ حَتَّی قَالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هَذَا أَخِی فَمَا تُنْکِرُ هَذِهِ الْأُمَّهًُْ الْمَلْعُونَهًُْ أَنْ یَفْعَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِحُجَّتِهِ فِی وَقْتٍ مِنَ الْأَوْقَاتِ کَمَا فَعَلَ بِیُوسُفَ (علیه السلام) إِنَّ یُوسُفَ (علیه السلام) کَانَ إِلَیْهِ مُلْکُ مِصْرَ وَ کَانَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ وَالِدِهِ مَسِیرَهًُْ ثَمَانِیَهًَْ عَشَرَ یَوْماً فَلَوْ أَرَادَ أَنْ یُعْلِمَهُ لَقَدَرَ عَلَی ذَلِکَ لَقَدْ سَارَ یَعْقُوبُ (علیه السلام) وَ وُلْدُهُ عِنْدَ الْبِشَارَهًِْ تِسْعَهًَْ أَیَّامٍ مِنْ بَدْوِهِمْ إِلَی مِصْرَ فَمَا تُنْکِرُ هَذِهِ الْأُمَّهًُْ أَنْ یَفْعَلَ اللَّهُ جَلَّ وَ عَزَّ بِحُجَّتِهِ کَمَا فَعَلَ بِیُوسُفَ (علیه السلام) أَنْ یَمْشِیَ فِی أَسْوَاقِهِمْ وَ یَطَأَ بُسُطَهُمْ حَتَّی یَأْذَنَ اللَّهُ فِی ذَلِکَ لَهُ کَمَا أَذِنَ لِیُوسُفَ (علیه السلام) قَالُوا أَ إِنَّکَ لَأَنْتَ یُوسُفُ قالَ أَنَا یُوسُفُ.

امام صادق (علیه السلام)- سدیرصیرفی گوید: شنیدم امام صادق (علیه السلام) فرمود: «موضوع صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) به داستان یوسف (علیه السلام) شباهت دارد». عرض کردم: «مقصود شما حیات امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است یا دوران غیبت وی»؟ امام (علیه السلام) به من فرمود: «در این امّت، آنان‌که منکر آن شوند، خوک صفاتی بیش نیستند. برادران یوسف (علیه السلام) به او به‌عنوان کالایی تجاری نگریسته و با وی تجارت کردند و او را فروختند. بعدها او را دیده و با وی به گفت‌وگو پرداختند و او نیز با آنان سخن گفت. امّا برادران یوسف (علیه السلام)، او را نشناختند تا آنکه قَالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هَذَا أَخِی. چه بسا به خاطر افکاری که این امّت ملعون، نسبت به صاحب‌الامر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) دارند، خداوند تبارک‌وتعالی، با حجّت خویش، آن کند که با یوسف (عجل الله تعالی فرجه الشریف) کرد. یوسف (علیه السلام)، حکومت مصر را داشت و میان او و پدرش هیجده روز فاصله بود. اگر می‌خواست پدر را باخبر کند، قادر بود این کار را انجام دهد. یعقوب (علیه السلام) همراه با پسرانش از زمان بشارت تا رسیدن به مصر، نه روز در راه بودند. چرا این امّت نمی‌توانند بپذیرند که خداوند متعال می‌تواند همان کاری را با حجّت خویش بکند که با یوسف (علیه السلام) کرد؟ به این معنا که در بازارهایشان راه برود و به فرش‌های آنان گام نهد تا آنکه خداوند متعال، این اجازه را به او بدهد، همان‌طور که این اجازه را به یوسف (علیه السلام) داد. [و] آنان گفتند: أَإِنَّکَ لَأَنتَ یُوسُفُ قَالَ أَنَاْ یُوسُفُ.

Imam Sadiq (peace be upon him): Sadir al-Sayrafi says: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: "The matter of Sahib al-Zaman (may Allah hasten his noble relief) resembles the story of Yusuf (peace be upon him)." I said: "Do you mean the life of the Imam of the Age (may Allah hasten his noble relief) or the period of his occultation?" The Imam (peace be upon him) said to me: "Among this ummah, those who deny it are nothing but swine-like in nature. The brothers of Yusuf (peace be upon him) regarded him as trade merchandise and traded with him and sold him. Later they saw him and spoke with him, and he too spoke with them. But the brothers of Yusuf (peace be upon him) did not recognise him until قَالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هَذَا أَخِی [he said: I am Yusuf and this is my brother]. Perhaps, on account of the notions this cursed ummah holds concerning Sahib al-Amr (may Allah hasten his noble relief), Allah the Blessed and Exalted will do with His proof what He did with Yusuf (peace be upon him). Yusuf (peace be upon him) held the rule of Egypt, and between him and his father was a distance of eighteen days. If he had wished to inform his father, he was able to do so. Yaqub (peace be upon him), together with his sons, from the time of the good news until reaching Egypt, were nine days on the road. Why can this ummah not accept that Allah the Exalted can do with His proof the same as He did with Yusuf (peace be upon him)? Meaning that he walks in their markets and steps upon their carpets, until Allah the Exalted grants him this permission, just as He granted this permission to Yusuf (peace be upon him). [And] they said: أَإِنَّکَ لَأَنتَ یُوسُفُ قَالَ أَنَاْ یُوسُفُ [Are you indeed Yusuf? He said: I am Yusuf]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સદીર સયરફી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: "સાહિબુઝ્ ઝમાન (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્ શરીફ)નો વિષય યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની વાર્તા સાથે મળતો આવે છે." મેં અરજ કરી: "તમારો હેતુ ઇમામે અસ્ર (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્ શરીફ)નું જીવન છે કે તેમની ગૈબતનો સમય?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ મને ફરમાવ્યું: "આ ઉમ્મતમાં જેઓ તેનો ઇન્કાર કરે છે, તેઓ ડુક્કરના સ્વભાવ સિવાય કંઈ નથી. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓએ તેમને વ્યાપારી માલ તરીકે જોયા અને તેમની સાથે વ્યાપાર કર્યો અને તેમને વેચી દીધા. પછી તેમને જોઈને તેમની સાથે વાતચીત કરી અને તેમણે પણ તેમની સાથે વાત કરી. પરંતુ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઈઓએ તેમને ઓળખ્યા નહીં, જ્યાં સુધી કાલ અના યૂસુફો વ હાઝા અખી [તેમણે કહ્યું: હું યુસુફ છું અને આ મારો ભાઈ છે]. કદાચ આ મલઊન ઉમ્મત જે વિચારો સાહિબુલ અમ્ર (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્ શરીફ) વિશે રાખે છે તેના કારણે, અલ્લાહ તબારક વ તઆલા, પોતાની હુજ્જત સાથે તે જ કરશે જે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) સાથે કર્યું. યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પાસે મિસ્રની હકૂમત હતી અને તેમની અને તેમના પિતાની વચ્ચે અઢાર દિવસનું અંતર હતું. જો તેઓ પિતાને ખબર આપવા માંગત તો તેઓ આ કામ કરી શકતા હતા. યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના પુત્રો સાથે બશારતના સમયથી મિસ્ર પહોંચવા સુધી નવ દિવસ રસ્તામાં હતા. શા માટે આ ઉમ્મત સ્વીકારી શકતી નથી કે અલ્લાહ તઆલા પોતાની હુજ્જત સાથે તે જ કામ કરી શકે છે જે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) સાથે કર્યું? એ અર્થમાં કે તેઓ તેમના બજારોમાં ચાલે અને તેમની જાજમો પર પગ મૂકે, જ્યાં સુધી અલ્લાહ તઆલા તેમને આ ઇજાજત ન આપે, જેમ કે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ને આ ઇજાજત આપી. [અને] તેમણે કહ્યું: અઇન્નક લઅન્ત યૂસુફો કાલ અના યૂસુફ [શું ખરેખર તમે જ યુસુફ છો? તેમણે કહ્યું: હું યુસુફ છું]."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فی تحف العقول: دَخَلَ عَلَی الصَّادِقِ (علیه السلام) رَجُلٌ فَقَالَ لَهُ مِمَّنِ الرَّجُلُ فَقَالَ مِنْ مُحِبِّیکُمْ وَ مَوَالِیکُمْ ... فَقَالَ لَهُ جَعْفَرٌ (علیه السلام) إِنَّ لِمُحِبِّینَا فِی السِّرِّ وَ الْعَلَانِیَهًِْ عَلَامَاتٍ یُعْرَفُونَ بِهَا قَالَ الرَّجُلُ وَ مَا تِلْکَ الْعَلَامَاتُ قَالَ تِلْکَ خِلَالٌ أَوَّلُهَا أَنَّهُمْ عَرَفُوا التَّوْحِیدَ حَقَّ مَعْرِفَتِهِ وَ أَحْکَمُوا عِلْمَ تَوْحِیدِهِ وَ الْإِیمَانُ بَعْدَ ذَلِکَ بِمَا هُوَ وَ مَا صِفَتُهُ ثُمَّ عَلِمُوا حُدُودَ الْإِیمَانِ وَ حَقَائِقَهُ وَ شُرُوطَهُ وَ تَأْوِیلَهُ قَالَ سَدِیرٌ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) مَا سَمِعْتُکَ تَصِفُ الْإِیمَانَ بِهَذِهِ الصِّفَهًْ قَالَ نَعَمْ یَا سَدِیرُ لَیْسَ لِلسَّائِلِ أَنْ یَسْأَلَ عَنِ الْإِیمَانِ مَا هُوَ حَتَّی یَعْلَمَ الْإِیمَانَ بِمَنْ قَالَ سَدِیرٌ یَا ابْنَ‌رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) إِنْ رَأَیْتَ أَنْ تُفَسِّرَ مَا قُلْتَ قَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یَعْرِفُ اللَّهَ بِتَوَهُّمِ الْقُلُوبِ فَهُوَ مُشْرِکٌ وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یَعْرِفُ اللَّهَ بِالِاسْمِ دُونَ الْمَعْنَی فَقَدْ أَقَرَّ بِالطَّعْنِ لِأَنَّ الِاسْمَ مُحْدَثٌ وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یَعْبُدُ الِاسْمَ وَ الْمَعْنَی فَقَدْ جَعَلَ مَعَ اللَّهِ شَرِیکاً وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یَعْبُدُ الْمَعْنَی بِالصِّفَهًِْ لَا بِالْإِدْرَاکِ فَقَدْ أَحَالَ عَلَی غَائِبٍ وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یَعْبُدُ الصِّفَهًَْ وَ الْمَوْصُوفَ فَقَدْ أَبْطَلَ التَّوْحِیدَ لِأَنَّ الصِّفَهًَْ غَیْرُ الْمَوْصُوفِ وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یُضِیفُ الْمَوْصُوفَ إِلَی الصِّفَهًِْ فَقَدْ صَغَّرَ الْکَبِیرَ وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ قِیلَ لَهُ فَکَیْفَ سَبِیلُ التَّوْحِیدِ قَالَ بَابُ الْبَحْثِ مُمْکِنٌ وَ طَلَبُ الْمَخْرَجِ مَوْجُودٌ إِنَّ مَعْرِفَهًَْ عَیْنِ الشَّاهِدِ قَبْلَ صِفَتِهِ وَ مَعْرِفَهًَْ صِفَهًِْ الْغَائِبِ قَبْلَ عَیْنِهِ قِیلَ وَ کَیْفَ تُعْرَفُ عَیْنُ الشَّاهِدِ قَبْلَ صِفَتِهِ قَالَ تَعْرِفُهُ وَ تَعْلَمُ عِلْمَهُ وَ تَعْرِفُ نَفْسَکَ بِهِ وَ لَا تَعْرِفُ نَفْسَکَ بِنَفْسِکَ مِنْ نَفْسِکَ وَ تَعْلَمُ أَنَّ مَا فِیهِ لَهُ وَ بِهِ کَمَا قَالُوا لِیُوسُفَ (علیه السلام) إِنَّکَ لَأَنْتَ یُوسُفُ قالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هذا أَخِی فَعَرَفُوهُ بِهِ وَ لَمْ یَعْرِفُوهُ بِغَیْرِهِ وَ لَا أَثْبَتُوهُ مِنْ أَنْفُسِهِمْ بِتَوَهُّمِ الْقُلُوبِ أَ مَا تَرَی اللَّهَ یَقُولُ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَها یَقُولُ لَیْسَ لَکُمْ أَنْ تَنْصِبُوا إِمَاماً مِنْ قِبَلِ أَنْفُسِکُمْ تُسَمُّونَهُ مُحِقّاً بِهَوَی أَنْفُسِکُمْ وَ إِرَادَتِکُمْ ثُمَّ قَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) ثَلَاثَهًٌْ لا یُکَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا یَنْظُرُ إِلَیْهِمْ یَوْمَ الْقِیامَهًِْ وَ لایُزَکِّیهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ مَنْ أَنْبَتَ شَجَرَهًًْ لَمْ یُنْبِتْهُ اللَّهُ یَعْنِی مَنْ نَصَبَ إِمَاماً لَمْ یَنْصِبْهُ اللَّهُ أَوْ جَحَدَ مَنْ نَصَبَهُ اللَّهُ وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّ لِهَذَیْنِ سَهْماً فِی الْإِسْلَامِ وَ قَدْ قَالَ اللَّهُ وَ رَبُّکَ یَخْلُقُ ما یَشاءُ وَ یَخْتارُ ما کانَ لَهُمُ الْخِیَرَةُ.

امام صادق (علیه السلام)- مردی بر حضرت صادق (علیه السلام) وارد شد. حضرت فرمود: «این مرد از کدام دسته است»؟ عرض کرد: «از دوستان و وابستگان شما». ... حضرت فرمود: «چنین مردمی نشانه‌هایی دارند که بدان شناخته شوند.» آن مرد پرسید: «چیست آن نشانه‌ها؟» فرمود: «آن نشانه‌ها، صفات برجسته‌ای است که اوّل آنها این است که یگانگی خدا را چنانچه باید شناختند و دانش توحید او را استوار کردند. پس از آن، ایمان را چنانچه باید، با اوصافش و سپس حدود و حقایق و شرایط و تأویل ایمان را دانسته‌اند.» سدیر گفت: «ای پسر پیامبر (صلی الله علیه و آله)! تا به حال نشنیده بودم که ایمان را چنین ستوده باشی.» فرمود: «آری ای سدیر! کسی را نشاید که پرسد ایمان چیست تا بداند که ایمان که راشاید.» سدیر گفت: «ای پسر پیامبر (صلی الله علیه و آله)! اگر موافق باشید، آنچه را که فرمودید شرح دهید.» حضرت فرمود: «کسی که گمان کند خدا را می‌شناسد، از راه خیال‌بافی در دلش مشرک است. کسی که پندارد خدا را به نام و بدون معنی شناخته، به نقص خدا اقرار کرده، زیرا اسم پدیده است [و دوام و بقایی ندارد]. هر کس که پندارد نام و معنی را می‌پرستد، برای خدا شریک قرار داده است. هر کس پندارد که معنا رامی‌پرستد، به وصفی که آن را درک نمی‌کند، چیزی را اراده کرده که از ذهن او غایب است. هر کس پندارد که صفت و موصوف را می‌پرستد، توحید را نابود ساخته، زیرا صفت غیر موصوف است. هر کس که پندارد موصوف را به صفت نسبت می‌دهد، بزرگ را کوچک ساخته و چنانچه بایست، اندازه و میزان خدا را رعایت نکرده است.» کسی پرسید: «پس راه توحید چگونه است؟» فرمود: «درِ کاوش باز است و راه گشایش شبهات موجود. همانا شناخت ذات حاضر، پیش از وصف اوست و شناخت وصفِ نادیده، پیش از ذات او.» گفتند: «چگونه می‌شناسی ذات حاضر را پیش از وصف او؟» فرمود: «او را می‌شناسی و می‌دانی و خود را بدو می‌شناسی، و خویشتن را به خویش و به راهنمایی خود نمی‌شناسی، و می‌دانی آنچه را که در اوست، برای او و مخصوص اوست. چنانچه برادران یوسف بدو گفتند: «إِنَّکَ لَأَنْتَ یُوسُفُ قالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هذا أَخِی، یوسف (علیه السلام) را به خودش شناختند و او را به غیر او نشناختند و از پیش خود، به خیال دل چیزی نساختند. آیا نبینی که خداوند می‌فرماید: ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَها؛ شما هرگز قدرت نداشتید درختان آن را برویانید! ( نمل/۶۰ ) می‌فرماید، شما را نرسد که از پیش خود امامی وادارید و آن را به خواهش دل و خواست خود بر حق شمارید.» سپس حضرت صادق (علیه السلام) فرمود: «سه نفرند که روز قیامت خدا با آنان سخن نگوید، بدانها ننگرد و پاکشان نسازد و عذابی دردناک دارند [و آنها عبارتند از:] کسی که درختی را بنشاند که خدایش نرویاند، یعنی پیشوایی را وادارد که خدا برنیانگیخته است؛ کسی که برانگیخته خدا را انکار کند؛.. و خداوند می‌فرماید: پروردگار تو هر چه بخواهد می‌آفریند، و هر چه بخواهد برمی‌گزیند آنان (در برابر او) اختیاری ندارند ( قصص/۶۸ )».

Imam Sadiq (peace be upon him): A man came in to Imam Sadiq (peace be upon him). The Imam asked, "From which group is this man?" He said, "From your lovers and adherents." ... The Imam said, "Such people have signs by which they are known." The man asked, "What are those signs?" He said, "Those signs are outstanding qualities. The first of them is that they have known the Oneness of Allah as it should be known, and they have firmly grasped the knowledge of His Tawhid (Oneness). After that, they have known faith as it should be known, with its attributes, and then the limits, realities, conditions and inner meaning of faith." Sadir said, "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Until now I had not heard you praise faith in this way." He said, "Yes, O Sadir! It does not befit anyone to ask what faith is until he knows to whom faith belongs." Sadir said, "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! If you would agree, explain what you have said." The Imam said, "Whoever supposes that he knows Allah by way of the imagination of his heart is a mushrik (polytheist). Whoever imagines that he knows Allah by the name without the meaning has admitted a defect in Allah, for the name is a created thing [and has no permanence or subsistence]. Whoever imagines that he worships the name and the meaning has set up a partner with Allah. Whoever imagines that he worships the meaning by a description he does not perceive has intended something absent from his mind. Whoever imagines that he worships the attribute and that which is described has destroyed Tawhid, for the attribute is other than the thing described. Whoever imagines that he ascribes that which is described to the attribute has made the Great small, and has not observed, as he ought, the measure and standing of Allah." Someone asked, "Then what is the way of Tawhid?" He said, "The door of inquiry is open and the path of resolving doubts is available. Indeed, the knowledge of the essence of the present is prior to His description, and the knowledge of the description of the absent is prior to His essence." They said, "How do you know the essence of the present before His description?" He said, "You know Him and understand Him and know yourself through Him, and you do not know yourself through yourself, from yourself, and you know that whatever is in Him belongs to Him and is His. Just as the brothers of Yusuf said to him: إِنَّکَ لَأَنْتَ یُوسُفُ قالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هذا أَخِی [Are you indeed Yusuf? He said: I am Yusuf and this is my brother] — they knew Yusuf (peace be upon him) through himself, and did not know him through anything other than himself, nor did they establish him from their own selves by the imagination of the heart. Do you not see that Allah says: ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَها [You could never have caused its trees to grow] (Naml/60)? He is saying: it is not for you to appoint an imam of your own accord and to reckon him rightful by the desire of your hearts and your own will." Then Imam Sadiq (peace be upon him) said, "There are three whom Allah will not speak to on the Day of Resurrection, nor will He look at them, nor will He purify them, and they will have a painful punishment [and they are:] the one who plants a tree that Allah has not caused to grow — meaning, the one who sets up a leader whom Allah has not appointed; the one who denies the one whom Allah has appointed; ... and Allah says: 'Your Lord creates whatever He wills and chooses; they have no choice (before Him)' (Qasas/68)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક માણસ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો. ઇમામે ફરમાવ્યું: "આ માણસ કયા વર્ગમાંથી છે?" તેણે અરજ કરી: "તમારા દોસ્તો અને ચાહકોમાંથી." ... ઇમામે ફરમાવ્યું: "આવા લોકોની કેટલીક નિશાનીઓ હોય છે જેના દ્વારા તેઓ ઓળખાય છે." તે માણસે પૂછ્યું: "તે નિશાનીઓ કઈ છે?" ફરમાવ્યું: "તે નિશાનીઓ ઉચ્ચ સિફતો છે, જેમાંથી પહેલી એ છે કે તેઓએ અલ્લાહની એકતાને જેમ ઓળખવી જોઈએ તેમ ઓળખી અને તેની તૌહીદ (એકેશ્વરવાદ) નું જ્ઞાન દૃઢ કર્યું. ત્યાર બાદ ઈમાનને જેમ ઓળખવો જોઈએ તેમ, તેની સિફતો સાથે, અને પછી ઈમાનની હદો, હકીકતો, શરતો અને તાવીલને જાણી લીધું." સદીરે કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના પુત્ર! અત્યાર સુધી મેં તમને ઈમાનની આવી પ્રશંસા કરતાં સાંભળ્યા નહોતા." ફરમાવ્યું: "હા, ઓ સદીર! કોઈને એ યોગ્ય નથી કે ઈમાન શું છે તે પૂછે, જ્યાં સુધી તે ન જાણી લે કે ઈમાન કોના માટે યોગ્ય છે." સદીરે કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના પુત્ર! જો તમે સંમત હો, તો જે તમે ફરમાવ્યું તેની સ્પષ્ટતા કરો." ઇમામે ફરમાવ્યું: "જે ગુમાન કરે કે તે અલ્લાહને દિલની ખયાલ-બાજી દ્વારા ઓળખે છે, તે મુશરિક (શિર્ક કરનાર) છે. જે ગુમાન કરે કે તેણે અલ્લાહને નામ દ્વારા, અર્થ વગર, ઓળખ્યો છે, તેણે અલ્લાહની ખામીનો સ્વીકાર કર્યો, કારણ કે નામ સર્જાયેલી વસ્તુ છે [અને તેને ટકાઉપણું નથી]. જે ગુમાન કરે કે તે નામ અને અર્થ બંનેની ઇબાદત કરે છે, તેણે અલ્લાહ સાથે શરીક ઠરાવ્યો. જે ગુમાન કરે કે તે અર્થની ઇબાદત એવી સિફત દ્વારા કરે છે જેને તે સમજતો નથી, તેણે એવી વસ્તુનો ઇરાદો કર્યો જે તેના મનથી ગાયબ છે. જે ગુમાન કરે કે તે સિફત અને મૌસૂફ (જેની સિફત વર્ણવાય છે તેની) ની ઇબાદત કરે છે, તેણે તૌહીદને નષ્ટ કર્યું, કારણ કે સિફત મૌસૂફથી અલગ છે. જે ગુમાન કરે કે તે મૌસૂફને સિફત સાથે જોડે છે, તેણે મોટાને નાનું બનાવી દીધું અને અલ્લાહની જે કદર થવી જોઈએ તે ન કરી." કોઈએ પૂછ્યું: "તો પછી તૌહીદનો માર્ગ કેવો છે?" ફરમાવ્યું: "કાવેશ (તપાસ) નું દ્વાર ખુલ્લું છે અને શંકાઓના નિરાકરણનો રસ્તો મોજૂદ છે. ખરેખર હાજર ઝાતની ઓળખ, તેની સિફતથી પહેલાં છે અને ગાયબની સિફતની ઓળખ, તેની ઝાતથી પહેલાં છે." તેમણે કહ્યું: "તમે હાજર ઝાતને તેની સિફતથી પહેલાં કેવી રીતે ઓળખો છો?" ફરમાવ્યું: "તું તેને ઓળખે છે અને જાણે છે અને પોતાને તેના દ્વારા ઓળખે છે, અને પોતાને પોતાથી, પોતા દ્વારા નથી ઓળખતો, અને તું જાણે છે કે જે તેમાં છે તે તેના માટે અને તેનું જ છે. જેમ યુસુફના ભાઈઓએ તેમને કહ્યું: إِنَّکَ لَأَنْتَ یُوسُفُ قالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هذا أَخِی [શું ખરેખર તમે જ યુસુફ છો? તેમણે કહ્યું: હું યુસુફ છું અને આ મારો ભાઈ છે] — તેમણે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને તેમના પોતાના દ્વારા ઓળખ્યા, અને તેમને તેમના સિવાય કોઈ દ્વારા ન ઓળખ્યા, અને પોતાના તરફથી દિલની કલ્પના દ્વારા કંઈ બનાવ્યું નહીં. શું તું નથી જોતો કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَها [તમારે માટે તેના વૃક્ષોને ઉગાડવાનું શક્ય નહોતું] (નમ્લ/૬૦)? ફરમાવે છે, તમને એ યોગ્ય નથી કે તમે પોતાના તરફથી ઇમામને નિયુક્ત કરો અને તેને પોતાના દિલની ઇચ્છા અને પોતાની મરજી પ્રમાણે હકદાર ગણો." પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: "ત્રણ એવા છે જેમની સાથે અલ્લાહ કયામતના દિવસે વાત નહીં કરે, ન તેમની તરફ જોશે, ન તેમને પવિત્ર કરશે, અને તેમને દર્દનાક અઝાબ છે [અને તેઓ છે:] જેણે એવું વૃક્ષ રોપ્યું જેને અલ્લાહે ઉગાડ્યું નથી, એટલે કે જેણે એવા પેશવાને નિયુક્ત કર્યો જેને અલ્લાહે નિયુક્ત નથી કર્યો; જેણે અલ્લાહના નિયુક્ત કરેલાનો ઇનકાર કર્યો; ... અને અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'તમારો પરવરદિગાર જે ચાહે તે સર્જે છે અને પસંદ કરે છે; તેમને (તેની સામે) કોઈ અધિકાર નથી' (કસસ/૬૮)."

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

سُئِلَ ابْنُ عَبَّاس (رحمة الله علیه): بِمَ عَرَفُوا یُوسُفَ (علیه السلام) یَعْنِی إِخْوَتَهُ؟ قَالَ: کَانَتْ لَهُ عَلَامَهًٌْ بِقَرْنِهِ، وَ لِیَعْقُوبَ (علیه السلام) مِثْلُهَا وَ لِإِسْحَاقَ (علیه السلام) وَ لِسَارَهًَْ، وَ هِیَ شَامَهًٌْ، قَدْ جَاءَ فَرَفَعَ التَّاجَ مِنْ رَأْسِهِ وَ فِیهِ رَائِحَهًُْ الْمِسْکِ فَشَمُّوهَا فَعَرَفُوهُ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- از ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) سؤال شد: «برادران چگونه یوسف (علیه السلام) را شناختند»؟ در جواب گفت: «یوسف (علیه السلام) خالی در بالای سرش داشت که یعقوب و اسحاق (علیها السلام) و ساره نیز مانند آن را داشتند و آن خال، بوی مُشک می‌داد؛ هنگامی‌که یوسف (علیه السلام) نزد برادران آمد تاج را از سرش برداشت و بوی آن به مشام برادران رسید و آن‌ها او را شناختند».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) was asked, "How did the brothers recognize Yusuf (peace be upon him)?" He replied in answer, "Yusuf (peace be upon him) had a mole on the top of his head, and Ya'qub, Ishaq (peace be upon them) and Sarah also had one like it, and that mole gave off the fragrance of musk. When Yusuf (peace be upon him) came before his brothers, he lifted the crown from his head, and its fragrance reached the brothers' noses, and they recognized him."

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ને પૂછવામાં આવ્યું: "ભાઈઓએ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને કેવી રીતે ઓળખ્યા?" જવાબમાં તેમણે કહ્યું: "યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ના માથાના ઉપરના ભાગમાં એક તલ હતો, અને યાકૂબ તથા ઇસ્હાક (અલયહિમસ્સલામ) અને સારાહ ને પણ તેના જેવો તલ હતો, અને તે તલ કસ્તૂરીની સુગંધ આપતો હતો; જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ભાઈઓ પાસે આવ્યા ત્યારે તેમણે પોતાના માથા પરથી તાજ ઉઠાવ્યો, અને તેની સુગંધ ભાઈઓના નાક સુધી પહોંચી અને તેઓએ તેમને ઓળખી લીધા."