سورة يوسف

Verse 96 of 111

12:96

فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشيرُ أَلْقاهُ عَلى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصيراً قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُونَ

امّا هنگامى‌‌كه بشارت دهنده آمد، آن [پيراهن] را بر صورت او افكند؛ ناگهان بينا شد؛ گفت: «آيا به شما نگفتم من از خدا چيزهايى مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد»؟!

So when the bearer of good news came he cast it on his face, so forthwith he regained his sight. He said: Did I not say to you that I know from Allah what you do not know?

પછી જ્યારે ખુશખબર લાવનાર આવ્યો અને તેણે તે (પહેરણ) તેના મોંઢા પર નાખ્યું ત્યારે તરત જ યાકૂબ અ.સ. દેખતા થઇ ગયા; તેણે કહ્યું શું હું તમને કહેતો ન હતો કે બેશક અલ્લાહના તરફથી જે કાંઇ હું જાણું છું તે તમે નથી જાણતા?

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

ثُمَّ رَحَلَ یَعْقُوبُ (علیه السلام) وَ أَهْلُهُ مِنَ الْبَادِیَهًِْ بَعْدَ مَا رَجَعَ إِلَیْهِ بَنُوهُ بِالْقَمِیصِ فَأَلْقَوْهُ عَلی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِیراً فَقَالَ لَهُمْ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ إِنِّی أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُونَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- آنگاه یعقوب (علیه السلام) و خانواده‌اش از بیابان [به‌سوی مصر] کوچ نمودند، پس از آنکه فرزندانش پیراهن یوسف (علیه السلام) را آورده فَأَلْقَوْهُ عَلی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِیراً فَقَالَ لَهُمْ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ إِنِّی أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُونَ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him)- Then Yaqub (peace be upon him) and his family set out from the desert [towards Egypt], after his sons had brought the shirt of Yusuf (peace be upon him) فَأَلْقَوْهُ عَلَی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِیراً فَقَالَ لَهُمْ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ إِنِّی أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُونَ [and they cast it on his face, so forthwith he regained his sight. He said to them: Did I not say to you that I know from Allah what you do not know?].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)- પછી યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પરિવારે રણ [પ્રદેશ]થી [મિસ્ર તરફ] પ્રયાણ કર્યું, ત્યાર બાદ કે તેમના સંતાનો યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)નું પહેરણ લાવ્યા فَأَلْقَوْهُ عَلَی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِیراً فَقَالَ لَهُمْ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ إِنِّی أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُونَ [અને તેઓએ તેને તેમના ચહેરા પર નાખ્યું, તો તરત જ તેમની આંખોની રોશની પાછી આવી ગઈ. તેમણે તેઓને કહ્યું: શું મેં તમને નહોતું કહ્યું કે હું અલ્લાહ તરફથી તે જાણું છું જે તમે નથી જાણતા?].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

قالَ لا تَثْرِیبَ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ یَغْفِرُ اللهُ لَکُمْ. اذْهَبُوا بِقَمِیصِی هذا الَّذِی بَلَّتْهُ دُمُوعُ عَیْنِی فَأَلْقُوهُ عَلی وَجْهِ أَبِی یَرْتَدَّ بَصِیراً لَوْ قَدْ شَمَّ بِرِیحِی وَ أْتُونِی بِأَهْلِکُمْ أَجْمَعِینَ وَ رَدَّهُمْ إِلَی یَعْقُوبَ فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ وَ جَهَّزَهُمْ بِجَمِیعِ مَا یَحْتَاجُونَ إِلَیْهِ فَلَمَّا فَصَلَتْ عِیرُهُمْ مِنْ مِصْرَ وَجَدَ یَعْقُوبُ رِیحَ یُوسُفَ فَقَالَ لِمَنْ بِحَضْرَتِهِ مِنْ وُلْدِهِ إِنِّی لَأَجِدُ رِیحَ یُوسُفَ لَوْ لا أَنْ تُفَنِّدُونِ قَالَ وَ أَقْبَلَ وُلْدُهُ یُحِثُّونَ السَّیْرَ بِالْقَمِیصِ فَرَحاً وَ سُرُوراً بِمَا رَأَوْا مِنْ حَالِ یُوسُفَ وَ الْمُلْکِ الَّذِی أَعْطَاهُ اللَّهُ وَ الْعِزِّ الَّذِی صَارُوا إِلَیْهِ فِی سُلْطَانِ یُوسُفَ وَ کَانَ مَسِیرُهُمْ مِنْ مِصْرَ إِلَی بَدْوِ {بَلَدِ} یَعْقُوبَ تِسْعَهًَْ أَیَّامٍ فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِیرُ أَلْقَی الْقَمِیصَ عَلی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِیراً وَ قَالَ لَهُمْ مَا فَعَلَ ابْنُ یَامِیلَ قَالُوا خَلَّفْنَاهُ عِنْدَ أَخِیهِ صَالِحاً قَالَ فَحَمِدَ اللَّهَ یَعْقُوبُ عِنْدَ ذَلِکَ وَ سَجَدَ لِرَبِّهِ سَجْدَهًَْ الشُّکْرِ وَ رَجَعَ إِلَیْهِ بَصَرُهُ وَ تَقَوَّمَ لَهُ ظَهْرُهُ وَ قَالَ لِوُلْدِهِ تَحَمَّلُوا إِلَی یُوسُفَ فِی یَوْمِکُمْ هَذَا بِأَجْمَعِکُمْ فَسَارُوا إِلَی یُوسُفَ وَ مَعَهُمْ یَعْقُوبُ وَ خَالَهًُْ یُوسُفَ یَامِیلُ فَأَحَثُّوا السَّیْرَ فَرَحاً وَ سُرُوراً فَسَارُوا تِسْعَهًَْ أَیَّامٍ إِلَی مِصْر.

امام باقر (علیه السلام)- یوسف (علیه السلام) به برادرانش گفت: امروز ملامت و توبیخی بر شما نیست! خداوند شما را می‌بخشد. ( یوسف/۹۲ ) اذْهَبُوا بِقَمِیصِی هذا، این پیراهن مرا که اشک دیدگانم آن را مرطوب نموده ببرید فَأَلْقُوهُ عَلی وَجْهِ أَبِی یَرْتَدَّ بَصِیراً و بر صورت پدرم بیندازید، اگر بوی مرا استشمام نماید بینا می‌شود. و همه‌ی نزدیکان خود را نزد من بیاورید!. ( یوسف/۹۳ ). یوسف (علیه السلام) در همان روز ایشان را به آنچه نیازمند آن بودند مجهّز نمود و به‌سوی یعقوب (علیه السلام) روانه کرد. وقتی کاروان از مصر دور شد، یعقوب (علیه السلام) بوی یوسف (علیه السلام) را شنید و به آن فرزندانی که نزدش بودند فرمود: من بوی یوسف را احساس می‌کنم، اگر مرا به نادانی و کم عقلی نسبت ندهید!. ( یوسف/۹۴ ) امام باقر (علیه السلام) در ادامه فرمود: «از طرف دیگر فرزندانی که از مصر می‌آمدند، با شتاب می‌راندند تا پیراهن را زودتر برسانند، چراکه از دیدن حال و روز یوسف (علیه السلام) و سلطنتی که خدا به او عطا کرده بود بسیار شاد و مسرور بودند، چون می‌دیدند خود ایشان هم به خاطر سلطنت برادر، عزّتی پیدا کرده‌اند. و مسافتی که باید میان مصر و دیار یعقوب (علیه السلام) طی می‌کردند، نُه روز راه بود». فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِیرُ هنگامی‌که بشارت‌دهنده [به نزد یعقوب (علیه السلام)] رسید، أَلْقاهُ عَلی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصیرا و از آن‌ها پرسید: «بنیامین چه شد»؟ گفتند: «او را نزد برادرش در سلامتِ کامل گذاشتیم». یعقوب (علیه السلام) دراین‌هنگام حمد الهی را به‌جای آورد و سجده شکر نمود؛ چشمانش بینا شد و خمیدگی پشتش راست گردید. آنگاه به فرزندانش دستور داد همان روز با تمامی خاندان به‌سوی یوسف (علیه السلام) حرکت کنند. آن‌ها نیز به همراه یعقوب (علیه السلام) و «یامیل» خاله‌ی یوسف (علیه السلام) حرکت کرده و از روی شادی و سروری که داشتند با شتاب می‌راندند، و پس از نُه روز به مصر رسیدند.

Imam Baqir (peace be upon him): Yusuf (peace be upon him) said to his brothers: Today there is no blame or reproach upon you! Allah will forgive you. (Yusuf/92) اذْهَبُوا بِقَمِیصِی هذا [Take this shirt of mine], this shirt of mine which the tears of my eyes have moistened, فَأَلْقُوهُ عَلی وَجْهِ أَبِی یَرْتَدَّ بَصِیراً [and cast it on my father's face, he will regain his sight] — if he smells my scent, he will regain his sight. And bring all your family members to me! (Yusuf/93). Yusuf (peace be upon him) that same day equipped them with everything they needed and sent them toward Yaqub (peace be upon him). When the caravan moved away from Egypt, Yaqub (peace be upon him) smelled the scent of Yusuf (peace be upon him) and said to those sons who were with him: I indeed sense the scent of Yusuf, if you do not attribute me to foolishness and weak-mindedness! (Yusuf/94) Imam Baqir (peace be upon him) continued: "On the other hand, the sons who were coming from Egypt were driving quickly so that they could deliver the shirt sooner, because they were very glad and joyful at seeing the state of Yusuf (peace be upon him) and the kingdom which Allah had granted him, since they saw that they themselves had also gained honour on account of their brother's kingdom. And the distance they had to traverse between Egypt and the land of Yaqub (peace be upon him) was a nine-day journey." فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِیرُ [So when the bearer of good news arrived], when the bearer of good news reached [Yaqub (peace be upon him)], أَلْقاهُ عَلی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصیرا [he cast it on his face and he regained his sight], and he asked them: "What became of Binyamin?" They said: "We left him with his brother in complete safety." At this moment Yaqub (peace be upon him) offered praise to Allah and performed a prostration of thanks; his eyes became seeing and the bend of his back straightened. Then he instructed his sons to set out that same day with the entire household toward Yusuf (peace be upon him). They too, together with Yaqub (peace be upon him) and "Yamil" the maternal aunt of Yusuf (peace be upon him), set out, and out of the joy and gladness they had they drove quickly, and after nine days they reached Egypt.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના ભાઈઓને કહ્યું: આજે તમારા ઉપર કોઈ ઠપકો કે તિરસ્કાર નથી! અલ્લાહ તમને માફ કરશે. (યુસુફ/૯૨) اذْهَبُوا بِقَمِیصِی هذا [મારું આ પહેરણ લઈ જાઓ], મારું આ પહેરણ કે જેને મારી આંખોના આંસુઓએ ભીનું કર્યું છે તે લઈ જાઓ, فَأَلْقُوهُ عَلی وَجْهِ أَبِی یَرْتَدَّ بَصِیراً [અને તેને મારા પિતાના ચહેરા પર નાખો, તેઓ દેખતા થઈ જશે] અને મારા પિતાના ચહેરા પર નાખો, જો તેઓ મારી ખુશ્બુ સૂંઘશે તો દેખતા થઈ જશે. અને પોતાના તમામ સ્વજનોને મારી પાસે લઈ આવો! (યુસુફ/૯૩). યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)એ તે જ દિવસે તેમને જરૂરી બધી વસ્તુઓથી સજ્જ કર્યા અને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) તરફ રવાના કર્યા. જ્યારે કાફલો મિસરથી દૂર થયો, યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશ્બુ સૂંઘી અને પાસે રહેલા પુત્રોને કહ્યું: હું યુસુફની ખુશ્બુ અનુભવું છું, જો તમે મને અજ્ઞાની અને અલ્પબુદ્ધિ ન ગણો! (યુસુફ/૯૪) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ આગળ ફરમાવ્યું: "બીજી બાજુ, મિસરથી આવી રહેલા પુત્રો ઉતાવળે ચાલી રહ્યા હતા જેથી પહેરણ જલ્દી પહોંચાડી શકે, કારણ કે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની હાલત અને અલ્લાહે તેમને આપેલી બાદશાહત જોઈને તેઓ અત્યંત ખુશ અને પ્રસન્ન હતા, કેમ કે તેઓ જોઈ રહ્યા હતા કે તેઓ પોતે પણ ભાઈની બાદશાહતના કારણે એક ઇઝ્ઝત પામ્યા છે. અને મિસર અને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ના વતન વચ્ચે તેમને જે અંતર કાપવાનું હતું, તે નવ દિવસનો રસ્તો હતો." فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِیرُ [જ્યારે ખુશખબરી આપનાર આવ્યો], જ્યારે ખુશખબરી આપનાર [યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પાસે] પહોંચ્યો, أَلْقاهُ عَلی وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصیرا [તેણે તે તેમના ચહેરા પર નાખ્યું અને તેઓ દેખતા થઈ ગયા], અને તેમણે તેમને પૂછ્યું: "બિન્યામીનનું શું થયું?" તેઓએ કહ્યું: "અમે તેમને તેમના ભાઈ પાસે સંપૂર્ણ સલામતીમાં છોડ્યા છે." આ સમયે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહની હમ્દ કરી અને શુક્રનો સિજદો કર્યો; તેમની આંખો દેખતી થઈ ગઈ અને પીઠનો વળાંક સીધો થઈ ગયો. પછી તેમણે પોતાના પુત્રોને હુકમ કર્યો કે તે જ દિવસે તમામ ખાનદાન સાથે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) તરફ પ્રયાણ કરે. તેઓ પણ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની ખાલા "યામીલ" સાથે નીકળ્યા અને પોતાની ખુશી અને પ્રસન્નતાના કારણે ઉતાવળે ચાલી રહ્યા હતા, અને નવ દિવસ પછી મિસર પહોંચ્યા.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِیرُ وَ هُوَ یَهُودَا.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- أَنْ جاءَ الْبَشیر بشارت‌دهنده یهودا بوده است.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): أَنْ جاءَ الْبَشیر [when the bearer of good news came] — the bearer of good news was Yahuda.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): أَنْ جاءَ الْبَشیر [જ્યારે ખુશખબરી આપનાર આવ્યો] — ખુશખબરી આપનાર યહૂદા હતા.