جَاءَ رَجُلٌ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) رَأَیْتُ أَمْراً عَظِیماً فَقَالَ وَ مَا رَأَیْتَ قَالَ کَانَ لِی مَرِیضٌ وَ نَعَتُّ لَهُ مِنْ مَاءِ بِئْرِ الْأَحْقَافِ یُسْتَشْفَی بِهِ فِی بَرَهُوتَ قَالَ فَتَهَیَّأْتُ وَ مَعِی قِرْبَهًٌْ وَ قَدَحٌ لِآخُذَ مِنْ مَائِهَا وَ أَصُبَّ فِی الْقِرْبَهًِْ إِذَا شَیْءٌ قَدْ هَبَطَ مِنْ جَوِّ السَّمَاءِ کَهَیْئَهًِْ السِّلْسِلَهًِْ وَ هُوَ یَقُولُ یَا هَذَا اسْقِنِی السَّاعَهًَْ أَمُوتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِی وَ رَفَعْتُ إِلَیْهِ الْقَدَحَ لِأَسْقِیَهُ فَإِذَا رَجُلٌ فِی عُنُقِهِ سِلْسِلَهًٌْ فَلَمَّا ذَهَبْتُ أُنَاوِلُهُ الْقَدَحَ اجْتُذِبَ حَتَّی عُلِّقَ بِالشَّمْسِ ثُمَّ أَقْبَلْتُ عَلَی الْمَاءِ أَغْتَرِفُ إِذْ أَقْبَلَ الثَّانِیَهًَْ وَ هُوَ یَقُولُ الْعَطَشَ الْعَطَشَ یَا هَذَا اسْقِنِی السَّاعَهًَْ أَمُوتُ فَرَفَعْتُ الْقَدَحَ لِأَسْقِیَهُ فَاجْتُذِبَ حَتَّی عُلِّقَ بِعَیْنِ الشَّمْسِ حَتَّی فُعِلَ ذَلِکَ الثَّالِثَهًَْ وَ شَدَدْتُ قِرْبَتِی وَلَمْ أَسْقِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَاکَ قَابِیلُ بْنُ آدَمَ قَتَلَ أَخَاهُ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ: وَ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا یَسْتَجِیبُونَ لَهُمْ بِشَیْءٍ إِلَّا کَباسِطِ کَفَّیْهِ إِلَی الْماءِ لِیَبْلُغَ فاهُ وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ وَ ما دُعاءُ الْکافِرِینَ إِلَّا فِی ضَلالٍ.
امام باقر (علیه السلام)- مردی نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمده و به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! امری عظیم را دیده‌ام». حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) فرمود: «چه دیده‌ای»؟ عرض کرد: «بیماری داشتم که وصف آب چاهی در احقاف (شنزار) را برای او به میان آوردند که در منطقه‌ی برهوت وجود دارد و موجب شفای مریض می‌شود». آن مرد گفت: «من با خود مشک و قدحی برداشتم و به آن سوی رفتم تا از آب آن چاه بیرون بکشم و در مشک بریزم. ناگهان دیدم چیزی همانند زنجیر از آسمان فرود آمد و می‌گفت: «ای آنکه نامت را نمی‌دانم! به من آب بده، چیزی نمانده که هلاک شوم. سرم را بلند کردم و قدح را به سمت او بردم تا به او آب بدهم. ناگهان مردی را دیدم که بر گردنش زنجیری بود. چون خواستم تا قدح آب را به او برسانم، چنان از من گرفته شد و به بالا رفت که گویی به خورشید آویخت. سپس به سمت آب آمدم که مشکم را پر کنم، ناگهان آن فرد دوباره به سمت من پیش آمد و می‌گفت: «عطش، عطش مرا کشت، ای مرد به من مقداری آب بده. اکنون هلاک می‌شوم. کاسه را برداشتم که به او آب دهم، امّا چنان برگرفته شد و به فراز رفت که گویی به خورشید آویخت. برای بار سوّم، این موضوع تکرار شد. من برخاستم و مشک را پرکرده و محکم بستم و به او آب ندادم». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «آن مرد، قابیل پسر آدم (علیه السلام) بود. همان که برادرش را کشت». خداوند دراین‌باره فرمود: وَ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ لاَ یَسْتَجِیبُونَ لَهُم بِشَیْءٍ إِلاَّ کَبَاسِطِ کَفَّیْهِ إِلَی الْماء لِیَبْلُغَ فَاهُ وَ مَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَ مَا دُعَاء الْکَافِرِینَ إِلاَّ فِی ضَلاَلٍ.
Imam Baqir (peace be upon him): A man came to the Prophet (peace be upon him and his family) and said to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I have seen a tremendous thing." The Messenger (peace be upon him and his family) said, "What have you seen?" He said, "I had a sick person, and the water of a well in al-Ahqaf (the sandy tract) was described to me — a well that lies in the region of Barahut and brings about the sick one's cure." The man said, "I took with me a waterskin and a bowl and set out for that place, to draw from the water of that well and pour it into the waterskin. Suddenly I saw something like a chain descend from the sky, and it was saying: 'O you whose name I do not know! Give me water — little is left before I perish.' I raised my head and lifted the bowl toward him to give him water. Suddenly I saw a man with a chain around his neck. When I tried to hand the bowl of water to him, it was snatched from me and rose up high until it was as though it had been hung upon the sun. Then I turned back to the water to fill my waterskin, and suddenly that person came toward me again, saying: 'Thirst! Thirst has killed me! O man, give me a little water — now I perish.' I raised the bowl to give him water, but it was again taken up and rose so high that it was as though it had been hung upon the sun. For the third time, the same thing happened. I got up, filled my waterskin, tied it tight, and did not give him water." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said, "That man was Qabil, the son of Adam (peace be upon him) — the one who killed his brother." Allah said in this regard: وَ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ لاَ یَسْتَجِیبُونَ لَهُم بِشَیْءٍ إِلاَّ کَبَاسِطِ کَفَّیْهِ إِلَی الْماء لِیَبْلُغَ فَاهُ وَ مَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَ مَا دُعَاء الْکَافِرِینَ إِلاَّ فِی ضَلاَلٍ [And those whom they pray to besides Him give them no answer at all, but they are like one who stretches forth his two hands towards water that it may reach his mouth, but it will not reach it; and the prayer of the unbelievers is only in error].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): એક માણસ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું: "હે રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મેં એક મહાન બાબત જોઈ છે." હઝરત રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પૂછ્યું: "તમે શું જોયું?" તેણે કહ્યું: "મારી પાસે એક બીમાર માણસ હતો, અને લોકોએ મારી સામે અહકાફ (રેતાળ પ્રદેશ)માં આવેલા એક કૂવાના પાણીનું વર્ણન કર્યું, જે બરહૂત વિસ્તારમાં આવેલો છે અને બીમારની શિફા (ઉપચાર)નું કારણ બને છે." તે માણસે કહ્યું: "હું મારી સાથે એક મશક અને એક પ્યાલો લઈને ત્યાં ગયો, જેથી તે કૂવાનું પાણી કાઢી મશકમાં ભરી શકું. અચાનક મેં જોયું કે એક સાંકળ જેવી કોઈ વસ્તુ આકાશમાંથી નીચે ઊતરી અને કહી રહી હતી: 'હે તું, જેનું નામ હું જાણતો નથી! મને પાણી પિવડાવ, હું નાશ પામવાની અણી પર છું.' મેં માથું ઊંચક્યું અને પ્યાલો તેની તરફ લઈ ગયો કે તેને પાણી પિવડાવું. અચાનક મેં જોયું કે એક માણસ છે જેની ગરદનમાં સાંકળ છે. જ્યારે મેં પાણીનો પ્યાલો તેને આપવા ચાહ્યો, ત્યારે તે એવી રીતે મારી પાસેથી ખેંચાઈ ગયો અને ઉપર ચડી ગયો કે જાણે સૂરજ સાથે લટકી ગયો હોય. પછી હું પાણી તરફ પાછો આવ્યો કે મશક ભરું, અચાનક તે માણસ ફરીથી મારી તરફ આગળ આવ્યો અને કહી રહ્યો હતો: 'તરસ, તરસે મને મારી નાખ્યો, હે માણસ, મને થોડું પાણી પિવડાવ. હવે હું નાશ પામી રહ્યો છું.' મેં પ્યાલો ઉપાડ્યો કે તેને પાણી આપું, પરંતુ તે એવી રીતે ઉપાડી લેવાયો અને ઊંચે ગયો કે જાણે સૂરજ સાથે લટકી ગયો હોય. ત્રીજી વાર પણ આ જ ઘટના ફરી બની. હું ઊભો થયો, મશક ભરીને મજબૂત બાંધી અને તેને પાણી ન આપ્યું." રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તે માણસ કાબીલ હતો, આદમ (અલયહિસ્સલામ)નો પુત્ર. તે જ જેણે પોતાના ભાઈને કત્લ કર્યો હતો." અલ્લાહે આ બાબતે ફરમાવ્યું: وَ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ لاَ یَسْتَجِیبُونَ لَهُم بِشَیْءٍ إِلاَّ کَبَاسِطِ کَفَّیْهِ إِلَی الْماء لِیَبْلُغَ فَاهُ وَ مَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَ مَا دُعَاء الْکَافِرِینَ إِلاَّ فِی ضَلاَلٍ [અને જેઓને તેઓ તેના સિવાય પોકારે છે, તેઓ તેમને કંઈ પણ જવાબ આપી શકતા નથી, સિવાય એવા માણસ જેવા કે જે પોતાના બંને હાથ પાણી તરફ ફેલાવે છે કે તે તેના મોં સુધી પહોંચે, પરંતુ તે તેના સુધી પહોંચનારું નથી; અને કાફિરોની દુઆ તો માત્ર ગુમરાહીમાં જ છે].