عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ: بَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَاتَ یَوْمٍ جَالِساً إِذْ أَقْبَلَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ فِیکَ شَبَهاً مِنْ عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) وَ لَوْ لَا أَنْ تَقُولَ فِیکَ طَوَائِفُ مِنْ أُمَّتِی مَا قَالَتِ النَّصَارَی فِی عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) لَقُلْتُ فِیکَ قَوْلًا لَا تَمُرُّ بِمَلَإٍ مِنَ النَّاسِ إِلَّا أَخَذُوا التُّرَابَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَیْکَ یَلْتَمِسُونَ بِذَلِکَ الْبَرَکَهًَْ قَالَ فَغَضِبَ الْأَعْرَابِیَّانِ وَ الْمُغِیرَهًُْبنشُعْبَهًَْ وَعِدَّهًٌْ مِنْ قُرَیْشٍ مَعَهُمْ فَقَالُوا مَا رَضِیَ أَنْ یَضْرِبَ لِابْنِ عَمِّهِ مَثَلًا إِلَّا عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْیَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ* وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَیْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ* إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَیْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِی إِسْرائِیلَ* وَ لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْنا مِنْکُمْ یَعْنِی مِنْ بَنِی‌هَاشِمٍ مَلائِکَةً فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ قَالَ فَغَضِبَ الْحَارِثُ‌بْنُ‌عَمْرٍو الْفِهْرِیُّ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ أَنَّ بَنِی هَاشِمٍ یَتَوَارَثُونَ هِرَقْلًا بَعْدَ هِرَقْلٍ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ مَقَالَهًَْ الْحَارِثِ وَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وَ ما کانَ اللهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ ثُمَّ قَالَ لَهُ یَا ابْنَ عَمْرٍو إِمَّا تُبْتَ وَ إِمَّا رَحَلْتَ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) بَلْ تَجْعَلُ لِسَائِرِ قُرَیْشٍ شَیْئاً مِمَّا فِی یَدَیْکَ فَقَدْ ذَهَبَتْ بَنُو هَاشِمٍ بِمَکْرُمَهًِْ الْعَرَبِ وَ الْعَجَمِ فَقَالَ لَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لَیْسَ ذَلِکَ إِلَیَّ ذَلِکَ إِلَی اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) قَلْبِی مَا یُتَابِعُنِی عَلَی التَّوْبَهًِْ وَ لَکِنْ أَرْحَلُ عَنْکَ فَدَعَا بِرَاحِلَتِهِ فَرَکِبَهَا فَلَمَّا صَارَ بِظَهْرِ الْمَدِینَهًِْ أَتَتْهُ جَنْدَلَهًٌْ فَرَضَخَتْ هَامَتَهُ ثُمَّ أَتَی الْوَحْیُ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ* لِلْکافِرینَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَیْسَ لَهُ دافِعٌ مِنَ اللَّهِ ذِی الْمَعارِجِ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنَّا لَا نَقْرَؤُهَا هَکَذَا فَقَالَ هَکَذَا وَ اللَّهِ نَزَلَ بِهَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ هَکَذَا هُوَ وَ اللَّهِ مُثْبَتٌ فِی مُصْحَفِ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لِمَنْ حَوْلَهُ مِنَ الْمُنَافِقِینَ انْطَلِقُوا إِلَی صَاحِبِکُمْ فَقَدْ أَتَاهُ مَا اسْتَفْتَحَ بِهِ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ اسْتَفْتَحُوا وَ خابَ کُلُّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابوبصیر گوید: روزی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نشسته بود که ناگهان علی (علیه السلام) وارد شد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به ایشان فرمود: «در تو شباهت‌هایی به عیسیبنمریم (علیه السلام) است و اگر نبود اینکه گروهی از امّت من همان چیزی را در مورد تو خواهند گفت که مسیحیان درباره‌ی عیسیبنمریم (علیه السلام) گفتند، حقایقی را در مورد تو می‌گفتم که وقتی بر گروهی از مردم گذر کنی، خاک زیر پای تو را به‌عنوان تبرّک ببرند». دو مرد عرب و نیز مغیرهًْبنشُعبه و گروهی از قریش که در آنجا بودند، با شنیدن سخنان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خشمگین شده و گفتند: «برای پسرعمویش راضی نشد غیر عیسیبنمریم (علیه السلام) مثال دیگری بزند». پس خداوند متعال این آیات را نازل فرمود: و هنگامی‌که درباره‌ی فرزند مریم مثلی زده شد، ناگهان قوم تو به خاطر آن داد و فریاد راه انداختند. و گفتند: «آیا خدایان ما بهترند یا او [مسیح]؟! [اگر معبودان ما در دوزخند، مسیح نیز در دوزخ است، چراکه معبود واقع شده]!» ولی آن‌ها این مثل را جز از طریق جدال [و لجاج] برای تو نزدند آنان گروهی کینه‌توز و پرخاشگرند! مسیح فقط بنده‌ای بود که ما نعمت به او بخشیدیم و او را نمونه و الگویی برای بنی‌اسرائیل قرار دادیم. و هرگاه بخواهیم به‌جای شما در زمین فرشتگانی قرار می‌دهیم. ( زخرف/۶۰۵۷ ) یعنی از بنی‌هاشم فرشتگانی که جانشین [شما] گردند!. ( زخرف/۶۰ ) حارثبنعمرفهری از این موضوع عصبانی شد و گفت: پروردگارا! اگر این حق است و از طرف توست، بارانی از سنگ از آسمان بر ما فرود آر! یا عذاب دردناکی برای ما بفرست!. ( انفال/۳۲ ) بعد از آن خداوند درخواست حارثبنعمرو را به اطّلاع رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رسانید و درپی آن، این آیه نازل شد: ولی [ای پیامبر]! تا تو در میان آن‌ها هستی، خداوند آن‌ها را مجازات نخواهد کرد و [نیز] تا استغفار می‌کنند، خدا عذابشان نمی‌کند. ( انفال/۳۳ ) سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «ای فرزند عمرو! یا به خاطر این گفته‌ات به درگاه خداوند توبه کن و یا از اینجا برو». عمرو گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! بلکه تو بیا و از آنچه در دست داری برای سایر قریش تحفه‌ای قرار بده. این بنی‌هاشم تمام کرامت عرب و عجم را از بین بردند»! پیامبر (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «این به اختیار من نیست و به دست خدای متعال است». وی گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! دلم به توبه رضا نمی‌دهد و قصد آن ندارم که توبه کنم، و از پیش تو می‌روم». گفت تا مرکب او را بیاورند که از آنجا برود. وقتی به خارج شهر رسید، تخته سنگی بزرگ بر سر او فرود آمد و او را درهم کوبید. آنگاه، وحی بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) نازل شد و خداوند متعال فرمود: تقاضاکننده‌ای تقاضای عذابی کرد که واقع شد! به ولایت علی (علیه السلام) لَیْسَ لَهُ دافِعٌ است و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را دفع کند. ( معارج/۲۱ ) از سوی خداوند ذی المعارج [خداوندی که فرشتگانش بر آسمان‌ها صعود و عروج می‌کنند]! من به امام (علیه السلام) عرض کردم: «فدایت شوم! ما این آیه را این‌چنین که شما خواندی، تلاوت نمی‌کنیم». فرمود: «جبرئیل، آیه را این‌چنین از جانب خداوند بر محمّد (صلی الله علیه و آله) فرو فرستاد و به خدا سوگند! که در مصحف فاطمه (سلام الله علیها) نیز این آیه، به این‌صورت آمده است. سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به منافقینی که در اطراف او بودند، فرمود: «نزد دوست خود بروید، آنچه را که طلب کرد به او رسید». خداوند متعال در این زمینه فرمود: وَ اسْتَفْتَحُواْ وَ خَابَ کُلُّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ.
The Prophet (peace be upon him and his family) — Abu Basir said: One day the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was sitting when suddenly Ali (peace be upon him) came in. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him: "In you there are resemblances to Isa ibn Maryam (peace be upon him), and were it not that a group of my ummah would say about you what the Christians said about Isa ibn Maryam (peace be upon him), I would have said things about you such that when you passed by any group of people, they would take the dust from beneath your feet seeking blessing by it." Two Arab men, along with al-Mughira ibn Shu'ba and a group of the Quraysh who were present, became angry on hearing these words of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "He was not content with any example for his cousin other than Isa ibn Maryam (peace be upon him)." So Allah the Exalted revealed these verses: "And when the son of Maryam was cited as an example, at once your people cried out at it. And they said, 'Are our gods better, or he [the Messiah]?' [meaning: if our objects of worship are in Hell, then the Messiah is in Hell too, since he was worshipped]. They did not cite this to you except for the sake of dispute [and obstinacy]; rather, they are a contentious people! The Messiah was only a servant on whom We bestowed favour and whom We made an example for the Children of Israel. And if We willed, We could have made in your place [meaning: from the Banu Hashim] angels on the earth succeeding [you]." (Zukhruf/57–60). Al-Harith ibn Amr al-Fihri became enraged at this and said: "O Lord! If this is the truth from You — that the Banu Hashim inherit rulership one after another — then rain down upon us stones from the sky or send us a painful punishment!" (Anfal/32). After that, Allah conveyed the request of al-Harith ibn Amr to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and following it this verse was revealed: "But [O Prophet!] as long as you are among them, Allah will not punish them, and [likewise] as long as they seek forgiveness, Allah will not punish them." (Anfal/33). Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him: "O son of Amr! Either repent to Allah for what you have said, or leave from here." Amr said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Rather, come and set aside from what is in your hand a gift for the rest of the Quraysh. These Banu Hashim have wiped out all the honour of the Arabs and the non-Arabs!" The Prophet (peace be upon him and his family) said to him: "This is not in my hands; it is in the hand of Allah the Exalted." He said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! My heart does not consent to repentance, and I do not intend to repent, and I am leaving you." He ordered that his mount be brought so he could leave. When he reached the outskirts of the city, a great slab of stone fell upon his head and crushed him. Then revelation came down to the Prophet (peace be upon him and his family) and Allah the Exalted said: "A questioner asked for a punishment bound to fall — indeed by [reason of denying] the wilayah of Ali (peace be upon him) — لَیْسَ لَهُ دافِعٌ [none can repel it], and no one can ward it off, (Ma'arij/1–2) from Allah, Owner of the ways of ascent [the Lord whose angels ascend and rise up through the heavens]." I said to the Imam (peace be upon him): "May I be your ransom! We do not recite this verse the way you have recited it." He said: "Jibra'il brought the verse down in exactly this form from Allah to Muhammad (peace be upon him and his family), and by Allah! it is recorded in exactly this form in the Mushaf of Fatima (peace be upon her)." Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to the hypocrites who were around him: "Go to your companion; what he sought has come upon him." Allah the Mighty and Majestic said in this regard: وَ اسْتَفْتَحُوا وَ خابَ کُلُّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ [And they asked for judgement, and every insolent opposer was disappointed].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — અબૂ બસીર કહે છે: એક દિવસ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બેઠા હતા કે અચાનક અલી (અલયહિસ્સલામ) દાખલ થયા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ફરમાવ્યું: "તમારામાં ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) સાથે કેટલીક સામ્યતાઓ છે, અને જો એવું ન હોત કે મારી ઉમ્મતનો એક જૂથ તમારા વિષે તે જ કહેશે જે ખ્રિસ્તીઓએ ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) વિષે કહ્યું, તો હું તમારા વિષે એવી હકીકતો કહેત કે જ્યારે તમે લોકોના કોઈ સમૂહની પાસેથી પસાર થાત, ત્યારે તેઓ તમારા પગ નીચેની માટીને તબર્રુક તરીકે ઉઠાવી લેત." બે અરબ પુરુષો તથા મુગીરહ બિન શુઅબહ અને ત્યાં ઉપસ્થિત કુરૈશના એક જૂથે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના આ શબ્દો સાંભળીને ગુસ્સે થઈને કહ્યું: "તેમણે તેમના પિતરાઈ ભાઈ માટે ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) સિવાય કોઈ બીજું ઉદાહરણ આપવા પર રાજી ન થયા." તેથી અલ્લાહ તઆલાએ આ આયતો નાઝિલ ફરમાવી: "અને જ્યારે મરયમના પુત્રનું ઉદાહરણ આપવામાં આવ્યું, ત્યારે તમારી કૌમે તેના કારણે શોરબકોર મચાવ્યો. અને તેઓએ કહ્યું: 'શું અમારા ખુદાઓ સારા છે કે તે [મસીહ]?! [જો અમારા માબૂદો દોઝખમાં છે, તો મસીહ પણ દોઝખમાં છે, કારણ કે તેમની ઉપાસના કરવામાં આવી]!' પરંતુ તેઓએ આ ઉદાહરણ તમારા માટે ફક્ત ઝઘડા [અને હઠાગ્રહ] ના રસ્તે આપ્યું; તેઓ કીનાખોર અને ઝઘડાખોર કૌમ છે! મસીહ તો ફક્ત એક બંદો હતો કે જેને અમે નેઅમત આપી અને તેને બની ઇસરાઈલ માટે નમૂનો અને આદર્શ બનાવ્યો. અને જ્યારે અમે ઈચ્છીએ, ત્યારે તમારી જગ્યાએ ધરતી પર ફરિશ્તાઓને મૂકી શકીએ." (ઝુખરુફ/૫૭–૬૦) એટલે કે બની હાશિમમાંથી એવા ફરિશ્તાઓ કે જે [તમારા] જાનશીન બને! હારિષ બિન અમ્ર ફિહરી આ વાત પર ગુસ્સે થયો અને બોલ્યો: "પરવરદિગાર! જો આ હક છે અને તારા તરફથી છે, તો આકાશમાંથી અમારા પર પથ્થરોનો વરસાદ વરસાવ! અથવા અમારા માટે દર્દનાક અઝાબ મોકલ!" (અન્ફાલ/૩૨) એ પછી અલ્લાહે હારિષ બિન અમ્રની માંગ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સુધી પહોંચાડી, અને એના પગલે આ આયત નાઝિલ થઈ: "પરંતુ [ઓ પયગંબર!] જ્યાં સુધી તમે તેમની વચ્ચે છો, અલ્લાહ તેમને સજા નહીં આપે અને [એ જ રીતે] જ્યાં સુધી તેઓ ઇસ્તિગફાર કરે છે, અલ્લાહ તેમને અઝાબ નથી કરતો." (અન્ફાલ/૩૩) પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને ફરમાવ્યું: "ઓ અમ્રના દીકરા! કાં તો તારી આ વાત માટે અલ્લાહની બારગાહમાં તૌબા કર, અથવા અહીંથી ચાલ્યો જા." અમ્રે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! બલ્કે તમે આવો અને જે તમારા હાથમાં છે તેમાંથી બાકીના કુરૈશ માટે કંઈક ભેટ મૂકો. આ બની હાશિમે અરબ અને અજમની બધી કિરામતને ખતમ કરી નાખી છે!" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેને ફરમાવ્યું: "આ મારા હાથમાં નથી, અલ્લાહ તઆલાના હાથમાં છે." તેણે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારું દિલ તૌબા પર રાજી નથી અને હું તૌબા કરવાનો ઇરાદો રાખતો નથી, અને હું તમારી પાસેથી ચાલ્યો જાઉં છું." તેણે કહ્યું કે તેની સવારી લાવવામાં આવે જેથી તે અહીંથી નીકળી શકે. જ્યારે તે શહેરની બહાર પહોંચ્યો, ત્યારે એક મોટો પથ્થરનો ટુકડો તેના માથા પર પડ્યો અને તેને કચડી નાખ્યો. ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી નાઝિલ થઈ અને અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: "એક માંગનારે એવા અઝાબની માંગ કરી કે જે વાકેઅ થયો! અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયતના [ઇન્કારના કારણે] لَیْسَ لَهُ دافِعٌ [તેને કોઈ રોકી શકતું નથી], અને કોઈ તેને દૂર કરી શકતું નથી. (મઆરિજ/૧–૨) અલ્લાહ ઝિલ-મઆરિજ [જે અલ્લાહ છે કે જેના ફરિશ્તાઓ આકાશો પર ચઢે અને ઊંચે જાય છે] ની તરફથી!" મેં ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) ને અરજ કરી: "આપ પર કુરબાન! અમે આ આયતને એ રીતે તિલાવત નથી કરતા જે રીતે આપે વાંચી." આપે ફરમાવ્યું: "જિબ્રઈલ, આયતને આ જ સ્વરૂપે અલ્લાહ તરફથી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ કરી અને અલ્લાહની કસમ! મુસહફે ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) માં પણ આ આયત આ જ સ્વરૂપે આવેલી છે." પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાની આજુબાજુના મુનાફિકોને ફરમાવ્યું: "તમારા મિત્ર પાસે જાઓ, જે તેણે માંગ્યું હતું તે તેને પહોંચી ગયું છે." અલ્લાહ તઆલાએ આ સંબંધમાં ફરમાવ્યું: وَ اسْتَفْتَحُوا وَ خابَ کُلُّ جَبَّارٍ عَنِیدٍ [અને તેઓએ ફેંસલો માંગ્યો, અને દરેક હઠાગ્રહી ઝાલિમ નિષ્ફળ થયો].