سورة ابراهيم

Verse 37 of 52

14:37

رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتي بِوادٍ غَيْرِ ذي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِيُقيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوي إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ

پروردگارا! من بعضى از فرزندانم را در سرزمین بى‌آب و علفى، در کنار خانه‌اى که حرم توست، ساکن ساختم تا نماز را برپا دارند، تو دل‌هاى گروهى از مردم را متوجّه آن‌ها ساز و از ثمرات به آن‌ها روزى ده، شاید آنان شکر تو را به‌جاى آورند.

O our Lord! surely I have settled a part of my offspring in a valley unproductive of fruit near Thy Sacred House, our Lord! that they may keep up prayer; therefore make the hearts of some people yearn towards them and provide them with fruits; haply they may be grateful:

અય અમારા પરવરદિગાર! બેશક મેં મારી ઔલાદમાંથી અમુકને તારા મોહતરમ મકાન પાસે બંજર (વિરાન) રણપ્રદેશમાં વસાવ્યા છે, એટલા માટે કે અય અમારા પરવરદિગાર! તેઓ નમાઝને કાયમ કરે, માટે લોકોના દિલ તેમની તરફ ફેરવી દે તથા તેમને ફળોનું રિઝ્ક અતા કર કે કદાચને તેઓ શુક્ર કરે.

#1 پروردگارا! من بعضی از فرزندانم را در سرزمین بی‌آب و علفی، در کنار خانه‌ای که حرم توست، ساکن ساختم Our Lord! I have settled some of my offspring in a barren valley by Your Sacred House અય પરવરદિગાર! મેં મારા કેટલાક સંતાનોને પાણી અને ખેતી વગરની ધરતીમાં, તારા હરમની પાસે વસાવ્યા

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْفَضْلِ‌بْنِِ‌مُوسَی الْکَاتِبِ عَنْ أَبِی‌الْحَسَنِ مُوسَی‌بْنِِ‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) لَمَّا أَسْکَنَ إِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) وَ هَاجَرَ مَکَّهًَْ وَ وَدَّعَهُمَا لِیَنْصَرِفَ عَنْهُمَا بَکَیَا فَقَالَ لَهُمَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) مَا یُبْکِیکُمَا فَقَدْ خَلَّفْتُکُمَا فِی أَحَبِّ الْأَرْضِ إِلَی اللَّهِ وَ فِی حَرَمِ اللَّهِ فَقَالَتْ لَهُ هَاجَرُ یَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) مَا کُنْتُ أَرَی أَنَّ نَبِیّاً مِثْلَکَ یَفْعَلُ مَا فَعَلْتَ قَالَ وَ مَا فَعَلْتُ فَقَالَتْ إِنَّکَ خَلَّفْتَ امْرَأَهًًْ ضَعِیفَهًًْ وَ غُلَاماً ضَعِیفاً لَا حِیلَهًَْ لَهُمَا بِلَا أَنِیسٍ مِنْ بَشَرٍ وَ لَا مَاءٍ یَظْهَرُ وَ لَا زَرْعٍ قَدْ بَلَغَ وَ لَا ضَرْعٍ یُحْلَبُ قَالَ فَرَقَّ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) وَ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ عِنْدَ مَا سَمِعَ مِنْهَا فَأَقْبَلَ حَتَّی انْتَهَی إِلَی بَابِ بَیْتِ اللَّهِ الْحَرَامِ فَأَخَذَ بِعِضَادَتَیِ الْکَعْبَهًِْ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِیُقِیمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ قَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) أَنِ اصْعَدْ أَبَا قُبَیْسٍ فَنَادِ فِی النَّاسِ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ بِحَجِّ هَذَا الْبَیْتِ الَّذِی بِمَکَّهًَْ مُحَرَّماً مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا فَرِیضَهًًْ مِنَ اللَّهِ قَالَ فَصَعِدَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) أَبَا قُبَیْسٍ فَنَادَی فِی النَّاسِ بِأَعْلَی صَوْتِهِ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ بِحَجِّ هَذَا الْبَیْتِ الَّذِی بِمَکَّهًَْ مُحَرَّماً مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا فَرِیضَهًًْ مِنَ اللَّهِ قَالَ فَمَدَّ اللَّهُ لِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی صَوْتِهِ حَتَّی أَسْمَعَ بِهِ أَهْلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ مَا بَیْنَهُمَا مِنْ جَمِیعِ مَا قَدَّرَ اللَّهُ وَ قَضَی فِی أَصْلَابِ الرِّجَالِ مِنَ النُّطَفِ وَ جَمِیعِ مَا قَدَّرَ اللَّهُ وَ قَضَی فِی أَرْحَامِ النِّسَاءِ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَهُنَاکَ یَا فَضْلُ وَجَبَ الْحَجُّ عَلَی جَمِیعِ الْخَلَائِقِ فَالتَّلْبِیَهًُْ مِنَ الْحَاجِّ فِی أَیَّامِ الْحَجِّ هِیَ إِجَابَهًٌْ لِنِدَاءِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یَوْمَئِذٍ بِالْحَجِّ عَنِ اللَّه.

امام کاظم (علیه السلام)- فضل‌بن‌موسی گوید: امام کاظم (علیه السلام) فرمود: وقتی ابراهیم (علیه السلام)، اسماعیل (علیه السلام) و هاجر را در مکّه اِسکان داد و با آنان خداحافظی کرد و خواست که از آنجا برود، دید که آن دو گریه می‌کنند. پرسید: «چرا گریه می‌کنید؟ من شما را در محبوب‌ترین سرزمین خدا و در حرم امن الهی می‌گذارم». هاجر به او گفت: «ای ابراهیم (علیه السلام)! فکر نمی‌کردم پیامبری همچون تو، چنین کاری با زن و فرزند خود انجام بدهد»! ابراهیم (علیه السلام) گفت: «مگر چه کرده‌ام»؟ هاجر گفت: «تو زنی ضعیف و پسری ناتوان را که کاری از آنان برنمی‌آید بدون هیچ همدم و مونس و بدون آبی در دسترس و بدون کشت و زرعی که آماده‌ی محصول باشد و بدون چهارپایی که شیر آن قابل دوشیدن باشد، رها می‌کنی و از اینجا می‌روی»؟! امام (علیه السلام) فرمود: «با شنیدن این سخنان از هاجر، دل ابراهیم (علیه السلام) به رحم آمد و چشمانش پر از اشک شد و پیش آمد تا به مقابل در بیت الله الحرام رسید. آنگاه، چارچوب کعبه را گرفت و چنین دعا کرد: إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِندَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُواْ الصَّلاَةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُم مِّنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ». امام (علیه السلام) فرمود: «سپس خداوند به ابراهیم (علیه السلام) وحی کرد: از کوه ابوقبیس بالا برو و مردم را صدا بزن و بگو: «ای مردم! خداوند، شما را فرمان می‌دهد که در این خانه که در مکّه قرار دارد و سرزمینی حرام است، حج بگذارید. این حج برای آن‌ها که توانایی رفتن به‌سوی آن دارند، واجب است». امام (علیه السلام) فرمود: «خداوند، چنان صدای رسایی به ابراهیم (علیه السلام) بخشید که همه‌ی اهالی مشرق و مغرب و آنان که در امتداد شرق و غرب قرار دارند و همه‌ی نطفه‌هایی که خداوند، مقدّر فرمود تا روز قیامت در پشت مردان و رحم زنان باشند، آن صدا را شنیدند. ای فضل! از آن زمان بود که حج بر همه‌ی خلایق واجب شد. لبّیک‌گفتن (پاسخ مثبت دادن) حاجیان در موسم حج، در حقیقت، نوعی پاسخ‌گفتن به ندای ابراهیم (علیه السلام) در آن روز است که از جانب خداوند، مردم را به حج بیت‌الله الحرام فراخواند».

Imam Kazim (peace be upon him): Fadl ibn Musa said: Imam Kazim (peace be upon him) said: When Ibrahim (peace be upon him) settled Ismail (peace be upon him) and Hajar in Mecca and bid them farewell and wanted to leave, he saw that the two of them were weeping. He asked, "Why are you weeping? I am leaving you in the most beloved land of Allah and in the sacred sanctuary of Allah." Hajar said to him, "O Ibrahim (peace be upon him)! I did not think that a prophet like you would do such a thing to his wife and child!" Ibrahim (peace be upon him) said, "What have I done?" Hajar said, "You are leaving a weak woman and a helpless boy — who can do nothing for themselves — without any companion or friend, without any water within reach, without any crop that is ready to yield produce, and without any four-legged animal whose milk can be drawn, and going away from here?!" The Imam (peace be upon him) said: "On hearing these words from Hajar, Ibrahim's (peace be upon him) heart was moved with pity and his eyes filled with tears, and he came forward until he reached the door of Bayt Allah al-Haram. Then he took hold of the frame of the Kaaba and prayed thus: إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِندَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُواْ الصَّلاَةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُم مِّنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [Indeed I have settled some of my offspring in a valley without cultivation near Your Sacred House, our Lord, that they may establish prayer. So make hearts among the people incline toward them and provide them with fruits, that they may be grateful]." The Imam (peace be upon him) said: "Then Allah revealed to Ibrahim (peace be upon him): Climb Mount Abu Qubays and call out to the people and say: 'O people! Allah commands you to perform the Hajj of this House which is in Mecca and is a sacred land. This Hajj is obligatory upon those who have the ability to travel to it.'" The Imam (peace be upon him) said: "Allah gave Ibrahim (peace be upon him) such a far-reaching voice that all the people of the east and the west and those who lie along the east and west, and all the sperm-drops which Allah has decreed shall be in the loins of men and the wombs of women until the Day of Resurrection, heard that voice. O Fadl! From that time Hajj became obligatory upon all creatures. The talbiyah (responding in the affirmative) of the pilgrims during the Hajj season is in reality a kind of response to the call of Ibrahim (peace be upon him) on that day, when he summoned people, on behalf of Allah, to the Hajj of Bayt Allah al-Haram."

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): ફઝલ બિન મૂસા કહે છે: ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ) અને હાજરાને મક્કામાં વસાવ્યાં અને તેમને અલવિદા કહી અને ત્યાંથી જવા ચાહ્યું, ત્યારે તેમણે જોયું કે તે બંને રડી રહ્યાં છે. પૂછ્યું: "શા માટે રડો છો? હું તમને અલ્લાહની સૌથી પ્રિય ધરતી પર અને અલ્લાહના અમન ભરેલા હરમમાં છોડી રહ્યો છું." હાજરાએ તેમને કહ્યું: "હે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)! મને ખ્યાલ ન હતો કે તમારા જેવા પયગંબર પોતાની પત્ની અને સંતાન સાથે આવો વ્યવહાર કરશે!" ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મેં શું કર્યું છે?" હાજરાએ કહ્યું: "તમે એક નબળી સ્ત્રી અને એક અસહાય પુત્ર — જેઓ કશું કરી શકતાં નથી — ને કોઈ સાથી-મિત્ર વગર, હાથવગું પાણી વગર, પાક તૈયાર થાય એવી ખેતી વગર અને દૂધ દોહી શકાય એવા ચોપગા વગર છોડીને અહીંથી જઈ રહ્યા છો?!" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હાજરાના આ શબ્દો સાંભળીને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નું દિલ દયાથી ભરાઈ ગયું અને તેમની આંખો આંસુઓથી ભરાઈ ગઈ, અને તે આગળ વધ્યા ત્યાં સુધી કે બયતુલ્લાહિલ હરામના દરવાજા સામે પહોંચ્યા. પછી કાબાની ચોકટ પકડી અને આવી દુઆ કરી: إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِندَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُواْ الصَّلاَةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُم مِّنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [ખરેખર મેં મારી કેટલીક સંતતિને એક એવી ખેતી વગરની ખીણમાં તારા હુરમતવાળા ઘર પાસે વસાવી છે, હે અમારા પરવરદિગાર, જેથી તેઓ નમાઝ કાયમ કરે. તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલોને તેમની તરફ ઝુકાવ, અને તેમને ફળોમાંથી રિઝ્ક આપ, જેથી તેઓ શુક્ર કરે]." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "પછી અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી: અબૂ કુબૈસ પર્વત પર ચઢો અને લોકોને પોકારો અને કહો: 'હે લોકો! અલ્લાહ તમને હુકમ આપે છે કે આ ઘર, જે મક્કામાં આવેલું છે અને હુરમતવાળી ધરતી છે, તેનો હજ કરો. જેઓ તેની તરફ જવાની ક્ષમતા ધરાવે છે તેમના પર આ હજ વાજિબ છે.'" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને એટલો બુલંદ અવાજ આપ્યો કે મશરિક અને મગરિબના તમામ લોકો અને પૂર્વ-પશ્ચિમમાં આવેલા લોકો અને તમામ નુત્ફા (વીર્ય) જેને અલ્લાહે કયામતના દિવસ સુધી પુરુષોની પીઠમાં અને સ્ત્રીઓના ગર્ભમાં રહેવાનું મુકદ્દર કર્યું છે, તે અવાજ સાંભળ્યો. હે ફઝલ! તે સમયથી હજ તમામ ખલાયક પર વાજિબ થયો. હજના મોસમમાં હાજીઓનું લબ્બૈક કહેવું (હકારાત્મક જવાબ આપવો) ખરેખર તે દિવસે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની હાકને એક પ્રકારનો જવાબ છે, જ્યારે તેમણે અલ્લાહ તરફથી લોકોને બયતુલ્લાહિલ હરામના હજ તરફ બોલાવ્યાં."

#2 پروردگارا! من بعضی از فرزندانم را در سرزمین بی‌آب و علفی، در کنار خانه‌ای که حرم توست، ساکن ساختم Our Lord! I have settled some of my offspring in a barren valley by Your Sacred House અય પરવરદિગાર! મેં મારા કેટલાક સંતાનોને પાણી અને ખેતી વગરની ધરતીમાં, તારા હરમની પાસે વસાવ્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) کَانَ نَازِلًا فِی بَادِیَهًِْ الشَّامِ فَلَمَّا وُلِدَ لَهُ مِنْ هَاجَرَ إِسْمَاعِیلُ (علیه السلام) اغْتَمَّتْ سَارَهًُْ مِنْ ذَلِکَ غَمّاً شَدِیداً لِأَنَّهُ لَمْ یَکُنْ لَهُ مِنْهَا وَلَدٌ وَ کَانَتْ تُؤْذِی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی هَاجَرَ فَتَغُمُّهُ فَشَکَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) ذَلِکَ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فأَمَرَهُ اللَّهُ أَنْ یُخْرِجَ إِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) وَ أُمَّهُ عَنْهَا فَقَالَ یَا رَبِّ إِلَی أَیِّ مَکَانٍ فَقَالَ إِلَی حَرَمِی وَ أَمْنِی وَ أَوَّلِ بُقْعَهًٍْ خَلَقْتُهَا مِنَ الْأَرْضِ وَ هِیَ مَکَّهًُْ فَأَنْزَلَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) بِالْبُرَاقِ فَحَمَلَ هَاجَرَ وَ إِسْمَاعِیلَ وَ إِبْرَاهِیمَ (علیها السلام) وَ کَانَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لَا یَمُرُّ بِمَوْضِعٍ حَسَنٍ فِیهِ شَجَرٌ وَ نَخْلٌ وَ زَرْعٌ إِلَّا وَ قَالَ یَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) إِلَی هَاهُنَا إِلَی هَاهُنَا فَیَقُولُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) لَا امْضِ امْضِ حَتَّی وَافَی مَکَّهًَْ فَوَضَعَهُ فِی مَوْضِعِ الْبَیْتِ وَ قَدْ کَانَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) عَاهَدَ سَارَهًَْ أَنْ لَا یَنْزِلَ حَتَّی یَرْجِعَ إِلَیْهَا فَلَمَّا نَزَلُوا فِی ذَلِکَ الْمَکَانِ کَانَ فِیهِ شَجَرٌ فَأَلْقَتْ هَاجَرُ عَلَی ذَلِکَ الشَّجَرِ کِسَاءً کَانَ مَعَهَا فَاسْتَظَلُّوا تَحْتَهُ فَلَمَّا سَرَّحَهُمْ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) وَ وَضَعَهُمْ وَ أَرَادَ الِانْصِرَافَ عَنْهُمْ إِلَی سَارَهًَْ قَالَتْ لَهُ هَاجَرُ یَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) لِمَ تَدَعُنَا فِی مَوْضِعٍ لَیْسَ فِیهِ أَنِیسٌ وَ لَا مَاءٌ وَ لَا زَرْعٌ فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) اللَّهُ الَّذِی أَمَرَنِی أَنْ أَضَعَکُمْ فِی هَذَا الْمَکَانِ حَاضِرٌ عَلَیْکُمْ ثُمَّ انْصَرَفَ عَنْهُمْ فَلَمَّا بَلَغَ کُدًی وَ هُوَ جَبَلٌ بِذِی طُوًی الْتَفَتَ إِلَیْهِمْ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَقَالَ رَبِّی إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِیُقِیمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ.

امام صادق (علیه السلام)- ابراهیم (علیه السلام) در صحرای شام اقامت داشت و وقتی هاجر، اسماعیل (علیه السلام) را به دنیا آورد، ساره بسیار غمگین و اندوهناک شد؛ چراکه ابراهیم (علیه السلام) از ساره دارای فرزند نبود. به‌همین‌خاطر ساره، ابراهیم (علیه السلام) را به خاطر بچّه‌دارشدن هاجر آزار می‌داد و او را ناراحت می‌کرد. ابراهیم (علیه السلام) از این موضوع به درگاه خداوند شکایت برد ... خداوند به ابراهیم (علیه السلام) فرمان داد که اسماعیل (علیه السلام) و مادرش را از شام بیرون ببرد. ابراهیم (علیه السلام) عرض کرد: «پروردگارا! به کجا بروم»؟ فرمود: «به مکّه برو، به حرم امن من و نخستین بارگاهی که خود بر روی زمین خلق کردم». پس از آن خداوند جبرئیل را همراه با بُراق نزد او فرستاد. پس براق، هاجر و اسماعیل و ابراهیم (علیها السلام) را سوار کرده و با خود برد. هنگامی‎که از جایی می‌گذشتند که مرتع و زراعت و درخت خرما داشت، ابراهیم (علیه السلام) به جبرئیل می‌گفت: «همین‌جا توقّف کنیم، همین‌جا ای جبرئیل»!. جبرئیل می‌گفت: «خیر! به راهت ادامه بده، به راهت ادامه بده». تا آنکه به مکّه رسید و او را در جایی که اکنون خانه‌ی کعبه قرار دارد، فرود آورد. ابراهیم (علیه السلام) به ساره قول داده بود که به محض اینکه آنان را در کنار کعبه بگذارد، به سرعت نزد او برگردد. چون در آن مکان که درختی در آن بود، فرود آمدند، هاجر پارچه‌ای را که با خود داشت، بر آن درخت انداخت و زیر سایه‌ی آن درخت به استراحت پرداختند. وقتی ابراهیم (علیه السلام) خواست که با آنان خداحافظی کند و به‎سوی ساره بازگردد، هاجر به او گفت: «ابراهیم! چرا ما را در جایی تنها می‌گذاری که نه همدم و نه آب و نه کشت و زرع در آن وجود دارد»؟! ابراهیم (علیه السلام) گفت: «پروردگاری که به من فرمان داد تا شما را در این مکان بگذارم؛ پیش شما حاضر است». سپس از آنجا رفت و وقتی که به کُدی (کوهی در ذی طُوَی) رسید، ابراهیم (علیه السلام) رو به خانواده‌ی خود کرد و گفت: رَّبَّنَا إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِندَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُواْ الصَّلاَةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُم مِّنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibrahim (peace be upon him) was residing in the desert of Syria, and when Hajar gave birth to Ismail (peace be upon him), Sarah became extremely sad and grieved, because Ibrahim (peace be upon him) had no child from Sarah. For this reason, Sarah used to hurt Ibrahim (peace be upon him) on account of Hajar bearing a child, and she distressed him. Ibrahim (peace be upon him) complained about this to Allah ... Allah commanded Ibrahim (peace be upon him) to take Ismail (peace be upon him) and his mother out of Syria. Ibrahim (peace be upon him) said: "O Lord! Where shall I go?" He said: "Go to Makkah, to My secure sanctuary and the first ground I created on the earth." Then Allah sent Jibrail with the Buraq to him. So the Buraq carried Hajar and Ismail and Ibrahim (peace be upon them) and took them along. Whenever they passed by a place that had pasture, cultivation, and date palms, Ibrahim (peace be upon him) would say to Jibrail: "Let us stop right here, right here, O Jibrail!" Jibrail would say: "No! Continue on your way, continue on your way." Until he reached Makkah and set him down at the place where the House of the Kaaba now stands. Ibrahim (peace be upon him) had promised Sarah that as soon as he placed them beside the Kaaba, he would quickly return to her. When they descended at that place where there was a tree, Hajar threw a cloth that she had with her onto that tree, and they rested under its shade. When Ibrahim (peace be upon him) wanted to bid them farewell and return to Sarah, Hajar said to him: "O Ibrahim! Why do you leave us alone in a place where there is no companion, no water, and no cultivation?!" Ibrahim (peace be upon him) said: "The Lord who commanded me to place you in this place is present with you." Then he left from there, and when he reached Kuda (a mountain in Dhi Tuwa), Ibrahim (peace be upon him) turned toward his family and said: رَّبَّنَا إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِندَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُواْ الصَّلاَةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُم مِّنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [O our Lord! surely I have settled a part of my offspring in a valley unproductive of fruit near Thy Sacred House, our Lord! that they may keep up prayer; therefore make the hearts of some people yearn towards them and provide them with fruits; haply they may be grateful].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) શામના રણમાં રહેતા હતા, અને જ્યારે હાજરાએ ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને જન્મ આપ્યો, ત્યારે સારા ખૂબ જ દુ:ખી અને ગમગીન થઈ ગઈ; કારણ કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને સારાથી કોઈ સંતાન ન હતું. આ કારણે સારા, હાજરાને સંતાન થવાના કારણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને દુ:ખ પહોંચાડતી અને તેમને પરેશાન કરતી. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ આ બાબતની ફરિયાદ અલ્લાહની બારગાહમાં કરી ... અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને હુકમ આપ્યો કે ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમની માતાને શામની બહાર લઈ જાય. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ અર્જ કરી: 'પરવરદિગાર! ક્યાં જાઉં?' ફરમાવ્યું: 'મક્કા જાઓ, મારા સુરક્ષિત હરમ અને પ્રથમ સ્થાન કે જે મેં ઝમીન પર બનાવ્યું છે.' ત્યારબાદ અલ્લાહે જિબ્રઈલને બુરાક સાથે તેમની પાસે મોકલ્યા. પછી બુરાકે હાજરા, ઇસ્માઈલ અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિમુસ્સલામ)ને સવાર કરીને પોતાની સાથે લઈ ગયો. જ્યારે તેઓ કોઈ એવી જગ્યાએથી પસાર થતા જ્યાં ઘાસચારો, ખેતી અને ખજૂરના વૃક્ષો હોય, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) જિબ્રઈલને કહેતા: 'અહીં જ રોકાઈ જઈએ, ઓ જિબ્રઈલ અહીં જ!' જિબ્રઈલ કહેતા: 'ના! પોતાના રસ્તે ચાલતા રહો, પોતાના રસ્તે ચાલતા રહો.' ત્યાં સુધી કે તેઓ મક્કા પહોંચ્યા અને તેમને એવી જગ્યાએ ઉતાર્યા જ્યાં અત્યારે કાબાનું ઘર છે. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ સારાને વચન આપ્યું હતું કે તેમને કાબાની બાજુમાં મૂકતાં જ જલદી પાછા આવશે. જ્યારે તેઓ તે જગ્યાએ ઊતર્યા જ્યાં એક વૃક્ષ હતું, ત્યારે હાજરાએ પોતાની સાથે રાખેલું કપડું તે વૃક્ષ પર નાખ્યું અને તે વૃક્ષની છાયામાં આરામ કરવા લાગ્યા. જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને અલવિદા કહીને સારા તરફ પાછા ફરવાનું ઈચ્છ્યું, ત્યારે હાજરાએ તેમને કહ્યું: 'ઓ ઇબ્રાહીમ! શા માટે અમને એવી જગ્યાએ એકલા છોડી જાઓ છો જ્યાં ન કોઈ સંગાથી છે, ન પાણી અને ન ખેતી?!' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'જે પરવરદિગારે મને હુકમ આપ્યો છે કે તમને આ જગ્યાએ મૂકું, તે તમારી પાસે હાજર છે.' ત્યારબાદ તેઓ ત્યાંથી ગયા અને જ્યારે કુદી (ઝી તુવામાં એક પર્વત) સુધી પહોંચ્યા, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના પરિવાર તરફ મુખ કરીને બોલ્યા: رَّبَّنَا إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِندَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُواْ الصَّلاَةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُم مِّنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [હે અમારા પરવરદિગાર! ખરેખર મેં મારી કેટલીક સંતાનોને એક બિન-ઉપજાઉ ખીણમાં તારા મુકદ્દસ ઘરની પાસે વસાવ્યા છે, હે અમારા પરવરદિગાર! જેથી તેઓ નમાઝ કાયમ કરે; તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલોને તેમની તરફ ઝુકાવ, અને તેમને ફળોથી રિઝ્ક આપ; કદાચ તેઓ શુક્ર કરે].

#3 فرزندانم My sons મારા સંતાનો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حَمَّادٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ ... قَالَ نَحْنُ وَ اللَّهِ بَقِیَّهًُْ تِلْکَ الْعِتْرَهًْ.

امام باقر (علیه السلام)- حمّاد از امام باقر (علیه السلام) روایت می‌کند که در تفسیر آیه: ربَّنَا إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی فرمود: «به خدا قسم! که ما ادامه‌ی آن عترت هستیم».

Imam Baqir (peace be upon him): Hammad narrates from Imam Baqir (peace be upon him) that regarding the verse: رَبَّنَا إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی [O our Lord! surely I have settled a part of my offspring] he said: "By Allah! We are the continuation of that progeny."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હમ્માદ ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે આયત: رَبَّنَا إِنِّی أَسْکَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی [હે અમારા પરવરદિગાર! ખરેખર મેં મારી કેટલીક સંતાનોને વસાવી છે]ની તફસીરમાં ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહની કસમ! કે અમે તે ઇતરતનું ચાલુ સ્વરૂપ છીએ.'

#4 فرزندانم My sons મારા સંતાનો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

نَحْنُ بَقِیَّهًُْ تِلْکَ الْعِتْرَهًِْ وَ قَالَ کَانَتْ دَعْوَهًُْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) لَنَا خَاصَّهًًْ.

امام باقر (علیه السلام)- ما باقیمانده‌ی نژاد ابراهیم (علیه السلام) هستیم، دعای ابراهیم (علیه السلام) اختصاص به ما دارد.

Imam Baqir (peace be upon him): We are the remnant of the lineage of Ibrahim (peace be upon him); the supplication of Ibrahim (peace be upon him) is exclusively for us.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના વંશની બાકી રહેલી પેઢી છીએ, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆ ફક્ત અમારા માટે ખાસ છે.

#5 فرزندانم My sons મારા સંતાનો

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّا أَهْلُ بَیْتٍ دَعَا اللَّهَ لَنَا أَبُونَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) فَقَالَ: فَاجْعَلْ أَفْئِدَهًًْ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ، فَإِیَّانَا عَنَی اللَّهُ بِذَلِکَ خَاصَّهًْ.

امام علی (علیه السلام)- ما اهل بیتی هستیم که پدرمان ابراهیم (علیه السلام) برایمان دعا کرده و فرموده است: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ. مقصود خداوند از این آیه فقط ما هستیم».

Imam Ali (peace be upon him): We are the Ahl al-Bayt for whom our father Ibrahim (peace be upon him) supplicated and said: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [therefore make the hearts of some people yearn towards them]. Allah meant by this verse only us.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમે તે અહલેબૈત છીએ કે જેમના માટે અમારા પિતા ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ દુઆ કરી અને ફરમાવ્યું: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલોને તેમની તરફ ઝુકાવ]. આ આયતથી અલ્લાહનો ઉદ્દેશ ફક્ત અમે જ છીએ.

#6 فرزندانم My sons મારા સંતાનો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

نَحْنُ هُمْ وَ نَحْنُ بَقِیَّهًُْ تِلْکَ الذُّرِّیَّهًِْ.

امام باقر (علیه السلام)- ما همان]ذرّیّه‌ی ابراهیم (علیه السلام) [هستیم، ما بقیّه‌ی آن ذرّیّه هستیم.

Imam Baqir (peace be upon him): We are the very same [progeny of Ibrahim (peace be upon him)], we are the remnant of that progeny.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમે તે જ [ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઝુર્રિય્યત] છીએ, અમે તે ઝુર્રિય્યતના બાકી રહેલા છીએ.

#7 فرزندانم My sons મારા સંતાનો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَنَّ سَائِلًا سَأَلَهُ فَقَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَخْبِرْنِی عَنْ آلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مَنْ هُمْ قَالَ هُمْ أَهْلُ بَیْتِهِ خَاصَّهًْ ... قَالَ السَّائِلُ وَ مَا الْحُجَّهًُْ فِی أَنَّ أُمَّهًَْ مُحَمَّدٍ هُمْ أَهْلُ بَیْتِ مُحَمَّدٍ الَّذِینَ ذَکَرْتَ دُونَ غَیْرِهِمْ قَال ... وَ الْحُجَّهًُْ فِی الْمَسْکَنِ وَ الدِّیَارِ قَوْلُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِیُقِیمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ وَ لَمْ یَقُلْ لِیَعْبُدُوا الْأَصْنَامَ فَهَذِهِ الْآیَهًُْ تَدُلُّ عَلَی أَنَّ الْأَئِمَّهًَْ وَ الْأُمَّهًَْ الْمُسْلِمَهًَْ الَّتِی دَعَا لَهَا إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) مِنْ ذُرِّیَّتِهِ مِمَّنْ لَمْ یَعْبُدْ غَیْرَ اللَّهِ قَطُّ ثُمَّ قَالَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَهًًْ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ فَخُصَّ دُعَاءُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) الْأَئِمَّهًَْ وَ الْأُمَّهًَْ الَّتِی مِنْ ذُرِّیَّتِهِ ثُمَّ دَعَا لِشِیعَتِهِمْ کَمَا دَعَا لَهُمْ فَأَصْحَابُ دَعْوَهًِْ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) رَسُولُ اللَّهِ وَ عَلِیٌّ وَ فَاطِمَهًُْ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ وَ الْأَئِمَّهًُْ (علیهم السلام) وَ مَنْ کَانَ مُتَوَلِّیاً لِهَؤُلَاءِ مِنْ وُلْدِ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) فَهُوَ مِنْ أَهْلِ دَعْوَتِهِمَا لِأَنَّ جَمِیعَ وُلْدِ إِسْمَاعِیلَ قَدْ عَبَدُوا الْأَصْنَامَ غَیْرَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ کَانَتْ دَعْوَهًُْ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ لَهُمْ وَ الْحَدِیثُ الْمَأْثُورُ عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ قَالَ أَنَا دَعْوَهًُْ أَبِی إِبْرَاهِیمَ وَ مَنْ کَانَ مُتَّبِعاً لِهَذِهِ الْأُمَّهًِْ الَّتِی وَصَفَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِی کِتَابِهِ بِالتَّوَلِّی لَهَا کَانَ مِنْهَا وَ مَنْ خَالَفَهَا بِأَنْ لَمْ یَرَ لَهَا عَلَیْهِ فَضْلًا فَهُوَ مِنَ الْأُمَّهًِْ الَّتِی بُعِثَ إِلَیْهَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله).

امام صادق (علیه السلام)- سؤال‌کننده از امام صادق (علیه السلام) پرسید «ای فرزند رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله)! از آل محمّد (صلی الله علیه و آله) به من خبر بده که آن‌ها چه کسانی هستند»؟ فرمود: «آن‌ها فقط اهل بیتش هستند». سؤال‌کننده گفت: «به چه دلیل امّت محمّد (صلی الله علیه و آله) اهل بیت او هستند، با آن بیانی که فرمودی، نه غیر آن‌ها»؟ فرمود: «و دلیل، در مورد محلّ سکونت و سرزمین، این سخن ابراهیم (علیه السلام) است رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنا لِیُقِیمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ و نگفت: «[ساکن ساختم] تا بت‌ها را پرستش کنند»؛ پس این آیه دلالت می‌کند بر اینکه ائمّه (و امّت مسلمانی که ابراهیم (علیه السلام) برای آن‌ها از ذرّیه‌ی خود دعا کرد، هرگز غیر خدا را پرستش نکرده است. سپس گفت: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ، پس دعای ابراهیم (علیه السلام) مخصوص ائمّه (و امّتی است که از ذرّیّه‌ی اوست. سپس همچنان‌که برای خود آن‌ها دعا کرد برای شیعیانشان هم دعا کرد. بنابراین افراد دعای ابراهیم و اسماعیل (علیها السلام) عبارتند از: رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله)، علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن، حسین (علیها السلام) و ائمّه (و هرکس این‌ها را که از فرزندان ابراهیم و اسماعیل (علیها السلام) هستند، دوست بدارد از اهل دعای ابراهیم و اسماعیل (علیها السلام) است؛ چون غیر از رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله)، علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام)، تمام فرزندان اسماعیل (علیه السلام) بت‌ها را پرستش کردند و دعای ابراهیم و اسماعیل (علیها السلام) در حقّ آن‌هاست و از پیامبر (صلی الله علیه و آله) حدیث روایت شده که فرمود: «من دعای پدرم ابراهیم (علیه السلام) هستم». هرکس با دوست داشتن این امّتی که خدای عزّوجلّ در کتابش توصیف کرد، از آن‌ها پیروی کند، از آن امّت خواهد بود و هرکس با این امّت مخالفت کند و آن‌ها را برتر از خود نداند، پس او از امّتی است که محمّد (صلی الله علیه و آله) به‌سوی آن‌ها مبعوث شده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): A questioner asked Imam Sadiq (peace be upon him), "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Tell me about the family of Muhammad (peace be upon him and his family) — who are they?" He said, "They are only his Ahl al-Bayt." The questioner said, "By what proof is the ummah of Muhammad (peace be upon him and his family) his Ahl al-Bayt, according to the explanation you have given, and no one else?" He said, "The proof concerning the place of residence and the land is this saying of Ibrahim (peace be upon him): رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنا لِیُقِیمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [Our Lord! Indeed I have settled some of my offspring in a valley without cultivation, near Your Sacred House, our Lord, that they may establish prayer; so make hearts among the people incline toward them and provide for them from the fruits that they might be grateful]. And he did not say, '[I have settled them] so that they may worship idols'; so this verse indicates that the Imams and the Muslim ummah for whom Ibrahim (peace be upon him) supplicated from among his offspring never worshipped anything other than Allah. Then he said: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [so make hearts among the people incline toward them]; so the supplication of Ibrahim (peace be upon him) is specific to the Imams and the ummah that is from his offspring. Then, just as he supplicated for them, he also supplicated for their Shia. Therefore the recipients of the supplication of Ibrahim and Ismail (peace be upon them) are: the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan, Husayn (peace be upon them), and the Imams, and whoever loves these ones who are from the descendants of Ibrahim and Ismail (peace be upon them) is among the recipients of the supplication of Ibrahim and Ismail (peace be upon them); because apart from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them), all the descendants of Ismail (peace be upon him) worshipped idols, and the supplication of Ibrahim and Ismail (peace be upon them) is for them. And it is narrated from the Prophet (peace be upon him and his family) that he said: 'I am the supplication of my father Ibrahim (peace be upon him).' Whoever, by loving this ummah which Allah the Mighty and Majestic described in His Book, follows them, will be of that ummah; and whoever opposes this ummah and does not consider them superior to himself, then he is of the ummah to whom Muhammad (peace be upon him and his family) was sent."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક પ્રશ્ન કરનારે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું, "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ફરઝંદ! મને આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિશે જણાવો કે તેઓ કોણ છે?" તમે ફરમાવ્યું: "તેઓ ફક્ત તેમના અહલેબૈત છે." પ્રશ્ન કરનારે કહ્યું: "કયા દલીલથી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત તેમના અહલેબૈત છે, જે બયાન તમે ફરમાવ્યું છે, અને તેમના સિવાય નહીં?" તમે ફરમાવ્યું: "અને રહેઠાણ અને ભૂમિ સંબંધી દલીલ, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નું આ કથન છે: رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ رَبَّنا لِیُقِیمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [અય અમારા પરવરદિગાર! ખરેખર મેં મારી ઔલાદમાંથી કેટલાકને એક એવી ખીણમાં વસાવ્યા છે જ્યાં ખેતી નથી, તારા સન્માનિત ઘર પાસે, અય અમારા પરવરદિગાર, જેથી તેઓ નમાઝ કાયમ કરે; તો લોકોમાંથી કેટલાકનાં દિલોને તેમના તરફ ઝુકાવ, અને તેમને ફળોમાંથી રિઝક આપ કે તેઓ શુક્ર કરે]. અને તેમણે એમ ન કહ્યું કે '[મેં તેમને વસાવ્યા] જેથી તેઓ મૂર્તિઓની ઇબાદત કરે'; તો આ આયત દલાલત કરે છે કે ઇમામો (અને એ મુસલમાન ઉમ્મત જેમના માટે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની ઔલાદમાંથી દુઆ કરી) એ ક્યારેય અલ્લાહ સિવાય કોઈની ઇબાદત નથી કરી. પછી કહ્યું: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ, તો ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆ ખાસ ઇમામો (અને એ ઉમ્મત) માટે છે જે તેમની ઔલાદમાંથી છે. પછી જેમ તેમણે તેમના માટે દુઆ કરી તેમ તેમના શિયાઓ માટે પણ દુઆ કરી. તેથી ઇબ્રાહીમ અને ઇસ્માઈલ (અલયહિમસ્સલામ)ની દુઆના પાત્રો છે: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહે અલયહા), હસન, હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) અને ઇમામો, અને જે કોઈ ઇબ્રાહીમ અને ઇસ્માઈલ (અલયહિમસ્સલામ)ના ફરઝંદો પૈકી આ હસ્તીઓને પ્રેમ કરે, તે ઇબ્રાહીમ અને ઇસ્માઈલ (અલયહિમસ્સલામ)ની દુઆના અહલમાંથી છે; કારણ કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહે અલયહા), હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) સિવાય, ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ)ના તમામ ફરઝંદોએ મૂર્તિઓની ઇબાદત કરી, અને ઇબ્રાહીમ અને ઇસ્માઈલ (અલયહિમસ્સલામ)ની દુઆ તેમના હકમાં છે. અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) થી હદીસ રિવાયત થઈ છે કે તમે ફરમાવ્યું: 'હું મારા પિતા ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆ છું.' જે કોઈ આ ઉમ્મતને પ્રેમ કરીને, જેને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પોતાની કિતાબમાં વર્ણવી છે, તેમનું અનુસરણ કરે, તે એ ઉમ્મતમાંથી હશે; અને જે કોઈ આ ઉમ્મત સાથે વિરોધ કરે અને તેમને પોતાના કરતાં શ્રેષ્ઠ ન સમજે, તો તે એ ઉમ્મતમાંથી છે જેમની તરફ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મોકલવામાં આવ્યા છે."

#8 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْفُضَیْلِ عنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ نَظَرَ إِلَی النَّاسِ یَطُوفُونَ حَوْلَ الْکَعْبَهًِْ فَقَالَ هَکَذَا کَانُوا یَطُوفُونَ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ إِنَّمَا أُمِرُوا أَنْ یَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ یَنْفِرُوا إِلَیْنَا فَیُعْلِمُونَا وَلَایَتَهُمْ وَ مَوَدَّتَهُمْ وَ یَعْرِضُوا عَلَیْنَا نُصْرَتَهُمْ ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الْآیَهًَْ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ.

امام باقر (علیه السلام)- فضیل از امام باقر (علیه السلام) روایت می‌کند و می‌گوید: امام (علیه السلام) به مردمی که خانه‌ی خدا را طواف می‌کردند، نگریست و سپس فرمود: «در دوران جاهلیّت بدین‌سان طواف می‌کردند، امّا به ایشان فرمان داده شد تا گرد خانه‌ی خدا طواف کنند و سپس دسته‌دسته نزد ما بیایند و ولایت و محبّت خود را نسبت به ما اظهار کرده و آمادگی خود را برای یاری‌رساندن به ما اعلام کنند. آنگاه این آیه را تلاوت فرمود: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ».

Imam Baqir (peace be upon him): Fudayl narrates from Imam Baqir (peace be upon him), saying: The Imam (peace be upon him) looked at people who were performing tawaf around the House of Allah, then said, "In the days of Jahiliyyah they used to perform tawaf in just this manner. But they have been commanded to perform tawaf around the House of Allah and then to come to us in groups and declare their wilayah and love toward us, and to announce their readiness to support us." Then he recited this verse: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [so make hearts among the people incline toward them].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ફુઝૈલ ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરે છે અને કહે છે: ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ એ લોકો પર નજર કરી જેઓ ખાનએ ખુદાનો તવાફ કરી રહ્યા હતા, અને પછી ફરમાવ્યું: "જાહિલિય્યતના જમાનામાં આ જ રીતે તવાફ કરતા હતા, પરંતુ તેમને હુકમ આપવામાં આવ્યો હતો કે ખાનએ ખુદાનો તવાફ કરે અને પછી ટોળે ટોળે અમારી પાસે આવે અને અમારા પ્રત્યેની પોતાની વિલાયત અને મુહબ્બત જાહેર કરે અને અમારી મદદ કરવા માટે પોતાની તૈયારી જાહેર કરે." ત્યાર બાદ તમે આ આયત તિલાવત ફરમાવી: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [તો લોકોમાંથી કેટલાકનાં દિલોને તેમના તરફ ઝુકાવ].

#9 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

دَخَلَ قَتَادَهًُْ بْنُ دِعَامَهًَْ عَلَی أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَقَالَ یَا قَتَادَهًُْ أَنْتَ فَقِیهُ أَهْلِ الْبَصْرَهًِْ فَقَالَ هَکَذَا یَزْعُمُونَ فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) ... وَ أَنَا أَسْأَلُکَ قَالَ قَتَادَهًُْ سَلْ قَالَ أَخْبِرْنِی عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی سَبَإٍ وَ قَدَّرْنا فِیهَا السَّیْرَ سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیَّاماً آمِنِینَ فَقَالَ قَتَادَهًُْ ذَلِکَ مَنْ خَرَجَ مِنْ بَیْتِهِ بِزَادٍ حَلَالٍ وَ رَاحِلَهًٍْ وَ کِرَاءٍ حَلَالٍ یُرِیدُ هَذَا الْبَیْتَ کَانَ آمِناً حَتَّی یَرْجِعَ إِلَی أَهْلِهِ فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) ... وَیْحَکَ یَا قَتَادَهًُْ ذَلِک مَنْ خَرَجَ مِنْ بَیْتِهِ بِزَادٍ وَ رَاحِلَهًٍْ وَ کِرَاءٍ حَلَالٍ یَرُومُ هَذَا الْبَیْتَ عَارِفاً بِحَقِّنَا یَهْوَانَا قَلْبُهُ کَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ وَ لَمْ یَعْنِ الْبَیْتَ فَیَقُولَ إِلَیْهِ فَنَحْنُ وَ اللَّهِ دَعْوَهًُْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) الَّتِی مَنْ هَوَانَا قَلْبُهُ قُبِلَتْ حَجَّتُهُ وَ إِلَّا فَلَا یَا قَتَادَهًُْ فَإِذَا کَانَ کَذَلِکَ کَانَ آمِناً مِنْ عَذَابِ جَهَنَّمَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ.

امام باقر (علیه السلام)- زید شحام گوید: قتادهًْ‌بن‌دعامه خدمت حضرت باقر (علیه السلام) رسید. امام (علیه السلام) به او فرمود: «قتاده تو فقیه اهل بصره هستی»؟ عرض کرد: «مردم چنین می‌پندارند» فرمود: «... اینک من یک سؤال از تو می‌نمایم». گفت: «بپرس». فرمود: «... این آیه از سوره سبأ را توضیح بده؛ وَ قَدَّرْنا فِیهَا السَّیْرَ سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیَّاماً آمِنِینَ». ... امام (علیه السلام) فرمود: «کسی است که با توشه و مرکب و کرایه حلال به قصد زیارت کعبه برون آید و به حق ما آشنا باشد و در دل، عشق ما را داشته باشد چنان که خداوند می‌فرماید: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ و مقصود ابراهیم (علیه السلام) زیارت کعبه نبود وگرنه می‌گفت: إلَیه. پس به‌خدا سوگند ماییم مقصود از دعای ابراهیم (علیه السلام) که هرکه در دل هوای ما کند حج او پذیرفته است و الّا خیر. ای قتاده! هرکس چنین باشد در روز رستاخیز از عذاب دوزخ ایمن باشد».

Imam Baqir (peace be upon him): Zayd Shahham said: Qatadah ibn Di'amah came into the presence of Imam Baqir (peace be upon him). The Imam (peace be upon him) said to him: "Qatadah, are you the jurist of the people of Basra?" He replied: "So the people suppose." The Imam said: "...Now I will ask you a question." He said: "Ask." The Imam said: "...Explain this verse of Surah Saba: وَ قَدَّرْنا فِیهَا السَّیْرَ سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیَّاماً آمِنِینَ [And We measured the journey between them, saying: travel through them by night and day in safety]." ... The Imam (peace be upon him) said: "It is one who sets out with lawful provisions, mount and fare intending to visit the Ka'bah, and knows our right and holds love for us in his heart, as Allah says: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [So make the hearts of some people yearn towards them]. Ibrahim (peace be upon him) did not mean the Ka'bah, otherwise he would have said 'towards it' (إلَیه). By Allah, we are the ones meant in the supplication of Ibrahim (peace be upon him): whoever has love for us in his heart, his Hajj is accepted, and otherwise not. O Qatadah! Whoever is like that, on the Day of Resurrection he shall be safe from the punishment of Hell."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- ઝૈદ શહ્હામ કહે છે: કતાદહ બિન દેઆમહ ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં હાજર થયા. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ફરમાવ્યું: "કતાદહ, શું તું બસરાવાળાઓનો ફકીહ છે?" તેમણે અરજ કરી: "લોકો એવું માને છે." ફરમાવ્યું: "...હવે હું તને એક સવાલ પૂછું છું." તેમણે કહ્યું: "પૂછો." ફરમાવ્યું: "...સૂરએ સબઆની આ આયતની સમજૂતી આપો; وَ قَدَّرْنا فِیهَا السَّیْرَ سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیَّاماً آمِنِینَ [અને અમે તેમની વચ્ચેની મુસાફરી નક્કી કરી, રાત અને દિવસ સલામતીથી પ્રવાસ કરો]." ... ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે એ છે જે હલાલ ભાથું, સવારી અને ભાડા સાથે કાબાની ઝિયારતના ઇરાદે નીકળે અને અમારા હકને ઓળખતો હોય અને દિલમાં અમારી મોહબ્બત રાખતો હોય, જેમ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલોને તેમની તરફ ઝુકાવી દે] અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો મકસદ કાબાની ઝિયારત ન હતો, નહીંતર 'إلَیه' [તેની તરફ] કહેત. તો અલ્લાહની કસમ, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની દોઆનો મકસદ અમે જ છીએ કે જે પણ દિલમાં અમારી મોહબ્બત રાખે તેની હજ કબૂલ છે અને નહીંતર નહીં. હે કતાદહ! જે પણ આવો હશે તે કયામતના દિવસે જહન્નમના અઝાબથી અમાનમાં હશે."

#10 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

وَ الْأَفْئِدَةُ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا وَ ذَلِکَ دَعْوَهًُْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) حَیْثُ قَالَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ.

امام علی (علیه السلام)- وَ الْأَفْئِدَةُ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا، و این همان دعای ابراهیم (علیه السلام) است که از خدا خواست فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِم.

Imam Ali (peace be upon him): وَ الْأَفْئِدَةُ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا [And the hearts of some people yearn towards us], and this is the very supplication of Ibrahim (peace be upon him) in which he asked Allah: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِم [So make the hearts of some people yearn towards them].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)- وَ الْأَفْئِدَةُ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا [અને લોકોના દિલો અમારી તરફ ઝુકે છે], અને આ એ જ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની દોઆ છે જે તેમણે અલ્લાહ પાસે માંગી હતી કે فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِم [તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલોને તેમની તરફ ઝુકાવી દે].

#11 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

یَا مَنْ خَصَّنَا بِالْوَصِیَّهًِْ وَ أَعْطَانَا عِلْمَ مَا مَضَی وَ عِلْمَ مَا بَقِیَ وَ جَعَلَ أَفْئِدَهًًْ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا وَ جَعَلَنَا وَرَثَهًَْ الْأَنْبِیَا (.

امام صادق (علیه السلام)- ای کسی که ما را به وصایت امتیاز بخشیده و به ما علم گذشته و آینده را داده و دل‌های مردم را متوجّه ما نموده و ما را وارث انبیاء (قرار داده‌ای.

Imam Sadiq (peace be upon him): O One who has singled us out with the wisayah (succession) and has given us knowledge of what has passed and what remains, and has made the hearts of people yearn towards us, and has made us the heirs of the prophets (peace be upon them).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)- હે એ કે જેણે અમને વસાયત (વસિય્યત)થી વિશેષતા આપી અને અમને ભૂતકાળ અને ભવિષ્યનું ઇલ્મ આપ્યું અને લોકોના દિલોને અમારી તરફ ઝુકાવ્યા અને અમને અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ)ના વારસદાર બનાવ્યા.

#12 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ ابْنِ‌عَبَّاس (رحمة الله علیه) فِی قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هِیَ قُلُوبُ شِیعَتِنَا تَهْوِی إِلَی مَحَبَّتِنَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ، پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «منظور دل‌های شیعیان ماست که شیفته‌ی محبّت ما می‌گردد».

The Prophet (peace be upon him and his family): فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ [So make the hearts of some people], the noble Prophet (peace be upon him and his family) said: "It means the hearts of our Shia, which become enamoured with love for us."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ [તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલોને બનાવ], પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મકસદ અમારા શિયાઓના દિલો છે જે અમારી મોહબ્બતના શૈદાઈ થઈ જાય છે."

#13 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَحْمَدُ‌بْنُِ‌الْقَاسِمِ بِإِسْنَادِهِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ یَحْکِی قَوْلَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) خَلِیلِ اللَّهِ رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ الْمُحَرَّمِ ... فَقَالَ (علیه السلام) مَا قَالَ إِلَیْهِ یَعْنِی الْبَیْتَ مَا قَالَ إِلَّا إِلَیْهِمْ أَ‌فَتَرَوْنَ أَنَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلَیْکُمْ إِتْیَانَ هَذِهِ الْأَحْجَارِ وَ التَّمَسُّحَ بِهَا وَ لَمْ یَفْرُضْ عَلَیْکُمْ إِتْیَانَنَا وَ سُؤَالَنَا وَ حُبَّنَا أَهْلَ الْبَیْتِ وَ اللَّهِ مَا فَرَضَ عَلَیْکُمْ غَیْرَهُ.

امام باقر (علیه السلام)- احمدبن‌قاسم با سندش از امام باقر (علیه السلام) نقل می‌کند: درباره‌ی آیه‌ای که خداوند از قول ابراهیم (علیه السلام) نقل می‌کند؛ رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ فرمود: «حضرت ابراهیم (علیه السلام) دعا نکرد که خدایا! دل‌های مردم را متمایل به خانه‌ی خودت بگردان، بلکه دعا کرد که دل‌های مردم را متمایل به آن‌ها]ذرّیّه‌ی ابراهیم (علیه السلام) [بگردان»! شما می‌پندارید که خداوند آمدن کنار این سنگ‌ها و دست‌کشیدن به آن‌ها را، واجب کرده امّا آمدن در خانه‌ی ما و پرسیدن از ما و محبّت ما را واجب نکرده؟ به خدا سوگند! جز این را واجب ننموده است».

Imam Baqir (peace be upon him): Ahmad ibn al-Qasim, with his chain, narrates from Imam Baqir (peace be upon him) concerning the verse in which Allah quotes Ibrahim (peace be upon him): رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ [Our Lord, I have settled some of my offspring in a barren valley by Your Sacred House], he said: "Ibrahim (peace be upon him) did not supplicate: O Allah, incline the hearts of the people towards Your House; rather he supplicated that the hearts of the people be inclined towards them [the offspring of Ibrahim (peace be upon him)]! Do you suppose that Allah made it obligatory upon you to come to these stones and touch them, but did not make it obligatory upon you to come to us and question us and love us? By Allah, He has made nothing obligatory upon you other than this."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- અહમદ બિન કાસિમ પોતાની સનદ સાથે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કરે છે: એ આયત વિશે જેમાં અલ્લાહ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના કથનને નકલ કરે છે; رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ المُحَرَّمِ [અમારા રબ, મેં મારી અમુક ઓલાદને તારા હુરમતવાળા ઘર પાસે એક એવી ખીણમાં વસાવી છે જ્યાં ખેતી નથી] ફરમાવ્યું: "હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ એવી દોઆ ન કરી કે અય ખુદા! લોકોના દિલોને તારા ઘર તરફ મુતવજ્જહ કર, બલ્કે એવી દોઆ કરી કે લોકોના દિલોને તેમની [ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઓલાદની] તરફ મુતવજ્જહ કર! તમે માનો છો કે અલ્લાહે આ પથ્થરો પાસે આવવું અને તેમને હાથ લગાડવો વાજિબ કર્યો છે, પરંતુ અમારા ઘરે આવવું અને અમારાથી પૂછવું અને અમારી મોહબ્બત વાજિબ કરી નથી? અલ્લાહની કસમ, આ સિવાય કંઈ વાજિબ કર્યું નથી."

#14 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

یَا قَوْمِ أَدْعُوکُمْ إِلَی اللَّهِ وَ إِلَی رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) وَ إِلَی کِتَابِهِ وَ إِلَی وَلِیِّ أَمْرِهِ وَ إِلَی وَصِیِّهِ وَ إِلَی وَارِثِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَاسْتَجِیبُوا لَنَا وَ اتَّبِعُوا آلَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ اقْتَدُوا بِنَا فَإِنَّ ذَلِکَ لَنَا آلَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَرْضاً وَاجِباً وَ الْأَفْئِدَةُ مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْنَا وَ ذَلِکَ دَعْوَهًُْ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) حَیْثُ قَالَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ فَهَلْ نَقَمْتُمْ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ مَا أُنْزِلَ عَلَیْنَا وَ لَا تَتَفَرَّقُوا فَتَضِلُّوا وَ اللَّهُ شَهِیدٌ عَلَیْکُمْ وَ قَدْ أَنْذَرْتُکُمْ وَ دَعَوْتُکُمْ وَ أَرْشَدْتُکُمْ ثُمَّ أَنْتُمْ وَ مَا تَخْتَارُونَهُ.

امام علی (علیه السلام)- ای مردم! من شمارا به‌سوی خدا و رسول او و کتاب آسمانی‌اش و به‌سوی ولیّ امر و وصیّ و وارث بعد از او دعوت می‌کنم. پس دعوت ما را اجابت کنید و از آل ابراهیم (علیه السلام) پیروی کنید و به ما اقتدا کنیدکه اقتدا به آل ابراهیم (علیه السلام) فریضه‌ی واجب است و قلب‌های مردم به‌سمت ما متمایل است و این همان دعای ابراهیم (علیه السلام) است که از خدا خواست: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ، آیا بر ما خرده می‌گیرید و حال آنکه ما به خدای متعال و آنچه بر ما نازل شده ایمان آوردیم و]ای مردم]! اختلاف نکنید که گمراه می‌شوید و خدا بر شما گواه است و من شما را انذار داده و دعوت]به حق] کردم و شما را راهنمایی کردم، اکنون شما در انتخاب کردن آزادید.

Imam Ali (peace be upon him): O people! I call you to Allah, to His Messenger (peace be upon him and his family), to His heavenly Book, and to the wali al-amr (the one in charge of the affair), the wasi (successor) and the heir after him. So respond to our call and follow the family of Ibrahim (peace be upon him) and take us as your example, for taking the family of Ibrahim (peace be upon him) as one's example is an obligatory duty, and the hearts of the people incline towards us — and this is that very supplication of Ibrahim (peace be upon him) which he asked of Allah: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [therefore make the hearts of some people yearn towards them]. Do you find fault with us for anything other than that we have believed in Allah the Exalted and in what has been revealed to us? [O people!] Do not differ, for you will go astray, and Allah is a witness over you. I have warned you, and I have called you [to the truth], and I have guided you; now you are free in what you choose.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઓ લોકો! હું તમને અલ્લાહ તરફ, તેના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ, તેની આસમાની કિતાબ તરફ અને તેના પછીના વલીએ અમ્ર, વસી અને વારિસ તરફ બોલાવું છું. તો અમારી દઅવતને કબૂલ કરો અને આલે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નું અનુસરણ કરો અને અમારી ઇક્તિદા કરો, કેમ કે આલે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઇક્તિદા કરવી એ વાજિબ ફરીઝો છે, અને લોકોના દિલો અમારી તરફ ઝૂકેલા છે, અને આ એ જ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆ છે જે તેમણે અલ્લાહ પાસે માંગી હતી: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલો તેમની તરફ ઝૂકાવ]. શું તમે અમારા પર કોઈ વાંધો ઉઠાવો છો સિવાય એના કે અમે અલ્લાહ તઆલા પર અને જે અમારા પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તેના પર ઈમાન લાવ્યા છીએ? [ઓ લોકો!] મતભેદ ન કરો, નહીંતર તમે ગુમરાહ થઈ જશો, અને અલ્લાહ તમારા પર ગવાહ છે, અને મેં તમને ચેતવણી આપી અને [હક તરફ] બોલાવ્યા અને તમારું માર્ગદર્શન કર્યું, હવે તમે પસંદ કરવામાં આઝાદ છો.

#15 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَلَا إِنَّ أَبَانَا إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) خَلِیلَ اللَّهِ کَانَ مِمَّنِ اشْتَرَطَ عَلَی رَبِّهِ قَالَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ إِنَّهُ لَمْ یَعْنِ النَّاسَ کُلَّهُمْ فَأَنْتُمْ أَوْلِیَاؤُهُ رَحِمَکُمُ اللَّهُ وَ نُظَرَاؤُکُمْ وَ إِنَّمَا مَثَلُکُمْ فِی النَّاسِ مَثَلُ الشَّعْرَهًِْ السَّوْدَاءِ فِی الثَّوْرِ الْأَبْیَضِ وَ مَثَلُ الشَّعْرَهًِْ الْبَیْضَاءِ فِی الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ یَنْبَغِی لِلنَّاسِ أَنْ یَحُجُّوا هَذَا الْبَیْتَ وَ یُعَظِّمُونَا لِتَعْظِیمِ اللَّهِ وَ أَنْ تَلْقَوْنَا {یَلْقَوْنَا} حَیْثُ کُنَّا نَحْنُ الْأَدِلَّاءُ عَلَی اللَّهِ تَعَالَی.

امام باقر (علیه السلام)- پدر ما ابراهیم (علیه السلام) از جمله‌ی شروطی که با خداوند مطرح کرد آن بود که؛ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ، آگاه باشید که ابراهیم (علیه السلام) نفرمود: «همه‌ی مردم». شما و امثال شما که خدا رحمتتان کند؛ از دوستان ابراهیم (علیه السلام) هستید. مَثَل شما در بین مردم، مَثَل مویی سیاه است که بر گاوی سپیدموی روییده باشد و یا مَثَل مویی سپید است که برگاوی سیاه موی روییده باشد. سزاوار است که مردم حج خانه‌ی خدا را به‌جای آورند و به خاطر عظمت خدای متعال، ما را تعظیم کنند و هرکجا بودیم ما را ملاقات کنند. ما راهنمایان به‌سوی خدای متعال هستیم.

Imam Baqir (peace be upon him): Our father Ibrahim (peace be upon him) — among the conditions he laid with Allah was this: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [therefore make the hearts of some people yearn towards them]. Be aware that Ibrahim (peace be upon him) did not say: "all the people". You and those like you — may Allah have mercy on you — are the friends of Ibrahim (peace be upon him). Your likeness among the people is the likeness of a black hair grown on a white-haired cow, or the likeness of a white hair grown on a black-haired cow. It is fitting that the people should perform the hajj of the House of Allah, and, on account of the greatness of Allah the Exalted, honour us, and meet us wherever we are. We are the guides to Allah the Exalted.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અમારા પિતા ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ સાથે જે શરતો રજૂ કરી હતી તેમાંથી એક એ હતી કે; فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલો તેમની તરફ ઝૂકાવ]. જાણી લો કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ એમ ન કહ્યું: "બધા લોકો". તમે અને તમારા જેવા લોકો — અલ્લાહ તમારા પર રહમત કરે — ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના દોસ્તો છો. લોકોમાં તમારો દાખલો, એવો છે જેમ સફેદ વાળવાળી ગાય પર કાળો વાળ ઊગ્યો હોય, અથવા કાળા વાળવાળી ગાય પર સફેદ વાળ ઊગ્યો હોય. લોકો માટે યોગ્ય છે કે તેઓ અલ્લાહના ઘરની હજ કરે અને અલ્લાહ તઆલાની અઝમતના કારણે અમારી તાઅઝીમ કરે, અને જ્યાં પણ અમે હોઈએ ત્યાં અમને મળે. અમે અલ્લાહ તઆલા તરફના રહબરો છીએ.

#16 تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز Turn the hearts of some people toward them તું લોકોના એક જૂથના દિલોને તેમની તરફ મુતવજ્જહ કર

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

وَ عَنِ الْبَاقِرِ (علیه السلام) أَنَّهُ قَال إِنَّمَا أُمِرَ النَّاسُ أَنْ یَطُوفُوا بِهَذِهِ الْأَحْجَارِ ثُمَّ یَنْفِرُوا إِلَیْنَا فَیُعْلِمُونَا وَلَایَتَهُمْ وَ یَعْرِضُوا عَلَیْنَا نَصْرَهُمْ ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الْآیَهًَْ الْحَمْدُ للهِ الَّذِی وَهَبَ لِی عَلَی الْکِبَرِ.

امام باقر (علیه السلام)- امام باقر (علیه السلام) فرمود: به مردم دستور داده شده که دور این سنگ‌ها طواف کنند، سپس به‌سوی ما بیایند و ولایتشان را به ما اعلام کنند و یاریشان را بر ما عرضه کنند. سپس این آیه را خواند: حمد خدای را که در پیری به من بخشیدِ. ( ابراهیم/۳۹ ).

Imam Baqir (peace be upon him): Imam Baqir (peace be upon him) said: The people have been ordered to circumambulate these stones, then come to us and declare their wilayah to us and present to us their support. Then he recited this verse: الْحَمْدُ للهِ الَّذِی وَهَبَ لِی عَلَی الْکِبَرِ [Praise be to Allah who granted me in old age] (Ibrahim/39).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: લોકોને હુકમ આપવામાં આવ્યો છે કે તેઓ આ પથ્થરોની ફરતે તવાફ કરે, પછી અમારી તરફ આવે અને પોતાની વિલાયત અમને જાહેર કરે અને પોતાની મદદ અમારી સમક્ષ રજૂ કરે. પછી તેમણે આ આયત તિલાવત કરી: الْحَمْدُ للهِ الَّذِی وَهَبَ لِی عَلَی الْکِبَرِ [પ્રશંસા છે અલ્લાહની જેણે મને ઘડપણમાં આપ્યું] (ઇબ્રાહીમ/૩૯).

#17 و از ثمرات به آن‌ها روزی ده، شاید آنان شکر تو را به‌جای آورند And provide them with fruits, that they may be grateful અને ફળોમાંથી તેમને રિઝક આપ, કદાચ તેઓ તારો શુક્ર અદા કરે

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ أَیْ مِنْ ثَمَرَاتِ الْقُلُوبِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ یَعْنِی لِکَیْ یَشْکُرُوا.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ؛ یعنی از ثمره‌ی دل‌ها]به آن‌ها روزی بده]. لَعَلَّهُم ْیَشْکُرُونَ؛ یعنی برای اینکه آنان شکر تو را به‌جای آورند!

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ [and provide them with fruits] — that is, from the fruits of the hearts [provide them with sustenance]. لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [haply they may be grateful] — that is, so that they may render thanks to You!

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ [અને તેમને ફળોમાંથી રોજી આપ]; એટલે કે દિલોની ફળોમાંથી [તેમને રોજી આપ]. لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [જેથી કદાચ તેઓ શુકર અદા કરે]; એટલે કે જેથી તેઓ તારો શુકર અદા કરે!

#18 و از ثمرات به آن‌ها روزی ده، شاید آنان شکر تو را به‌جای آورند And provide them with fruits, that they may be grateful અને ફળોમાંથી તેમને રિઝક આપ, કદાચ તેઓ તારો શુક્ર અદા કરે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّهُ تَعَالَی عَنَی بِقَوْلِهِ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ ثَمَرَاتِ الْقُلُوبِ أَیْ حُبِّهِمْ إِلَی النَّاسِ لِیَأْتُوا إِلَیْهِمْ.

امام صادق (علیه السلام)- مقصود خدای متعال از آیه: و َارْزُقْهُم ْمِن َالثَّمَراتِ، ثمره‌ی دل‌هابوده است، یعنی محبّتشان را به مردم [روزی کن] تا به‌سوی آن‌ها بیایند.

Imam Sadiq (peace be upon him): What Allah the Exalted meant by the verse وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ [and provide them with fruits] is the fruits of the hearts — that is, [grant as sustenance] their love to the people, so that they may come towards them.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાનો આયત: وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ [અને તેમને ફળોમાંથી રોજી આપ]નો મુરાદ દિલોની ફળો છે, એટલે કે તેમની મોહબ્બત લોકોને [રોજી તરીકે આપ] જેથી તેઓ તેમની તરફ આવે.

#19 و از ثمرات به آن‌ها روزی ده، شاید آنان شکر تو را به‌جای آورند And provide them with fruits, that they may be grateful અને ફળોમાંથી તેમને રિઝક આપ, કદાચ તેઓ તારો શુક્ર અદા કરે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَ الثَّمَرَاتِ تُحْمَلُ إِلَیْهِمْ مِنَ الْآفَاقِ وَ قَدِ اسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُ حَتَّی لَا یُوجَدَ فِی بِلَادِ الشَّرْقِ وَ الْغَرْبِ ثَمَرَهًٌْ إِلَّا تُوجَدُ فِیهَا حَتَّی حُکِیَ أَنَّهُ یُوجَدُ فِیهَا فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ فَوَاکِهُ رَبِیعِیَّهًٌْ وَ صَیْفِیَّهًٌْ وَ خَرِیفِیَّهًٌْ وَ شِتَائِیَّهًْ.

امام باقر (علیه السلام)- میوه‌ها از ناحیه‌های مختلف به‌سوی آن‌ها آورده می‎شود و خداوند دعای او را مستجاب کرده است تا جایی که در سرزمین‌های شرق و غرب میوه‌ای یافت نمی‎شود که در آن [سرزمین مکّه] نباشد؛ تا جایی که حکایت شده است که در یک‌روز، میوه‌ی بهاری، تابستانی، پاییزی و زمستانی در آن یافت می‎شود.

Imam Baqir (peace be upon him): Fruits are brought to them from various regions, and Allah answered his supplication, to the extent that there is no fruit found in the lands of the East and the West that is not also found in that [land of Mecca]; so much so that it has been related that in a single day, spring, summer, autumn and winter fruits are found there.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ફળો વિવિધ પ્રદેશોમાંથી તેમની તરફ લાવવામાં આવે છે, અને અલ્લાહે તેમની દુઆ કબૂલ કરી છે, ત્યાં સુધી કે પૂર્વ અને પશ્ચિમની ધરતીઓમાં કોઈ એવું ફળ નથી મળતું જે તે [મક્કાની ધરતી] માં ન મળે; ત્યાં સુધી કે વર્ણવવામાં આવ્યું છે કે એક જ દિવસમાં તેમાં વસંતના, ઉનાળાના, પાનખરના અને શિયાળાના ફળો મળી આવે છે.

#20 و از ثمرات به آن‌ها روزی ده، شاید آنان شکر تو را به‌جای آورند And provide them with fruits, that they may be grateful અને ફળોમાંથી તેમને રિઝક આપ, કદાચ તેઓ તારો શુક્ર અદા કરે

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ إِبْرَاهِیمَ خَلِیلَ الرَّحْمَنِ (علیه السلام) سَأَلَ رَبَّهُ حِینَ أَسْکَنَ ذُرِّیَّتَهُ الْحَرَمَ قَالَ: رَبِّ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ. فَأَمَرَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی قِطْعَهًًْ مِنَ الْأَرْدَنِ حَتَّی جَاءَتْ فَطَافَتْ بِالْبَیْتِ سَبْعاً، ثُمَّ أَمَرَ اللهُ أَنْ تَقُولَ: الطَّائِفُ. فَسُمِّیَتِ الطَّائِفَ لِطَوَافِهَا بِالْبَیْتِ.

امام رضا (علیه السلام)- ابراهیم (علیه السلام) وقتی زن و فرزند خود را در جوار بیت الله الحرام اسکان داد، چنین گفت: ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ. بنابراین خداوند به پاره‌ای از سرزمین اردن فرمان داد تا به سمت مکّه آمد و هفت‌بار به دور خانه‌ی خدا طواف کرد، سپس خداوند متعال دستور داد که بگویند: «این طائف است». به‌همین‌خاطر، طائف به این نام نامیده شد؛ چراکه به دور خانه‌ی خداوند طواف کرده است.

Imam Rida (peace be upon him): Ibrahim (peace be upon him), when he settled his wife and child beside Bayt Allah al-Haram, said: ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [Provide them with fruits, that they may be grateful]. So Allah commanded a piece of the land of Jordan, and it came toward Mecca and circumambulated the House of Allah seven times. Then Allah the Exalted commanded that it be said: "This is Ta'if." For this reason, Ta'if was named by this name, because it circumambulated (tafa) the House of Allah.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે પોતાની પત્ની અને સંતાનને બયતુલ્લાહિલ હરામની પાસે વસાવ્યા, ત્યારે આ પ્રમાણે કહ્યું: ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَشْکُرُونَ [તેમને ફળોથી રોજી આપ, કદાચ તેઓ શુક્ર અદા કરે]. તેથી અલ્લાહે જોર્ડનની ધરતીના એક ટુકડાને હુકમ કર્યો કે તે મક્કા તરફ આવ્યો અને સાત વાર ખાનએ ખુદાનો તવાફ કર્યો, ત્યારબાદ અલ્લાહ તઆલાએ હુકમ કર્યો કે કહેવામાં આવે: "આ તાઇફ છે". આ જ કારણે તાઇફ આ નામથી ઓળખવામાં આવ્યું; કારણ કે તેણે અલ્લાહના ઘરનો તવાફ કર્યો હતો.

#21 و از ثمرات به آن‌ها روزی ده، شاید آنان شکر تو را به‌جای آورند And provide them with fruits, that they may be grateful અને ફળોમાંથી તેમને રિઝક આપ, કદાચ તેઓ તારો શુક્ર અદા કરે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عن میسر عن أبی‌جعفر (علیه السلام) قال کُنَّا فِی الْفُسْطَاطِ عِنْدَ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) نحو{نَحْواً} مِنْ خَمْسِینَ رَجُلًا قَالَ فَجَلَسَ بَعْدَ سُکُوتٍ کَانَ مِنَّا طَوِیلًا فَقَالَ مَا لَکُمْ لَا تَنْطِقُونَ لَعَلَّکُمْ تَرَوْنَ أَنِّی نَبِیٌّ لَا وَ اللَّهِ مَا أَنَا کَذَلِکَ وَ لَکِنْ لِی قَرَابَهًٌْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَرِیبَهًٌْ وَ وِلَادَهًٌْ مَنْ وَصَلَهَا وَصَلَهُ اللَّهُ وَ مَنْ أَحَبَّهَا أَحَبَّهُ اللَّهُ وَ مَنْ أَکْرَمَهَا أَکْرَمَهُ اللَّهُ أَتَدْرُونَ أَیُّ الْبِقَاعِ أَفْضَلُ عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَهًًْ فَلَمْ یَتَکَلَّمْ أَحَدٌ فَکَانَ هُوَ الرَّادُّ عَلَی نَفْسِهِ فَقَالَ تِلْکَ مَکَّهًُْ الْحَرَامُ الَّتِی رَضِیَهَا لِنَفْسِهِ حَرَماً وَ جَعَلَ بَیْتَهُ فِیهَا ثُمَّ قَالَ أَتَدْرِی أَیُّ بُقْعَهًٍْ أَفْضَلُ مِنْ مَکَّهًَْ فَلَمْ یَتَکَلَّمْ أَحَدٌ وَ کَانَ هُوَ الرَّادُّ عَلَی نَفْسِهِ فَقَالَ مَا بَیْنَ حَجَرِ الْأَسْوَدِ إِلَی بَابِ الْکَعْبَهًِْ ذَلِکَ حَطِیمُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) نَفْسِهِ الَّذِیکَانَ یُزَوِّدُ فِیهِ غَنَمَهُ وَ یُصَلِّی فِیهِ فَوَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ عَبْداً صَفَّ قَدَمَیْهِ فِی ذَلِکَ الْمَکَانِ قَامَ النَّهَارَ مُصَلِّیاً حَتَّی یَجُنَّهُ اللَّیْلُ وَ قَامَ اللَّیْلَ مُصَلِّیاً حَتَّی یَجُنَّهُ النَّهَارُ ثُمَّ لَمْ یَعْرِفْ لَنَا حَقَّنَا أَهْلَ الْبَیْتِ وَ حُرْمَتَنَا لَمْ یَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ شَیْئاً أَبَداً إِنَّ أَبَانَا إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) کَانَ فِیمَا اشْتَرَطَ عَلَی رَبِّهِ أَنْ قَالَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ أَمَا إِنَّهُ لَمْ یَقُلِ النَّاسَ کُلَّهُمْ أَنْتُمْ أُولَئِکَ رَحِمَکُمُ اللَّهُ وَ نُظَرَاؤُکُمْ إِنَّمَا مَثَلُکُمْ فِی النَّاسِ مَثَلُ الشَّعْرَهًِْ الْبَیْضَاءِ فِی الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ أَوِ الشَّعْرَهًِْ السَّوْدَاءِ فِی الثَّوْرِ الْأَبْیَضِ یَنْبَغِی لِلنَّاسِ أَنْ یَحُجُّوا هَذَا الْبَیْتَ وَ أَنْ یُعَظِّمُوهُ لِتَعْظِیمِ اللَّهِ إِیَّاهُ وَ أَنْ یَلْقَوْنَا أَیْنَمَا کُنَّا نَحْنُ الْأَدِلَّاءُ عَلَی اللَّهِ.

امام باقر (علیه السلام)- میسر از امام باقر (علیه السلام) روایت می‌کند و می‌گوید: در شهر فُسطاط، حدود پنجاه نفر نزد امام باقر (علیه السلام) بودیم که بعد از سکوتی طولانی از جانب ما، امام (علیه السلام) نشست و سپس فرمود: «چه شده چرا سخن نمی‌گویید؟ شاید بر این باورید که من پیامبرم؟! نه، به خدا قسم! من پیامبر نیستم؛ امّا من از نزدیکان رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله) و فرزندان او هستم. نزدیکی و قرابت من به رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله) به‌گونه‌ای است که هرکس خود را به آن برساند، خدا او را]به خودش] می‌رساند و هرکس این قرابت و نزدیکی مرا به رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله) دوست داشته باشد، خدا او را دوست دارد و هرکس این قرابت را تکریم و احترام کند، خدا او را تکریم و احترام می‌کند، آیا می‌دانید مقام و منزلت کدام منطقه از زمین نزد خدا بیشتر از دیگر مناطق است»؟ هیچ‌یک از ما حاضران دم برنیاوردیم و سخنی نگفتیم. امام (علیه السلام) خودش پاسخ داد و فرمود: «آن منطقه از زمین که نزد خداوند، گرامی‌تر است، مکّه است. مکّه سرزمینی حرام است که خداوند راضی شد آن را حرم و حریم خود قرار دهد و خانه‌اش را در آنجا بگذارد». سپس امام (علیه السلام) فرمود: «آیا می‌دانید کدام بخش از سرزمین مکّه بهتر و والاتر است»؟ هیچ‌یک از ما سخنی نگفت و لب نگشود. سپس امام (علیه السلام)، خودش زبان به پاسخ گشود و به سؤال خود اینگونه پاسخ داد و فرمود: «بین حجرالاسود و درِ کعبه. آنجا حَطیمِ خود ابراهیم (علیه السلام) است که گوسفندانش را در آنجا می‌چراند و در آن مکان نماز می‌گزارد. به خدا سوگند! اگر بنده‌ای در آن مکان بایستد و تمام روز را نماز بگزارند تا شب فرا رسد و به هنگام شب نیز، نماز گزارد تا صبح بدمد و روز همه‌جا را فرا بگیرد، امّا حقّ ما را نشناسد و حرمت ما را نگه ندارد. خداوند، هیچ‌یک از عبادت‌های او را نمی‌پذیرد. پدر ما، ابراهیم (علیه السلام) از جمله شروطی که با خداوند مطرح کرد آن بود که؛ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ، آگاه باشید که ابراهیم (علیه السلام) نفرمود: «همه‌ی مردم». شما همان کسانی هستید که ابراهیم (علیه السلام) فرمود و امثال شماها [که خداوند بر شما رحمت آورد]. مثال شما در میان مردم چونان تار موی سپیدی است در گاوی سیاه و یا مویی سیاه، در گاوی سفید. مردم باید در این خانه حج بگزارند و قصد آن را کنند و آن را بزرگ بدارند؛ چراکه خداوند، آن را تکریم کرده و بزرگ و ارجمند داشته است. مردمان باید به هرکجا که ما باشیم، به دیدار ما بیایند؛ چراکه ما راهنمایان به‎سوی پروردگاریم».

Imam Baqir (peace be upon him): Maysar narrates from Imam Baqir (peace be upon him) and says: In the city of Fustat, about fifty of us were with Imam Baqir (peace be upon him). After a long silence on our part, the Imam (peace be upon him) sat up and then said: "What is the matter with you, why do you not speak? Perhaps you think that I am a prophet?! No, by Allah! I am not a prophet; but I am among the close relatives of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and among his descendants. My closeness and kinship to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) is such that whoever attaches himself to it, Allah attaches him [to Himself], and whoever loves this kinship and closeness of mine to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), Allah loves him, and whoever honours and respects this kinship, Allah honours and respects him. Do you know which region of the earth has a greater station and rank with Allah than the other regions?" None of us present uttered a word or spoke. The Imam (peace be upon him) answered himself and said: "That region of the earth which is more honoured before Allah is Mecca. Mecca is a sacred land which Allah was pleased to make His sanctuary and precinct and to place His House there." Then the Imam (peace be upon him) said: "Do you know which part of the land of Mecca is better and higher?" None of us spoke or opened his lips. Then the Imam (peace be upon him) himself opened his tongue to answer, and answered his own question in this way, saying: "Between the Black Stone (Hajar al-Aswad) and the door of the Ka'ba. That is the Hatim of Ibrahim (peace be upon him) himself, where he used to graze his sheep and pray in that place. By Allah! If a servant were to stand in that place and pray the whole day until night falls, and at night also pray until the dawn breaks and the day covers everywhere, but he does not recognise our right and does not observe our sanctity — Allah will not accept any of his acts of worship. Our father Ibrahim (peace be upon him), among the conditions he laid before Allah, was that he said: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [therefore make the hearts of some people yearn towards them]. Be aware that Ibrahim (peace be upon him) did not say: 'all the people.' You are the very ones whom Ibrahim (peace be upon him) meant, and the likes of you [may Allah have mercy upon you]. Your example among the people is like a white hair on a black bull, or a black hair on a white bull. The people must perform hajj at this House and intend it and honour it greatly; for Allah has honoured it and made it great and noble. The people must come to visit us wherever we are; for we are the guides to the Lord."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મયસર ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે અને કહે છે: ફુસ્તાત શહેરમાં, અમે લગભગ પચાસ લોકો ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ની પાસે હતા. અમારા તરફથી લાંબા મૌન પછી, ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) બેઠા અને પછી ફરમાવ્યું: "તમને શું થયું છે, કેમ બોલતા નથી? કદાચ તમે એવું માનો છો કે હું પયગંબર છું?! ના, અલ્લાહની કસમ! હું પયગંબર નથી; પરંતુ હું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના નજીકના સગાઓ અને તેમના સંતાનોમાંથી છું. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે મારી નજીકતા અને સગપણ એવું છે કે જે કોઈ પોતાને તેની સાથે જોડે, અલ્લાહ તેને [પોતાની સાથે] જોડે છે, અને જે કોઈ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે મારી આ સગપણ અને નજીકતાને પસંદ કરે, અલ્લાહ તેને પસંદ કરે છે, અને જે કોઈ આ સગપણને માન અને સન્માન આપે, અલ્લાહ તેને માન અને સન્માન આપે છે. શું તમે જાણો છો કે ધરતીનો કયો પ્રદેશ અલ્લાહની પાસે અન્ય પ્રદેશો કરતાં વધુ મરતબા અને મંઝિલત ધરાવે છે?" અમારામાંથી કોઈ હાજર વ્યક્તિએ મોઢું ખોલ્યું નહીં અને કંઈ કહ્યું નહીં. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતે જવાબ આપ્યો અને ફરમાવ્યું: "ધરતીનો તે પ્રદેશ જે અલ્લાહની પાસે વધુ પ્રિય છે, તે મક્કા છે. મક્કા એક હરમ ભૂમિ છે જેને અલ્લાહે પોતાના માટે હરમ અને હદ બનાવવાનું પસંદ કર્યું અને પોતાનું ઘર ત્યાં મૂક્યું." પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "શું તમે જાણો છો કે મક્કાની ભૂમિનો કયો ભાગ વધુ ઉત્તમ અને ઉચ્ચ છે?" અમારામાંથી કોઈએ કંઈ કહ્યું નહીં અને હોઠ ખોલ્યા નહીં. પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતે જવાબ આપવા માટે જીભ ખોલી અને પોતાના પ્રશ્નનો આ રીતે જવાબ આપ્યો અને ફરમાવ્યું: "હજરે અસ્વદ અને કાબાના દરવાજા વચ્ચે. ત્યાં ખુદ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) નું હતીમ છે જ્યાં તેઓ પોતાની બકરીઓ ચરાવતા હતા અને તે જગ્યાએ નમાઝ પઢતા હતા. અલ્લાહની કસમ! જો કોઈ બંદો તે જગ્યાએ ઊભો રહે અને આખો દિવસ નમાઝ પઢે ત્યાં સુધી કે રાત આવી જાય, અને રાત્રે પણ નમાઝ પઢે ત્યાં સુધી કે સવાર થાય અને દિવસ સર્વત્ર ફેલાઈ જાય, પરંતુ અમારા હકને ન ઓળખે અને અમારી હુરમતને જાળવે નહીં — તો અલ્લાહ તેની કોઈપણ ઇબાદતને કબૂલ કરતો નથી. અમારા પિતા, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ અલ્લાહ સાથે જે શરતો રજૂ કરી તે પૈકી એક એ હતી કે; فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [તો લોકોમાંથી કેટલાકના દિલોને તેમની તરફ ઝુકાવ]. ધ્યાન રાખો કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું નહીં: 'બધા લોકો'. તમે એ જ લોકો છો જેમના વિશે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું અને તમારા જેવા [કે અલ્લાહ તમારા પર રહમત કરે]. લોકોમાં તમારું ઉદાહરણ કાળા બળદમાં સફેદ વાળના તાર જેવું છે અથવા સફેદ બળદમાં કાળા વાળના તાર જેવું. લોકોએ આ ઘરમાં હજ કરવી જોઈએ અને તેનો ઇરાદો કરવો જોઈએ અને તેને મહાન ગણવું જોઈએ; કારણ કે અલ્લાહે તેને માન આપ્યું છે અને મહાન અને પ્રતિષ્ઠિત બનાવ્યું છે. લોકોએ અમે જ્યાં પણ હોઈએ ત્યાં અમને મળવા આવવું જોઈએ; કારણ કે અમે પરવરદિગાર તરફના રાહબર છીએ."

#22 و از ثمرات به آن‌ها روزی ده، شاید آنان شکر تو را به‌جای آورند And provide them with fruits, that they may be grateful અને ફળોમાંથી તેમને રિઝક આપ, કદાચ તેઓ તારો શુક્ર અદા કરે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ جَابِر قَالَ وَفَدَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَهْلُ الْیَمَنِ فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنْ وَصِیُّکَ قَالَ هُوَ الَّذِی أَمَرَکُمْ بِالِاعْتِصَامِ بِهِ فَقَالَ عَزَّوَجَلَّ وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بَیِّنْ لَنَا مَا هَذَا الْحَبْلُ فَقَالَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ فَالْحَبْلُ مِنَ اللَّهِ کِتَابُهُ وَ الْحَبْلُ مِنَ النَّاسِ وَصِیِّی فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنْ وَصِیُّکَ فَقَالَ هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ اللَّهُ فِیهِ أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ یا حَسْرَتی عَلی ما فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللهِ فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّه (صلی الله علیه و آله) وَ مَا جَنْبُ اللَّهِ هَذَا فَقَالَ هُوَ الَّذِی یَقُولُ اللَّهُ فِیهِ یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلی یَدَیْهِ یَقُولُ یا لَیْتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِیلًا فَوَصِیِّی السَّبِیلُ إِلَیَّ مِنْ بَعْدِی فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّه (صلی الله علیه و آله) بِالَّذِی بَعَثَکَ أَرِنَاهُ فَقَدِ اشْتَقْنَا إِلَیْهِ فَقَالَ هُوَ الَّذِی جَعَلَهُ اللَّهُ آیَةً لِلْمُتَوَسِّمِینَ فَإِنْ نَظَرْتُمْ إِلَیْهِ نَظَرَ مَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَی السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِیدٌ عَرَفْتُمْ أَنَّهُ وَصِیِّی کَمَا عَرَفْتُمْ أَنِّی نَبِیُّکُمْ فَتَخَلَّلُوا الصُّفُوفَ وَ تَصَفَّحُوا الْوُجُوهَ فَمَنْ هَوَتْ إِلَیْهِ قُلُوبُکُمْ فَإِنَّهُ هُوَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ إِلَیْهِ وَ إِلَی ذُرِّیَّتِهِ فَقَامُوا جَمِیعاً وَ تَخَلَّلُوا الصُّفُوفَ وَ أَخَذُوا بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- جابر (رحمة الله علیه) اهل یمن خدمت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) رسیدند و گفتند: «ای رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله)! وصیّ شما کیست»؟ فرمود: «کسی که خداوند شما را امر کرده به او تمسّک کنید و در قرآن فرموده است: و همگی به ریسمان خدا (قرآن و هرگونه وسیله‌ی وحدت الهی) چنگ زنید، و پراکنده نشوید. ( آل‌عمران/۱۰۳ ) عرض کردند: «ای رسول‎ خدا (صلی الله علیه و آله)! برای ما بیان کن که این ریسمان چیست»؟ فرمود: «آن همان آیه‌ی قرآن است که می‌گوید: مگر با ارتباط به خدا، [و تجدیدنظر در روشِ ناپسند خود] یا با ارتباط به مردم. ( آل‌عمران/۱۱۲ ) امّا ارتباط به خدا، کتاب اوست و ارتباط به مردم منظور وصیّ من است». پرسیدند: «ای رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله)! او چه کسی است»؟ پاسخ داد: «کسی است که خدای تعالی درباره‌ی او این آیه را فرو فرستاده: [این دستورها برای آنست که] مبادا کسی روز قیامت بگوید: «افسوس بر من از کوتاهی‌هایی که در اطاعت فرمان خدا کردم». ( زمر/۵۶ )». آنان عرض کردند: «ای رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله)! مراد از جنب الله در آیه‌ی قرآن چیست»؟ فرمود: «همان است که خداوند درباره‌اش می‌فرماید: روزی که ستمکار دستان خود را [از شدّت حسرت] به دندان می‌گزد و می‌گوید: «ای کاش با رسول [خدا] راهی برگزیده بودم!. ( فرقان/۲۷ ) وصیّ من همان راهی است که بعد از من به من ختم می‎شود». گفتند: «ای رسول ‎خدا (صلی الله علیه و آله)! به حقّ آنکه تو را به پیامبری برگزیده، او را به ما نشان بده که ما به دیدار او مشتاق شدیم». آن حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «او همان کسی است که خدا او را نشانه‌ای برای اهل فراست و هوشیاری قرار داده؛ اگر کسی خوب و خردمندانه نگاه کند، یا گوش دل فرا دهد و حضور [قلب] داشته باشد. خواهید فهمید که او وصیّ من است همان‌طور که می‌فهمید من پیامبر شما هستم حال به میان صف‌ها بروید و چهره‌ها را از نظر بگذرانید، هرکس که قلبتان به او مایل شد پس وصیّ من همان است چون خدای متعال می‎فرماید: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ آن‌ها همگی برخاستند و در صف‌ها به جستجو پرداختند و دست علی (علیه السلام) را گرفتند.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Jabir (may Allah have mercy on him) [narrated that] the people of Yemen came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Who is your successor?" He said: "The one whom Allah has commanded you to hold fast to, and He has said in the Quran: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا [And hold fast, all of you together, to the rope of Allah (the Quran and every means of divine unity), and do not become divided]. (Al-i Imran/103)" They said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Explain to us what this rope is." He said: "It is the same verse of the Quran which says: إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ [Except by a bond with Allah, (and reconsidering their disliked way,) or by a bond with the people]. (Al-i Imran/112) As for the bond with Allah, it is His Book, and the bond with the people means my successor." They asked: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Who is he?" He replied: "He is the one about whom Allah the Exalted has sent down this verse: [These commands are so that] no soul should say on the Day of Resurrection: یا حَسْرَتی عَلی ما فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللهِ [Alas for me, for the failings I committed in obedience to Allah's command]. (Zumar/56)." They said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! What is meant by janb Allah (the side of Allah) in the verse of the Quran?" He said: "It is the very one about whom Allah says: یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلی یَدَیْهِ یَقُولُ یا لَیْتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِیلًا [The day when the wrongdoer will bite his hands (out of intense regret) and say: 'Would that I had taken a way with the Messenger (of Allah)!']. (Furqan/27) My successor is the very path that after me leads to me." They said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! By the One who appointed you to prophethood, show him to us, for we are eager to meet him." The Messenger (peace be upon him and his family) said: "He is the one whom Allah has made a sign for the people of insight and awareness; if a person looks well and wisely, or lends the ear of the heart and is present [in heart], you will understand that he is my successor just as you understand that I am your Prophet. Now go among the rows and examine the faces; whoever your hearts incline toward, he is my successor, because Allah the Exalted says: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [So make the hearts of some people yearn towards them]." They all arose and searched among the rows and took the hand of Ali (peace be upon him).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) [કહે છે કે] યમનના લોકો રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ખિદમતમાં આવ્યા અને કહ્યું: "અય અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમારા વસી કોણ છે?" તમે ફરમાવ્યું: "તે એ છે જેને પકડી રાખવાનો અલ્લાહે તમને હુકમ આપ્યો છે અને કુરઆનમાં ફરમાવ્યું છે: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا [અને તમે સૌ મળીને અલ્લાહની રસ્સી (કુરઆન અને ઇલાહી એકતાના દરેક સાધન)ને મજબૂતીથી પકડી લો, અને વિખેરાઈ ન જાઓ]. (આલે ઇમરાન/૧૦૩)" તેમણે અરજ કરી: "અય અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારા માટે બયાન કરો કે આ રસ્સી શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "તે એ જ કુરઆનની આયત છે જે કહે છે: إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ [સિવાય કે અલ્લાહ સાથે સંબંધ, (અને પોતાની નાપસંદ રીતમાં પુનર્વિચાર,) અથવા લોકો સાથે સંબંધ]. (આલે ઇમરાન/૧૧૨) અલ્લાહ સાથેનો સંબંધ તો તેની કિતાબ છે, અને લોકો સાથેના સંબંધનો મતલબ મારા વસી છે." તેમણે પૂછ્યું: "અય અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તે કોણ છે?" તમે જવાબ આપ્યો: "તે એ છે જેમના વિશે અલ્લાહ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ કરી છે: [આ હુકમો એટલા માટે છે કે] કયામતના દિવસે કોઈ એમ ન કહે: یا حَسْرَتی عَلی ما فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللهِ [મારા ઉપર અફસોસ છે એ કોતાહીઓ પર જે મેં અલ્લાહના હુકમની ઇતાઅતમાં કરી]. (ઝુમર/૫૬)." તેમણે અરજ કરી: "અય અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! કુરઆનની આયતમાં જન્બ અલ્લાહ નો મુરાદ શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "તે જ છે જેમના વિશે અલ્લાહ ફરમાવે છે: یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلی یَدَیْهِ یَقُولُ یا لَیْتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِیلًا [જે દિવસે ઝાલિમ પોતાના હાથોને (અતિ હસરતથી) દાંતોથી કરડશે અને કહેશે: 'કાશ મેં રસૂલ (અલ્લાહ) સાથે કોઈ રસ્તો પસંદ કર્યો હોત!']. (ફુરકાન/૨૭) મારા વસી એ જ રસ્તો છે જે મારા પછી મારા સુધી પહોંચે છે." તેમણે કહ્યું: "અય અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તે હસ્તીના હકથી જેણે તમને પયગંબરી માટે પસંદ કર્યા છે, તેમને અમને બતાવો કે અમે તેમની મુલાકાત માટે મુશ્તાક થઈ ગયા છીએ." તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તે એ જ છે જેને અલ્લાહે ફિરાસત અને હોશિયારીવાળા લોકો માટે નિશાની બનાવ્યા છે; જો કોઈ સારી રીતે અને બુદ્ધિમત્તાથી જુએ, અથવા દિલના કાન લગાવે અને [દિલની] હાજરી રાખે, તો તમે સમજી જશો કે તે મારા વસી છે જેમ તમે સમજો છો કે હું તમારો પયગંબર છું. હવે સફોની વચ્ચે જાઓ અને ચહેરાઓને જુઓ; જેના તરફ તમારું દિલ ઝૂકે, તે જ મારા વસી છે, કારણ કે અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ [તો કેટલાક લોકોના દિલોને તેમની તરફ ઝુકાવ]." તેઓ સૌ ઊભા થયા અને સફોમાં તલાશ કરી અને અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડી લીધો.