سورة الحجر

Verse 53 of 99

15:53

قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ عَليمٍ

گفتند: «نترس، ما تو را به پسرى دانا بشارت مى‌دهيم»!

They said: Be not afraid, surely we give you the good news of a boy, possessing knowledge.

તેમણે કહ્યું : ડર નહિ, ખરેખર અમે તને એક સાહેબે ઇલ્મ ફરઝંદની ખુશખબર આપીએ છીએ.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌الْقَاسِمِ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ سَارَهًَْ قَالَتْ لِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) قَدْ کَبِرْتَ فَلَوْ دَعَوْتَ اللَّهَ أَنْ یَرْزُقَکَ وَلَداً فَیُقِرَّ أَعْیُنَنَا فَإِنَّ اللَّهَ قَدِ اتَّخَذَکَ خَلِیلًا وَ هُوَ مُجِیبٌ دَعْوَتَکَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَسَأَلَ إِبْرَاهِیمُ رَبَّهُ أَنْ یَرْزُقَهُ غُلَاماً عَلِیماً فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنِّی وَاهِبٌ لَکَ غُلَاماً عَلِیماً ثُمَّ أَبْلُوکَ فِیهِ بِالطَّاعَهًِْ لِی قَالَ قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) فَمَکَثَ إِبْرَاهِیمُ بَعْدَ الْبِشَارَهًِْ ثَلَاثَ سِنِینَ ثُمَّ جَاءَتْهُ الْبِشَارَهًُْ مِنَ اللَّهِ بِإِسْمَاعِیلَ مَرَّهًًْ أُخْرَی بَعْدَ ثَلَاثِ سِنِین.

امام صادق (علیه السلام)- محمّدبن‌قاسم از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که فرمود: ساره به ابراهیم (علیه السلام) گفت: تو پیر شده‌ای. ای کاش از پروردگارت می‌خواستی تا به تو فرزندی بدهد تا چشم ما را روشن سازد، زیرا خداوند تو را دوست خود قرار داده است و ان‌شاءالله دعایت را اجابت می‌کند». از این‌رو ابراهیم (علیه السلام) از خداوند خواست تا به او پسری دانا ارزانی دارد. خداوند به او وحی فرمود: که من به تو پسری دانا می‌بخشم و سپس تو را در راه اطاعت از من با همین پسر می‌آزمایم امام صادق (علیه السلام) فرمود: «ابراهیم (علیه السلام) پس از مژده داده شدن، سه سال درنگ کرد. پس از سه سال باری دیگر از سوی خداوند به اسماعیل (علیه السلام) مژده داده شد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn Qasim narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) who said: Sarah said to Ibrahim (peace be upon him): 'You have grown old. I wish you would ask your Lord to grant you a child so that our eyes may be gladdened, for Allah has taken you as His friend and, Allah willing, He will answer your prayer.' So Ibrahim (peace be upon him) asked Allah to grant him a knowledgeable son. Allah revealed to him: 'I shall grant you a knowledgeable son, and then I shall test you through him in obedience to Me.' Imam Sadiq (peace be upon him) said: 'Ibrahim (peace be upon him) waited three years after the glad tidings. After three years, glad tidings came to him once again from Allah concerning Ismail (peace be upon him).'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન કાસિમ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે આપે ફરમાવ્યું: સારાએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: 'તમે વૃદ્ધ થઈ ગયા છો. કાશ તમે તમારા પરવરદિગાર પાસે માંગો કે તમને એક સંતાન આપે જેથી અમારી આંખો ઠંડી થાય, કારણ કે અલ્લાહે તમને પોતાના મિત્ર બનાવ્યા છે અને ઇન્શાઅલ્લાહ તમારી દુઆ કબૂલ કરશે.' આથી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ અલ્લાહ પાસે માંગ્યું કે તેમને એક જ્ઞાની પુત્ર આપે. અલ્લાહે તેમને વહી કરી કે: 'હું તમને એક જ્ઞાની પુત્ર આપીશ અને પછી તમને મારી આજ્ઞાપાલનમાં આ જ પુત્ર દ્વારા આજમાવીશ.' ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: 'ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ખુશખબરી આપ્યા પછી ત્રણ વર્ષ સુધી રોકાયા. ત્રણ વર્ષ પછી ફરી એક વાર અલ્લાહ તરફથી ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) ની ખુશખબરી આપવામાં આવી.'

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فبَیْنَا إِبْرَاهِیمُ قَاعِدٌ فِی مَوْضِعِهِ الَّذِی کَانَ فِیهِ وَ قَدْ کَانَ أَضَافَ قَوْماً وَ خَرَجُوا وَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَهُ شَیْءٌ فَنَظَرَ إِلَی أَرْبَعَهًِْ نَفَرٍ قَدْ وَقَفُوا عَلَیْهِ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقالُوا سَلاماً فَقَالَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) سَلَامٌ فَجَاءَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) إِلَی سَارَهًَْ (سلام الله علیها) فَقَالَ لَهَا قَدْ جَاءَنِی أَضْیَافٌ لَا یُشْبِهُونَ النَّاسَ فَقَالَتْ مَا عِنْدَنَا إِلَّا هَذَا الْعجلُ فَذَبَحَهُ وَ شَوَاهُ وَ حَمَلَهُ إِلَیْهِمْ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجلٍٍ حَنِیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً وَ جَاءَتْ سَارَهًُْ (سلام الله علیها) فِی جَمَاعَهًٍْ مَعَهَا فَقَالَتْ لَهُمْ مَا لَکُمْ تَمْتَنِعُونَ مِنْ طَعَامِ خَلِیلِ اللَّهِ فَقالُوا لِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) لا تَوْجَلْ أَیْ لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمِ لُوطٍ فَفَزِعَتْ سَارَهًُْ (سلام الله علیها) وَ ضَحِکَتْ أَیْ حَاضَتْ وَ قَدْ کَانَ ارْتَفَعَ حَیْضُهَا مُنْذُ دَهْرٍ طَوِیلٍ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ یَعْقُوب.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- ابراهیم (علیه السلام) در جایگاه خود نشسته و قومی را مهمان کرده بود. آنان پس از مهمانی رفتند و برای ابراهیم (علیه السلام) غذایی باقی نمانده بود. در همین حال نگاهش به چهار نفر افتاد که نزدش ایستادند و به آن مردم شباهتی نداشتند. آنان سلام گفتند. ابراهیم (علیه السلام) نیز سلام گفت. او نزد ساره آمد و به او فرمود: «مهمانانی نزد من آمده‌اند که به این مردم شباهتی ندارند». ساره گفت: «ما تنها همین گوساله را داریم». از این‌رو ابراهیم (علیه السلام) آن گوساله را سر برید و بریان نمود و نزد آنان برد، چنانکه خداوند عزّوجلّ فرموده است: فرستادگان ما با بشارت نزد ابراهیم آمدند. گفتند: سلام. [او نیز] گفت: سلام. طولی نکشید که گوساله بریانی برای آن‌ها آورد [امّا] هنگامی‌که دید دست آن‌ها به آن نمی‌رسد [و از آن نمی‌خورند، کار] آن‌ها را زشت شمرد و در دل احساس ترس نمود. ( هود/۷۰۶۹ ). ساره به همراه گروهی نزد آنان آمد و به آن‌ها گفت: «چرا [از خوردن] غذای خلیل الله (علیه السلام) خودداری می‌کنید»؟! آن‌ها به ابراهیم (علیه السلام) گفتند: لا تَوْجَلْ؛ یعنی نترس! ما به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم. ( هود/۷۰ ) ساره [با شنیدن این‌سخن] به‌شدّت ترسید و [به یکباره] حیض شد درحالی‌که روزگار درازی بود که دیگر حیض نمی‌شد. خداوند عزّوجلّ فرمود: «او را بشارت به اسحاق و پس از او یعقوب دادیم. ( هود/۷۱ )».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Ibrahim (peace be upon him) was seated in his place and had hosted a group as guests. After the meal they left, and no food remained for Ibrahim (peace be upon him). At that moment his gaze fell upon four men who stood before him, bearing no resemblance to ordinary people. They said 'Peace,' and Ibrahim (peace be upon him) also said 'Peace.' He came to Sarah and said to her: 'Guests have come to me who do not resemble ordinary people.' Sarah said: 'We have nothing except this calf.' So Ibrahim (peace be upon him) slaughtered the calf, roasted it and brought it to them, as Allah the Mighty and Majestic has said: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خیفَةً [Our messengers came to Ibrahim with glad tidings. They said: Peace. He (also) said: Peace. It was not long before he brought them a roasted calf, but when he saw their hands did not reach out to it (and they did not eat from it), he found their (behaviour) strange and felt fear in his heart. (Hud/69-70)]. Sarah came with a group and said to them: 'Why do you refuse to eat the food of the Friend of Allah (peace be upon him)?' They said to Ibrahim (peace be upon him): لا تَوْجَلْ [Be not afraid], meaning: do not fear! إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمِ لُوطٍ [We have been sent to the people of Lut] (Hud/70). Sarah, on hearing this, was greatly frightened and suddenly her menses came, though it had been a long time since she had menstruated. Allah the Mighty and Majestic said: 'We gave her glad tidings of Ishaq, and after him Yaqub. (Hud/71).'

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની જગ્યાએ બેઠા હતા અને એક કૌમને મહેમાન બનાવી હતી. તેઓ મહેમાની પછી ચાલ્યા ગયા અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) માટે કોઈ ખોરાક બાકી નહોતો રહ્યો. આ જ સમયે તેમની નજર ચાર માણસો પર પડી જેઓ તેમની પાસે ઊભા હતા અને તે લોકો સાથે કોઈ સામ્યતા ધરાવતા નહોતા. તેમણે સલામ કહી. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ પણ સલામ કહી. તેઓ સારા પાસે આવ્યા અને તેને કહ્યું: 'મારી પાસે એવા મહેમાનો આવ્યા છે જેઓ આ લોકો સાથે કોઈ સામ્યતા ધરાવતા નથી.' સારાએ કહ્યું: 'આપણી પાસે ફક્ત આ વાછરડું છે.' આથી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ તે વાછરડું ઝબ્હ કર્યું અને શેકીને તેમની પાસે લઈ ગયા, જેમ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ ફરમાવ્યું છે: وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهیمَ بِالْبُشْری قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنیذٍ فَلَمَّا رَأی أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خیفَةً [અમારા ફરિશ્તાઓ ઇબ્રાહીમ પાસે ખુશખબરી લઈને આવ્યા. તેઓએ કહ્યું: સલામ. (તેમણે પણ) કહ્યું: સલામ. વાર ન થઈ કે તેઓ માટે શેકેલું વાછરડું લાવ્યા (પરંતુ) જ્યારે તેમણે જોયું કે તેમના હાથ તેની તરફ નથી પહોંચતા (અને તેઓ તેમાંથી ખાતા નથી, તો) તેમના (કાર્ય) ને અયોગ્ય ગણ્યું અને દિલમાં ડરનો અહેસાસ કર્યો. (હૂદ/૬૯-૭૦)]. સારા એક જૂથ સાથે તેમની પાસે આવી અને તેમને કહ્યું: 'તમે ખલીલુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ) નો ખોરાક (ખાવાથી) કેમ મના કરો છો?' તેઓએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: لا تَوْجَلْ [ડરો નહીં]; યાને ડરો નહીં! إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی قَوْمِ لُوطٍ [ખરેખર અમે લૂતની કૌમ તરફ મોકલવામાં આવ્યા છીએ] (હૂદ/૭૦). સારા (આ વાત સાંભળીને) ખૂબ ડરી ગઈ અને (એકાએક) હૈઝ (માસિક) આવ્યું, જ્યારે કે ઘણા લાંબા સમયથી હૈઝ થતું નહોતું. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ ફરમાવ્યું: 'અમે તેને ઇસ્હાકની અને તેના પછી યાકૂબની ખુશખબરી આપી. (હૂદ/૭૧).'