أَنَّ رَسُولَاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) سَأَلَ جبرئیل (علیه السلام) کَیْفَ کَانَ مَهْلِکُ قَوْمِ لُوطٍ (علیه السلام) فَقَالَ إِنَّ قَوْمَ لُوطٍ (علیه السلام) کَانُوا أَهْلَ قَرْیَهًٍْ لَا یَتَنَظَّفُونَ مِنَ الْغَائِطِ وَ لَا یَتَطَهَّرُونَ مِنَ الْجَنَابَهًِْ بُخَلَاءَ أَشِحَّاءَ عَلَی الطَّعَامِ وَ إِنَّ لُوطاً (علیه السلام) لَبِثَ فِیهِمْ ثَلَاثِینَ سَنَهًًْ وَ إِنَّمَا کَانَ نَازِلًا عَلَیْهِمْ وَ لَمْ یَکُنْ مِنْهُمْ وَ لَا عَشِیرَهًَْ لَهُ فِیهِمْ وَ لَا قَوْمَ وَ إِنَّهُ دَعَاهُمْ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ إِلَی الْإِیمَانِ وَ اتِّبَاعِهِ وَ نَهَاهُمْ عَنِ الْفَوَاحِشِ وَ حَثَّهُمْ عَلَی طَاعَهًِْ اللَّهِ فَلَمْ یُجِیبُوهُ وَ لَمْ یُطِیعُوهُ وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمَّا أَرَادَ عَذَابَهُمْ بَعَثَ إِلَیْهِمْ رُسُلًا مُنْذِرِینَ عُذْراً نُذْراً فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ أَمْرِهِ بَعَثَ إِلَیْهِمْ مَلَائِکَهًًْ (لِیُخْرِجُوا مَنْ کَانَ فِی قَرْیَتِهِمْ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فَمَا وَجَدُوا فِیها غَیْرَ بَیْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ فَأَخْرَجُوهُمْ مِنْهَا وَ قَالُوا لِلُوطٍ أَسْرِ بِأَهْلِکَ مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَةِ اللَّیْلَةَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ وَ امْضُوا حَیْثُ تُؤْمَرُونَ فَلَمَّا انْتَصَفَ اللَّیْلُ سَارَ لُوطٌ (علیه السلام) بِبَنَاتِهِ وَ تَوَلَّتِ امْرَأَتُهُ مُدْبِرَهًًْ فَانْقَطَعَتْ إِلَی قَوْمِهَا تَسْعَی بِلُوطٍ وَ تُخْبِرُهُمْ أَنَّ لُوطاً (علیه السلام) قَدْ سَارَ بِبَنَاتِهِ وَ إِنِّی نُودِیتُ مِنْ تِلْقَاءِ الْعَرْشِ لَمَّا طَلَعَ الْفَجْرُ یَا جبرئیل (علیه السلام) حَقَّ الْقَوْلُ مِنَ اللَّهِ بِحَتْمِ عَذَابِ قَوْمِ لُوطٍ فَاهْبِطْ إِلَی قَرْیَهًِْ قَوْمِ لُوطٍ وَ مَا حَوَتْ فَاقْلَعْهَا مِنْ تَحْتِ سَبْعِ أَرَضِینَ ثُمَّ اعْرُجْ بِهَا إِلَی السَّمَاءِ فَأَوْقِفْهَا حَتَّی یَأْتِیَکَ أَمْرُ الْجَبَّارِ فِی قَلْبِهَا وَ دَعْ مِنْهَا آیَهًًْ بَیِّنَهًًْ مِنْ مَنْزِلِ لُوطٍ عِبْرَهًًْ لِلسَّیَّارَهًِْ فَهَبَطْتُ عَلَی أَهْلِ الْقَرْیَهًِْ الظَّالِمِینَ فَضَرَبْتُ بِجَنَاحِیَ الْأَیْمَنِ عَلَی مَا حَوَی عَلَیْهِ شَرْقِیُّهَا وَ ضَرَبْتُ بِجَنَاحِیَ الْأَیْسَرِ عَلَی مَا حَوَی عَلَیْهِ غَرْبِیُّهَا فَاقْتَلَعْتُهَا یَا مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله) مِنْ تَحْتِ سَبْعِ أَرَضِینَ إِلَّا مَنْزِلَ آلِ لُوطٍ (علیه السلام) آیَهًًْ لِلسَّیَّارَهًِْ ثُمَّ عَرَجْتُ بِهَا فِی جَوَافِی جَنَاحِی حَتَّی أَوْقَفْتُهَا حَیْثُ یَسْمَعُ أَهْلُ السَّمَاءِ زُقَاءَ دُیُوکِهَا وَ نُبَاحَ کِلَابِهَا فَلَمَّا طَلَعَتِ الشَّمْسُ نُودِیتُ مِنْ تِلْقَاءِ الْعَرْشِ یَا جبرئیل (علیه السلام) اقْلِبِ الْقَرْیَهًَْ عَلَی الْقَوْمِ فَقَلَبْتُهَا عَلَیْهِمْ حَتَّی صَارَ أَسْفَلُهَا أَعْلَاهَا وَ أَمْطَرَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ حِجارَةً مِنْ سِجِّیلٍ مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّکَ وَ ما هِیَ یَا مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله) مِنَ الظَّالِمِینَ مِنْ أُمَّتِکَ بِبَعِیدٍ.
امام باقر (علیه السلام)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از جبرئیل پرسید: «هلاکت قوم لوط (علیه السلام) چگونه بود»؟ جبرئیل عرض کرد: «قوم لوط (علیه السلام) اهل دهکده‌ای بودند که بعد از قضای حاجت خود را از آلودگی و نجاست پاک نمی‌کردند و بعد از جنابت، غسل نمی‌نمودند؛ افرادی بخیل و حریص بر طعام بودند. لوط (علیه السلام) سی سال در بین آن‌ها بود و در حقیقت، از جایی‌دیگر به میان آن‌ها رفته و اهل آنجا نبود و طایفه و خویشاوندی در بین آن‌ها نداشت. وی آن‌ها را به‌سوی خدای عزّوجلّ، ایمان به او و پیروی از فرامینش دعوت می‌کرد و از انجام کارهای زشت بازشان می‌داشت و تشویق به عبادت خدا می‌نمود. ولی آن‌ها اجابتش نکرده و از او پیروی ننمودند. چون خدای عزّوجلّ اراده فرمود که ایشان را عذاب کند فرستادگانی بیم‌دهنده برای اتمام حجّت یا هشدار به‌سویشان فرستاد. هنگامی‌که آنان از فرمان پروردگارشان سرپیچی نمودند، خداوند فرشتگانی به‌سوی آن قوم فرستاد تا مؤمنانی که در دهکده‌ی آنان بودند را بیرون ببرند؛ آن فرشتگان جز یک خانواده با ایمان در آنجا نیافتند و آن‌ها را از دهکده بیرون بردند و به لوط (علیه السلام) گفتند: فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ وَ اتَّبِعْ أَدْبارَهُمْ وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ وَ امْضُوا حَیْثُ تُؤْمَرُون امشب از این دهکده حرکت ده چون شب به نیمه رسید، لوط (علیه السلام) با دخترانش به حرکت درآمد و همسرش از آن‌ها روی‌برگرداند و شتابان به‌سوی خویشانش رفت تا آنان را باخبر سازد که لوط (علیه السلام) با دخترانش [به قصد خروج از دهکده] حرکت کرده است. [در ادامه جبرئیل گفت]: چون صبح دمید از جانب عرش به من خطاب شد: «ای جبرئیل! از جانب خداوند عذاب قوم لوط (علیه السلام) حتمی گشت؛ پس به‌سوی دهکده‌ی قوم لوط (علیه السلام) و اطراف آن فرود آی و آن دهکده را از زیر هفت زمین برکن و آن را به آسمان ببر و [همانجا] نگه‌دارش تا فرمان خدای جبّار پیرامون واژگون‌کردنش به تو برسد؛ و نشانه‌ای آشکار از خانه‌ی لوط (علیه السلام) برای عبرتِ رهگذران به‌جای بگذار». من بالای سر اهالی ستمکار آن دهکده فرود آمدم و بال راستم را بر اطراف شرقی آن دهکده و بال چپم را بر مغرب آن زده و آنجا را از زیر هفت زمین برکندم جز خانه‌ی خاندان لوط (علیه السلام) را که برای عبرتِ رهگذران باقی گذاشتم. سپس آنجا را در میان بال‌هایم به آسمان بردم تا جایی که اهل آسمان بانگ خروس‌ها و زوزه‌ی سگ‌های آن را می‌شنیدند. چون خورشید طلوع کرد از جانب عرش به من خطاب شد: «ای جبرئیل! دهکده را بر اهلش واژگون نما»! من نیز دهکده را بر آن‌ها واژگون کردم به‌طوری‌که دهکده زیروزبَر گشت؛ و خداوند بارانی از سنگ متراکم بر روی هم، [سنگ‌هایی که] نزد پروردگارت نشاندار بود. ( هود/۸۳۸۲ ) را بر آنان فرو ریخت. و ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! این‌گونه بلاها از ستمگران امّت تو نیز دور نخواهد بود».
Imam Baqir (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) asked Jibra'il: "How was the destruction of the people of Lut (peace be upon him)?" Jibra'il said: "The people of Lut (peace be upon him) were the inhabitants of a village who, after relieving themselves, would not cleanse themselves from filth and impurity, and after janabah (ritual impurity) would not perform ghusl; they were miserly and greedy over food. Lut (peace be upon him) was among them for thirty years, and in truth he had come to them from elsewhere and was not from them, and had no tribe or kinsfolk among them. He called them to Allah the Mighty and Majestic, to faith in Him and obedience to His commands, and forbade them from indecent acts and urged them to worship Allah. But they did not respond to him nor obey him. When Allah the Mighty and Majestic willed to punish them, He sent warning messengers to them to complete the proof and to warn. When they defied the command of their Lord, Allah sent angels to that people to bring out the believers who were in their village; those angels found none there but a single believing household, and they brought them out of the village and said to Lut (peace be upon him): فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ وَ اتَّبِعْ أَدْبارَهُمْ وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ وَ امْضُوا حَیْثُ تُؤْمَرُون [Therefore go forth with your followers in a part of the night and yourself follow their rear, and let not any one of you turn round, and go forth whither you are commanded] — set out from this village tonight. When the night reached its midpoint, Lut (peace be upon him) set out with his daughters, and his wife turned back from them and hurried toward her kinsfolk to inform them that Lut (peace be upon him) had set out with his daughters [intending to leave the village]. [Jibra'il continued:] When dawn broke, I was addressed from the direction of the Throne: 'O Jibra'il! From Allah the punishment of the people of Lut (peace be upon him) has been decreed; so descend upon the village of the people of Lut (peace be upon him) and its surroundings, uproot that village from beneath the seven earths, and carry it up to the sky and hold it [there] until the command of the Almighty concerning its overturning reaches you; and leave a clear sign from the house of Lut (peace be upon him) as a lesson for passersby.' I descended upon the wrongdoing inhabitants of that village, struck my right wing upon its eastern surroundings and my left wing upon its western side, and uprooted it from beneath the seven earths, except the house of the family of Lut (peace be upon him), which I left as a lesson for passersby. Then I carried it up within my wings to the sky until the inhabitants of heaven could hear the crowing of its roosters and the barking of its dogs. When the sun rose I was addressed from the direction of the Throne: 'O Jibra'il! Overturn the village upon its people!' So I overturned the village upon them so that it was turned upside down; and Allah rained upon them a rain of stones piled one upon another, [stones] marked in the sight of your Lord (Hud/82-83). And O Muhammad (peace be upon him and his family)! Such calamities are not far from the wrongdoers of your ummah either."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જિબ્રઈલને પૂછ્યું: "લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમનો વિનાશ કેવી રીતે થયો હતો?" જિબ્રઈલે અરજ કરી: "લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમ એક ગામના રહેવાસી હતા, જેઓ પોતાની હાજત [શૌચ] પછી પોતાને ગંદકી અને નજાસતથી પાક કરતા નહોતા અને જનાબત [ગુસ્લ ફર્જ થાય તેવી અશુદ્ધિ] પછી ગુસ્લ કરતા નહોતા; તેઓ કંજૂસ અને ખોરાક પર લોભી લોકો હતા. લૂત (અલયહિસ્સલામ) ત્રીસ વર્ષ સુધી તેમની વચ્ચે રહ્યા, અને હકીકતમાં તેઓ બીજી જગ્યાએથી તેમની વચ્ચે આવ્યા હતા અને ત્યાંના રહેવાસી ન હતા, અને તેમની વચ્ચે તેમનું કોઈ કુટુંબ કે સગાં-સંબંધી ન હતાં. તેમણે તેમને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફ, તેના પર ઈમાન લાવવા અને તેના આદેશોનું પાલન કરવા તરફ બોલાવ્યા, અને તેમને ખરાબ કાર્યોથી રોક્યા અને અલ્લાહની ઇબાદત તરફ પ્રોત્સાહિત કર્યા. પરંતુ તેમણે તેમની વાત ન માની અને તેમનું અનુસરણ ન કર્યું. જ્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને અઝાબ કરવાનું ઈચ્છ્યું, ત્યારે તેમણે હુજ્જત પૂરી કરવા અથવા ચેતવણી માટે ચેતવણી આપનારા સંદેશવાહકોને તેમની તરફ મોકલ્યા. જ્યારે તેમણે પોતાના પરવરદિગારના આદેશથી બગાવત કરી, ત્યારે અલ્લાહે ફરિશ્તાઓને તે કૌમ તરફ મોકલ્યા જેથી તેમના ગામમાં જે મોમિનો હતા તેમને બહાર કાઢી લે; તે ફરિશ્તાઓને ત્યાં એક જ ઈમાનવાળા કુટુંબ સિવાય કોઈ ન મળ્યું અને તેમને ગામમાંથી બહાર કાઢ્યા અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ وَ اتَّبِعْ أَدْبارَهُمْ وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ وَ امْضُوا حَیْثُ تُؤْمَرُون [આજ રાત્રે તમે તમારા પરિવારને લઈને રાતના એક ભાગમાં નીકળી જાવ અને તેમની પાછળ ચાલો અને તમારામાંથી કોઈ પાછળ ન જુએ અને જ્યાં તમને હુકમ આપવામાં આવે ત્યાં ચાલ્યા જાવ] — આજ રાત્રે આ ગામમાંથી નીકળી જાવ. જ્યારે રાત અડધી થઈ, ત્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ) પોતાની દીકરીઓ સાથે નીકળ્યા, અને તેમની પત્ની તેમનાથી મોઢું ફેરવીને પોતાના સગાંઓ તરફ દોડી ગઈ, જેથી તેમને ખબર આપે કે લૂત (અલયહિસ્સલામ) પોતાની દીકરીઓ સાથે [ગામમાંથી નીકળવાના ઈરાદે] નીકળી ગયા છે. [આગળ જિબ્રઈલે કહ્યું]: જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે અર્શ તરફથી મને પોકારવામાં આવ્યો: 'ઓ જિબ્રઈલ! અલ્લાહ તરફથી લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમનો અઝાબ નિશ્ચિત થઈ ગયો છે; તો લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની કૌમના ગામ અને તેની આસપાસ ઊતરી જા અને તે ગામને સાત જમીનની નીચેથી ઉખાડી નાખ અને તેને આસમાનમાં લઈ જા અને [ત્યાં જ] પકડી રાખ જ્યાં સુધી અલ્લાહ જબ્બારનો હુકમ તેને ઊંધું કરવા વિશે તને ન પહોંચે; અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરેથી એક સ્પષ્ટ નિશાની રાહ પરથી પસાર થનારાઓની ઇબરત [બોધ] માટે છોડી દે.' હું તે ગામના ઝુલ્મ કરનારા લોકોના માથા પર ઊતર્યો અને મારી જમણી પાંખ તે ગામની પૂર્વ બાજુ પર અને મારી ડાબી પાંખ તેની પશ્ચિમ બાજુ પર મારી અને તે જગ્યાને સાત જમીનની નીચેથી ઉખાડી નાખી, સિવાય લૂત (અલયહિસ્સલામ)ના ખાનદાનના ઘરના, જેને મેં રાહ પરથી પસાર થનારાઓની ઇબરત માટે બાકી છોડ્યું. પછી તેને મારી પાંખો વચ્ચે આસમાનમાં લઈ ગયો ત્યાં સુધી કે આસમાનના રહેવાસી તેના મરઘાઓની બાંગ અને કૂતરાઓની રડવાનો અવાજ સાંભળી શકે. જ્યારે સૂરજ ઊગ્યો ત્યારે અર્શ તરફથી મને પોકારવામાં આવ્યો: 'ઓ જિબ્રઈલ! ગામને તેના રહેવાસીઓ પર ઊંધું કરી નાખ!' મેં પણ ગામને તેમના પર ઊંધું કરી નાખ્યું, એટલે કે ગામ ઊલટ-પલટ થઈ ગયું; અને અલ્લાહે તેમના પર એકના ઉપર એક ગોઠવાયેલા પથ્થરોનો વરસાદ, [એવા પથ્થરો કે જે] તમારા પરવરદિગાર પાસે નિશાનવાળા હતા (હૂદ/૮૨-૮૩), તેમના પર વરસાવ્યો. અને ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આવી આફતો તમારી ઉમ્મતના ઝુલ્મ કરનારાઓથી પણ દૂર નહીં હોય."