عَنْ أَبِیجَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِه ... لِسانُ الَّذِی یُلْحِدُونَ إِلَیْهِ أَعْجَمِیٌّ هُوَ لِسَانُ أَبِی فُهَیْکَهًَْ مَوْلَیابْنِالْحَضْرَمِیِّ کَانَ أَعْجَمِیَّ اللِّسَانِ وَ کَانَ قَدِ اتَّبَعَ نَبِیَّ اللَّهِ وَ آمَنَ بِهِ وَ کَانَ مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ فَقَالَتْ قُرَیْشٌ وَ اللَّهِ یُعَلِّمُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عِلْمَهُ بِلِسَانِهِ یَقُولُ اللَّهُ وَ هذا لِسانٌ عَرَبِیٌّ مُبِینٌ.
امام باقر (علیه السلام)- لِسَانُ الَّذِی یُلْحِدُونَ إِلَیْهِ أَعْجَمِیٌّ؛ مقصود، زبان ابو فکیهه است که برده و غلام قبیلهی بنی حضرمی بود او زبان غیر عربی داشت و از پیامبر (صلی الله علیه و آله) پیروی کرده و به او ایمان آورد درحالیکه از اهل کتاب بود. قریش گفتند: «به خدا! این شخص به محمّد (صلی الله علیه و آله) تعلیم میدهد و با زبان خود را به او میآموزد»؛ خداوند فرمود: وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِیٌّ مُّبِینٌ.
Imam Baqir (peace be upon him): لِسَانُ الَّذِی یُلْحِدُونَ إِلَیْهِ أَعْجَمِیٌّ [The tongue of him whom they lean towards is foreign]; what is meant is the tongue of Abu Fukayha, who was a slave and servant of the Banu al-Hadrami tribe. He had a non-Arabic tongue and had followed the Prophet (peace be upon him and his family) and believed in him, while he was from the People of the Book. The Quraysh said: "By Allah! This person is teaching Muhammad (peace be upon him and his family) and instructing him in his own tongue"; Allah said: وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِیٌّ مُّبِینٌ [while this is a clear Arabic tongue].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): لِسَانُ الَّذِی یُلْحِدُونَ إِلَیْهِ أَعْجَمِیٌّ [જેની તરફ તેઓ ઝુકાવ કરે છે તેની ભાષા વિદેશી છે]; હેતુ, અબુ ફકીહાની ભાષા છે જે બની હઝરમી કબીલાનો ગુલામ અને દાસ હતો, તેની ભાષા બિન-અરબી હતી અને તેણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પૈરવી કરી અને તેમના પર ઈમાન લાવ્યો જ્યારે તે અહલે કિતાબમાંથી હતો. કુરૈશે કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ! આ વ્યક્તિ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને શીખવે છે અને પોતાની ભાષાથી તેમને શીખવાડે છે"; અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِیٌّ مُّبِینٌ [અને આ સ્પષ્ટ અરબી ભાષા છે].