سورة النحل

Verse 83 of 128

16:83

يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ يُنْكِرُونَها وَ أَكْثَرُهُمُ الْكافِرُونَ

آن‌ها نعمت خدا را می شناسند؛ سپس آن را انکار مى کنند و اکثرشان کافرند.

They recognize the favor of Allah, yet they deny it, and most of them are ungrateful.

તેઓ અલ્લાહની નેઅમત*ને ઓળખે છે પછી તેનો ઇન્કાર કરે છે અને તેઓમાંના ઘણાખરા નાસ્તિકો છે.

السَّجاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا نَزَلَتْ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ اجْتَمَعَ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی مَسْجِدِ الْمَدِینَهًِْ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ مَا تَقُولُونَ فِی هَذِهِ الْآیَهًِْ فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنْ کَفَرْنَا بِهَذِهِ الْآیَهًِْ نَکْفُرُ بِسَائِرِهَا وَ إِنْ آمَنَّا فَإِنَّ هَذَا ذُلٌّ حِینَ یُسَلِّطُ عَلَیْنَا ابْنَ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَقَالُوا قَدْ عَلِمْنَا أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) صَادِقٌ فِیمَا یَقُولُ وَ لَکِنَّا نَتَوَلَّاهُ وَ لَا نُطِیعُ عَلِیّاً (علیه السلام) فِیمَا أَمَرَنَا قَالَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ یَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ یُنْکِرُونَها یَعْرِفُونَ یَعْنِی وَلَایَهًَْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ أَکْثَرُهُمُ الْکَافِرُونَ بِالْوَلَایَهًِْ.

امام سجّاد (علیه السلام)- وقتی آیه: سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها که ایمان آورده‌اند همان‌ها که نماز را برپا می‌دارند، و در حال رکوع، زکات می‌دهند. ( مائده/۵۵ ) نازل شد، گروهی از یاران پیامبر (صلی الله علیه و آله) در مسجد مدینه جمع شدند و به یکدیگر گفتند: «درباره‌ی این آیه چه می‌اندیشید»؟ گفتند: «اگر این آیه را انکار کنیم، به کل قرآن کافر می‌شویم و اگر به آن ایمان بیاوریم و آن را بپذیریم باید آن هنگام که علیّ بن ابی‌طالب (علیه السلام) بر ما مسلّط شد از او اطاعت کنیم. می‌دانیم که محمّد (صلی الله علیه و آله) هرچه می‌گوید راست و حقیقت است؛ ما از او اطاعت می‌کنیم، امّا امر او درباره‌ی علی (علیه السلام) را نمی‌پذیریم. سپس این آیه نازل شد: یَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ یُنکِرُونَهَا؛ منظور ولایت علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است. وَ أَکْثَرُهُمُ الْکَافِرُونَ یعنی ولایت را انکار می‌کنند».

Imam Sajjad (peace be upon him): When the verse: "Your guardian and master is only Allah and His Messenger and those who believe — those who establish the prayer and give the alms while bowing" (al-Ma'ida 5:55) was revealed, a group of the companions of the Prophet (peace be upon him and his family) gathered in the mosque of Medina and said to one another: "What do you think about this verse?" They said: "If we deny this verse, we disbelieve in the whole Quran, and if we believe in it and accept it, then we must, whenever Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) is set over us, obey him. We know that whatever Muhammad (peace be upon him and his family) says is true and right; we obey him, but we do not accept his command concerning Ali (peace be upon him)." Then this verse was revealed: يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ يُنْكِرُونَهَا [They recognize the favor of Allah, then they deny it] — the meaning is the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). وَ أَكْثَرُهُمُ الْكَافِرُونَ [and most of them are ungrateful] means they deny the wilayah.

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આ આયત: "તમારા સરપરસ્ત અને વલી ફક્ત અલ્લાહ છે, અને તેના પયગંબર અને તે લોકો જેઓ ઈમાન લાવ્યા છે, તે જ લોકો જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને રુકુઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે" (માએદહ/૫૫) નાઝિલ થઈ, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સાથીઓમાંથી એક જૂથ મદીનાની મસ્જિદમાં એકઠું થયું અને એકબીજાને કહ્યું: "આ આયત વિશે તમે શું વિચારો છો?" તેઓએ કહ્યું: "જો આપણે આ આયતનો ઇન્કાર કરીએ તો સંપૂર્ણ કુરઆનના કાફિર બની જઈએ, અને જો તેના પર ઈમાન લાવીએ અને તેને સ્વીકારીએ, તો જ્યારે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) આપણા પર મુસલ્લત થાય ત્યારે તેમની આજ્ઞાનું પાલન કરવું પડશે. અમે જાણીએ છીએ કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે કંઈ કહે છે તે સાચું અને હકીકત છે; અમે તેમની આજ્ઞા માનીએ છીએ, પરંતુ અલી (અલયહિસ્સલામ) બાબતે તેમનો હુકમ સ્વીકારતા નથી." પછી આ આયત નાઝિલ થઈ: يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ يُنْكِرُونَهَا [તેઓ અલ્લાહની નેઅમતને ઓળખે છે, પછી તેનો ઇન્કાર કરે છે] — ઉદ્દેશ્ય અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત છે. وَ أَكْثَرُهُمُ الْكَافِرُونَ [અને તેમાંના મોટા ભાગના કાફિર છે] એટલે કે તેઓ વિલાયતનો ઇન્કાર કરે છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

نِعْمَةُ اللهِ هُمُ الْأَئِمَّهًُْ (علیهم السلام) وَ الدَّلِیلُ عَلَی أَنَّ الْأَئِمَّهًَْ (علیهم السلام) نِعْمَهًُْ اللَّهِ قَوْلُ اللَّهِ أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللهِ کُفْراً قَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) نَحْنُ وَ اللَّهِ نِعْمَهًُْ اللَّهِ الَّتِی أَنْعَمَ بِهَا عَلَی عِبَادِهِ وَ بِنَا فَازَ مَنْ فَازَ.

امام صادق (علیه السلام)- نِعْمَتَ اللهِ، ائمّه (هستند و دلیل اینکه ائمّه (نِعْمَتَ اللهِ هستند، این کلام خداوند است که فرمود: أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللهِ کُفْراً؛ به خدا قسم! ما همان نعمت خدا هستیم که خدا به بندگانش عطا کرده و هرکس رستگار شد با پیروی از ما رستگار شده است.

Imam Sadiq (peace be upon him): نِعْمَتَ اللهِ [the favor of Allah] are the Imams, and the proof that the Imams are نِعْمَتَ اللهِ is this word of Allah where He said: أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللهِ کُفْراً [Have you not seen those who exchanged the favor of Allah for disbelief]. By Allah! We are that very favor of Allah which Allah has bestowed upon His servants, and whoever attained salvation attained it through following us.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): نِعْمَتَ اللهِ [અલ્લાહની નેઅમત] થી મુરાદ ઇમામો છે, અને એ વાતની દલીલ કે ઇમામો نِعْمَتَ اللهِ છે, અલ્લાહનું આ કથન છે કે તેણે ફરમાવ્યું: أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللهِ کُفْراً [શું તમે તે લોકોને જોયા નથી જેમણે અલ્લાહની નેઅમતને કુફ્રથી બદલી નાખી]. અલ્લાહની કસમ! અમે જ તે અલ્લાહની નેઅમત છીએ જે અલ્લાહે તેના બંદાઓને અતા કરી છે, અને જે કોઈ સફળ થયો તે અમારી પૈરવીથી સફળ થયો છે.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَهًَْ عَن عَلِیٍّ (علیه السلام) قَالَ فَمَا بَالُ قَوْمٍ غَیَّرُوا سُنَّهًَْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَدَلُوا عَنْ وَصِیِّهِ لَا یَخَافُونَ أَنْ یَنْزِلَ بِهِمُ الْعَذَابُ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللهِ کُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَها وَ بِئْسَ الْقَرارُ ثُمَّ قَالَ نَحْنُ وَ اللَّهِ نِعْمَهًُْ اللَّهِ الَّتِی أَنْعَمَ اللَّهُ بِهَا عَلَی عِبَادِهِ بِنَا فَازَ مَنْ فَازَ.

امام علی (علیه السلام)- اصبغ بن نباته گوید: امام علی (علیه السلام) فرمود: «آن قومی که سنّت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را تغییر داده و از وصیّت او عُدول کردند، چه می‌اندیشند؟ آیا نمی‌ترسند از اینکه عذاب بر آن‌ها نازل شود»؟ سپس این آیه را تلاوت نمود: کسانی را که نعمت خدا را به کفران تبدیل کردند، و قوم خود را به سرای نیستی و نابودی کشاندند؟! [سرای نیستی و نابودی، همان] جهنّم است که آنها در آتش آن وارد می‌شوند و بد قرارگاهی است. ( ابراهیم/۲۹۲۸ )». سپس فرمود: «به خدا! ما همان نعمت خدا هستیم که خدا به بندگانش عطا کرده و هر کس رستگار شد با پیروی از ما رستگار شده است».

Imam Ali (peace be upon him): Asbagh ibn Nubata said: Imam Ali (peace be upon him) said: "What is the matter with a people who changed the sunnah of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and turned away from his successor? Do they not fear that punishment will descend upon them?" Then he recited this verse: "Those who exchanged the favor of Allah for disbelief, and led their people to the abode of ruin?! [The abode of ruin is] Hell, into whose fire they enter, and a wretched abode it is." (Ibrahim 14:28-29). Then he said: "By Allah! We are that very favor of Allah which Allah has bestowed upon His servants; whoever attained salvation attained it through following us."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અસ્બગ બિન નુબાતા કહે છે: ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે કૌમ કે જેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સુન્નતને બદલી નાખી અને તેમની વસિય્યતથી ફરી ગયા, તેઓ શું વિચારે છે? શું તેઓ એ વાતથી ડરતા નથી કે તેઓ પર અઝાબ નાઝિલ થાય?" પછી આ આયત તિલાવત કરી: તે લોકો કે જેમણે અલ્લાહની નેઅમતને કુફ્રમાં બદલી નાખી, અને પોતાની કૌમને નાબૂદી અને વિનાશના ઘરમાં લઈ ગયા?! [નાબૂદી અને વિનાશનું ઘર એટલે] જહન્નમ છે કે જેની આગમાં તેઓ દાખલ થશે અને તે ખરાબ ઠેકાણું છે. (ઇબ્રાહીમ/૨૮-૨૯). પછી ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ! અમે જ તે અલ્લાહની નેઅમત છીએ જે અલ્લાહે પોતાના બંદાઓને અતા કરી છે, અને જે કોઈ સફળ થયો તે અમારી પૈરવીથી સફળ થયો છે."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

قَدْ عَرَّفَهُمْ وَلَایَهًَْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَمَرَهُمْ بِوَلَایَتِهِ ثُمَّ أَنْکَرُوا بَعْدَ وَفَاتِهِ.

امام باقر (علیه السلام)- پیامبر (صلی الله علیه و آله) ولایت علی (علیه السلام) را به آن‌ها شناساند و آن‌ها را به پذیرفتن آن امر کرد، امّا بعد از وفات پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن را انکار کردند.

Imam Baqir (peace be upon him): The Prophet (peace be upon him and his family) made known to them the wilayah of Ali (peace be upon him) and commanded them to accept it, but after the passing of the Prophet (peace be upon him and his family) they denied it.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત તેઓને ઓળખાવી અને તેને સ્વીકારવાનો હુકમ આપ્યો, પરંતુ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વફાત પછી તેઓએ તેનો ઇન્કાર કર્યો.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

یَعْرِفُونَ یَوْمَ الْغَدِیرِ وَ یُنْکِرُونَهَا یَوْمَ السَّقِیفَهًِْ.

امام صادق (علیه السلام)- نعمت روز غدیر را می شناسند و آن را در روز سقیفه انکار می کنند.

Imam Sadiq (peace be upon him): They recognize the favor on the day of Ghadir and they deny it on the day of Saqifa.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તેઓ ગદીરના દિવસની નેઅમતને ઓળખે છે અને સકીફાના દિવસે તેનો ઇન્કાર કરે છે.

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ هَذِهِ الْآیَهًِْ یَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ قَالَ عَرَفُوهُ ثُمَّ أَنْکَرُوهُ.

امام کاظم (علیه السلام)- [از ایشان] درباره‌ی آیه: یَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ یُنکِرُونَهَا وَأَکْثَرُهُمُ الْکَافِرُونَ سؤال شد، فرمود: «یعنی ابتدا او را می‌شناختند، سپس انکارش کردند».

Imam Kazim (peace be upon him): [He] was asked about the verse: يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ یُنکِرُونَهَا وَأَکْثَرُهُمُ الْکَافِرُونَ [They recognize the favor of Allah, yet they deny it, and most of them are ungrateful]. He said: "That is, at first they knew Him, then they denied Him."

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): [તેમને] આ આયત વિશે પૂછવામાં આવ્યું: يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللهِ ثُمَّ یُنکِرُونَهَا وَأَکْثَرُهُمُ الْکَافِرُونَ [તેઓ અલ્લાહની નેઅમતને ઓળખે છે, પછી તેનો ઇન્કાર કરે છે, અને તેમાંના મોટા ભાગના કૃતઘ્ન છે]. તેમણે ફરમાવ્યું: "એટલે કે પહેલા તેઓ તેને ઓળખતા હતા, પછી તેનો ઇન્કાર કર્યો."

الحسین (علیه السلام) Imam Husayn (peace be upon him) ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ سَلَمَهًَْ‌بْنِ‌عَطَاءٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ خَرَجَ الْحُسَیْنُ‌بْنُ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) عَلَی أَصْحَابِه فَقَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِکْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلَّا لِیَعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَهًِْ مَا سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی فَمَا مَعْرِفَهًُْ اللَّهِ قَالَ مَعْرِفَهًُْ أَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِی یَجِبُ عَلَیْهِمْ طَاعَتُهُ.

امام حسین (علیه السلام)- سلمهًْ‌بن‌عطا از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده است: امام حسین (علیه السلام) به‌سوی یارانش رفت [و فرمود]: ای مردم! حقیقتاً خداوند، قسم به ذاتش، بنده‌ها را نیافریده جز برای اینکه او را بشناسند و چون او را شناختند او را بپرسند و با پرستش او از پرستش هرچه جز او، درگذرند. مردی به امام (علیه السلام) گفت: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، پدر و مادرم به فدایت! شناخت خدا چیست»؟ فرمود: «اینکه مردم هر زمان، امام خود را که بر آن‌ها فرمانبردن از او واجب است، بشناسند».

Imam Husayn (peace be upon him): Salama ibn Ata narrates from Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Husayn (peace be upon him) went out to his companions [and said]: O people! Truly Allah, by His essence, did not create the servants except that they should know Him; and when they know Him, they worship Him; and when they worship Him, they are freed by His worship from the worship of anything other than Him. A man said to the Imam (peace be upon him): "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), may my father and mother be sacrificed for you! What is the knowledge of Allah?" He said: "It is that the people of every age recognize their Imam, obedience to whom is obligatory upon them."

ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ): સલમા બિન અતા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે: ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પોતાના સાથીઓ પાસે ગયા [અને ફરમાવ્યું]: ઓ લોકો! ખરેખર અલ્લાહે, પોતાની ઝાત ના સોગંદ, બંદાઓને ફક્ત એટલા માટે પેદા કર્યા છે કે તેઓ તેને ઓળખે, અને જ્યારે તેને ઓળખે તો તેની ઇબાદત કરે, અને તેની ઇબાદત દ્વારા તેના સિવાય બીજા બધાની ઇબાદતથી મુક્ત થાય. એક માણસે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) ને કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના પુત્ર, મારા માતા-પિતા આપ પર કુરબાન! અલ્લાહની મઅરેફત શું છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "એ કે દરેક ઝમાનાના લોકો પોતાના ઇમામને, જેની ઇતાઅત તેમના પર વાજિબ છે, ઓળખે."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی حَمْزَهًَْ الثُّمَالِیِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَا أَبَا حَمْزَهًَْ إِنَّمَا یَعْبُدُ اللَّهَ مَنْ عَرَفَ اللَّهَ وَ أَمَّا مَنْ لَا یَعْرِفُ اللَّهَ کَأَنَّمَا یَعْبُدُ غَیْرَهُ هَکَذَا ضَالًّا قُلْتُ أَصْلَحَکَ اللَّهُ وَ مَا مَعْرِفَهًُْ اللَّهِ قَالَ یُصَدِّقُ اللَّهَ وَ یُصَدِّقُ مُحَمَّداً رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی مُوَالاهًِْ عَلِیٍّ وَ الِایتِمَامِ بِهِ وَ بِأَئِمَّهًِْ الْهُدَی مِنْ بَعْدِهِ وَ الْبَرَاءَهًُْ إِلَی اللَّهِ مِنْ عَدُوِّهِمْ وَ کَذَلِکَ عِرْفَانُ اللَّهِ قَالَ قُلْتُ أَصْلَحَکَ اللَّهُ أَیُّ شَیْءٍ إِذَا عَمِلْتُهُ أَنَا اسْتَکْمَلْتُ حَقِیقَهًَْ الْإِیمَانِ قَالَ تُوَالِی أَوْلِیَاءَ اللَّهِ وَ تُعَادِی أَعْدَاءَ اللَّهِ وَ تَکُونُ مَعَ الصَّادِقِینَ کَمَا أَمَرَکَ اللَّهُ قَالَ قُلْت وَ مَنْ أَوْلِیَاءُ اللَّهِ فَقَالَ أَوْلِیَاءُ اللَّهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ وَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ (ثُمَّ انْتَهَی الْأَمْرُ إِلَیْنَا ثُمَّ ابْنِی جَعْفَرٌ وَ أَوْمَأَ إِلَی جَعْفَرٍ وَ هُوَ جَالِسٌ فَمَنْ وَالَی هَؤُلَاءِ فَقَدْ وَالَی أَوْلِیَاءَ اللَّهِ وَ کَانَ مَعَ الصَّادِقِینَ کَمَا أَمَرَهُ اللَّهُ قُلْتُ وَ مَنْ أَعْدَاءُ اللَّهِ أَصْلَحَکَ اللَّهُ قَالَ الْأَوْثَانُ الْأَرْبَعَهًُْ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمْ قَالَ أَبُو الْفَصِیلِ وَ رُمَعُ وَ نَعْثَلٌ وَ مُعَاوِیَهًُْ وَ مَنْ دَانَ دِینَهُمْ فَمَنْ عَادَی هَؤُلَاءِ فَقَدْ عَادَی أَعْدَاءَ اللَّهِ.

امام باقر (علیه السلام)- ابوحمزه ثمالی گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: «تنها کسانی‌که خدا را شناخته باشند او را عبادت می‌کنند و کسانی‌که او را نمی‌شناسند گویا کسی غیر از او را عبادت می‌کنند و به این ترتیب گمراهند». گفتم: «خداوند موفّقت بدارد، معرفت خدا چیست»؟ فرمود: «تصدیق خداوند و تصدیق کلام محمّد (صلی الله علیه و آله) فرستاده‌ی خدا در مورد جانشین خود علی (علیه السلام) و تصدیق امام، قراردادن او و امامان هدایت پس از او و اعلام برائت به خدا از دشمنان خداست؛ این معنای شناخت خداست». گفتم: «خداوند موفّقت بدارد، آن چیست که اگر بدانم [درک] حقیقت ایمان را کامل کرده‌ام»؟ فرمود: دوستان خدا را دوست بدار و با دشمنان خدا دشمنی کن و همان‌گونه که خداوند به تو امر کرده از زمره‌ی راستگویان باش». گفتم: «دوستان و دشمنان خدا چه کسانی هستند»؟ فرمود: «اولیای خدا عبارتند از: محمّد (صلی الله علیه و آله) فرستاده‌ی خدا و علی (علیه السلام) و حسن (علیه السلام) و حسین (علیه السلام) و علی‌بن‌الحسین (علیه السلام) و انتهای این سلسله به من می‌رسد و درحالی‌که با دست به امام باقر (علیه السلام) که در مجلس نشسته بود اشاره می‌کرد، فرمود: «و پس از او به پسر جعفر (علیه السلام) می‌رسد. پس هرکس این‌ها را دوست بدارد [و پیروی کند] از اولیای خدا پیروی کرده و طبق دستور الهی از راستگویان است». گفتم: «خداوند موفّقت گرداند، دشمنان خدا چه کسانی هستند»؟ فرمود: «آن بت‌های چهارگانه». گفتم: «آن‌ها چه کسانی هستند»؟ فرمود: «ابوالفصیل و رمع و نعثل و معاویه و تمام کسانی که پیرو منش آن‌ها بودند؛ هرکس با اینان دشمنی کند با دشمنان خدا دشمنی کرده است».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Hamza al-Thumali said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "Only those who have known Allah worship Him; and those who do not know Him are as though they worship someone other than Him, and in this way they are astray." I said: "May Allah keep you in wellbeing, what is the knowledge of Allah?" He said: "Attesting to Allah, and attesting to the word of Muhammad (peace be upon him and his family), the Messenger of Allah, concerning his successor Ali (peace be upon him), and attesting to the Imam, taking him as one's Imam along with the Imams of guidance after him, and declaring to Allah one's disavowal of the enemies of Allah — this is the meaning of knowing Allah." I said: "May Allah keep you in wellbeing, what is the thing which, if I do it, I have completed the [understanding of the] reality of faith?" He said: "Love the friends of Allah, be at enmity with the enemies of Allah, and, as Allah has commanded you, be of the truthful." I said: "Who are the friends and enemies of Allah?" He said: "The friends of Allah are: Muhammad (peace be upon him and his family) the Messenger of Allah, and Ali (peace be upon him), and Hasan (peace be upon him), and Husayn (peace be upon him), and Ali ibn al-Husayn (peace be upon him), and the end of this chain reaches me" — and while pointing with his hand to Imam Baqir (peace be upon him) who was sitting in the gathering, he said: "and after him it reaches my son Jafar (peace be upon him). So whoever loves these [and follows them] has followed the friends of Allah and, according to the divine command, is of the truthful." I said: "May Allah keep you in wellbeing, who are the enemies of Allah?" He said: "Those four idols." I said: "Who are they?" He said: "Abu al-Fasil, Rumaʿ, Naʿthal, and Muawiya, and all those who followed their way; whoever is at enmity with these has been at enmity with the enemies of Allah."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ હમ્ઝા સુમાલી કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "ફક્ત તે જ લોકો અલ્લાહની ઇબાદત કરે છે જેમણે અલ્લાહને ઓળખ્યો છે, અને જે લોકો તેને ઓળખતા નથી તેઓ જાણે કે તેના સિવાય બીજા કોઈની ઇબાદત કરે છે, અને આ રીતે ગુમરાહ છે." મેં કહ્યું: "અલ્લાહ તમને સલામત રાખે, અલ્લાહની મઅરેફત શું છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની તસ્દીક કરવી, અને અલ્લાહના રસૂલ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના કલામની તસ્દીક કરવી પોતાના જાનશીન અલી (અલયહિસ્સલામ) બાબતે, અને ઇમામની તસ્દીક કરીને તેમને અને તેમના પછીના હિદાયતના ઇમામોને ઇમામ બનાવવા, અને અલ્લાહ સમક્ષ અલ્લાહના દુશ્મનોથી બરાઅત જાહેર કરવી; આ જ અલ્લાહને ઓળખવાનો અર્થ છે." મેં કહ્યું: "અલ્લાહ તમને સલામત રાખે, એ શું છે કે જો હું જાણું તો ઈમાનની હકીકતને [સમજવામાં] પૂર્ણ થઈ જાઉં?" તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહના દોસ્તોને દોસ્ત રાખો અને અલ્લાહના દુશ્મનો સાથે દુશ્મની કરો, અને જેમ અલ્લાહે તમને હુકમ આપ્યો છે, સાચા લોકોમાંથી થાઓ." મેં કહ્યું: "અલ્લાહના દોસ્તો અને દુશ્મનો કોણ છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહના ઔલિયા છે: મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલ્લાહના રસૂલ, અને અલી (અલયહિસ્સલામ), અને હસન (અલયહિસ્સલામ), અને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ), અને અલી બિન અલ-હુસૈન (અલયહિસ્સલામ), અને આ સિલસિલાનો અંત મારા સુધી પહોંચે છે" — અને હાથથી ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) તરફ, જેઓ મજલિસમાં બેઠા હતા, ઇશારો કરતાં ફરમાવ્યું: "અને તેમના પછી પુત્ર જાફર (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચે છે. તો જે કોઈ આમને દોસ્ત રાખે [અને પૈરવી કરે] તેણે અલ્લાહના ઔલિયાની પૈરવી કરી અને ઇલાહી હુકમ મુજબ સાચા લોકોમાંથી છે." મેં કહ્યું: "અલ્લાહ તમને સલામત રાખે, અલ્લાહના દુશ્મનો કોણ છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "તે ચાર બુત." મેં કહ્યું: "તેઓ કોણ છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "અબુલ ફસીલ, રુમઅ, નઅસલ અને મુઆવિયા અને તે તમામ લોકો જેઓ તેમના માર્ગના પૈરવકાર હતા; જે કોઈ આમની સાથે દુશ્મની કરે તેણે અલ્લાહના દુશ્મનો સાથે દુશ્મની કરી."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ‌ابْنِ‌حَازِمٍ قَال قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ أَجَلُّ وَ أَکْرَمُ مِنْ أَنْ یُعْرَفَ بِخَلْقِهِ بَلِ الْخَلْقُ یُعْرَفُونَ بِاللَّهِ، قَالَ صَدَقْتَ، قَالَ، قُلْتُ إِنَّ مَنْ عَرَفَ أَنَّ لَهُ رَبّاً فَقَدْ یَنْبَغِی أَنْ یَعْرِفَ أَنَّ لِذَلِکَ الرَّبِّ رِضًا وَ سَخَطاً، وَ أَنَّهُ لَا یُعْرَفُ رِضَاهُ وَ سَخَطُهُ إِلَّا بِرَسُولٍ لِمَنْ لَمْ یَأْتِهِ الْوَحْیُ، فَیَنْبَغِی أَنْ یُطْلَبَ الرُّسُلُ، فَإِذَا لَقِیَهُمْ عَرَفَ أَنَّهُمُ الْحُجَّهًُْ وَ أَنَ لَهُمُ الطَّاعَهًَْ الْمُفْتَرَضَهًَْ، فَقُلْتُ لِلنَّاسِ أَ لَیْسَ یَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَانَ هُوَ الْحُجَّهًُْ مِنَ اللَّهِ عَلَی خَلْقِهِ قَالُوا بَلَی، قُلْتُ فَحِینَ مَضَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنْ کَانَ الْحُجَّهًُْ قَالُوا الْقُرْآنُ، فَنَظَرْتُ فِی الْقُرْآنِ فَإِذَا هُوَ یُخَاصِمُ بِهِ الْمُرْجِئِیُّ وَ الْقَدَرِیُّ وَ الزِّنْدِیقُ الَّذِی لَا یُؤْمِنُ بِهِ حَتَّی یَغْلِبَ الرِّجَالَ بِخُصُومَتِهِ، فَعَرَفْتُ أَنَّ الْقُرْآنَ لَا یَکُونُ حُجَّهًًْ إِلَّا بِقَیِّمٍ، مَا قَالَ فِیهِ مِنْ شَیْءٍ کَانَ حَقّاً، فَقُلْتُ لَهُمْ مَنْ قَیِّمُ الْقُرْآنِ فَقَالُوا ابْنُ مَسْعُودٍ قَدْ کَانَ یَعْلَمُ وَ عُمَرُ یَعْلَمُ وَ حُذَیْفَهًُْ، قُلْتُ کُلُّهُ قَالُوا لَا، فَلَمْ أَجِدْ أَحَداً، فَقَالُوا إِنَّهُ مَا کَانَ یَعْرِفُ ذَلِک کُلَّهُ إِلَّا عَلِیٌّ (علیه السلام)، وَ إِذَا کَانَ الشَّیْءُ بَیْنَ الْقَوْمِ وَ قَالَ هَذَا لَا أَدْرِی وَ قَالَ هَذَا لَا أَدْرِی وَ قَالَ هَذَا لَا أَدْرِی، وَ قَالَ هَذَا أَدْرِی وَ لَمْ یُنْکَرْ عَلَیْهِ: کَانَ الْقَوْلُ قَوْلَهُ، وَ أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) کَانَ قَیِّمَ الْقُرْآنِ وَ کَانَتْ طَاعَتُهُ مُفْتَرَضَهًًْ وَ کَانَ حُجَّهًًْ عَلَی النَّاسِ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّهُ مَا قَالَ فِی الْقُرْآنِ فَهُوَ حَقٌّ، فَقَالَ رَحِمَکَ اللَّهُ، فَقُلْتُ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) لَمْ یَذْهَبْ حَتَّی تَرَکَ حُجَّهًًْ مِنْ بَعْدِهِ کَمَا تَرَکَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّ الْحُجَّهًَْ بَعْدَ عَلِیٍّ (علیه السلام) الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- ابنِ‌حازم گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «خداوند بزرگوارتر و گرامی‌تر است از اینکه به‌وسیله‌ی مخلوقش شناخته شود؛ بلکه مخلوقات به‌وسیله‌ی خدا شناخته می‌شوند». فرمود: «درست گفتی»! عرض کردم: «هر که بداند پروردگاری دارد سزاوار است که بداند برای او خرسندی و خشمی است. و خرسندی و خشم او جز به‌وسیله‌ی وحی یا پیغمبر فهمیده نمی‌شود و کسی که وحی بر خودش نازل نشود باید که در طلب پیغمبران باشد و چون ایشان را ملاقات کرد، بداند که ایشانند حجّت خدا و اطاعتشان لازم است. من با چند نفر مناظره کرده به آن‌ها گفتم: مگر شما نمی‌دانید که: پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)، حجّت خدا در میان مردم است وقتی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) از دنیا رفت چه کسی حجّت خدا بعد از اوست»؟ گفتند: «قرآن». من دقت کردم، دیدم در مورد آیات قرآن مرجئه و خوارج و قدری (آن‌ها که قائل به جبر و قدر هستند) و طبیعی مذهبان اختلاف می کنند و به بحث و انتقاد می پردازند، یکی بر دیگری پیروز شود، فهمیدم که قرآن نمی تواند حجّت باشد مگر به‌وسیله‌ی امام و رهبری دیگر. هرچه در قرآن فرموده است، حق است [امّا تشخیص معنی آن احتیاج به مفسّر معصوم دارد]. به آن‌ها گفتم: «چه کسی راهبر و راهنمای قرآن است». جواب دادند: «عبد اللّه بن مسعود، فلانی، فلانی و فلانی از قرآن اطّلاع داشتند». گفتم: «به تمام قرآن وارد بودند». گفتند: «نه»! کسی را نیافتم که بگوید همه‌ی قرآن را می داند جز علی بن ابی‌طالب (علیه السلام). وقتی قرآن میان آن‌ها باشد این یکی می گوید: نمی دانم؛ آن دیگری نیز اظهار بی‌اطّلاعی کند پس در این صورت من یقین می کنم و گواهی می دهم که رهبر خلق و راهنمای آن‌ها علی بن ابی‌طالب (علیه السلام) است [که نگهبان قرآن است]. اطاعت از او واجب و او حجّت خدا پس از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) است و هرچه او درباره‌ی قرآن بگوید، صحیح است». فرمود: «احسنت بر تو، خدا تو را رحمت کند»! من پیشانی امام (علیه السلام) را بوسیده، گفتم: «علی بن ابی‌طالب (علیه السلام) از دنیا نرفت مگر اینکه حجّتی بعد از خود به‌جای گذاشت؛ مثل پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) که جانشین تعیین کرد و امام حسن (علیه السلام) جانشین علی (علیه السلام) است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Hazim said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "Allah is too majestic and too noble to be known through His creation; rather, the creation is known through Allah." He said: "You have spoken truly." I said: "Whoever knows that he has a Lord ought to know that this Lord has [things that bring Him] pleasure and [things that bring Him] anger. And His pleasure and anger are not understood except through revelation or a prophet, and one upon whom revelation is not sent down must seek out the prophets. When he meets them, he knows that they are the proof (hujjah) of Allah and that obedience to them is obligatory. I debated with several people and said to them: Do you not know that the Noble Prophet (peace be upon him and his family) was the proof of Allah among the people? When the Noble Prophet (peace be upon him and his family) departed from this world, who was the proof of Allah after him?" They said: "The Quran." I looked closely and saw that regarding the verses of the Quran, the Murji'ah, the Khawarij, the Qadariyyah (those who profess predestination and fate), and the naturalists dispute, argue and criticize, and one prevails over the other. So I understood that the Quran cannot be a proof except through an Imam and leader. Whatever the Quran states is true [but discerning its meaning requires an infallible interpreter]. I said to them: "Who is the guide and expounder of the Quran?" They answered: "Abdullah ibn Mas'ud, so-and-so, so-and-so and so-and-so had knowledge of the Quran." I said: "Were they versed in the entire Quran?" They said: "No!" I did not find anyone who could say that he knows the whole Quran except Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). When the Quran was among them, this one would say: I do not know; that one would also declare his ignorance. So in this case I am certain and I bear witness that the leader of creation and their guide is Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) [who is the guardian of the Quran]. Obedience to him is obligatory, and he is the proof of Allah after the Noble Prophet (peace be upon him and his family), and whatever he says regarding the Quran is correct. He said: "Well done, may Allah have mercy on you!" I kissed the forehead of the Imam (peace be upon him) and said: "Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) did not depart from this world without leaving behind a proof after himself, like the Noble Prophet (peace be upon him and his family) who appointed a successor, and Imam Hasan (peace be upon him) is the successor of Ali (peace be upon him)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને હાઝિમ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "અલ્લાહ એનાથી વધુ મહાન અને ઉચ્ચ છે કે તેની મખલૂક દ્વારા ઓળખાય; બલ્કે મખલૂક અલ્લાહ દ્વારા ઓળખાય છે." તમે ફરમાવ્યું: "તમે સાચું કહ્યું!" મેં અરજ કરી: "જે જાણે કે તેનો કોઈ પરવરદિગાર છે, તેને શોભે છે કે તે જાણે કે તેના માટે ખુશી અને ગુસ્સો છે. અને તેની ખુશી અને ગુસ્સો વહી અથવા પયગંબર દ્વારા જ સમજી શકાય છે, અને જેના પર વહી નાઝિલ ન થાય તેણે પયગંબરોની શોધમાં રહેવું જોઈએ, અને જ્યારે તે તેમને મળે ત્યારે તે જાણે કે તેઓ જ અલ્લાહની હુજ્જત છે અને તેમની ઇતાઅત વાજિબ છે. મેં કેટલાક લોકો સાથે ચર્ચા કરીને તેમને કહ્યું: શું તમે નથી જાણતા કે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) લોકોમાં અલ્લાહની હુજ્જત છે, જ્યારે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) દુનિયાથી ગયા તો તેમની પછી અલ્લાહની હુજ્જત કોણ છે?" તેમણે કહ્યું: "કુરઆન." મેં ધ્યાનથી જોયું, જોયું કે કુરઆનની આયતો બાબતે મુરજિઅહ અને ખવારિજ અને કદરી (જેઓ જબર અને કદરના કાયલ છે) અને પ્રાકૃતિક ધર્મવાળા મતભેદ કરે છે અને ચર્ચા અને ટીકા કરે છે, એક બીજા પર વિજય મેળવે છે, મને સમજાયું કે કુરઆન હુજ્જત બની શકે નહીં સિવાય કે કોઈ ઇમામ અને રહબર દ્વારા. કુરઆનમાં જે કંઈ ફરમાવ્યું છે તે હક છે [પરંતુ તેના અર્થની ઓળખ માટે મઅસૂમ મુફસ્સિરની જરૂર છે]. મેં તેમને કહ્યું: "કુરઆનનો રહબર અને માર્ગદર્શક કોણ છે?" તેમણે જવાબ આપ્યો: "અબ્દુલ્લાહ બિન મસ્ઊદ, ફલાણો, ફલાણો અને ફલાણો કુરઆનની જાણકારી ધરાવતા હતા." મેં કહ્યું: "શું તેઓ સંપૂર્ણ કુરઆનમાં પારંગત હતા?" તેમણે કહ્યું: "ના!" મેં કોઈ એવો ન મળ્યો જે કહે કે તે સંપૂર્ણ કુરઆન જાણે છે સિવાય અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ના. જ્યારે કુરઆન તેમની વચ્ચે હોય ત્યારે એક કહે છે: હું નથી જાણતો; બીજો પણ પોતાની અજ્ઞાનતા વ્યક્ત કરે છે, તો આ સ્થિતિમાં હું યકીન કરું છું અને ગવાહી આપું છું કે ખલ્કના રહબર અને તેમના માર્ગદર્શક અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે [જે કુરઆનના રખેવાળ છે]. તેમની ઇતાઅત વાજિબ છે અને તેઓ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી અલ્લાહની હુજ્જત છે, અને તેઓ કુરઆન વિશે જે કંઈ કહે તે સહી છે." તમે ફરમાવ્યું: "તમારા પર આફરીન, અલ્લાહ તમારા પર રહમત કરે!" મેં ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ના કપાળને ચૂમીને કહ્યું: "અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) દુનિયાથી ગયા નહીં પરંતુ પોતાની પછી હુજ્જત છોડીને ગયા; જેમ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) જાનશીન નિમ્યા, અને ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) અલી (અલયહિસ્સલામ)ના જાનશીન છે."