الرّسول ( یَا أَبَاذَرٍّ (مَنْ أُوتِیَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَا یَبْکِیهِ لَحَقِیقٌ أَنْ یَکُونَ قَدْ أُوتِیَ عِلْمَ مَا لَا یَنْفَعُهُ لِأَنَّ اللَّهُ نَعَتَ الْعُلَمَاءَ فَقَالَ عزّوجَلَّ إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا یُتْلی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً وَ یَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا وَ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ یَبْکُونَ وَ یَزِیدُهُمْ خُشُوعا.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای اباذر! هرگاه به کسی عملی داده شود که او را به گریه نیارد، حقیقتاً به او دانشی بیسود داده شده. چرا که خداوند علما را چنین مدح میکند: إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا یُتْلی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً* وَ یَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا* وَ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ یَبْکُونَ وَ یَزِیدُهُمْ خُشُوعا.
The Prophet (peace be upon him and his family): O Aba Dharr! Whenever someone is given knowledge that does not bring him to tears, truly he has been given knowledge that does not benefit him. For Allah praises the scholars thus: إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا یُتْلی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً وَ یَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا وَ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ یَبْکُونَ وَ یَزِیدُهُمْ خُشُوعا [Surely those who are given the knowledge before it, when it is recited to them, they fall down on their faces prostrating, and they say: Glory be to our Lord! most surely the promise of our Lord was to be fulfilled. And they fall down on their faces weeping, and it adds to their humility].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઓ અબૂઝર! જ્યારે કોઇને એવું ઇલ્મ આપવામાં આવે જે તેને રડાવે નહીં, તો ખરેખર તેને એવું ઇલ્મ આપવામાં આવ્યું છે જે લાભદાયી નથી. કેમ કે અલ્લાહ ઉલમાની આ પ્રમાણે પ્રશંસા કરે છે: إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا یُتْلی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً وَ یَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا وَ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ یَبْکُونَ وَ یَزِیدُهُمْ خُشُوعا [ખરેખર જેઓને આ પહેલા ઇલ્મ આપવામાં આવ્યું છે, જ્યારે તેમની સામે (કુરઆન) પઢવામાં આવે છે, ત્યારે તેઓ ચહેરાના બળે સિજદામાં પડી જાય છે, અને કહે છે: પવિત્ર છે અમારો પરવરદિગાર! ખરેખર અમારા પરવરદિગારનું વચન પૂરું થવાનું જ હતું. અને તેઓ રડતાં ચહેરાના બળે પડી જાય છે, અને તે તેમની નમ્રતામાં વધારો કરે છે].