الباقر ( عَبْدِ اللَّهِبْنِعَطَاءٍ قَالَ رَکِبْتُ مَعَ أَبِی‌جَعْفَرٍ (وَ سَارَ وَ سِرْتُ حَتَّی إِذَا بَلَغْنَا مَوْضِعاً قُلْتُ الصَّلَاهًَْ جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ قَالَ هَذَا أَرْضُ وَادِی النَّمْلِ لَا نُصَلِّی فِیهَا حَتَّی إِذَا بَلَغْنَا مَوْضِعاً آخَرَ قُلْتُ لَهُ مِثْلَ ذَلِکَ فَقَالَ هَذِهِ الْأَرْضُ مَالِحَهًٌْ لَا نُصَلِّی فِیهَا قَالَ حَتَّی نَزَلَ هُوَ مِنْ قِبَلِ نَفْسِهِ فَقَالَ لِی صَلَّیْتَ أَمْ تُصَلِّی سُبْحَتَکَ قُلْتُ هَذِهِ صَلَاهًٌْ یُسَمِّیهَا أَهْلُ الْعِرَاقِ الزَّوَالَ فَقَالَ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ یُصَلُّونَ هُمْ شِیعَهًُْ علی‌بن‌ابی‌طالب (وَ هِیَ صَلَاهًُْ الْأَوَّابِینَ فَصَلَّی وَ صَلَّیْتُ، الْعَیَّاشِیُّ، عَنْ عَبْدِاللَّهِبْنِ عَطَاءٍ مِثْلَهُ إِلَی قَوْلِهِ فَنَزَلَ وَ نَزَلْتُ فَقَالَ یَا ابْنَ عَطَاءٍ أَتَیْتَ الْعِرَاقَ فَرَأَیْتَ الْقَوْمَ یُصَلُّونَ بَیْنَ تِلْکَ السَّوَارِی فِی مَسْجِدِ الْکُوفَهًِْ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ أُولَئِکَ شِیعَهًُْ أَبِیعَلِیٍّ هَذِهِ صَلَاهًُْ الْأَوَّابِینَ إِنَّ اللَّهَ یَقُولُ فَإِنَّهُ کانَ لِلْأَوَّابِینَ غَفُوراً.
امام باقر (علیه السلام)- عبدالله‌بن‌عطاء گوید: با امام صادق (علیه السلام) همراه شدم و رفت و رفتم تا به‌جایی رسیدیم. گفتم: «فدایت شوم! نماز». فرمود: «اینجا وادی مورچه است، نماز در آن خوانده نمی‌شود». تا رسیدیم به‌جای دیگری و همان را گفتم، فرمود: «اینجا شوره‌زار است و نماز در آن خوانده نمی‌شود». تا خود پیاده شد. و به من فرمود: «نماز می‌خوانی یا نافله‌ات را می‌خوانی»؟ گفتم: «این نمازی است که مردم عراق آن را زوال می‌خوانند». فرمود: «آنان که [این] نماز را می‌خوانند شیعه‌ی علی (علیه السلام) می‌باشند و آن نماز اوّابین است» پس نماز خواند و نماز خواندم. و عیّاشی نیز از عبدالله‌بن‌عطاء مانند همان را روایت کرده است تا اینجا که گوید: از مرکب پیاده شد و من هم پیاده شدم. فرمود: «ای پسر عطاء! آیا به عراق رفته‌ای و آن گروهی را که بین آن ستون‌ها در مسجد کوفه نماز می‌خوانند دیده‌ای»؟ گفتم: «آری»! فرمود: «آن‌ها شیعیان پدرم علی (علیه السلام) هستند و این نماز، نماز اوّابین است که خدا فرموده است: فَإِنَّهُ کَانَ لِلأَوَّابِینَ غَفُورًا».
Imam Baqir (peace be upon him): Abdullah ibn Ata said: I set out with Imam Baqir (peace be upon him). He rode and I rode, until we reached a certain place. I said: "May I be your ransom! The prayer!" He said: "This is the valley of the ants; prayer is not offered here." Until we reached another place and I said the same to him. He said: "This land is salty; prayer is not offered here." Until he himself dismounted and said to me: "Have you prayed, or are you praying your supererogatory prayer?" I said: "This is a prayer that the people of Iraq call zawal." He said: "Those who pray [this] prayer are the Shia of Ali (peace be upon him), and it is the prayer of the awwabin (those who turn to Allah frequently)." Then he prayed and I prayed. And al-Ayyashi also narrated the like of it from Abdullah ibn Ata, until where he says: he dismounted from his mount and I too dismounted. He said: "O son of Ata! Have you gone to Iraq and seen that group who pray between those pillars in the mosque of Kufa?" I said: "Yes!" He said: "They are the Shia of my father Ali (peace be upon him), and this prayer is the prayer of the awwabin, of which Allah has said: فَإِنَّهُ کَانَ لِلأَوَّابِینَ غَفُورًا [for surely He is Forgiving to those who turn (to Him) frequently]."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન અતા કહે છે: હું ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ની સાથે થયો; આપ ચાલ્યા અને હું પણ ચાલ્યો, ત્યાં સુધી કે અમે એક જગ્યાએ પહોંચ્યા. મેં કહ્યું: "હું આપ પર કુરબાન! નમાઝ!" આપે ફરમાવ્યું: "આ કીડીઓની ખીણ છે, અહીં નમાઝ પઢાતી નથી." ત્યાં સુધી કે અમે બીજી જગ્યાએ પહોંચ્યા અને મેં એ જ કહ્યું. આપે ફરમાવ્યું: "આ ખારી જમીન છે, અહીં નમાઝ પઢાતી નથી." છેવટે આપ પોતે ઉતર્યા. અને મને ફરમાવ્યું: "શું તમે નમાઝ પઢો છો કે તમારી નાફિલા પઢો છો?" મેં કહ્યું: "આ એ નમાઝ છે જેને ઇરાકના લોકો ઝવાલ કહે છે." આપે ફરમાવ્યું: "જેઓ [આ] નમાઝ પઢે છે તેઓ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના શિયા છે અને એ અવ્વાબીન (અલ્લાહ તરફ વારંવાર પલટનારા) ની નમાઝ છે." પછી આપે નમાઝ પઢી અને મેં નમાઝ પઢી. અને અય્યાશીએ પણ અબ્દુલ્લાહ બિન અતાથી આના જેવી રિવાયત નોંધી છે, ત્યાં સુધી કે તે કહે છે: આપ સવારીથી ઉતર્યા અને હું પણ ઉતર્યો. આપે ફરમાવ્યું: "ઓ અતાના પુત્ર! શું તું ઇરાક ગયો છે અને પેલા લોકોને જોયા છે જેઓ કૂફાની મસ્જિદમાં એ સ્તંભો વચ્ચે નમાઝ પઢે છે?" મેં કહ્યું: "હા!" આપે ફરમાવ્યું: "તેઓ મારા પિતા અલી (અલયહિસ્સલામ)ના શિયા છે અને આ નમાઝ, અવ્વાબીનની નમાઝ છે જેના વિશે અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે: فَإِنَّهُ کَانَ لِلأَوَّابِینَ غَفُورًا [ખરેખર તે અવ્વાબીન માટે ઘણો માફ કરનાર છે]."