سورة الإسراء

Verse 26 of 111

17:26

وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً

و حقّ خويشاوندان‌ را بپرداز و [همچنين حقّ] مستمند و وامانده‌ی در راه را و هرگز اسراف و تبذير مكن.

And give to the near of kin his due and (to) the needy and the wayfarer, and do not squander wastefully.

અને તું નજીકના સગાં-વહાલાંઓને તેમનો હક આપી દે* તેમજ જરૂરતમંદને તથા મોહતાજ મુસાફરોને પણ, અને ઇસરાફ અને ઊડાવ ખર્ચ ન કર.

#1 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الرّسول ( إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمْ أَمْرَیْنِ إِنْ أَخَذْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا کِتَابَ اللَّهِ عزّوجلّ وَ أَهْلَ بَیْتِی عِتْرَتِی أَیُّهَا النَّاسُ اسْمَعُوا وَ قَدْ بَلَّغْتُ إِنَّکُمْ سَتَرِدُونَ عَلَیَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلُکُمْ عَمَّا فَعَلْتُمْ فِی الثَّقَلَیْنِ وَ الثَّقَلَانِ کِتَابُ اللَّهِ جَلَّ ذِکْرُهُ وَ أَهْلُ بَیْتِی فَلَا تَسْبِقُوهُمْ فَتَهْلِکُوا وَ لَا تُعَلِّمُوهُمْ فَإِنَّهُمْ أَعْلَمُ مِنْکُمْ فَوَقَعَتِ الْحُجَّهًُْ بِقَوْلِ النَّبِیِّ (وَ بِالْکِتَابِ الَّذِی یَقْرَأُهُ النَّاسُ فَلَمْ یَزَلْ یُلْقِی فَضْلَ أَهْلِ بَیْتِهِ بِالْکَلَامِ وَ یُبَیِّنُ لَهُمْ بِالْقُرْآنِ إِنَّما یُرِیدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً وَ قَالَ عَزَّ ذِکْرُهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْءٍ فَأَنَّ للهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی ثُمَّ قَالَ: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ فَکَانَ عَلِیٌّ (وَ کَانَ حَقُّهُ الْوَصِیَّهًَْ الَّتِی جُعِلَتْ لَهُ وَ الِاسْمَ الْأَکْبَرَ وَ مِیرَاثَ الْعِلْمِ وَ آثَارَ عِلْمِ النُّبُوَّهًِْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- همانا من دو امر در میان شما می‌گذارم، اگر آن‌ها را بپذیرید هرگز گمراه نمی‌شوید؛ ۱ کتاب خدای عزّوجلّ (قرآن) ۲ اهل بیت (و عترت من. ای مردم! گوش‌کنید که من تبلیغ کردم، شما در قیامت سر حوض بر من وارد می‌شوید و من از آنچه نسبت به ثقلین انجام داده‌اید از شما بازخواست می‌کنم و ثقلین؛ کتاب خدای عزّوجلّ و اهل بیت من هستند، بر ایشان پیشی نگیرید که هلاک می‌شوید و به ایشان چیزی نیاموزید که آن‌ها از شما داناترند. بنابراین حجّت [خدا برای مردم] با قول پیغمبر (صلی الله علیه و آله) و قرآنی که خود مردم آن را می‌خوانند ثابت شد، زیرا پیغمبر (صلی الله علیه و آله) همواره فضیلت اهل بیتش را به‌وسیله‌ی بیان القا می‌فرمود و به‌وسیله‌ی قرآن برای مردم روشن می‌ساخت. آیاتی‌که متضمّن فضیلت اهل بیت (است از این قرار است؛ خداوند فقط می‌خواهد پلیدی و گناه را از شما اهل بیت دور کند و کاملًا شما را پاک سازد. ( احزاب/۳۳ ) خدای فرمود: بدانید؛ هرگونه غنیمتی به دست آورید، خمس آن برای خدا، و برای پیامبر، و برای ذی القربی اوست. ( انفال/۴۱ ) سپس فرمود: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ؛ مقصود از خویشاوندان علی (علیه السلام) است و حقّ او وصیّتی است که برای او قرار داده و اسم اکبر و میراث علم و آثار علم نبوّت است.

The Prophet (peace be upon him and his family): Indeed I am leaving two matters among you; if you take hold of them you will never go astray: 1. the Book of Allah the Mighty and Majestic (the Qur'an), 2. the Ahl al-Bayt (and my kindred). O people! Listen, for I have delivered the message. On the Day of Resurrection you will come upon me at the Hawd (pool), and I will question you about what you have done regarding the two weighty things (al-Thaqalayn). And the two weighty things are: the Book of Allah the Mighty and Majestic, and my Ahl al-Bayt. Do not go ahead of them, or you will perish, and do not try to teach them anything, for they are more knowledgeable than you. Thus the proof [of Allah for the people] was established by the word of the Prophet (peace be upon him and his family) and by the Qur'an which the people themselves recite, for the Prophet (peace be upon him and his family) constantly declared the virtue of his Ahl al-Bayt through his speech and made it clear to the people through the Qur'an. The verses which contain the virtue of the Ahl al-Bayt are as follows: إِنَّما یُرِیدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً [Allah only wishes to keep away impurity and sin from you, O People of the Household, and to purify you thoroughly] (Al-Ahzab/33). Allah said: وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْءٍ فَأَنَّ للهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی [Know that whatever spoils you acquire, a fifth of it belongs to Allah, and to the Messenger, and to the near of kin] (Al-Anfal/41). Then He said: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [And give to the near of kin his due]; what is meant by the near of kin is Ali (peace be upon him), and his due is the wasiyyah (testamentary appointment) that has been set for him, and the Greatest Name, and the inheritance of knowledge, and the traces of the knowledge of prophethood.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ખરેખર હું તમારી વચ્ચે બે વસ્તુઓ છોડી જાઉં છું, જો તમે તેમને પકડી રાખશો તો ક્યારેય ગુમરાહ નહીં થાઓ; ૧. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની કિતાબ (કુરઆન) ૨. અહલેબૈત (અને મારી ઇતરત). ઓ લોકો! સાંભળો કે મેં તબ્લીગ કરી દીધી છે, તમે કયામતના દિવસે હૌઝ પર મારી પાસે આવશો અને હું તમને સકલૈન વિશે તમે જે કર્યું છે તેની પૂછપરછ કરીશ, અને સકલૈન એટલે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની કિતાબ અને મારા અહલેબૈત છે, તેમનાથી આગળ ન વધો કે તમે નાશ પામશો, અને તેમને કંઈ ન શીખવાડો કારણ કે તેઓ તમારા કરતાં વધુ જ્ઞાની છે. તેથી [અલ્લાહની] હુજ્જત લોકો માટે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કથન અને કુરઆન કે જેને લોકો પોતે વાંચે છે, તેનાથી સાબિત થઈ, કારણ કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હંમેશા પોતાના અહલેબૈતની ફઝીલતને પોતાના બયાન દ્વારા રજૂ કરતા હતા અને કુરઆન દ્વારા લોકો માટે સ્પષ્ટ કરતા હતા. અહલેબૈતની ફઝીલતને લગતી આયતો આ પ્રમાણે છે; إِنَّما یُرِیدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً [અલ્લાહ ફક્ત એ ઈચ્છે છે કે તમારાથી, ઓ અહલેબૈત, દરેક પ્રકારની ગંદકી અને ગુનાહને દૂર કરે અને તમને સંપૂર્ણપણે પાક કરે] (અહઝાબ/૩૩). અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْءٍ فَأَنَّ للهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی [જાણી લો, જે કંઈ ગનીમત તમે મેળવો, તેનો પાંચમો ભાગ અલ્લાહ માટે, રસૂલ માટે અને ઝિલ કુરબા માટે છે] (અન્ફાલ/૪૧). પછી ફરમાવ્યું: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [અને નજીકના સંબંધીને તેમનો હક આપો]; ખવીશાવંદો (નજીકના સંબંધીઓ)થી મુરાદ અલી (અલયહિસ્સલામ) છે અને તેમનો હક એ વસિય્યત છે જે તેમના માટે નિર્ધારિત કરવામાં આવી છે, અને ઇસ્મે અકબર (સૌથી મોટું નામ) અને જ્ઞાનનો વારસો અને નબુવ્વતના જ્ઞાનની નિશાનીઓ છે.

#2 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الکاظم ( عَلِیِّ‌بْنِ‌أَسْبَاطٍ قَال لَمَّا وَرَدَ أَبُوالْحَسَنِ‌مُوسَی (عَلَی الْمَهْدِیِّ رَآهُ یَرُدُّ الْمَظَالِمَ فَقَالَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ مَا بَالُ مَظْلِمَتِنَا لَا تُرَدُّ فَقَالَ لَهُ وَ مَا ذَاکَ یَا أَبَاالْحَسَنِ (قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لَمَّا فَتَحَ عَلَی نَبِیِّهِ (فَدَکاً وَ مَا وَالَاهَا لَمْ یُوجَفْ عَلَیْهِ بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ فَلَمْ یَدْرِ رَسُولُ اللَّهِ (مَنْ هُمْ فَرَاجَعَ فِی ذَلِکَ جَبْرَئِیلَ وَ رَاجَعَ جَبْرَئِیلُ (رَبَّهُ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنِ ادْفَعْ فَدَکاً إِلَی فَاطِمَهًَْ (فَدَعَاهَا رَسُولُ اللَّهِ (فَقَالَ لَهَا یَا فَاطِمَهًُْ (إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِی أَنْ أَدْفَعَ إِلَیْکِ فَدَکاً فَقَالَتْ قَدْ قَبِلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (مِنَ اللَّهِ وَ مِنْکَ فَلَمْ یَزَلْ وُکَلَاؤُهَا فِیهَا حَیَاهًَْ رَسُولِ اللَّهِ (فَلَمَّا وُلِّیَ أَبُوبَکْرٍ أَخْرَجَ عَنْهَا وُکَلَاءَهَا فَأَتَتْهُ فَسَأَلَتْهُ أَنْ یَرُدَّهَا عَلَیْهَا فَقَالَ لَهَا ائْتِینِی بِأَسْوَدَ أَوْ أَحْمَرَ یَشْهَدُ لَکِ بِذَلِکِ فَجَاءَتْ بِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (وَ أُمِّ أَیْمَنَ فَشَهِدَا لَهَا فَکَتَبَ لَهَا بِتَرْکِ التَّعَرُّضِ فَخَرَجَتْ وَ الْکِتَابُ مَعَهَا فَلَقِیَهَا عُمَرُ فَقَالَ مَا هَذَا مَعَکِ یَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ (قَالَتْ کِتَابٌ کَتَبَهُ لِیَ ابْنُ أَبِی‌قُحَافَهًَْ قَالَ أَرِینِیهِ فَأَبَتْ فَانْتَزَعَهُ مِنْ یَدِهَا وَ نَظَرَ فِیهِ ثُمَّ تَفَلَ فِیهِ وَ مَحَاهُ وَ خَرَقَهُ فَقَالَ لَهَا هَذَا لَمْ یُوجِفْ عَلَیْهِ أَبُوکِ بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ فَضَعِی الْحِبَالَ فِی رِقَابِنَا فَقَالَ لَهُ الْمَهْدِیُّ یَا أَبَاالْحَسَنِ (حُدَّهَا لِی فَقَالَ حَدٌّ مِنْهَا جَبَلُ أُحُدٍ وَ حَدٌّ مِنْهَا عَرِیشُ مِصْرَ وَ حَدٌّ مِنْهَا سِیفُ الْبَحْرِ وَ حَدٌّ مِنْهَا دُومَهًُْ الْجَنْدَلِ فَقَالَ لَهُ کُلُّ هَذَا قَالَ نَعَمْ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ هَذَا کُلُّهُ إِنَّ هَذَا کُلَّهُ مِمَّا لَمْ یُوجِفْ عَلَی أَهْلِهِ رَسُولُ اللَّهِ (بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ فَقَالَ کَثِیرٌ وَ أَنْظُرُ فِیهِ.

امام کاظم (علیه السلام)- علی‌بن‌اسباط گوید: وقتی امام رضا (علیه السلام) بر مهدی [عبّاسی] وارد شد، دید که او حقّی را که به ظلم غصب شده به صاحب حقیقی آن بازمی‌گرداند، پرسید: «ای امیرمؤمنان! آنچه از ما به ظلم غصب شده چرا به ما بازگردانده نمی‌شود»؟ پرسید: «ای اباالحسن (علیه السلام)! آن کدام حق است»؟ فرمود: «وقتی خداوند تبارک و تعالی فدک و حوالی آن را برای پیامبر خود (صلی الله علیه و آله) فتح نمود، از آنجا که برای فتح آن اسب و مرکبی رانده نشده بود، به پیامبر خود (صلی الله علیه و آله) وحی‌کرد که؛ وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ و پیامبر (صلی الله علیه و آله) ندانست که منظور، چه کسانی هستند و لذا دراین‌باره از جبرئیل پرسید و جبرئیل از خداوند پرسید و خدا به او وحی کرد که فدک را به فاطمه (سلام الله علیها) بده، پیامبر (صلی الله علیه و آله) فاطمه (سلام الله علیها) را صدا کرد و فرمود: «ای فاطمه (سلام الله علیها)! خدا به من امر کرده است که فدک را به تو بدهم». فاطمه (سلام الله علیها) گفت: «من آن را از خدا و از تو می‌پذیرم». در زمان حیات رسول خدا (صلی الله علیه و آله) همیشه وکلای فاطمه (سلام الله علیها) در آنجا بودند، وقتی ابوبکر به خلافت رسید، وکلا و گماشته‌های فاطمه (سلام الله علیها) را از آنجا بیرون کرد، فاطمه (سلام الله علیها) نزد ابوبکر آمد و از او خواست فدک را به او بازگرداند، ابوبکر گفت: «سرخ یا سیاه بیاور تا برای اثبات گفته‌ها و ادّعایت شهادت بدهد». فاطمه (سلام الله علیها) امیرالمؤمنین (علیه السلام) و اُمّ اَیْمَن را آورد و آن‌ها به سود او شهادت دادند، ابوبکر نوشت که باید متعرّضان، فدک را ترک کنند و به فاطمه (سلام الله علیها) تحویل دهند. فاطمه (سلام الله علیها) درحالی‌که نامه‌ی ابوبکر را در دست داشت بیرون آمد، در راه عُمَر او را دید و پرسید: «این چیست در دست تو ای دختر محمّد (صلی الله علیه و آله)»؟! فاطمه (سلام الله علیها) فرمود:»نامه‌ای که ابن‌ابی‌قُحافه برای من نوشته است». گفت: «نشانم بده». فاطمه (سلام الله علیها) امتناع کرد، عمر آن را از دست فاطمه (سلام الله علیها) گرفت و نگاهی به آن انداخت، سپس در آن تف کرد و نوشته‌ها را محو نمود و نامه را پاره کرد و به فاطمه (سلام الله علیها) گفت: «این ملکی است که برای فتح آن اسب و مرکبی رانده نشده، پس ریسمان را در گردن ما قرار بده». مهدی گفت: «ای اباالحسن (علیه السلام)! حدود آن ملک را برایم معیّن کن». فرمود: «یک سوی آن کوه احد و یک طرف آن شهر عرش مصر و یک طرف آن ساحل دریا و یک سوی دیگر آن دومهًْ الجَندَل است». مأمون گفت: «همه‌ی این‌ها را که گفتی»؟! فرمود: «آری، ای امیرالمؤمنین! همه‌ی این‌ها که گفتم، همه‌ی این‌ها که بر شمردم پیامبر (صلی الله علیه و آله) برای فتح آن‌ها اسب و مرکبی نتاخته است». مهدی گفت: «زیاد است، باید دراین‌باره بیشتر بیندیشم».

Imam Kazim (peace be upon him): Ali ibn Asbat said: When Abu al-Hasan Musa [Imam Kazim] (peace be upon him) came in upon al-Mahdi [the Abbasid], he saw that he was returning properties that had been wrongfully seized to their rightful owners. He asked: "O Commander of the Faithful! Why is what was wrongfully seized from us not returned to us?" He asked: "O Abu al-Hasan (peace be upon him)! Which right is that?" He said: "When Allah, Blessed and Exalted, opened Fadak and its surroundings for His Prophet (peace be upon him and his family) — and since no horse or mount had been driven for its conquest — He revealed to His Prophet (peace be upon him and his family): وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ [And give to the near of kin his due]. The Prophet (peace be upon him and his family) did not know who was meant, so he asked Jibra'il about it, and Jibra'il asked his Lord, and Allah revealed to him: 'Hand Fadak over to Fatima (peace be upon her).' So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Fatima (peace be upon her) and said to her: 'O Fatima (peace be upon her)! Allah has commanded me to hand Fadak over to you.' Fatima (peace be upon her) said: 'I accept it from Allah and from you.' Throughout the life of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), Fatima's (peace be upon her) agents were always there. When Abu Bakr took over the caliphate, he expelled Fatima's (peace be upon her) agents and appointees from there. Fatima (peace be upon her) came to Abu Bakr and asked him to return Fadak to her. Abu Bakr said: 'Bring a red one or a black one to bear witness for you to what you say and claim.' Fatima (peace be upon her) brought the Commander of the Faithful (peace be upon him) and Umm Ayman, and they testified in her favour. Abu Bakr then wrote that the interlopers must leave Fadak and hand it over to Fatima (peace be upon her). Fatima (peace be upon her) came out with Abu Bakr's letter in her hand. On the way, Umar met her and asked: 'What is this in your hand, O daughter of Muhammad (peace be upon him and his family)?!' Fatima (peace be upon her) said: 'A letter that Ibn Abi Quhafa has written for me.' He said: 'Show it to me.' Fatima (peace be upon her) refused. Umar snatched it from Fatima's (peace be upon her) hand, glanced at it, then spat on it, wiped out the writing, tore up the letter, and said to Fatima (peace be upon her): 'This is a property for whose conquest no horse or mount was driven, so put the rope around our necks [i.e. make us pay whatever tribute you please].'" Al-Mahdi said to him: "O Abu al-Hasan (peace be upon him)! Define its boundaries for me." He said: "One side of it is the mountain of Uhud, another side of it is the city of 'Arish in Egypt, another side of it is the shore of the sea, and another side of it is Dumat al-Jandal." Al-Mahdi said: "All of this that you have mentioned?!" He said: "Yes, O Commander of the Faithful! All of this that I have said, all of this that I have listed — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) did not drive any horse or mount to conquer it." Al-Mahdi said: "It is a great deal; I must think about this further."

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન અસ્બાત કહે છે: જ્યારે અબુલ હસન મૂસા [ઇમામ કાઝિમ] (અલયહિસ્સલામ) મહદી [અબ્બાસી] પાસે ગયા, તો તેમણે જોયું કે તે જુલ્મથી છીનવી લેવાયેલા હકોને તેમના ખરા હકદારોને પાછા આપી રહ્યો છે. તેમણે પૂછ્યું: "ઓ અમીરુલ મોઅમેનીન! અમારી પાસેથી જુલ્મથી જે છીનવી લેવાયું છે તે અમને શા માટે પાછું આપવામાં આવતું નથી?" તેણે પૂછ્યું: "ઓ અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)! તે કયો હક છે?" તમે ફરમાવ્યું: "જ્યારે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે ફદક અને તેની આજુબાજુની જગ્યાઓને ફતહ કરી, અને તેને ફતહ કરવા માટે કોઈ ઘોડો કે સવારી દોડાવવામાં આવી ન હતી, તો અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી કરી કે; وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ [અને નજીકના સગાંને તેમનો હક આપો]. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જાણી ન શક્યા કે તેનાથી કોણ મુરાદ છે, તેથી તમે આ બાબતે જિબ્રઈલને પૂછ્યું, અને જિબ્રઈલે અલ્લાહને પૂછ્યું, અને અલ્લાહે તેમને વહી કરી કે ફદક ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને આપી દો. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બોલાવ્યાં અને ફરમાવ્યું: 'ઓ ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)! અલ્લાહે મને હુકમ કર્યો છે કે ફદક તમને આપી દઉં.' ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)એ કહ્યું: 'હું તેને અલ્લાહ તરફથી અને તમારા તરફથી કબૂલ કરું છું.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના જીવન દરમિયાન ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના વકીલો હંમેશા ત્યાં હાજર હતા. જ્યારે અબુ બક્ર ખિલાફત પર પહોંચ્યો, તેણે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના વકીલો અને કારભારીઓને ત્યાંથી કાઢી મૂક્યા. ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) અબુ બક્ર પાસે આવ્યાં અને તેની પાસે માંગણી કરી કે ફદક તેમને પાછું આપે. અબુ બક્રે કહ્યું: 'લાલ કે કાળા [કોઈ પણ]ને લાવો જેથી તેઓ તમારી વાત અને દાવાની સાબિતી માટે ગવાહી આપે.' ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને ઉમ્મે અયમનને લાવ્યાં, અને તેમણે તેમની તરફેણમાં ગવાહી આપી. અબુ બક્રે લખી આપ્યું કે કબજેદારો ફદક છોડી દે અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને સોંપી દે. ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) અબુ બક્રનો પત્ર હાથમાં લઈને બહાર નીકળ્યાં. રસ્તામાં ઉમરે તેમને જોયાં અને પૂછ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની દીકરી! તમારા હાથમાં આ શું છે?!' ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'એક પત્ર જે ઇબ્ને અબી કુહાફાએ મારા માટે લખ્યો છે.' તેણે કહ્યું: 'મને બતાવો.' ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)એ ના પાડી. ઉમરે તેને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના હાથમાંથી છીનવી લીધો, તેના પર નજર નાખી, પછી તેમાં થૂંક્યો અને લખાણને ભૂંસી નાખ્યું અને પત્રને ફાડી નાખ્યો, અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને કહ્યું: 'આ એવી મિલકત છે જેને ફતહ કરવા માટે કોઈ ઘોડો કે સવારી દોડાવવામાં આવી નથી, તો દોરડું અમારા ગળામાં નાખી દો.'" મહદીએ કહ્યું: "ઓ અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)! તે મિલકતની હદો મારા માટે નિર્ધારિત કરો." તમે ફરમાવ્યું: "તેની એક બાજુ ઉહુદ પર્વત છે, બીજી બાજુ મિસ્રનું અરીશ શહેર છે, બીજી બાજુ સમુદ્રનો કિનારો છે, અને બીજી બાજુ દૂમતુલ જંદલ છે." મહદીએ કહ્યું: "આ બધું જે તમે કહ્યું?!" તમે ફરમાવ્યું: "હા, ઓ અમીરુલ મોઅમેનીન! આ બધું જે મેં કહ્યું, આ બધું જે મેં ગણાવ્યું — પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને ફતહ કરવા માટે કોઈ ઘોડો કે સવારી દોડાવી નથી." મહદીએ કહ્યું: "આ ઘણું છે, મારે આ બાબતે વધુ વિચારવું પડશે."

#3 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الرّضا ( فَقَالَ الْمَأْمُونُ هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (إِنَّ اللَّهَ عزّوجلّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی مُحْکَم ... قَالَتِ الْعُلَمَاءُ فَأَخْبِرْنَا هَلْ فَسَّرَ اللَّهُ تَعَالَی الِاصْطِفَاءَ فِی الْکِتَابِ. فَقَالَ الرِّضَا (فَسَّرَ الِاصْطِفَاءَ فِی الظَّاهِرِ سِوَی الْبَاطِنِ فِی اثْنَیْ عَشَرَ مَوْطِناً وَ مَوْضِعاً ... وَ الْآیَهًُْ الْخَامِسَهًُْ قَوْلُ اللَّهِ عزّوجلّ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ خُصُوصِیَّهًٌْ خَصَّهُمُ اللَّهُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ بِهَا وَ اصْطَفَاهُمْ عَلَی الْأُمَّهًِْ فَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (قَالَ ادْعُوا لِی فَاطِمَهًَْ (فَدُعِیَتْ لَهُ فَقَالَ یَا فَاطِمَهًُْ (قَالَتْ لَبَّیْکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (فَقَالَ (هَذِهِ فَدَکُ هِیَ مِمَّا لَمْ یُوجَفْ عَلَیْهِ بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ وَ هِیَ لِی خَاصَّهًًْ دُونَ الْمُسْلِمِینَ وَ قَدْ جَعَلْتُهَا لَکِ لِمَا أَمَرَنِیَ اللَّهُ بِهِ فَخُذِیْهَا لَکِ وَ لِوُلْدِکِ فَهَذِهِ الْخَامِسَهًْ.

امام رضا (علیه السلام)- مأمون گفت: «آیا خداوند عترت را بر سایر مردم فضیلت بخشیده است»؟ فرمود: «خداوند برتری عترت را در کتاب خود آشکارا بیان‌کرده است». علماء گفتند: «آیا خداوند در قرآن اصطفاء و برگزیدن را تفسیر نموده است»؟ فرمود: «خداوند برگزیدن را در دوازده مورد از قرآن آشکارا تفسیر نموده غیر از آنچه در باطن قرآن است؛ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ؛ خصوصیّتی است که خدا مخصوص آن‌ها کرده است و آن‌ها را از میان امّت برگزیده؛ چون این آیه بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نازل شد، فرمود: «فاطمه (سلام الله علیها) را نزد من بخوانید»، فاطمه (سلام الله علیها) را دعوت کردند، فرمود: «ای فاطمه (سلام الله علیها)»! عرض کرد: «لبّیک ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»! فرمود: «این فدک است که با قوّه‌ی قشون اسب سوار و شترسوار فتح نشده و مخصوص من است و به مسلمانان ربطی ندارد به دستور خدا من آن را به تو دادم، آن را برای خود و فرزندانت بگیر».

Imam Rida (peace be upon him): Ma'mun said, "Has Allah given the 'itrah (progeny) a merit over the rest of the people?" He said, "Allah has openly declared the superiority of the 'itrah in His Book." The scholars said, "Has Allah interpreted istifa' (choosing) in the Qur'an?" He said, "Allah has openly interpreted the choosing in twelve places in the Qur'an, apart from what is in the inner meaning of the Qur'an: وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ [And give to the near of kin his due]; it is a distinction with which Allah has singled them out and chosen them from among the ummah. When this verse was revealed to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), he said, 'Call Fatima (peace be upon her) to me.' Fatima (peace be upon her) was called, and he said, 'O Fatima (peace be upon her)!' She said, 'At your service, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!' He said, 'This is Fadak, which was not conquered by force of cavalry or camel-mounted troops, and it belongs exclusively to me and has nothing to do with the Muslims. By Allah's command, I have given it to you; take it for yourself and your children.'"

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): મામૂને કહ્યું, "શું અલ્લાહે ઇતરત (વંશ)ને બાકીના લોકો ઉપર ફઝીલત આપી છે?" તેમણે ફરમાવ્યું, "અલ્લાહે પોતાના કિતાબમાં ઇતરતની બરતરી સ્પષ્ટ રીતે બયાન કરી છે." ઉલમાઓએ કહ્યું, "શું અલ્લાહે કુરઆનમાં ઇસ્તિફા (પસંદગી)ની તફસીર કરી છે?" તેમણે ફરમાવ્યું, "અલ્લાહે કુરઆનના બાતિનમાં જે છે તે સિવાય, કુરઆનના બાર સ્થળોમાં પસંદગીની સ્પષ્ટ તફસીર કરી છે; وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ [અને નજીકના સગાંને તેમનો હક આપો]; આ એક ખાસિયત છે જે અલ્લાહે તેમના માટે ખાસ કરી છે અને તેમને ઉમ્મતમાંથી પસંદ કર્યા છે. જ્યારે આ આયત રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થઈ, ત્યારે તેમણે ફરમાવ્યું, 'ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને મારી પાસે બોલાવો.' ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બોલાવવામાં આવ્યાં, તેમણે ફરમાવ્યું, 'હે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)!' તેમણે કહ્યું, 'લબ્બયક હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!' તેમણે ફરમાવ્યું, 'આ ફદક છે, જે ઘોડેસવાર અને ઊંટસવાર લશ્કરના બળથી જીતવામાં આવ્યું નથી અને તે ખાસ મારું છે અને મુસલમાનો સાથે તેને કોઈ સંબંધ નથી. અલ્લાહના હુકમથી મેં તે તમને આપ્યું, તેને તમારા અને તમારા સંતાનો માટે લઈ લો.'"

#4 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

علی‌بن‌إبراهیم ( یَعْنِی قَرَابَهًَْ رَسُولِ اللَّهِ (وَ نَزَلَتْ فِی فَاطِمَهًَْ (فَجَعَلَ لَهَا فَدَکَ وَ الْمِسْکِینَ مِنْ وُلْدِ فَاطِمَهًَْ وَ ابْنَ السَّبِیلِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ وُلْدِ فَاطِمَهًَْ (.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ وَ الْمِسْکِینَ وَ ابْنَ السَّبِیلِ؛ منظور از ذا القربی، خویشاوندی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است و درباره‌ی فاطمه (سلام الله علیها) نازل شده است. لذا پیامبر (صلی الله علیه و آله) فدک را به او داد. الْمِسْکِینَ نیز یعنی درماندگان فرزندان فاطمه (سلام الله علیها) وَ ابْنَ السَّبِیلِ یعنی در راه ماندگان آل محمّد و فرزندان فاطمه (سلام الله علیها)».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ وَ الْمِسْکِینَ وَ ابْنَ السَّبِیلِ [And give to the near of kin his due, and to the needy and the wayfarer]; what is meant by dhal-qurba is the near of kin of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and it was revealed concerning Fatima (peace be upon her). Therefore the Prophet (peace be upon him and his family) gave Fadak to her. Al-Miskin means the destitute among the children of Fatima (peace be upon her), and Ibn al-Sabil means those stranded on the way from the family of Muhammad and the children of Fatima (peace be upon her).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ وَ الْمِسْکِینَ وَ ابْنَ السَّبِیلِ [અને નજીકના સગાંને તેમનો હક આપો, અને ગરીબ તથા મુસાફરને]; ذَا الْقُرْبَی થી મુરાદ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સગાં છે, અને તે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) વિશે નાઝિલ થઈ છે. તેથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફદક તેમને આપ્યું. الْمِسْکِینَ એટલે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના સંતાનોમાંથી લાચાર લોકો, અને وَ ابْنَ السَّبِیلِ એટલે આલે મુહમ્મદ અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના સંતાનોમાંથી રસ્તામાં અટવાયેલા લોકો.

#5 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

أمیرالمومنین ( عَنْ أَبِی‌الطُّفَیْل عَنْ عَلِیٍّ (قَالَ قَالَ یَوْمَ الشُّورَی أَفِیکُمْ أَحَدٌ تَمَّ نُورُهُ مِنَ السَّمَاءِ حِینَ قَالَ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ وَ الْمِسْکِینَ قَالُوا لَا.

امام علی (علیه السلام)- ابوطفیل گوید: امام علی (علیه السلام) در روز شورا فرمود: «آیا کسی در میان شما هست که نور او از طرف آسمان، کامل و تمام شده باشد؛ آنگاه که خدا فرمود: وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ وَ الْمِسْکِینَ»؟ گفتند: «نه»!

Imam Ali (peace be upon him): Abu al-Tufayl said: Imam Ali (peace be upon him) said on the day of the Shura, "Is there anyone among you whose light was made complete from the heaven, when Allah said: وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ وَ الْمِسْکِینَ [And give to the near of kin his due, and to the needy]?" They said, "No!"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અબૂ તુફૈલે કહ્યું: ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ શૂરાના દિવસે ફરમાવ્યું, "શું તમારામાં કોઈ એવો છે કે જેનો નૂર આસમાનની બાજુથી કામિલ અને પૂર્ણ થયો હોય; જ્યારે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ وَ الْمِسْکِینَ [અને નજીકના સગાંને તેમનો હક આપો, અને ગરીબને]?" તેમણે કહ્યું, "ના!"

#6 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

السّجّاد ( عَنْ أَبِی نُعَیْمٍ قَالَ حَدَّثَنِی حَاجِبُ عُبَیْدِ اللَّهِ بْنِ زِیَاد لَمَّا جِیءَ بِرَأْسِ الْحُسَیْنِ (... فَأَتَاهُمْ شَیْخٌ مِنْ أَشْیَاخِ أَهْلِ الشَّامِ فَقَالَ لَهُمْ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی قَتَلَکُمْ وَ أَهْلَکَکُمْ وَ قَطَعَ قَرْنَ الْفِتْنَهًِْ فَلَمْ یَأْلُ عَنْ شَتْمِهِمْ فَلَمَّا انْقَضَی کَلَامُهُ قَالَ لَهُ عَلِی‌بْن‌الحُسَیْن (أَمَا قَرَأْتَ کِتَابَ اللَّهِ عزّوجلّ قَالَ نَعَمْ قَالَ أَمَا قَرَأْتَ هَذِهِ الْآیَهًَْ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی قَالَ بَلَی قَالَ فَنَحْنُ أُولَئِکَ ثُمَّ قَالَ أَمَا قَرَأْتَ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ قَالَ بَلَی قَالَ فَنَحْنُ هُمْ فَهَلْ قَرَأْتَ هَذِهِ الْآیَهًَْ إِنَّما یُرِیدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً قَالَ بَلَی قَالَ فَنَحْنُ هُمْ فَرَفَعَ الشَّامِیُّ یَدَهُ إِلَی السَّمَاءِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَتُوبُ إِلَیْکَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ اللَّهُمَّ إِنِّی أَبْرَأُ إِلَیْکَ مِنْ عَدُوِّ آلِ مُحَمَّدٍ (وَ مِنْ قَتَلَهًِْ أَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ (لَقَدْ قَرَأْتُ الْقُرْآنَ فَمَا شَعَرْتُ بِهَذَا قَبْلَ الْیَوْم.

امام سجّاد (علیه السلام)- ابونعیم گوید: حاجب عبیدالله‌بن‌زیاد برای من نقل کرد: وقتی که سر [مبارک] امام حسین (علیه السلام) را آوردند ... ناگاه پیرمردی از اهل شام نزد آنان آمد و گفت: «سپاس مخصوص آن خدایی است که شما را کشت و هلاک نمود و فتنه را خاموش نمود». هرچه توانست به اسیران ناسزا گفت! وقتی سخنش خاتمه یافت امام سجّاد (علیه السلام) به او فرمود: «آیا قرآن خدا را تلاوت می‌کنی»؟ گفت: «آری»! فرمود: «این آیه را نخواندی که خدا می‌فرماید: بگو: «من هیچ پاداشی از شما بر رسالتم درخواست نمی‌کنم جز دوست‌داشتن نزدیکانم [اهل بیتم]». ( شوری/۲۳ )»؟ پیرمرد گفت: «بله [خوانده‌ام]»! حضرت سجّاد (علیه السلام) فرمود: «ما همان اهل بیت هستیم». سپس فرمود: «آیا این آیه را نخواندی که می‌فرماید: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ»؟ گفت: «چرا»! فرمود: «ما همان افراد هستیم». [باز فرمود]: «آیا این آیه را نخواندی که می‌فرماید: خداوند فقط می‌خواهد پلیدی و گناه را از شما اهل بیت دور کند و کاملًا شما را پاک سازد. ( احزاب/۳۳ )» ؟. گفت: «چرا»! فرمود: «ما همان اهل بیتی هستیم که قرآن می‌فرماید». آن پیرمرد شامی دست خود را به‌طرف آسمان بلند کرد و گفت: «پروردگارا! من توبه کردم». و سه مرتبه گفت: «بار خدایا! من از دشمنان آل محمّد (صلی الله علیه و آله) و قاتلین آنان بیزاری می‌جویم. من قبل از این قرآن را می‌خواندم ولی قبل از امروز به معنی این آیات پی نبرده بودم».

Imam Sajjad (peace be upon him): Abu Nu'aym said: The chamberlain of Ubaydullah ibn Ziyad narrated to me: When the [blessed] head of Imam Husayn (peace be upon him) was brought ... suddenly an old man from the people of Sham came to them and said: "Praise be to Allah who killed you and destroyed you and extinguished the sedition." He hurled every insult he could at the captives! When his speech ended, Imam Sajjad (peace be upon him) said to him: "Do you recite the Book of Allah?" He said: "Yes." He said: "Have you not read this verse, where Allah says: قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی [Say: I do not ask you any reward for it except love for my near of kin (my Ahl al-Bayt)]. (al-Shura 42:23)?" The old man said: "Yes, [I have read it]." His Holiness Sajjad (peace be upon him) said: "We are that Ahl al-Bayt." Then he said: "Have you not read this verse which says: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [And give to the near of kin his due]?" He said: "Yes." He said: "We are those persons." [Again he said]: "Have you not read this verse which says: إِنَّما یُرِیدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً [Indeed Allah only wishes to remove impurity and sin from you, O Ahl al-Bayt, and to purify you completely]. (al-Ahzab 33:33)?" He said: "Yes." He said: "We are that Ahl al-Bayt of whom the Quran speaks." That old man of Sham raised his hand toward the sky and said: "O Lord! I have repented." And three times he said: "O Allah! I disassociate myself from the enemies of the family of Muhammad (peace be upon him and his family) and from their killers. Before this I used to recite the Quran, but before today I had not grasped the meaning of these verses."

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): અબૂ નુઐમ કહે છે: ઉબૈદુલ્લાહ બિન ઝિયાદના દ્વારપાળે મને વર્ણવ્યું: જ્યારે ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)નું [પવિત્ર] મસ્તક લાવવામાં આવ્યું ... ત્યારે અચાનક શામના લોકોમાંથી એક વૃદ્ધ તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "તે અલ્લાહની પ્રશંસા છે જેણે તમને કત્લ કર્યા અને હલાક કર્યા અને ફિતનાને શાંત કરી." તેણે કેદીઓને જેટલી બની શકે તેટલી ગાળો આપી! જ્યારે તેની વાત પૂરી થઈ, ત્યારે ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "શું તું અલ્લાહની કિતાબ (કુરઆન)નું તિલાવત કરે છે?" તેણે કહ્યું: "હા." આપે ફરમાવ્યું: "શું તેં આ આયત નથી વાંચી કે જેમાં અલ્લાહ ફરમાવે છે: قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی [કહી દો: હું મારી રિસાલત પર તમારી પાસેથી કોઈ બદલો માંગતો નથી સિવાય મારા નજીકના સંબંધીઓ (અહલેબૈત)ની મોહબ્બત]. (સૂરએ શૂરા ૪૨:૨૩)?" વૃદ્ધે કહ્યું: "હા [મેં વાંચી છે]." હઝરત સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અમે તે જ અહલેબૈત છીએ." પછી ફરમાવ્યું: "શું તેં આ આયત નથી વાંચી કે જે કહે છે: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [અને નજીકના સંબંધીઓને તેમનો હક આપો]?" તેણે કહ્યું: "હા." આપે ફરમાવ્યું: "અમે તે જ લોકો છીએ." [ફરી ફરમાવ્યું]: "શું તેં આ આયત નથી વાંચી કે જે કહે છે: إِنَّما یُرِیدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً [ખરેખર અલ્લાહ ફક્ત ઈચ્છે છે કે તમારાથી, હે અહલેબૈત, દરેક પ્રકારની ગંદકી અને ગુનાહને દૂર કરે અને તમને સંપૂર્ણ રીતે પવિત્ર કરે]. (સૂરએ અહઝાબ ૩૩:૩૩)?" તેણે કહ્યું: "હા." આપે ફરમાવ્યું: "અમે તે જ અહલેબૈત છીએ કે જેમના વિષે કુરઆન ફરમાવે છે." તે શામી વૃદ્ધે પોતાનો હાથ આસમાન તરફ ઉઠાવ્યો અને કહ્યું: "પરવરદિગાર! મેં તૌબા કરી." અને ત્રણ વાર કહ્યું: "હે અલ્લાહ! હું આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દુશ્મનોથી અને તેમના કાતિલોથી બેઝારી જાહેર કરું છું. આ પહેલાં હું કુરઆન વાંચતો હતો, પણ આજ પહેલાં આ આયતોના અર્થને હું સમજ્યો ન હતો."

#7 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الصّادق ( قَالَ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ فَکَانَ عَلِیٌّ (وَ کَانَ حَقُّهُ الْوَصِیَّهًَْ الَّتِی جُعِلَتْ لَهُ وَ الِاسْمَ الْأَکْبَرَ وَ مِیرَاثَ الْعِلْمِ وَ آثَارَ عِلْمِ النُّبُوَّهًْ.

امام صادق (علیه السلام)- وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ؛ مقصود از خویشاوندان؛ علی (علیه السلام) است و حقّ او وصیّتی است که برای او قرار داده و اسم اکبر و میراث علم و آثار علم نبوّت است.

Imam Sadiq (peace be upon him): وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [And give to the near of kin his due]; what is meant by the near of kin is Ali (peace be upon him), and his due is the bequest that has been appointed for him, and the Greatest Name, and the inheritance of knowledge, and the traces of the knowledge of prophethood.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [અને નજીકના સંબંધીઓને તેમનો હક આપો]; નજીકના સંબંધીઓથી હેતુ અલી (અલયહિસ્સલામ) છે અને તેમનો હક તે વસિય્યત છે જે તેમના માટે નક્કી કરવામાં આવી છે, અને ઇસ્મે અકબર (સૌથી મોટું નામ) અને ઇલ્મનો વારસો અને નુબુવ્વતના ઇલ્મના આસાર છે.

#8 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

أمیرالمومنین ( لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عزّوجلّ وَآتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ (فَاطِمَهًَْ (فَنَحَلَهَا فَدَک.

امام علی (علیه السلام)- هنگامی‌که خداوند آیه: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ را نازل فرمود، [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] فاطمه (سلام الله علیها) را طلبید و فدک را به او عطا فرمود.

Imam Ali (peace be upon him): When Allah the Mighty and Majestic revealed the verse وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [And give to the near of kin his due], [the Prophet (peace be upon him and his family)] summoned Fatimah (peace be upon her) and gave Fadak to her.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ આયત: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [અને નજીકના સંબંધીઓને તેમનો હક આપો] નાઝિલ કરી, ત્યારે [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ] ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને ફદક તેમને અતા ફરમાવ્યું.

#9 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الصّادق ( کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (أَعْطَی فَاطِمَهًَْ (فَدَکاً قَالَ کَانَ وَقَفَهَا، فَأَنْزَلَ اللَّهُ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ، فَأَعْطَاهَا فَدَکاً.

امام صادق (علیه السلام)- از امام (علیه السلام) سؤال شد: «پیامبر (صلی الله علیه و آله) فدک را به فاطمه (سلام الله علیها) بخشید»؟ فرمود: «پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن را وقف کرد، پس از اینکه خداوند آیه: وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ را نازل کرد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) حقّ فاطمه (سلام الله علیها) را به او داد». پرسیدم: «پیامبر (صلی الله علیه و آله) فدک را به فاطمه (سلام الله علیها) بخشید»؟ فرمود: «نه! خدا فدک را به او بخشید».

Imam Sadiq (peace be upon him): The Imam (peace be upon him) was asked: "Did the Prophet (peace be upon him and his family) grant Fadak to Fatimah (peace be upon her)?" He said: "The Prophet (peace be upon him and his family) made it a waqf; then after Allah revealed the verse: وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ [And give to the near of kin his due], the Prophet (peace be upon him and his family) gave Fatimah (peace be upon her) her due." I asked: "Did the Prophet (peace be upon him and his family) grant Fadak to Fatimah (peace be upon her)?" He said: "No! Allah granted Fadak to her."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછવામાં આવ્યું: "શું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફદક ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બક્ષ્યું?" આપે ફરમાવ્યું: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને વક્ફ કર્યું, પછી જ્યારે અલ્લાહે આયત: وَ آتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ [અને નજીકના સંબંધીઓને તેમનો હક આપો] નાઝિલ કરી, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)નો હક તેમને આપ્યો." મેં પૂછ્યું: "શું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફદક ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બક્ષ્યું?" આપે ફરમાવ્યું: "ના! અલ્લાહે ફદક તેમને બક્ષ્યું."

#10 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الصّادق ( عَنْ أَبِی‌مَرْیَمَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ (یَقُول لَمَّا نَزَلَتِ الْآیَهًُْ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ أَعْطَی رَسُولُ اللَّهِ (فَاطِمَهًَْ (فَدَکاً. فَقَالَ أَبَانُ‌بْنُ‌تَغْلِبَ رَسُولُ اللَّهِ (أَعْطَاهَا قَالَ: فَغَضِبَ أَبُوجَعْفَرٍ (ثُمَّ قَالَ اللَّهُ أَعْطَاهَا.

امام صادق (علیه السلام)- ابو مریم گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: «هنگامی‌که آیه: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ نازل گردید رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فدک را به فاطمه (سلام الله علیها) بخشید». ابان‌بن‌تغلب عرض کرد: «رسول خدا (صلی الله علیه و آله) [از طرف خویش] به او بخشید»؟! امام باقر (علیه السلام) خشمگین شده و فرمود: «[بلکه] خداوند به فاطمه (سلام الله علیها) بخشید».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Maryam said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "When the verse: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [And give to the near of kin his due] was revealed, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) granted Fadak to Fatimah (peace be upon her)." Aban ibn Taghlib said: "Did the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) grant it [on his own behalf] to her?!" Imam Baqir (peace be upon him) grew angry and said: "[Rather] Allah granted it to Fatimah (peace be upon her)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ મરયમ કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે આયત: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ [અને નજીકના સંબંધીઓને તેમનો હક આપો] નાઝિલ થઈ, ત્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફદક ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બક્ષ્યું." અબાન બિન તગ્લિબે અર્ઝ કરી: "શું અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ [પોતાના તરફથી] તેમને બક્ષ્યું?!" ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) નારાઝ થયા અને ફરમાવ્યું: "[બલ્કે] અલ્લાહે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને બક્ષ્યું."

#11 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الرّسول ( نَزَلَ النَّبِیُّ (عَلَی فَدَکَ یُحَارِبُهُمْ. ثُمَّ قَالَ لَهُمْ وَ مَا یَأْمَنُکُمْ أَنْ تَکُونُوا آمِنِینَ فِی هَذَا الْحِصْنِ وَ أَمْضِی إِلَی حُصُونِکُمْ فَأَفْتَحُهَا. فَقَالُوا إِنَّهَا مُقَفَّلَهًٌْ، وَ عَلَیْهَا مَنْ یَمْنَعُ عَنْهَا، وَ مَفَاتِیحُهَا عِنْدَنَا. فَقَالَ (إِنَّ مَفَاتِیحَهَا دُفِعَتْ إِلَیَّ، ثُمَّ أَخْرَجَهَا وَ أَرَاهَا الْقَوْمَ. فَاتَّهَمُوا دَیَّانَهُمْ أَنَّهُ صَبَا إِلَی دِینِ مُحَمَّدٍ (وَ دَفَعَ الْمَفَاتِیحَ إِلَیْهِ. فَحَلَفَ أَنَّ الْمَفَاتِیحَ عِنْدَهُ، وَ أَنَّهَا فِی سَفَطٍ فِی صُنْدُوقٍ فِی بَیْتٍ مُقَفَّلٍ عَلَیْهِ، فَلَمَّا فُتِّشَ عَنْهَا فَفُقِدَتْ. فَقَالَ الدَّیَّانُ لَقَدْ أَحْرَزْتُهَا وَ قَرَأْتُ عَلَیْهَا مِنَ التَّوْرَاهًِْ وَ خَشِیتُ مِنْ سِحْرِهِ، وَ أَعْلَمُ الْآنَ أَنَّهُ لَیْسَ بِسَاحِرٍ، وَ إِنَّ أَمْرَهُ لَعَظِیمٌ. فَرَجَعُوا إِلَی النَّبِیِّ (وَ قَالُوا مَنْ أَعْطَاکَهَا قَالَ: أَعْطَانِی الَّذِی أَعْطَی مُوسَی (الْأَلْوَاحَ جَبْرَئِیلُ. فَتَشَهَّدَ الدَّیَّانُ، ثُمَّ فَتَحُوا الْبَابَ وَ خَرَجُوا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (وَ أَسْلَمَ مَنْ أَسْلَمَ مِنْهُمْ، فَأَقَرَّهُمْ فِی بُیُوتِهِمْ وَ أَخَذَ مِنْهُمْ أَخْمَاسَهُمْ. فَنَزَلَ وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ. قَالَ وَ مَا هُوَ قَالَ أَعْطِ فَاطِمَهًَْ (فَدَکاً، وَ هِیَ مِنْ مِیرَاثِهَا مِنْ أُمِّهَا خَدِیجَهًَْ، وَ مِنْ أُخْتِهَا هِنْدٍ بِنْتِ أَبِی‌هَالَهًَْ، فَحَمَلَ إِلَیْهَا النَّبِیُّ (مَا أَخَذَ مِنْهُ، وَ أَخْبَرَهَا بِالْآیَهًِْ. فَقَالَتْ لَسْتُ أُحْدِثُ فِیهَا حَدَثاً وَ أَنْتَ حَیٌّ، أَنْتَ أَوْلَی بِی مِنْ نَفْسِی وَ مَالِی لَکَ. فَقَالَ: أَکْرَهُ أَنْ یَجْعَلُوهَا عَلَیْکِ سُبَّهًًْ فَیَمْنَعُوکِ إِیَّاهَا مِنْ بَعْدِی. فَقَالَتْ أَنْفِذْ فِیهَا أَمْرَکَ، فَجَمَعَ النَّاسَ إِلَی مَنْزِلِهَا وَ أَخْبَرَهُمْ أَنَّ هَذَا الْمَالَ لِفَاطِمَهًَْ (فَفَرَّقَهُ فِیهِمْ، وَ کَانَ کُلُّ سَنَهًٍْ کَذَلِکَ، وَ یَأْخُذُ مِنْهُ قُوتَهَا، فَلَمَّا دَنَا وَفَاتُهُ دَفَعَهُ إِلَیْهَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- پیامبر (صلی الله علیه و آله) وارد سرزمین فدک شد تا با اهل آن پیکار نماید. به آن‌ها فرمود: «چه چیز باعث شده که در این قلعه احساس امنیّت کنید با اینکه من به [تمامِ] قلعه‌های شما رفته و آن‌ها را فتح خواهم نمود»؟! گفتند: «قلعه‌های ما قفل زده شده و کسانی که بر آن‌ها گماشته گشته‌اند، از آن‌ها دفاع خواهند کرد و کلید آن قفل‌ها نزد ماست». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «کلید آن قفل‌ها به من داده شده است»، و آن‌ها را بیرون آورده و به ایشان نشان داد. آن‌ها حاکمشان را متّهم نمودند که به دین محمّد (صلی الله علیه و آله) گرایش پیدا کرده و کلیدها را به او تحویل داده است، ولی او سوگند یاد کرد که کلیدها نزد خودش می‌باشد و اکنون درون عطردانی در صندوقی داخل خانه‌ای است که بر آن قفل زده شده است. چون آن را بازرسی کردند دیدند کلیدها گمشده است. حاکم گفت: «من کلیدها را پنهان کرده و بر آن‌ها قسمتی از تورات را خواندم چون از جادو و سحر محمّد (صلی الله علیه و آله) به شدّت می‌ترسیدم ولی اکنون دانستم که محمّد (صلی الله علیه و آله) جادوگر و ساحر نیست و شأنش بسیار بلند مرتبه است». اهل فدک نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) بازگشته و پرسیدند: «چه کسی کلیدها را به تو داده است»؟ فرمود: «همان جبرئیلی که الواح (تورات) را به موسی (علیه السلام) داد، کلیدها را به من داده است». دراین‌هنگام حاکم فدک، شهادتین را بر زبان جاری ساخت و یهودیان در را باز کرده و نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رفتند و عدّه‌ای از ایشان اسلام آوردند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) آنان را در خانه‌هایشان باقی گذاشته و یک‌پنجم اموالشان را گرفت. دراین‌هنگام آیه: وَ آتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ نازل شد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) پرسید: «آن حقّ، کدام است»؟ جبرئیل پاسخ داد: «فدک را به فاطمه (سلام الله علیها) ببخش که فدک، ارث او از مادرش خدیجه (سلام الله علیها) و خواهرش هند، دختر ابوهاله است». پیامبر (صلی الله علیه و آله) آنچه از فدک گرفته بود نزد فاطمه (سلام الله علیها) فرستاد و او را از آیه باخبر ساخت». فاطمه (سلام الله علیها) عرض کرد: «تا شما زنده هستید، من در فدک کاری انجام نمی‌دهم، شما از من به خودم سزاوارترید و دارایی‌ام برای شماست». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «می‌ترسم بعد از من، آن را بر تو ننگ دانسته و تو را از آن محروم سازند». فاطمه (سلام الله علیها) عرض کرد: «[حال‌که چنین است] خواسته‌ی خویش را درمورد فدک، اجرا نما». پیامبر (صلی الله علیه و آله) نیز [عدّه‌ای از] مردم را به منزل فاطمه (سلام الله علیها) خوانده و ایشان را باخبر ساخت که فدک، حقّ مخصوص فاطمه (سلام الله علیها) است، آنگاه فدک را میان ایشان تقسیم نمود و هرساله چنین بود و پیامبر (صلی الله علیه و آله) از فدک، به مقدار معیشتِ فاطمه (سلام الله علیها) برمی‌گرفت و چون وفات پیامبر (صلی الله علیه و آله) نزدیک شد فدک را به فاطمه (سلام الله علیها) تحویل داد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): The Prophet (peace be upon him and his family) entered the land of Fadak to fight its people. He said to them: "What has made you feel secure in this fortress, when I have come to [all] your fortresses and will conquer them?" They said: "Our fortresses are locked, and those appointed over them will defend them, and the keys to those locks are with us." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "The keys to those locks have been handed to me," and he brought them out and showed them to them. They accused their ruler of having inclined toward the religion of Muhammad (peace be upon him and his family) and having handed the keys to him. But he swore that the keys were with him, and were at that moment inside a perfume box, inside a chest, inside a house upon which a lock had been placed. When they searched for them, they found the keys were missing. The ruler said: "I hid the keys and recited over them a portion of the Torah, because I feared intensely the magic and sorcery of Muhammad (peace be upon him and his family); but now I know that Muhammad (peace be upon him and his family) is not a magician or a sorcerer, and that his rank is very lofty." The people of Fadak returned to the Prophet (peace be upon him and his family) and asked: "Who gave you the keys?" He said: "The same Jibra'il who gave the tablets (the Torah) to Musa (peace be upon him) gave the keys to me." At this the ruler of Fadak uttered the two testimonies of faith upon his tongue, and the Jews opened the door and went out to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). A number of them accepted Islam, and the Prophet (peace be upon him and his family) left them in their homes and took one-fifth of their wealth. At this point the verse وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ [And give to the near of kin his due] was revealed. The Prophet (peace be upon him and his family) asked: "Which right is that?" Jibra'il answered: "Give Fadak to Fatimah (peace be upon her), for Fadak is her inheritance from her mother Khadijah (peace be upon her) and from her sister Hind, the daughter of Abu Halah." The Prophet (peace be upon him and his family) sent to Fatimah (peace be upon her) what he had taken from Fadak and informed her of the verse. Fatimah (peace be upon her) said: "As long as you are alive, I will do nothing with Fadak; you have more right over me than I do myself, and my property is yours." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "I fear that after me they will regard it as a disgrace against you and deprive you of it." Fatimah (peace be upon her) said: "[Since it is so], carry out your will regarding Fadak." The Prophet (peace be upon him and his family) then called [a group of] people to the house of Fatimah (peace be upon her) and informed them that Fadak was the exclusive right of Fatimah (peace be upon her); then he distributed Fadak among them. It was so every year, and the Prophet (peace be upon him and his family) would take from Fadak the amount of Fatimah's (peace be upon her) sustenance; and when the Prophet's (peace be upon him and his family) death drew near, he handed Fadak over to Fatimah (peace be upon her).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફદકની ધરતી પર દાખલ થયા જેથી ત્યાંના લોકો સાથે યુદ્ધ કરે. તમે તેઓને ફરમાવ્યું: "એવી કઈ વસ્તુ છે જેના કારણે તમે આ કિલ્લામાં પોતાને સુરક્ષિત સમજો છો, જ્યારે કે હું તમારા [બધા] કિલ્લાઓ પર પહોંચીને તેઓને જીતી લઈશ?" તેઓએ કહ્યું: "અમારા કિલ્લાઓ પર તાળાં લગાવેલા છે અને જેઓ તેઓ પર નિયુક્ત કરવામાં આવ્યા છે તેઓ તેમનું રક્ષણ કરશે, અને તે તાળાંઓની ચાવીઓ અમારી પાસે છે." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તે તાળાંઓની ચાવીઓ મને આપી દેવામાં આવી છે," અને તેઓને બહાર કાઢીને તેઓને દેખાડી. તેઓએ પોતાના હાકિમ ઉપર આરોપ મૂક્યો કે તેણે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દીન તરફ ઝુકાવ કરી લીધો છે અને ચાવીઓ તેમને સોંપી દીધી છે, પરંતુ તેણે સોગંદ ખાધા કે ચાવીઓ પોતાની પાસે જ છે અને હાલમાં એક અત્તરદાનીની અંદર, એક સંદૂકમાં, એક ઘરની અંદર છે જેના ઉપર તાળું લગાવેલું છે. જ્યારે તેને તપાસ્યું ત્યારે જોયું કે ચાવીઓ ગુમ છે. હાકિમે કહ્યું: "મેં ચાવીઓને છુપાવીને તેઓ ઉપર તૌરાતનો કેટલોક ભાગ પઢયો હતો, કારણ કે હું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના જાદુ અને સહરથી ખૂબ ડરતો હતો, પરંતુ હવે મેં જાણી લીધું કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જાદુગર અને સાહિર નથી અને તેમની શાન ઘણી ઉચ્ચ છે." ફદકના લોકો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પાછા આવ્યા અને પૂછ્યું: "તમને ચાવીઓ કોણે આપી?" તમે ફરમાવ્યું: "તે જ જિબ્રઈલે જેણે અલ્વાહ (તૌરાત) મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને આપ્યા હતા, ચાવીઓ મને આપી છે." એ સમયે ફદકના હાકિમે શહાદતૈન પોતાની જીભ ઉપર જારી કરી, અને યહૂદીઓએ દરવાજો ખોલ્યો અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે ગયા, અને તેમાંથી કેટલાકે ઇસ્લામ કબૂલ કર્યો, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તેઓને તેમના ઘરોમાં જ રહેવા દીધા અને તેમના માલનો પાંચમો ભાગ લીધો. એ સમયે આયત: وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ [અને નજીકના સગાઓને તેમનો હક આપો] નાઝિલ થઈ. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) પૂછ્યું: "તે હક કયો છે?" જિબ્રઈલે જવાબ આપ્યો: "ફદક ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને આપી દો, કારણ કે ફદક તેમના તરફથી તેમના માતા ખદીજા (અલયહસ્સલામ) અને તેમની બહેન હિન્દ, અબૂહાલાની દીકરીનો વારસો છે." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફદકમાંથી જે લીધું હતું તે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) પાસે મોકલી આપ્યું અને તેમને આયતથી માહિતગાર કર્યા. ફાતિમા (અલયહસ્સલામે) અર્જ કરી: "જ્યાં સુધી તમે જીવિત છો, ત્યાં સુધી હું ફદકમાં કંઈ પણ કરતી નથી, તમે મારા પોતાનાથી પણ મારા ઉપર વધુ હકદાર છો, અને મારી માલમિલકત તમારા માટે છે." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "મને ડર છે કે મારા પછી તેઓ તેને તમારા માટે નામોશીની વસ્તુ ગણશે અને તમને તેનાથી વંચિત કરશે." ફાતિમા (અલયહસ્સલામે) અર્જ કરી: "[હવે જ્યારે એવું છે તો] ફદકના સંદર્ભમાં તમારી ઇચ્છા મુજબ અમલ કરો." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) પણ [કેટલાક] લોકોને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના ઘરે બોલાવ્યા અને તેઓને માહિતગાર કર્યા કે ફદક ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)નો ખાસ હક છે, પછી ફદકને તેઓની વચ્ચે વહેંચી દીધું, અને દર વર્ષે એવું જ થતું, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફદકમાંથી ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ની જીવન-જરૂરિયાત જેટલું લેતા હતા, અને જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વફાત નજીક આવી ત્યારે ફદક ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને સોંપી દીધું.

#12 و حقّ خویشاوندان را بپرداز And give the relative his due અને સંબંધીઓનો હક અદા કર

الصّادق ( عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (قَالَ: لَمَّا بُویِعَ أَبُو بَکْرٍ وَ اسْتَقَامَ لَهُ الْأَمْرُ عَلَی جَمِیعِ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ، بَعَثَ إِلَی فَدَکَ مَنْ أَخْرَجَ وَکِیلَ فَاطِمَهًَْ بِنْتِ رَسُولِ اللّه (مِنْهَا. فَجَاءَتْ فَاطِمَهًُْ (إِلَی أَبِی بَکْرٍ فَقَالَتْ: یَا أَبَا بَکْرٍ! لِمَ تَمْنَعُنِی مِیرَاثِی مِنْ أَبِی رَسُولِ اللَّهِ (وَ أَخْرَجْتَ وَکِیلِی مِنْ فَدَکَ؟! وَ قَدْ جَعَلَهَا لِی رَسُولُ اللَّهِ (بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی. فَقَالَ: هَاتِی عَلَی ذَلِکَ بِشُهُودٍ. فَجَاءَتْ بِأُمِّ أَیْمَنَ، فَقَالَتْ: لَا أَشْهَدُ یَا أَبَا بَکْرٍ حَتَّی أَحْتَجَّ عَلَیْکَ بِمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (أَنْشُدُکَ بِاللَّهِ أَ لَسْتَ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (قَالَ: إِنَ أُمَّ أَیْمَنَ امْرَأَهًٌْ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ؟ فَقَالَ: بَلَی. قَالَتْ: فَأَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْحَی إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَآتِ ذَا الْقُرْبی حَقَّهُ فَجَعَلَ فَدَکَ لِفَاطِمَهًَْ (بِأَمْرِ اللَّهِ. وَ جَاءَ عَلِیٌّ فَشَهِدَ بِمِثْلِ ذَلِکَ. فَکَتَبَ لَهَا کِتَاباً وَ دَفَعَهُ إِلَیْهَا. فَدَخَلَ عُمَرُ، فَقَالَ: مَا هَذَا الْکِتَابُ؟ فَقَالَ: إِنَّ فَاطِمَهًَْ (ادَّعَتْ فِی فَدَکَ وَ شَهِدَتْ لَهَا أُمُّ أَیْمَنَ وَ عَلِیٌّ فَکَتَبْتُهُ.

امام صادق (علیه السلام)- از حمّادبن‌عثمان نقل است که امام صادق (علیه السلام) فرمود: وقتی با ابوبکر بیعت شد و خلافت او بر همه مهاجر و انصار محقّق و ثابت شد، فردی را از جانب خود به سرزمین فدک فرستاد و دستور داد تا نماینده حضرت زهرا (سلام الله علیها) را از آنجا بیرون کند. در پی این اقدام، حضرت فاطمه (سلام الله علیها) نزد ابوبکر آمده و فرمود: «چرا مرا از ارث پدری محروم کردی و نماینده‌ام را از آنجا بیرون کردی، حال اینکه پدرم آنجا را به دستور خدا برای من اختصاص داده بود»؟ ابوبکر گفت: «بر این ماجرا شاهد بیاور». آن حضرت نیز امّ ایمن را آورد، و او گفت: «پیش از اینکه شهادت و گواهی بدهم، باید از تو ای ابو بکر بپرسم، تو را به خدا قسم، آیا این فرمایش پیامبر را قبول داری که فرمود: «امّ ایمن یکی از زنان اهل بهشت است»؟ گفت: «آری قبول دارم»، گفت: «بنابراین من نیز شهادت می‌دهم که خداوند عزیز و جلیل بر پیامبر وحی فرستاد که: پس حقّ نزدیکان را ادا کن! ( روم/۳۸ ) پس آن رسول گرامی نیز فدک را به دستور خداوند برای فاطمه (سلام الله علیها) قرار داد». سپس علی (علیه السلام) نیز وارد شده و چنین شهادت داد. پس ابوبکر نامه‌ای نوشته و به حضرت زهرا (سلام الله علیها) داد. در این هنگام عمر وارد شد و گفت: «این نامه چیست»؟ گفت: «فاطمه ادّعای فدک را نموده و امّ ایمن و علی برای او شهادت دادند و من حکم آن را برای او نوشتم»!

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Hammad ibn Uthman that Imam Sadiq (peace be upon him) said: When Abu Bakr was given allegiance and his caliphate over all the Muhajirun and Ansar was established and confirmed, he sent someone on his behalf to the land of Fadak and ordered that the representative of Lady Zahra (peace be upon her) be expelled from there. Following this action, Lady Fatimah (peace be upon her) came to Abu Bakr and said: "Why have you deprived me of my paternal inheritance and expelled my representative from there, when my father had allocated that place for me by the command of Allah?" Abu Bakr said: "Bring a witness for this matter." So she brought Umm Ayman, who said: "Before I give my testimony, I must ask you, O Abu Bakr — I adjure you by Allah, do you accept this statement of the Prophet who said: 'Umm Ayman is one of the women of Paradise'?" He said: "Yes, I accept it." She said: "Therefore I too testify that Allah, the Mighty and Majestic, sent revelation to the Prophet saying: فَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ [So give to the near of kin his due] (Rum/38), and so that noble Messenger, by the command of Allah, designated Fadak for Fatimah (peace be upon her)." Then Ali (peace be upon him) also entered and testified likewise. So Abu Bakr wrote a document and gave it to Lady Zahra (peace be upon her). At this moment Umar entered and said: "What is this document?" He said: "Fatimah has claimed Fadak, and Umm Ayman and Ali testified for her, and so I wrote the ruling on it for her!"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હમ્માદ બિન ઉસ્માનથી નકલ છે કે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જ્યારે અબૂ બક્રની બયઅત કરવામાં આવી અને તમામ મુહાજિરીન અને અન્સાર પર તેની ખિલાફત સાબિત અને સ્થાપિત થઈ, ત્યારે તેણે પોતાની તરફથી એક વ્યક્તિને ફદકની જમીન પર મોકલ્યો અને હુકમ આપ્યો કે હઝરત ઝહરા (અલયહસ્સલામ)ના પ્રતિનિધિને ત્યાંથી બહાર કાઢી નાખે. આ કાર્યવાહી બાદ, હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) અબૂ બક્ર પાસે આવ્યાં અને ફરમાવ્યું: "તેં મને મારા પિતાના વારસાથી કેમ વંચિત કરી અને મારા પ્રતિનિધિને ત્યાંથી કેમ કાઢી મૂક્યો, જ્યારે મારા પિતાએ અલ્લાહના હુકમથી તે જગ્યા મારા માટે નિર્ધારિત કરી હતી?" અબૂ બક્રે કહ્યું: "આ બાબત પર સાક્ષી લાવો." તે હઝરતે ઉમ્મે અયમનને લાવ્યાં, અને તેણીએ કહ્યું: "શહાદત અને ગવાહી આપું તે પહેલાં, ઓ અબૂ બક્ર! મારે તને પૂછવું છે, તને અલ્લાહની કસમ, શું તું પયગંબરના આ કથનને સ્વીકારે છે કે ફરમાવ્યું: 'ઉમ્મે અયમન જન્નતવાળી સ્ત્રીઓમાંથી એક છે'?" તેણે કહ્યું: "હા, હું સ્વીકારું છું." તેણીએ કહ્યું: "તો હું પણ શહાદત આપું છું કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પયગંબર પર વહી મોકલી કે: فَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ [તો નજીકના સંબંધીઓનો હક અદા કરો] (રૂમ/૩૮), તો તે માનનીય રસૂલે પણ અલ્લાહના હુકમથી ફદકને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) માટે નિર્ધારિત કરી." પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) પણ દાખલ થયા અને આવી જ શહાદત આપી. તો અબૂ બક્રે એક પત્ર લખીને હઝરત ઝહરા (અલયહસ્સલામ)ને આપ્યો. તે સમયે ઉમર દાખલ થયો અને કહ્યું: "આ પત્ર શું છે?" તેણે કહ્યું: "ફાતિમાએ ફદકનો દાવો કર્યો છે અને ઉમ્મે અયમન તથા અલીએ તેમના માટે શહાદત આપી છે અને મેં તેમના માટે તેનો હુકમ લખી આપ્યો છે!"

#13 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

الصّادق ( عَنْ عَامِرِ‌بْنِ‌جُذَاعَهًَْ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَی أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (فَقَالَ لَهُ یَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ (قَرْضٌ إِلَی مَیْسَرَهًٍْ فَقَالَ لَهُ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (إِلَی غَلَّهًٍْ تُدْرَکُ فَقَالَ الرَّجُلُ لَا وَ اللَّهِ قَالَ فَإِلَی تِجَارَهًٍْ تُؤَبُّ قَالَ لَا وَ اللَّهِ قَالَ فَإِلَی عُقْدَهًٍْ تُبَاعُ فَقَالَ لَا وَ اللَّهِ فَقَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (فَأَنْتَ مِمَّنْ جَعَلَ اللَّهُ لَهُ فِی أَمْوَالِنَا حَقّاً ثُمَّ دَعَا بِکِیسٍ فِیهِ دَرَاهِمُ فَأَدْخَلَ یَدَهُ فِیهِ فَنَاوَلَهُ مِنْهُ قَبْضَهًًْ ثُمَّ قَالَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ وَ لَا تُسْرِفْ وَ لَا تَقْتُرْ وَ لَکِنْ بَیْنَ ذَلِکَ قَوَاماً إِنَّ التَّبْذِیرَ مِنَ الْإِسْرَافِ قَالَ اللَّهُ عزّوجلّ وَلا تُبَذِّرْ تَبْذِیراً.

امام صادق (علیه السلام)- عامربن‌جذاعه گوید: مردی بر امام صادق (علیه السلام) وارد شد و عرض کرد: «ای اباعبدالله (علیه السلام)! به من وام ده تا آن زمان‌که گشاده دست شوم، آن را به تو باز گردانم». حضرت (علیه السلام) فرمود: «به هنگام برداشت محصول، دستت باز خواهد شد»؟ عرض کرد: «به خدا سوگند! خیر». پس فرمود: «تا آن زمان‌که به تجارت بپردازی و از آن فارغ شوی، توانایی بازپرداخت وام را داری»؟ عرض کرد: «به خدا سوگند! خیر». حضرت فرمود: «آن زمان‌که مستغلّات یا اموالت را به فروش برسانی، قدرت بازپرداخت را خواهی داشت»؟ عرض کرد: «به خدا سوگند! خیر». دراین‌هنگام امام (علیه السلام) فرمود: «پس تو ازجمله‌ی کسانی هستی که خداوند در اموال ما برای او حقّی قرار داده است». سپس حضرت (علیه السلام) فرمود تا برایش کیسه‌ای درهم آورند و دست در آن کرد و یک مشت برداشت و به آن مرد داد و فرمود: «از خدا بترس و اسراف و بُخل نداشته باش و میانه‌ی این دو معتدل عمل کن، که بذل و بخشش زیاده از حد، اسراف است و خدا فرموده است: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا».

Imam Sadiq (peace be upon him): Amir ibn Judha'ah said: A man came to Imam Sadiq (peace be upon him) and said: "O Aba Abdillah (peace be upon him)! Lend me a loan so that I may repay it to you when my hand becomes open [with means]." The Imam (peace be upon him) said: "At the time of harvest, will your hand become open?" He said: "By Allah, no." So he said: "When you engage in trade and finish with it, will you have the ability to repay the loan?" He said: "By Allah, no." The Imam said: "When you sell your properties or possessions, will you have the ability to repay?" He said: "By Allah, no." At this point the Imam (peace be upon him) said: "Then you are among those for whom Allah has placed a right in our wealth." Then the Imam (peace be upon him) ordered that a purse of dirhams be brought for him, and he put his hand in it, took out a handful, and gave it to the man, and said: "Fear Allah, and do not be extravagant nor miserly, but act moderately between the two, for excessive giving is extravagance, and Allah has said: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [And do not squander wastefully]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આમિર બિન જુઝાઆએ કહ્યું: એક વ્યક્તિ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને અરજ કરી: "ઓ અબા અબ્દિલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ)! મને કરજ આપો કે જ્યારે મારો હાથ ખુલ્લો [સમૃદ્ધ] થશે ત્યારે હું તે તમને પરત આપીશ." હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "પાક ઉતારવાના સમયે, શું તારો હાથ ખુલ્લો થશે?" તેણે અરજ કરી: "અલ્લાહની કસમ! ના." પછી ફરમાવ્યું: "જ્યારે તું વેપાર કરીને તેમાંથી ફારેગ થશે, ત્યારે શું કરજ પરત આપવાની ક્ષમતા હશે?" તેણે અરજ કરી: "અલ્લાહની કસમ! ના." હઝરતે ફરમાવ્યું: "જ્યારે તું તારી મિલકતો કે માલ વેચશે, ત્યારે શું પરત આપવાની શક્તિ હશે?" તેણે અરજ કરી: "અલ્લાહની કસમ! ના." તે સમયે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તો તું એવા લોકોમાંથી છે કે જેમના માટે અલ્લાહે અમારા માલમાં હક રાખ્યો છે." પછી હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું કે તેમના માટે દિરહમની થેલી લાવવામાં આવે અને તેમાં હાથ નાખીને એક મુઠ્ઠી ઉઠાવી અને તે વ્યક્તિને આપી અને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહથી ડર અને ઇસ્રાફ (ઉડાઉપણું) અને કંજૂસાઈ ન કર, પરંતુ આ બંનેની વચ્ચે મધ્યમ રીતે વર્ત, કારણ કે હદથી વધારે દાન અને બક્ષિશ ઇસ્રાફ છે અને અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [અને હરગિઝ ઉડાઉપણું ન કર]."

#14 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

الصّادق ( لَا تُبَذِّرُوا وَلَایَهًَْ عَلِیٍّ (.

امام صادق (علیه السلام)- وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا، یعنی در ولایت علی (علیه السلام) اسراف و زیاده‌روی نکنید.

Imam Sadiq (peace be upon him): وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [And do not squander wastefully] — that is, do not be extravagant or excessive regarding the wilayah of Ali (peace be upon him).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [અને હરગિઝ ઉડાઉપણું ન કર], એટલે કે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતમાં ઇસ્રાફ અને હદ કરતાં વધારે ન કરો.

#15 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

الصّادق ( مَنْ أَنْفَقَ شَیْئاً فِی غَیْرِ طَاعَهًِْ اللَّهِ فَهُوَ مُبَذِّرٌ وَ مَنْ أَنْفَقَ فِی سَبِیلِ الْخَیْرِ فَهُوَ مُقْتَصِدٌ.

امام صادق (علیه السلام)- هرکس چیزی را جز در اطاعت از امر خدا ببخشد اسراف‌کار است و هرکس مالی را در راه خیر و نیکی بدهد، مقتصد و معتدل است.

Imam Sadiq (peace be upon him): Whoever spends anything other than in obedience to the command of Allah is a squanderer, and whoever spends wealth in the path of good and righteousness is moderate and balanced.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે કોઈ પણ વસ્તુને અલ્લાહના હુકમની ઇતાઅત સિવાય ખર્ચે તે ઉડાઉ (મુબઝ્ઝિર) છે અને જે કોઈ માલને ભલાઈ અને નેકીના માર્ગમાં આપે, તે મુક્તસિદ (મધ્યમ) અને સંતુલિત છે.

#16 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

علی‌بن‌إبراهیم ( وَ قَوْلُهُ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِیراً أَیْ لَا تُنْفِقِ الْمَالَ فِی غَیْرِ طَاعَهًِْ اللَّهِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا؛ یعنی مالی را در راهی که اطاعت خدا در آن نیست [صرف‌کردن].

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [and do not squander wastefully]; meaning, [do not spend] wealth in a way that is not in obedience to Allah.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [અને ફિઝૂલખર્ચી ન કરો]; એટલે કે માલને એવા માર્ગમાં [ખર્ચ કરવો] જેમાં અલ્લાહની ઇતાઅત ન હોય.

#17 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

الصّادق ( لَیْسَ فِی طَاعَهًِْ اللَّهِ تَبْذِیرٌ.

امام صادق (علیه السلام)- در پیروی‌کردن از خدا، اسراف وجود ندارد.

Imam Sadiq (peace be upon him): In obedience to Allah, there is no squandering.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહની ઇતાઅતમાં ફિઝૂલખર્ચી હોતી નથી.

#18 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

الصّادق ( عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (عَنْ قَوْلِهِ لا تُبَذِّرْ تَبْذِیراً قَالَ بَذَّرَ الرَّجُلُ مَالَهُ وَ یَقْعُدُ لَیْسَ لَهُ مَالٌ قَالَ فَیَکُونُ تَبْذِیرٌ فِی حَلَالٍ قَالَ نَعَمْ.

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی آیه: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا پرسیدم. فرمود: «یعنی اینکه انسان هرچه دارد ببخشد، سپس بدون هیچ مال و سرمایه‌ای بیکار و خانه‌نشین شود». پرسیدم: «آیا در مال حلال هم اسراف ممکن است»؟ فرمود: «آری»!

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the verse: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [and do not squander wastefully]. He said: "It means that a person gives away everything he has, then sits idle at home without any wealth or capital." I asked: "Is squandering possible even in what is lawful?" He said: "Yes!"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને આયત: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [અને ફિઝૂલખર્ચી ન કરો] વિશે પૂછ્યું. તમે ફરમાવ્યું: "એટલે કે ઇન્સાન જે કંઈ ધરાવે છે તે બધું બક્ષી દે, પછી કોઈ માલ અને મૂડી વગર બેકાર અને ઘરે બેસી રહે." મેં પૂછ્યું: "શું હલાલ માલમાં પણ ફિઝૂલખર્ચી શક્ય છે?" તમે ફરમાવ્યું: "હા!"

#19 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

الصّادق ( اتَّقِ اللَّهَ وَ لَا تُسْرِفْ وَ لَا تَقْتُرْ وَ کُنْ بَیْنَ ذَلِکَ قَوَاماً إِنَّ التَّبْذِیرَ مِنَ الْإِسْرَافِ وَ قَالَ اللَّهُ لا تُبَذِّرْ تَبْذِیراً إِنَّ اللَّهَ لَا یُعَذِّبُ عَلَی الْقَصْدِ.

امام صادق (علیه السلام)- از خدا بترسید و در بذل مال اسراف و کوتاهی نکنید، بلکه میانه‌ی این دو و معتدل رفتار کنید، بذل بیش از حدّ مال، اسراف است و خدا فرموده است: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا. خداوند متعال، آن را که اعتدال و میانه‌روی داشته ‎باشد، عذاب نمی‌کند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Fear Allah, and in giving out wealth neither be excessive nor stingy, but conduct yourselves in a middle and balanced way between the two. Giving out wealth beyond limit is squandering, and Allah the Exalted has said: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [and do not squander wastefully]. Allah the Exalted does not punish one who observes balance and moderation.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહથી ડરો અને માલ ખર્ચવામાં ફિઝૂલખર્ચી કે કંજૂસી ન કરો, બલ્કે આ બંનેની વચ્ચે અને મધ્યમ વર્તન કરો. હદથી વધારે માલ ખર્ચવો એ ફિઝૂલખર્ચી છે અને અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું છે: وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا [અને ફિઝૂલખર્ચી ન કરો]. અલ્લાહ તઆલા, જે વ્યક્તિ સંતુલન અને મધ્યમ માર્ગ અપનાવે તેને અઝાબ કરતા નથી.

#20 و هرگز اسراف و تبذیر مکن And never squander wastefully અને હરગિઝ ઇસરાફ અને તબ્ઝીર ન કરો

الصّادق ( عَنْ بِشْرِ‌بْنِ‌مَرْوَانَ قَالَ دَخَلْنَا عَلَی أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (فَدَعَا بِرُطَبٍ فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ یَرْمِی بِالنَّوَی قَالَ وَ أَمْسَکَ أَبُوعَبْدِ اللَّهِ (یَدَهُ فَقَالَ لَا تَفْعَلْ إِنَّ هَذَا مِنَ التَّبْذِیرِ وَ اللَّهُ لا یُحِبُّ الْفَسادَ.

امام صادق (علیه السلام)- بشربن‌مروان گوید: نزد امام صادق (علیه السلام) رفتیم و امام برای پذیرایی فرمود تا خرما بیاورند. یک نفر بعد از خوردن خرما هسته‌ی آن را دور می‌انداخت. امام (علیه السلام) دست او را گرفت و فرمود: «این کار را نکن، که اسراف است و خداوند تبارک‌وتعالی، فساد و خرابکاری و تباهی را دوست ندارد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Bishr ibn Marwan said: We went in to see Imam Sadiq (peace be upon him), and the Imam, to entertain us, ordered that fresh dates be brought. One person, after eating a date, threw its stone away. The Imam (peace be upon him) took hold of his hand and said: "Do not do this, for it is squandering, and Allah the Blessed and Exalted does not love corruption, ruin and waste."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): બિશ્ર બિન મરવાન કહે છે: અમે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે ગયા અને ઇમામે મહેમાનગતિ માટે ફરમાવ્યું કે ખજૂર લાવવામાં આવે. એક વ્યક્તિ ખજૂર ખાધા પછી તેનો ઠળિયો દૂર ફેંકતો હતો. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમનો હાથ પકડીને ફરમાવ્યું: "આ કામ ન કરો, કારણ કે આ ફિઝૂલખર્ચી છે, અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલા, ફસાદ અને બરબાદી અને તબાહીને પસંદ કરતા નથી."