الرّسول ( کِتَابُ الشِّیرَازِیِّ أَنَّهَا لَمَّا ذَکَرَتْ حَالَهَا وَ سَأَلَتْ جَارِیَهًًْ بَکَی رَسُولُ اللَّهِ (فَقَالَ یَا فَاطِمَهًُْ (وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ إِنَّ فِی الْمَسْجِدِ أَرْبَعَمِائَهًِْ رَجُلٍ مَا لَهُمْ طَعَامٌ وَ لَا ثِیَابٌ وَ لَوْ لَا خَشْیَتِی خَصْلَهًًْ لَأَعْطَیْتُکِ مَا سَأَلْتِ یَا فَاطِمَهًُْ (إِنِّی لَا أُرِیدُ أَنْ یَنْفَکَّ عَنْکِ أَجْرُکِ إِلَی الْجَارِیَهًِْ وَ إِنِّی أَخَافُ أَنْ یَخْصِمَکِ علی‌بن‌ابی‌طالب (یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ عزّوجلّ إِذَا طَلَبَ حَقَّهُ مِنْکِ ثُمَّ عَلَّمَهَا صَلَاهًَْ التَّسْبِیحِ فَقَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (مَضَیْتِ تُرِیدِینَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (الدُّنْیَا فَأَعْطَانَا اللَّهُ ثَوَابَ الْآخِرَهًِْ قَالَ قَالَ أَبُوهُرَیْرَهًَْ فَلَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (مِنْ عِنْدِ فَاطِمَهًَْ (أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ (وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّکَ تَرْجُوها یَعْنِی عَنْ قَرَابَتِکَ وَ ابْنَتِکَ فَاطِمَهًَْ (ابْتِغَاءَ مَرْضَاةِ اللهِ یَعْنِی طَلَبَ رَحْمَهًٍْ مِنْ رَبِّکَ یَعْنِی رِزْقاً مِنْ رَبِّکَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَیْسُوراً یَعْنِی قَوْلًا حَسَناً فَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ أَنْفَذَ رَسُولُ اللَّهِ (جَارِیَهًًْ إِلَیْهَا لِلْخِدْمَهًِْ وَ سَمَّاهَا فِضَّهًَْ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در کتاب شیرازی آمده است: هنگامی‌که فاطمه‌ی زهرا (سلام الله علیها) شرح حال خود را گفت و از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) یک کنیز تقاضا نمود، پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) گریان شد و فرمود: «ای فاطمه! قسم به‌حقّ آن خدایی که مرا به پیامبری مبعوث نموده تعداد چهارصد نفر مرد فقیر در مسجد من زندگی می‌کنند که غذا و لباسی ندارند، اگر من از یک خصلتی نمی‌ترسیدم خواسته‌ی تو را انجام می‌دادم، ای فاطمه! من نمی‌خواهم که اجر و ثواب تو نصیب یک کنیز شود. من می‌ترسم که علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) فردای قیامت پیش خدا حق خود را از تو مطالبه نماید». سپس حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) تسبیحات معروف را به آن بانو تعلیم داد. علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) با خوشحالی فراوان به فاطمه (سلام الله علیها) فرمود: «گرچه تو به‌منظور حاجت دنیوی به حضور پدرت مشرّف شدی ولی خدای رئوف ثواب اخروی را به ما عطا فرمود»! ابوهریره می‌گوید: وقتی پیغمبر خدا از نزد فاطمه (سلام الله علیها) خارج شد این آیه نازل شد که می‌فرماید: وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّکَ تَرْجُوها منظور از رحمت پروردگار که در این آیه شریفه است ابْتِغَاءَ مَرْضَاةِ اللهِ همان است که رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) برای فاطمه اطهر (سلام الله علیها) می‌خواست». زمانی که آیه‌ی شریفه نازل شد پیامبر اعظم اسلام کنیزی را برای خدمت فاطمه (سلام الله علیها) اعزام نمود که نامش فضّه بود.
The Messenger (peace be upon him and his family): In the book of al-Shirazi it is reported: When Fatimah al-Zahra (peace be upon her) recounted her condition and requested a maidservant from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), the noble Prophet (peace be upon him and his family) wept and said: "O Fatimah! By the One who sent me with the truth in prophethood, there are four hundred poor men living in my mosque who have neither food nor clothing. Were it not that I fear one trait, I would have fulfilled your request. O Fatimah! I do not wish that your reward be given away to a maidservant. I fear that Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) may claim his right from you before Allah on the Day of Judgement." Then the Prophet Muhammad (peace be upon him and his family) taught that lady the well-known tasbihat. Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) with great joy said to Fatimah (peace be upon her): "Although you went to your father for a worldly need, the Merciful Allah has bestowed upon us the reward of the Hereafter!" Abu Hurayrah says: When the Messenger of Allah left Fatimah (peace be upon her), this verse was revealed: وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّکَ تَرْجُوها [And if you turn away from them to seek mercy from your Lord which you hope for]; what is meant by the mercy of the Lord in this noble verse is ابْتِغَاءَ مَرْضَاةِ اللهِ [the seeking of Allah's pleasure], which is what the noble Messenger (peace be upon him and his family) desired for the pure Fatimah (peace be upon her). When the noble verse was revealed, the greatest Prophet of Islam sent a maidservant to serve Fatimah (peace be upon her), and her name was Fizzah.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): શીરાઝીની કિતાબમાં આવ્યું છે: જ્યારે ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ) એ પોતાની હાલત વર્ણવી અને રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી એક દાસીની માંગણી કરી, ત્યારે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) રડ્યા અને ફરમાવ્યું: "હે ફાતિમા! તે અલ્લાહની કસમ કે જેણે મને હકની સાથે નબુવ્વત પર મોકલ્યો, મારી મસ્જિદમાં ચારસો ગરીબ પુરુષો રહે છે જેમની પાસે ન ખોરાક છે ન કપડાં, જો હું એક બાબતથી ડરતો ન હોત તો તમારી ઈચ્છા પૂરી કરત. હે ફાતિમા! હું નથી ઈચ્છતો કે તમારો બદલો અને સવાબ એક દાસીને મળી જાય. હું ડરું છું કે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) કયામતના દિવસે અલ્લાહની સામે તમારી પાસેથી પોતાનો હક માંગશે." પછી હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તે બાનુને પ્રખ્યાત તસ્બીહાત શીખવાડી. અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) એ ખૂબ ખુશીથી ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) ને ફરમાવ્યું: "જોકે તમે દુન્યવી હાજત માટે તમારા પિતા પાસે ગયા હતાં, પરંતુ મહેરબાન અલ્લાહે અમને આખેરતનો સવાબ અતા ફરમાવ્યો!" અબૂ હુરૈરહ કહે છે: જ્યારે પયગંબરે ખુદા ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) પાસેથી બહાર નીકળ્યા, ત્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ: وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّکَ تَرْجُوها [અને જો તમે તેમનાથી મોં ફેરવો પોતાના રબની રહમત મેળવવાની આશામાં જેની તમે ઉમ્મીદ રાખો છો]; આ શરીફ આયતમાં પરવરદિગારની રહમતથી મુરાદ ابْتِغَاءَ مَرْضَاةِ اللهِ [અલ્લાહની ખુશનૂદી મેળવવી] છે, જે તે જ છે જે રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફાતિમા અતહર (અલયહસ્સલામ) માટે ઈચ્છતા હતા. જ્યારે શરીફ આયત નાઝિલ થઈ, ત્યારે ઇસ્લામના મહાન પયગંબરે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) ની ખિદમત માટે એક દાસી મોકલી જેનું નામ ફિઝ્ઝહ હતું.