سورة الإسراء

Verse 3 of 111

17:3

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً

اى فرزندان كسانى‌كه با نوح [بر كشتى] سوار كرديم! او بنده‌ی شكرگزارى بود. [شما هم مانند او باشيد، تا نجات يابيد].

The offspring of those whom We bore with Nuh; surely he was a grateful servant.

તેમની ઔલાદ કે જેમને અમોએ નૂહની સાથે સવાર કરાવ્યા હતા; બેશક તે શુક્રગુઝાર બંદો હતો.

#1 ای فرزندان کسانی که با نوح [بر کشتی] سوار کردیم O descendants of those We carried with Nuh અય તે લોકોની ઔલાદ જેમને અમે નૂહ સાથે કશ્તીમાં સવાર કર્યા હતા

الباقر ( عن أَبِی‌الْجَارُودِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (فِی قَوْلِهِ وَجَعَلْنا ذُرِّیَّتَهُ هُمُ الْباقِینَ یَقُولُ الْحَقُّ وَ النُّبُوَّهًُْ وَ الْکِتَابُ وَ الْإِیمَانُ فِی عَقِبِهِ وَ لَیْسَ کُلُّ مَنْ فِی الْأَرْضِ مِنْ بَنِی‌آدَمَ (مِنْ وُلْدِ نُوحٍ (قَالَ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ احْمِلْ فِیها مِنْ کُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ وَ أَهْلَکَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ وَ قَالَ أَیْضاً ذُرِّیَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ.

امام باقر (علیه السلام)- ابوجارود گوید: امام باقر (علیه السلام) پیرامون آیه: و فرزندانش را همان بازماندگان [روی زمین] قرار دادیم. ( صافّات/۷۷ ) فرمود: «یعنی حقّ نبوّت، کتاب و ایمان را در نسل نوح (علیه السلام) قرار دادیم و چنین نیست که هرکس از آدمیان بر روی زمین است از نسل نوح (علیه السلام) باشد، خداوند در قرآن فرموده است: از هر جفتی از حیوانات [از نر و ماده] یک زوج در آن (کشتی) حمل کن! همچنین خاندانت را [بر آن سوار کن] مگر آن‌ها که قبلًا وعده هلاک آنان داده شده [همسر و یکی از فرزندانت] و همچنین مؤمنان را»! امّا جز عدّه‌ی کمی همراه او ایمان نیاوردند! ( هود/۴۰ ) و همچنین فرموده است: ذُرِّیَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu al-Jarud said: Imam Baqir (peace be upon him), concerning the verse: وَجَعَلْنا ذُرِّیَّتَهُ هُمُ الْباقِینَ [And We made his offspring the ones who remained (on the earth)] (Saffat/77), said: "That is, We placed the right of prophethood, the Book, and faith in the offspring of Nuh (peace be upon him); and it is not the case that everyone among the descendants of Adam upon the earth is from the offspring of Nuh (peace be upon him). Allah has said in the Qur'an: احْمِلْ فِیها مِنْ کُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ وَ أَهْلَکَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ [Carry into it (the ship) a pair of each species (male and female), and also your household, except those against whom the decree of destruction has already been issued (your wife and one of your sons), and also the believers! But none had believed with him except a few] (Hud/40). And He has also said: ذُرِّیَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ [The offspring of those whom We bore with Nuh]."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબુલ જારૂદ કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ આ આયત: وَجَعَلْنا ذُرِّیَّتَهُ هُمُ الْباقِینَ [અને અમે તેમના સંતાનોને જ [ધરતી પર] બાકી રહેનારા બનાવ્યા] (સૂરએ સાફ્ફાત/૭૭) અંગે ફરમાવ્યું: "એટલે કે નુબુવ્વત, કિતાબ અને ઈમાનનો હક નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની નસલમાં મૂક્યો, અને એવું નથી કે ધરતી પરના દરેક આદમી નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની નસલથી હોય. અલ્લાહે કુરઆનમાં ફરમાવ્યું છે: احْمِلْ فِیها مِنْ کُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ وَ أَهْلَکَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ [દરેક જાનવરની જોડમાંથી [નર અને માદા] એક જોડ તેમાં (કશ્તીમાં) સવાર કરો! એ જ રીતે તમારા કુટુંબને [તેના પર સવાર કરો] સિવાય તેમના જેમને પહેલેથી હલાકતનું વચન અપાયું છે [પત્ની અને એક પુત્ર], અને એ જ રીતે મોમિનોને પણ! પરંતુ થોડા સિવાય તેમની સાથે કોઈ ઈમાન લાવ્યું નહીં] (સૂરએ હૂદ/૪૦). અને એ જ રીતે ફરમાવ્યું છે: ذُرِّیَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ [એ સંતાનો જેમને અમે નૂહ સાથે [કશ્તી પર] સવાર કર્યા]."

#2 او بنده‌ی شکرگزاری بود. [شما هم مانند او باشید، تا نجات یابید] He was a grateful servant. [Be like him, that you may be saved] તે શુક્રગુઝાર બંદો હતો. [તમે પણ તેમના જેવા બનો, જેથી નજાત મળે]

الباقر ( أَبِی‌حَمْزَهًَْ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (قَالَ قُلْتُ لَهُ مَا عَنَی ... بِقَوْلِهِ فِی نُوحٍ (إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً قَالَ کَلِمَاتٍ بَالَغَ فِیهِنَّ قُلْتُ وَ مَا هُنَّ قَالَ کَانَ إِذَا أَصْبَحَ قَالَ أَصْبَحْتُ أُشْهِدُکَ مَا أَصْبَحَتْ بِی مِنْ نِعْمَهًٍْ أَوْ عَافِیَهًٍْ فِی دِینٍ أَوْ دُنْیَا فَإِنَّهَا مِنْکَ وَحْدَکَ لَا شَرِیکَ لَکَ فَلَکَ الْحَمْدُ عَلَی ذَلِکَ وَ لَکَ الشُّکْرُ کَثِیراً کَانَ یَقُولُهَا إِذَا أَصْبَحَ ثَلَاثاً وَ إِذَا أَمْسَی ثَلَاثا.

امام باقر (علیه السلام)- ابوحمزه گوید: امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیه: إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً، فرمود: «نوح (علیه السلام) تنها به این دلیل عبد شَکور نامیده شده است که هر روز صبح و شب می‌گفت: خدایا! من تو را شاهد می‌گیرم به اینکه هر نعمتی که صبح و شب به من می‌رسد و عافیت و سلامت دین و دنیایم همه از جانب توست، تو یگانه هستی، هیچ شریکی نداری، حمد و سپاس تنها مخصوص توست و شکر و سپاس آن نسبت به تو بر عهده‌ی من است تا اینکه راضی شوی و حتّی بیشتر از آن».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Hamza said: Imam Baqir (peace be upon him) said regarding the verse إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً [surely he was a grateful servant]: "Nuh (peace be upon him) was called a grateful servant only because every morning and evening he would say: 'O Allah! I call You to witness that every blessing which reaches me morning and evening, and the well-being and soundness of my religion and my worldly life, are all from You. You are One, You have no partner. All praise is Yours alone, and it is upon me to give thanks and praise to You until You are pleased, and even more than that.'"

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- અબૂ હમ્ઝા કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ આયત إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً [ખરેખર તેઓ શુક્રગુઝાર બંદા હતા] વિશે ફરમાવ્યું: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને ફક્ત એ કારણે શુક્રગુઝાર બંદા કહેવામાં આવ્યા છે કે તેઓ દરરોજ સવાર-સાંજ કહેતા હતા: 'હે અલ્લાહ! હું તને સાક્ષી બનાવું છું કે જે પણ નેઅમત સવાર-સાંજ મને પહોંચે છે અને મારા દીન અને દુનિયાની આફિયત અને સલામતી, બધું તારા તરફથી છે, તું એકલો છે, તારો કોઈ ભાગીદાર નથી, હમ્દ અને પ્રશંસા ફક્ત તારા માટે જ છે અને તેની શુક્રગુઝારી મારા ઉપર છે જ્યાં સુધી તું રાજી થઈ જાય અને તેનાથી પણ વધારે.'"

#3 او بنده‌ی شکرگزاری بود. [شما هم مانند او باشید، تا نجات یابید] He was a grateful servant. [Be like him, that you may be saved] તે શુક્રગુઝાર બંદો હતો. [તમે પણ તેમના જેવા બનો, જેથી નજાત મળે]

الباقر ( عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (قَال کَانَ نُوحٌ (إِذَا أَمْسَی وَ أَصْبَحَ یَقُولُ أَمْسَیْتُ أَشْهَدُ أَنَّهُ مَا أَمْسَی بِی مِنْ نِعْمَهًٍْ فِی دِینٍ أَوْ دُنْیَا فَإِنَّهَا مِنَ اللَّهِ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ لَهُ الْحَمْدُ بِهَا عَلَیَّ وَ الشُّکْرُ کَثِیراً فَأَنْزَلَ اللَّهُ إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً فَهَذَا کَانَ شُکْرَهُ.

امام باقر (علیه السلام)- جابر گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: نوح (علیه السلام) هر صبح و شب می‌گفت: «گواهی می‌دهم که هر نعمتی از دین و دنیا که به من می‌رسد از خداست. خداوند یکتاست، هیچ شریکی ندارد، بسیار حمد و سپاس او بر گردن من است و خدا این آیه را نازل کرد: إِنَّهُ کَانَ عَبْدًا شَکُورًا و این شکر و سپاس او بود».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir said: Imam Baqir (peace be upon him) said: Nuh (peace be upon him) would say every morning and evening: "I bear witness that every blessing of religion or worldly life that reaches me is from Allah. Allah is One, He has no partner, abundant praise and thanks to Him are upon me." And Allah revealed this verse: إِنَّهُ کَانَ عَبْدًا شَکُورًا [surely he was a grateful servant], and this was his gratitude.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- જાબિર કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: નૂહ (અલયહિસ્સલામ) દરેક સવાર-સાંજ કહેતા હતા: "હું ગવાહી આપું છું કે દીન અને દુનિયાની જે પણ નેઅમત મને પહોંચે છે તે અલ્લાહ તરફથી છે. અલ્લાહ એક છે, તેનો કોઈ ભાગીદાર નથી, તેની ઘણી હમ્દ અને પ્રશંસા મારા ઉપર છે" અને અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: إِنَّهُ کَانَ عَبْدًا شَکُورًا [ખરેખર તેઓ શુક્રગુઝાર બંદા હતા] અને આ તેમની શુક્રગુઝારી હતી.

#4 او بنده‌ی شکرگزاری بود. [شما هم مانند او باشید، تا نجات یابید] He was a grateful servant. [Be like him, that you may be saved] તે શુક્રગુઝાર બંદો હતો. [તમે પણ તેમના જેવા બનો, જેથી નજાત મળે]

الصّادق ( عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ الْفَضْلِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (إِذَا أَصْبَحْتَ وَ أَمْسَیْتَ فَقُلْ عَشْرَ مَرَّاتٍ اللَّهُمَّ مَا أَصْبَحَتْ بِی مِنْ نِعْمَهًٍْ أَوْ عَافِیَهًٍْ مِنْ دِینٍ أَوْ دُنْیَا فَمِنْکَ وَحْدَکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَکَ الْحَمْدُ وَ لَکَ الشُّکْرُ بِهَا عَلَیَّ یَا رَبِّ حَتَّی تَرْضَی وَ بَعْدَ الرِّضَا فَإِنَّکَ إِذَا قُلْتَ ذَلِکَ کُنْتَ قَدْ أَدَّیْتَ شُکْرَ مَا أَنْعَمَ اللَّهُ بِهِ عَلَیْکَ فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ وَ فِی تِلْکَ اللَّیْلَهًْ.

امام صادق (علیه السلام)- اسماعیل‌بن‌فضل گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: هر صبح و شام ده بار بگو: «خدایا! هر نعمتی از سلامتی دین و دنیا که به من برسد از جانب توست، تو یکتا و یگانه هستی، حمد و سپاس تو به‌خاطر این نعمت‌ها به عهده‌ی من است تا آنجاکه راضی شوی و بیشتر از آن». با گفتن این جملات، حمد و سپاس نعمت‌هایی که خدا در آن روز و شب به تو عطا کرده را به‌جا می‌آوری.

Imam Sadiq (peace be upon him): Ismail ibn Fadl said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: Every morning and evening say ten times: "O Allah! Every blessing of soundness of religion and worldly life that reaches me is from You. You are One and alone. Praise and thanks to You for these blessings are upon me until You are pleased, and even more than that." By saying these words, you fulfil the thanks for the blessings which Allah has bestowed upon you on that day and that night.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)- ઇસ્માઈલ બિન ફદ્લ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: દરેક સવાર-સાંજ દસ વાર કહો: "હે અલ્લાહ! દીન અને દુનિયાની સલામતીની જે પણ નેઅમત મને પહોંચે તે તારા તરફથી છે, તું એક અને એકલો છે, આ નેઅમતોના કારણે તારી હમ્દ અને પ્રશંસા મારા ઉપર છે જ્યાં સુધી તું રાજી થઈ જાય અને તેનાથી પણ વધારે." આ વાક્યો કહેવાથી, અલ્લાહે તે દિવસ અને રાતમાં તને જે નેઅમતો આપી છે તેની હમ્દ અને શુક્રગુઝારી તું અદા કરે છે.

#5 او بنده‌ی شکرگزاری بود. [شما هم مانند او باشید، تا نجات یابید] He was a grateful servant. [Be like him, that you may be saved] તે શુક્રગુઝાર બંદો હતો. [તમે પણ તેમના જેવા બનો, જેથી નજાત મળે]

الرّسول ( عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: دَخَلْتُ أَنَا وَ خَمْسَهًُْ رَهْطٍ مِنْ أَصْحَابِنَا یَوْماً عَلَی رَسُولِ اللَّه (... یَا ابْنَ مَسْعُودٍ کُلُّ هَذَا مِنْهُمْ یُبْغِضُونَ مَا أَبْغَضَ اللَّهُ وَ یُصَغِّرُونَ مَا صَغَّرَ اللَّهُ وَ یُزْهِدُونَ مَا أَزْهَدَ اللَّهُ وَ قَدْ أَثْنَی اللَّهُ عَلَیْهِمْ فِی مُحْکَمِ کِتَابِهِ فَقَالَ لِنُوحٍ (إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- عبدالله‌بن‌مسعود گوید: روزی من و پنج گروه از یارانمان خدمت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رسیدیم. ... پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای ابن مسعود! این‌ها همه‌ی آنچه را که خدا دشمن داشت دشمن می‌داشتند و آنچه را که خدا کوچک می‌شمرد ناچیز می‌انگاشتند و نسبت به آنچه را که خدا دوست ندارد زهد و بی‌رغبتی نشان می‌دادند؛ خداوند آن‌ها را در کتاب خود مدح گفته و درباره‌ی نوح (علیه السلام) می‌فرماید: إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً».

The Prophet (peace be upon him and his family): Abdullah ibn Mas'ud said: One day I and five groups of our companions came into the presence of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). ... The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Ibn Mas'ud! These people all hated whatever Allah hated, considered insignificant whatever Allah considered insignificant, and showed disinterest and abstinence in what Allah does not love; Allah has praised them in His Book, and concerning Nuh (peace be upon him) He says: إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً [surely he was a grateful servant]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- અબ્દુલ્લાહ બિન મસ્ઊદ કહે છે: એક દિવસ હું અને અમારા સાથીઓના પાંચ જૂથો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ખિદમતમાં પહોંચ્યા. ... પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હે ઇબ્ને મસ્ઊદ! આ બધા લોકો જેને અલ્લાહ દુશ્મન ગણતો હતો તેને દુશ્મન ગણતા હતા અને જેને અલ્લાહ નાનું ગણતો હતો તેને તુચ્છ ગણતા હતા અને જે અલ્લાહને પસંદ નથી તેના પ્રત્યે ઝુહ્દ અને અરુચિ દેખાડતા હતા; અલ્લાહે તેઓની પોતાના કિતાબમાં પ્રશંસા કરી છે અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ) વિશે ફરમાવે છે: إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً [ખરેખર તેઓ શુક્રગુઝાર બંદા હતા]."

#6 او بنده‌ی شکرگزاری بود. [شما هم مانند او باشید، تا نجات یابید] He was a grateful servant. [Be like him, that you may be saved] તે શુક્રગુઝાર બંદો હતો. [તમે પણ તેમના જેવા બનો, જેથી નજાત મળે]

الباقر ( عَنٍ أَبِِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (قَالَ: کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (عِنْدَ عَائِشَهًَْ لَیْلَتَهَا قَالَتْ یَا رَسُولَ اللَّهِ وَ لِمَ تُتْعِبُ نَفْسَکَ وَ قَدْ غُفِرَ لَکَ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ وَ ما تَأَخَّرَ فَقَالَ یَا عَائِشَهًُْ أَ لَا أَکُونُ عَبْداً شَکُوراً قَالَ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (یَقُومُ عَلَی أَصَابِعِ رِجْلَیْهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ طه، ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقی.

امام باقر (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزد عایشه بود، شبی که نوبت او بود به پیغمبر (صلی الله علیه و آله) گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! چرا خودت را به رنج می‌اندازی، با آنکه خدا گناه گذشته و آینده‌ی تو را آمرزیده است»؟ فرمود: «ای عایشه! آیا من بنده‌ی سپاسگزار خدا نباشم»؟ و گفت: «رسول خدا (صلی الله علیه و آله) روی انگشت‌های پایش می‌ایستاد تا خدای سبحانه و تعالی نازل فرمود: طه* ما قرآن را بر تو نازل نکردیم که خود را به زحمت بیفکنی! ( طه/۲۱ )».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was with Aisha on the night that was her turn, and she said to the Prophet (peace be upon him and his family): "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Why do you put yourself to such toil, when Allah has forgiven your past and future sins?" He said: "O Aisha! Should I not be a grateful servant of Allah?" And he said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) used to stand on the tips of his toes until Allah, the Glorious and Exalted, revealed: طه* ما قرآن را بر تو نازل نکردیم که خود را به زحمت بیفکنی! [Ta Ha. We have not revealed the Quran to you that you should be distressed! (Ta Ha/2)].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- અબૂ બસીર કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આયશા પાસે હતા, જે રાત્રે તેનો વારો હતો, તેણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે તમારી જાતને શા માટે તકલીફમાં નાખો છો, જ્યારે અલ્લાહે તમારા ભૂતકાળ અને ભવિષ્યના ગુનાહો માફ કરી દીધા છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હે આયશા! શું હું અલ્લાહનો શુક્રગુઝાર બંદો ન બનું?" અને કહ્યું: "રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના પગની આંગળીઓ ઉપર ઊભા રહેતા હતા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ સુબ્હાનહુ વ તઆલાએ નાઝિલ ફરમાવ્યું: طه* અમે તમારા પર કુરઆન એટલા માટે નાઝિલ કર્યું નથી કે તમે પોતાને તકલીફમાં નાખો! (તાહા/૨)."

#7 او بنده‌ی شکرگزاری بود. [شما هم مانند او باشید، تا نجات یابید] He was a grateful servant. [Be like him, that you may be saved] તે શુક્રગુઝાર બંદો હતો. [તમે પણ તેમના જેવા બનો, જેથી નજાત મળે]

الصّادق ( عَنْ حَفْصِ بْنِ الْبَخْتَرِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَ وَ إِبْراهِیمَ الَّذِی وَفَّی قَالَ إِنَّهُ کَانَ یَقُولُ إِذَا أَصْبَحَ وَ أَمْسَی أَصْبَحْتُ وَ رَبِّی مَحْمُودٌ أَصْبَحْتُ لَا أُشْرِکُ بِاللَّهِ شَیْئاً وَ لَا أَدْعُو مَعَ اللَّهِ إِلَهاً آخَرَ وَ لَا أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ وَلِیّاً فَسُمِّیَ بِذَلِکَ عَبْداً شَکُوراً.

امام صادق (علیه السلام)- حفص‌بن بختری گوید: امام صادق (علیه السلام) درباره آیه: و در کتب ابراهیم، همان کسی که وظیفه خود را به‌طور کامل ادا کرد. ( نجم/۳۷ ) می‌فرمود: «جهتش آن بوده که آن حضرت (علیه السلام) در هر صبح و شام این دعا: أَصْبَحْتُ وَ رَبِّی مَحْمُودٌ أَصْبَحْتُ لَا أُشْرِکُ بِاللهِ شَیْئاً وَ لَا أَدْعُو مَعَ اللهِ إِلَهاً آخَرَ وَ لَا أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ وَلِیّاً را می‌خواند و به‌همین سبب هم بود که آن حضرت (علیه السلام) را بنده‌ی شاکر نامیدند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Hafs ibn al-Bakhtari said: Imam Sadiq (peace be upon him) said regarding the verse: "And of Ibrahim, who fulfilled his duty completely." (Najm/37) "The reason for this was that he (peace be upon him) used to recite this supplication every morning and evening: أَصْبَحْتُ وَ رَبِّی مَحْمُودٌ أَصْبَحْتُ لَا أُشْرِکُ بِاللهِ شَیْئاً وَ لَا أَدْعُو مَعَ اللهِ إِلَهاً آخَرَ وَ لَا أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ وَلِیّاً [I have entered the morning while my Lord is praised. I have entered the morning associating nothing with Allah, invoking no other god along with Allah, and taking no guardian besides Him]. And it was for this reason that he (peace be upon him) was called a grateful servant."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હફ્સ બિન બખ્તરી કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ આ આયત: "અને ઇબ્રાહીમના ગ્રંથોમાં, તે જ જેમણે પોતાની જવાબદારી સંપૂર્ણ રીતે અદા કરી." (નજ્મ/૩૭) વિશે ફરમાવ્યું: "આનું કારણ એ હતું કે તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) દરરોજ સવાર-સાંજ આ દુઆ પઢતા હતા: أَصْبَحْتُ وَ رَبِّی مَحْمُودٌ أَصْبَحْتُ لَا أُشْرِکُ بِاللهِ شَیْئاً وَ لَا أَدْعُو مَعَ اللهِ إِلَهاً آخَرَ وَ لَا أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ وَلِیّاً [મેં એવી હાલતમાં સવાર કરી કે મારો પરવરદિગાર પ્રશંસનીય છે, મેં એવી હાલતમાં સવાર કરી કે હું અલ્લાહ સાથે કોઈને શરીક નથી કરતો, અને અલ્લાહની સાથે બીજા કોઈ ઇલાહને નથી પોકારતો, અને તેના સિવાય કોઈને વલી નથી બનાવતો] અને એ જ કારણે તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ને શાકિર બંદો કહેવામાં આવ્યા."