الرّسول ( عَنْ أَبِی سَعِیدٍ الْخُدْرِیِّ قَالَ کَانَ النَّبِیُّ (یَقُول إِذَا سَأَلْتُمُ اللَّهَ لِی فَاسْأَلُوهُ الْوَسِیلَهًَْ فَسَأَلْنَا النَّبِیَّ (عَنِ الْوَسِیلَهًِْ فَقَالَ هِیَ دَرَجَتِی فِی الْجَنَّهًِْ وَ هِیَ أَلْفُ مِرْقَاهًٍْ بَیْنَ الْمِرْقَاهًِْ إِلَی الْمِرْقَاهًِْ حُضْرُ الْفَرَسِ فَرَسِ الْجَوَادِ شَهْراً وَ هِیَ مَا بَیْنَ مِرْقَاهًِْ جَوْهَرٍ إِلَی مِرْقَاهًِْ زَبَرْجَدٍ إِلَی مِرْقَاهًِْ یَاقُوتٍ إِلَی مِرْقَاهًِْ ذَهَبٍ إِلَی مِرْقَاهًِْ فِضَّهًٍْ فَیُؤْتَی بِهَا یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ حَتَّی تُنْصَبَ مَعَ دَرَجَهًِْ النَّبِیِّینَ فَهِیَ فِی دَرَجِ النَّبِیِّینَ کَالْقَمَرِ بَیْنَ الْکَوَاکِبِ فَلَا یَبْقَی یَوْمَئِذٍ نَبِیٌّ وَ لَا صِدِّیقٌ وَ لَا شَهِیدٌ إِلَّا قَالَ طُوبَی لِمَنْ کَانَتْ هَذِهِ الدَّرَجَهًُْ دَرَجَتَهُ فَیُنَادِی مُنَادٍ یَسْمَعُ النِّدَاءَ جَمِیعُ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ وَ الشُّهَدَاءِ وَ الْمُؤْمِنِینَ هَذِهِ دَرَجَهًُْ مُحَمَّدٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (فَأُقْبِلُ أَنَا یَوْمَئِذٍ مُتَّزِراً بِرَیْطَهًٍْ مِنْ نُورٍ عَلَیَّ تَاجُ الْمُلْکِ وَ إِکْلِیلُ الْکَرَامَهًِْ وَ الْمَلَائِکَهًُْ الْکِرَامُ وَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ أَمَامِی وَ لِوَائِی بِیَدِهِ وَ هُوَ لِوَاءُ الْحَمْدِ مَکْتُوبٌ عَلَیْهِ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْمُفْلِحُونَ هُمُ الْفَائِزُونَ بِاللَّهِ فَإِذَا مَرَرْنَا بِالنَّبِیِّینَ قَالُوا مَلَکَیْنِ مُقَرَّبَیْنِ وَ إِذَا مَرَرْنَا بِالْمَلَائِکَهًِْ قَالُوا هَذَانِ مَلَکَانِ وَ لَمْ نَعْرِفْهُمَا وَ لَمْ نَرَهُمَا وَ إِذَا مَرَرْنَا بِالْمُؤْمِنِینَ قَالُوا هَذَانِ نَبِیَّانِ مُرْسَلَانِ حَتَّی أَعْلُوَ الدَّرَجَهًَْ وَ عَلِیٌّ یَتْبَعُنِی حَتَّی إِذَا صِرْتُ فِی أَعْلَی دَرَجَهًٍْ مِنْهَا وَ عَلِیٌّ أَسْفَلَ مِنِّی بِدَرَجَهًٍْ وَ بِیَدِهِ لِوَائِی فَلَا یَبْقَی یَوْمَئِذٍ نَبِیٌّ وَ لَا وَصِیٌّ وَ لَا مُؤْمِنٌ إِلَّا رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ إِلَیَّ یَقُولُونَ طُوبَی لِهَذَیْنِ الْعَبْدَیْنِ مَا أَکْرَمَهُمَا عَلَی اللَّهِ تَعَالَی فَیَأْتِی النِّدَاءُ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ تَعَالَی یَسْمَعُ النَّبِیُّونَ وَ جَمِیعُ الْخَلْقِ هَذَا حَبِیبِی مُحَمَّدٌ وَ هَذَا وَلِیِّی عَلِیٌّ طُوبَی لِمَنْ أَحَبَّهُ وَ وَیْلٌ لِمَنْ أَبْغَضَهُ وَ کَذَّبَ عَلَیْهِ قَالَ النَّبِیُّ (لِعَلِیٍّ (یَا عَلِیُّ فَلَا یَبْقَی یَوْمَئِذٍ فِی مَشْهَدِ الْقِیَامَهًِْ أَحَدٌ یُحِبُّکَ إِلَّا اسْتَرْوَحَ إِلَی هَذَا الْکَلَامِ وَ ابْیَضَّ وَجْهُهُ وَ فَرِحَ قَلْبُهُ وَ لَا یَبْقَی أَحَدٌ مِمَّنْ عَادَاکَ أَوْ نَصَبَ لَکَ حَرْباً أَوْ جَحَدَ لَکَ حَقّاً إِلَّا اسْوَدَّ وَجْهُهُ وَ اضْطَرَبَتْ قَدَمَاهُ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (فَبَیْنَا أَنَا کَذَلِکَ إِذَا مَلَکَانِ قَدْ أَقْبَلَا إِلَیَّ أَمَّا أَحَدُهُمَا فَرِضْوَانُ خَازِنُ الْجَنَّهًِْ وَ أَمَّا الْآخَرُ فَمَالِکٌ خَازِنُ النَّارِ فَیَدْنُو رِضْوَانُ فَیُسَلِّمُ عَلَیَّ فَیَقُولُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَرُدُّ عَلَیْهِ السَّلَامَ وَ أَقُولُ أَیُّهَا الْمَلَکُ الطَّیِّبُ الرِّیحِ الْحَسَنُ الْوَجْهِ الْکَرِیمُ عَلَی رَبِّهِ مَنْ أَنْتَ فَیَقُولُ أَنَا رِضْوَانُ خَازِنُ الْجَنَّهًِْ أَمَرَنِی رَبِّی أَنْ آتِیَکَ بِمَفَاتِیحِ الْجَنَّهًْ فَأَدْفَعَهَا إِلَیْکَ فَخُذْهَا یَا أَحْمَدُ فَأَقُولُ قَدْ قَبِلْتُ ذَلِکَ مِنْ رَبِّی فَلَهُ الْحَمْدُ عَلَی مَا أَنْعَمَ بِهِ عَلَیَّ فَادْفَعْهَا إِلَی أَخِی عَلِیِّبْنِأَبِیطَالِبٍ فَیَدْفَعُهَا إِلَی عَلِیٍّ وَ یَرْجِعُ رِضْوَانُ ثُمَّ یَدْنُو مَالِکٌ فَیَقُولُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَحْمَدُ فَأَقُولُ السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْمَلَکُ مَا أَنْکَرَ رُؤْیَتَکَ وَ أَقْبَحَ وَجْهَکَ مَنْ أَنْتَ فَیَقُولُ أَنَا مَالِکٌ خَازِنُ النَّارِ أَمَرَنِی رَبِّی أَنْ آتِیَکَ بِمَقَالِیدِ النَّارِ فَأَقُولُ قَدْ قَبِلْتُ ذَلِکَ مِنْ رَبِّی فَلَهُ الْحَمْدُ عَلَی مَا فَضَّلَنِی بِهِ ادْفَعْهَا إِلَی أَخِی عَلِیِّبْنِأَبِیطَالِبٍ فَیَدْفَعُهَا إِلَیْهِ ثُمَّ یَرْجِعُ مَالِکٌ فَیُقْبِلُ عَلِیٌّ وَ مَعَهُ مَفَاتِیحُ الْجَنَّهًِْ وَ مَقَالِیدُ النَّارِ حَتَّی یَقِفَ عَلَی حُجْزَهًِْ جَهَنَّمَ فَیَأْخُذَ زِمَامَهَا بِیَدِهِ وَ قَدْ عَلَا زَفِیرُهَا وَ اشْتَدَّ حَرُّهَا وَ تَطَایَرَ شَرَرُهَا فَتُنَادِی جَهَنَّمُ جُزْنِی یَا عَلِیُّ فَقَدْ أَطْفَأَ نُورُکَ لَهَبِی فَیَقُولُ لَهَا عَلِیٌّ قِرِّی یَا جَهَنَّمُ خُذِی هَذَا وَ اتْرُکِی هَذَا خُذِی هَذَا عَدُوِّی وَ اتْرُکِی هَذَا وَلِیِّی فَلِجَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ أَشَدُّ مُطَاوَعَهًًْ لِعَلِیٍّ مِنْ غُلَامِ أَحَدِکُمْ لِصَاحِبِهِ فَإِنْ شَاءَ یُذْهِبُهَا یَمْنَهًًْ وَ إِنْ شَاءَ یُذْهِبُهَا یَسْرَهًًْ وَ لِجَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ أَشَدُّ مُطَاوَعَهًًْ لِعَلِیٍّ فِیمَا یَأْمُرُهَا بِهِ مِنْ جَمِیعِ الْخَلَائِق وَ ذَلِکَ اَنَّ عَلِیّاً (یَوْمَئِذٍ قَسِیمُ الْجَنَّهًِْ وَ النَّارِ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابوسعید خدری گوید: پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «هرگاه از خدا برای من طلب و سؤال نمودید، وسیله را بخواهید». از محضرش پرسیدم: «وسیله چیست»؟ فرمود: «نردبان من در بهشت می‌باشد و آن هزار پلّه دارد بین هر پلّه تا پلّه‌ی بعدی فاصله‌اش به‌مقداریست که اسب تندرو یک ماه بدود، پلّه‌های این نردبان از سنگ قیمتی و زبرجد و یاقوت و طلا و نقره می‌باشند، این نردبان را روز قیامت می‌آورند و نردبان‌های انبیاء (را نصب می‌کنند این نردبان در بین آن‌ها به‌منزله‌ی ماه بین ستارگان می‌باشد، هیچ پیامبر (صلی الله علیه و آله) و صدّیق و شهیدی نیست مگر آنکه می‌گوید: خوشا به‌حال آن‌کسی که این نردبان و درجه، تعلّق به او دارد. در این وقت منادی با صدایی که تمام انبیاء و صدّیقین و شهداء و مؤمنین آن را می‌شنوند ندا می‌کند: «این نردبان و درجه تعلّق به محمّد (صلی الله علیه و آله) دارد». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «در این روز من درحالی‌که جامه‌ای نازک از جنس نور به دوش انداخته و تاج پادشاهی و اکلیل کرامت به سر نهاده جلو آمده و علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) جلوی من بوده و پرچم من را که پرچم حمد است و بر آن لا اله الّا اللهُ المفلحون هم الفائزون باللهِ نوشته به‌دست دارد با این هیئت حرکت کرده و بر انبیاء (می‌گذریم، ایشان می‌گویند این دو دو ملک مقرّب هستند و وقتی بر فرشتگان و ملائکه عبور می‌نماییم». آن‌ها می‌گویند: «این دو فرشته‌ای هستند که ما نه آن‌ها را شناخته و نه دیده‌ایم و هنگامی‌که به مؤمنین مرور می‌کنیم آن‌ها می‌گویند: این دو، دو پیامبر مرسل می‌باشند، باری! به حرکت ادامه می‌دهیم تا به بالاترین پلّه‌ی نردبان رسیده و علی (علیه السلام) نیز به‌دنبال من آمده تا در پلّه‌ای پایین‌تر از من قرار گرفته و در دستش پرچم من می‌باشد در آن روز پیامبر (صلی الله علیه و آله) و وصیّ پیامبر (صلی الله علیه و آله) و مؤمنی نیست مگر آنکه سرهای خود را به طرف من بالا کرده و می‌گویند: خوشا به حال این دو بنده چقدر نزد خدا عزیز هستند، پس ندایی از جانب خدا بلند می‌شود که انبیاء (و تمام خلق آن را می‌شنوند و آن این است‌که: این حبیب من محمّد (صلی الله علیه و آله) و آن ولیّ من علی (علیه السلام) است. خوشابه‌حال کسانی که دوستدار او بوده و بد به‌حال آنان‌که او را دشمن داشته و تکذیبش می‌نمایند». پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) فرمود: «ای علی (علیه السلام) در آن روز که روز قیامت است، احدی از دوستانت نیست مگر آنکه با این کلام آرامش پیدا کرده و صورتش درخشیده و قلبش شادمان می‌گردد و احدی از دشمنانت یا آنان که با تو به محاربه پرداختند یا حقّت را انکار کردند نیست، مگر آنکه در آن روز صوتش سیاه شده و دو پایش مضطرب و لرزان می‌گردد». سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «باری! پیوسته ما بدین‌منوال هستیم که دو فرشته به‌طرف من آمده یکی رضوان خازن بهشت و دیگری مالک خازن دوزخ، رضوان نزدیک آمده و سلام نموده و می‌گوید: سلام بر تو، ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»! جوابش را داده و به او می‌گویم: «ای فرشته‌ی خوشبوی نیکو منظر و عزیز نزد پروردگار! تو کیستی»؟ می‌گوید: «من رضوان خازن بهشتم، پروردگارم مرا فرمان داده که کلیدهای بهشت را نزد شما آورده و تسلیمتان کنم، پس آن‌ها را از من بگیر. به او می‌گویم از پروردگارم پذیرفتم و سپاس و شکرش را به‌جا می‌آورم ولی آن‌ها را به برادرم علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) بده». رضوان آن‌ها را تحویل علی (علیه السلام) می‌دهد و به‌جای خودش برمی‌گردد و سپس مالک پیش می‌آید و می‌گوید: «سلام بر تو ای احمد (صلی الله علیه و آله)»! من در جوابش می‌گویم: «و بر تو باد سلام ای فرشته! چقدر بد رؤیت بوده و قبیح و زشت صورت هستی تو کیستی»؟ در جواب می‌گوید: «من مالک خازن دوزخ می‌باشم، پروردگارم امر نموده که کلیدهای دوزخ را تحویل شما دهم». به او می‌گویم: «از پروردگارم پذیرفته و سپاس و شکرش را به‌جا می‌آورم ولی آن‌ها را به برادرم علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) بده»، مالک آن‌ها را به علی (علیه السلام) می‌سپارد و سپس به‌جای خویش برمی‌گردد. پس علی (علیه السلام) درحالی‌که کلیدهای بهشت و دوزخ با اوست پیش می‌آید تا جایی که روی پشت دوزخ می‌نشیند و افسار آن را به دست گرفته همچون سواری که بر مرکب نشسته باشد، در این وقت نعره جهنّم بلند و حرارتش شدید و شعله‌های آتش آن زبانه می‌کشد، ندا می‌کند: «ای علی (علیه السلام)! از من بگذر نورت شعله‌های من را خاموش نمود». علی (علیه السلام) می‌فرماید: «ای جهنّم، آرام باش! این را بگیر و این را رها کن، این دشمن منست، بگیرش و آن دوست من بوده، واگذارش». در آن روز جهنّم سخت مطیع علی (علیه السلام) بوده و حتّی از غلامی که فرمانبردار آقایش هست بیشتر حالت اطاعت دارد، باری! امیرالمؤمنین (علیه السلام) اگر بخواهد دوزخ را به راست و اگر بخواهد به چپ می‌برد همچون راکبی که مرکبش را به این‌طرف و آن‌طرف بدواند و نسبت به آنچه علی (علیه السلام) فرمان و دستور می‌دهند جهنّم از تمام خلایق انقیاد و اطاعتش از آن حضرت (علیه السلام) بیشتر می‌باشد.
The Prophet (peace be upon him and his family) — Abu Sa'id al-Khudri said: The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Whenever you ask Allah for me, ask for al-wasilah (the means)." I asked him: "What is al-wasilah?" He said: "It is my ladder in Paradise, and it has a thousand steps; between each step and the next is the distance a swift horse would gallop for a month. The steps of this ladder are of precious stone, zabarjad (chrysolite), yaqut (ruby), gold and silver. This ladder will be brought on the Day of Resurrection, and the ladders of the prophets (peace be upon them) will be set up [beside it]; this ladder among them is like the moon among the stars. There is no prophet (peace be upon him and his family), no siddiq (truthful one) and no martyr but he says: 'Blessed is the one to whom this ladder and this rank belong.' At that moment a caller calls out with a voice which all the prophets, the siddiqin, the martyrs and the believers hear: 'This ladder and this rank belong to Muhammad (peace be upon him and his family).'" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "On that Day I will come forward with a thin garment of light thrown over my shoulders, the crown of kingship and the diadem of honour on my head, and Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) will be before me, holding my banner — which is the banner of praise (liwa al-hamd), upon which is written لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ الْمُفْلِحُونَ هُمُ الْفَائِزُونَ بِاللهِ [There is no god but Allah; the successful are the ones who triumph through Allah] — in his hand. In this fashion we will move and pass by the prophets (peace be upon them), and they will say: 'These two are two angels brought near [to Allah],' and when we pass by the angels, they will say: 'These are two angels whom we neither know nor have ever seen,' and when we pass by the believers they will say: 'These two are two messenger-prophets.' Then we continue on until I reach the highest step of the ladder, and Ali (peace be upon him) follows me until he stands on a step below mine, my banner in his hand. On that Day there is no prophet (peace be upon him and his family), no successor of a prophet (peace be upon him and his family), and no believer but they raise their heads towards me saying: 'Blessed are these two servants — how honoured they are before Allah!' Then a call comes from Allah, which the prophets (peace be upon them) and all creation hear: 'This is My beloved Muhammad (peace be upon him and his family), and this is My friend Ali (peace be upon him). Blessed is the one who loves him, and woe to the one who hates him and denies him.'" The Noble Prophet (peace be upon him and his family) said to Ali (peace be upon him): "O Ali (peace be upon him), on that Day — the Day of Resurrection — there is not one of your friends but he finds tranquillity in this speech, his face shines and his heart rejoices; and there is not one of your enemies, nor those who fought you or denied your right, but on that Day his face turns black and his two feet tremble in dread." Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Then, while we are in that state, two angels come towards me: one of them is Ridwan, the keeper of Paradise, and the other is Malik, the keeper of Hell. Ridwan draws near, greets me and says: 'Peace be upon you, O Messenger of Allah!' I return his greeting and say to him: 'O sweet-scented, fair-faced, noble-before-his-Lord angel, who are you?' He says: 'I am Ridwan, the keeper of Paradise. My Lord has commanded me to bring you the keys of Paradise and to hand them over to you, so take them, O Ahmad.' I say: 'I have accepted this from my Lord, and to Him be praise for what He has bestowed upon me — but give them to my brother Ali ibn Abi Talib (peace be upon him).' Ridwan hands them over to Ali (peace be upon him) and returns to his place. Then Malik comes forward and says: 'Peace be upon you, O Ahmad (peace be upon him and his family).' I answer him: 'And upon you be peace, O angel! How repulsive is your appearance and how hideous and ugly your face — who are you?' He answers: 'I am Malik, the keeper of Hell. My Lord has commanded me to deliver the keys of Hell to you.' I say to him: 'I have accepted this from my Lord and I give Him praise and thanks — but give them to my brother Ali ibn Abi Talib (peace be upon him).' Malik entrusts them to Ali (peace be upon him) and then returns to his place. Then Ali (peace be upon him) comes forward with the keys of Paradise and Hell with him, until he sits upon the back of Hell and takes hold of its reins in his hand, like a rider seated on his mount. At that time the roaring of Hell rises high, its heat grows fierce and its flames blaze up, and it calls out: 'O Ali (peace be upon him), pass me by — your light has extinguished my flames!' Ali (peace be upon him) says to it: 'O Hell, be still! Take this one and leave that one — take this one, my enemy, and leave that one, my friend.' On that Day Hell is more obedient to Ali (peace be upon him) than a slave who obeys his master — indeed even more so. The Commander of the Faithful (peace be upon him), if he wishes takes Hell to the right, and if he wishes to the left, like a rider driving his mount this way and that; and Hell, in what Ali (peace be upon him) commands and orders, is more submissive and obedient to him than any of the creatures — for that reason Ali (peace be upon him) on that Day is the divider of Paradise and Hell (Qasim al-Jannah wa al-Nar)."
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — અબૂ સઈદ ખુદરી કહે છે: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "જ્યારે પણ તમે અલ્લાહ પાસે મારા માટે માંગણી કરો, ત્યારે 'વસીલા' માંગો." મેં તેમની હજૂરમાં પૂછ્યું: "વસીલા શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "તે જન્નતમાં મારી નિસરણી છે અને તેના હજાર પગથિયાં છે; દરેક પગથિયાં અને પછીના પગથિયાં વચ્ચેનું અંતર એટલું છે જેટલું તેજ ઘોડો એક મહિનામાં દોડે. આ નિસરણીના પગથિયાં કિંમતી પથ્થર, ઝબરજદ, યાકૂત, સોના અને ચાંદીના છે. કયામતના દિવસે આ નિસરણી લાવવામાં આવશે અને અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ)ની નિસરણીઓ [પણ ઊભી કરાશે]; આ નિસરણી તેમની વચ્ચે તારાઓ વચ્ચે ચંદ્ર જેવી હશે. કોઈ પણ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), સિદ્દીક કે શહીદ એવો નહીં હોય જે ન કહે: 'ધન્ય છે તે વ્યક્તિને જેની આ નિસરણી અને દરજો છે.' આ સમયે એક નિદા આપનાર એવી અવાજથી પોકારશે જેને બધા અંબિયા, સિદ્દીકીન, શુહદા અને મોમિનીન સાંભળશે: 'આ નિસરણી અને દરજો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને છે.'" રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તે દિવસે હું નૂરના પાતળા વસ્ત્રને ખભા પર નાખીને, બાદશાહીનો તાજ અને કરામતનો મુગુટ માથા પર મૂકીને આગળ આવીશ, અને અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) મારી આગળ હશે, અને મારો અલમ — જે અલમે હમ્દ છે, જેના પર لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ الْمُفْلِحُونَ هُمُ الْفَائِزُونَ بِاللهِ [અલ્લાહ સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી; સફળ થનારા તે જ છે જેઓ અલ્લાહ થકી કામિયાબ થાય છે] લખ્યું છે — તેમના હાથમાં હશે. આ સ્વરૂપમાં અમે ચાલીશું અને અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) પાસેથી પસાર થઈશું, તેઓ કહેશે: આ બંને મુકર્રબ ફરિશ્તા છે, અને જ્યારે અમે ફરિશ્તાઓ પાસેથી પસાર થઈશું, તેઓ કહેશે: આ બે એવા ફરિશ્તા છે જેમને અમે ન ઓળખ્યા છે અને ન જોયા છે, અને જ્યારે અમે મોમિનીન પાસેથી પસાર થઈશું તેઓ કહેશે: આ બે, બે મુરસલ પયગંબરો છે. પછી અમે ચાલતા રહીશું ત્યાં સુધી નિસરણીના સૌથી ઉપરના પગથિયાં પર પહોંચીશું, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) મારી પાછળ આવીને મારાથી એક પગથિયું નીચે ઊભા રહેશે, અને તેમના હાથમાં મારો અલમ હશે. તે દિવસે કોઈ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), પયગંબરનો વસી, અથવા મોમિન એવો નહીં હોય જે પોતાનું માથું મારી તરફ ઊંચું ન કરે અને ન કહે: ધન્ય છે આ બે બંદાઓને, અલ્લાહની પાસે તેઓ કેટલા અઝીઝ છે! પછી અલ્લાહ તરફથી એક નિદા ઊંચી થશે જેને અંબિયા (અલયહિમુસ્સલામ) અને તમામ ખલ્ક સાંભળશે, અને તે આ છે: આ મારા હબીબ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે અને આ મારા વલી અલી (અલયહિસ્સલામ) છે. ધન્ય છે તેમને જેઓ તેમના દોસ્તદાર છે અને અફસોસ છે તેમને જેઓ તેમને દુશ્મન રાખે છે અને તેમનું જૂઠલાવે છે." પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ), તે દિવસે જે કયામતનો દિવસ છે, તમારા દોસ્તોમાંથી કોઈ એવો નહીં હોય જે આ કલામથી શાંતિ ન પામે, જેનો ચહેરો ન ચમકે અને જેનું દિલ ખુશ ન થાય; અને તમારા દુશ્મનોમાંથી અથવા જેમણે તમારી સાથે યુદ્ધ કર્યું અથવા તમારા હકનો ઇન્કાર કર્યો તેમાંથી કોઈ એવો નહીં હોય કે તે દિવસે તેનો ચહેરો કાળો ન થાય અને તેના બંને પગ કંપતા અને અસ્થિર ન થાય." પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "તો! અમે એ જ હાલમાં હોઈશું કે બે ફરિશ્તા મારી તરફ આવે છે, એક રિઝ્વાન જન્નતના ખાઝિન અને બીજા માલિક જહન્નમના ખાઝિન. રિઝ્વાન નજીક આવીને સલામ કરીને કહે છે: 'સલામ હો તમારા પર, હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!' હું તેમનો જવાબ આપીને કહું છું: 'હે ખુશ્બૂદાર, સુંદર ચહેરાવાળા, પોતાના પરવરદિગાર પાસે અઝીઝ ફરિશ્તા! તું કોણ છે?' તે કહે છે: 'હું રિઝ્વાન જન્નતના ખાઝિન છું, મારા પરવરદિગારે મને હુકમ આપ્યો છે કે જન્નતની ચાવીઓ તમારી પાસે લાવીને તમને સોંપું, તો તેમને મારી પાસેથી લઈ લો, હે અહમદ.' હું તેને કહું છું: 'મેં મારા પરવરદિગાર તરફથી કબૂલ કર્યું અને તેમની હમ્દ અને શુક્ર અદા કરું છું, પરંતુ તેમને મારા ભાઈ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને આપી દો.' રિઝ્વાન તેમને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપી દે છે અને પોતાની જગ્યાએ પાછો ફરે છે. પછી માલિક આગળ આવે છે અને કહે છે: 'સલામ હો તમારા પર હે અહમદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!' હું જવાબમાં કહું છું: 'અને તારા પર સલામ હે ફરિશ્તા! કેટલો ખરાબ દેખાવ છે અને કેટલો કબીહ અને કુરૂપ ચહેરો છે, તું કોણ છે?' જવાબમાં તે કહે છે: 'હું માલિક જહન્નમનો ખાઝિન છું, મારા પરવરદિગારે હુકમ આપ્યો છે કે જહન્નમની ચાવીઓ તમને સોંપું.' હું તેને કહું છું: 'મારા પરવરદિગાર તરફથી કબૂલ કર્યું અને તેની હમ્દ અને શુક્ર અદા કરું છું, પરંતુ તેમને મારા ભાઈ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને આપી દો.' માલિક તેમને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપી દે છે અને પછી પોતાની જગ્યાએ પાછો ફરે છે. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) જન્નત અને જહન્નમની ચાવીઓ સાથે આગળ આવે છે ત્યાં સુધી કે જહન્નમની પીઠ પર બેસી જાય છે અને તેની લગામ પોતાના હાથમાં લઈ લે છે, જેમ સવારી પર બેઠેલો સવાર હોય, આ સમયે જહન્નમની બૂમ ઊંચી થાય છે, તેની ગરમી શદીદ થાય છે અને તેની આગની જ્વાળાઓ ભભૂકે છે, અને તે નિદા કરે છે: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ), મને છોડી દો, તમારા નૂરે મારી જ્વાળાઓને બુઝાવી નાખી છે.' અલી (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવે છે: 'હે જહન્નમ, શાંત થા! આને પકડ અને આને છોડ, આ મારો દુશ્મન છે, તેને પકડ; અને આ મારો દોસ્ત છે, તેને છોડી દે.' તે દિવસે જહન્નમ સખ્ત રીતે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આધીન હશે, અને એ ગુલામ કરતાં પણ વધુ ફરમાંબરદારી કરશે જે પોતાના આકાની ફરમાંબરદારી કરે છે. તો! અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ) જો ઈચ્છે તો જહન્નમને જમણી બાજુ અને જો ઈચ્છે તો ડાબી બાજુ લઈ જાય છે, જેમ સવાર પોતાના મરકબને આમ-તેમ દોડાવે છે; અને અલી (અલયહિસ્સલામ) જે હુકમ અને આદેશ આપે છે તેમાં જહન્નમ તમામ ખલાયકમાંથી સૌથી વધુ તેમની આધીનતા અને ફરમાંબરદારી કરે છે — અને એ એટલા માટે કે અલી (અલયહિસ્સલામ) તે દિવસે જન્નત અને જહન્નમના તકસીમ કરનાર (કસીમે જન્નત વ નાર) છે."